wstydzi się...!

[fancia]

Zwracam się do Was z problemem, o którym nie wiem co myśleć: mój
prawie 8-letni syn wstydzi się (!)- tak twierdzi - powiedzieć do
taty "tato" - zwraca się do ojca bezosobowo: choć, powiedz, pobaw
się itp. Nie powie np. "tato choć". Dodam, ze mąż ma bardzo dobry
kontakt z naszym dzieckiem, spędza z nim stosunkowo dużo czasu,
wieczory są "męskie", czyli razem się pluskają pod prysznicem, potem
czytanie bajek - zawsze najpierw tata, potem mama (czasem
odwrotnie), w ciagu dnia też - kiedy mąż ma czas, to poświęca na
zabawę z synem. Także ja nie mogę zrozumieć, skąd takie
zahamowania...Do mnie mówi normalnie, tzn. mama. Ale babcię, dziadka
też traktuje bezosobowo - jak tatę.
Czy da się to zmienić? Wiem, że mężowi jest przykro i synu o tym
wie...ale i tak nie przechodzi mu przez gardło, żeby
powiedzieć "tato". A jak np. chce coś od ojca, to mówi do mnie ,
żebym zawołała tatę - i wtedy "to" słowo pada.
Mam nadzieję, że w miarę jasno naświetliłam Wam nasz kłopot -
poradzicie coś???
Pozdrawiam, fancia.

[5_monika]

u mnie też tak jest, tyle, że my od poczatku mówiliśmy do siebie po
imieniu.Teraz trudno przestawić mówienie na mamo, tato, choć tak się
dzieje.Ale u Was jest inna sytuacja, zastanów się, musi z czegoś to
wynikać.

[srebrnarybka]

wynika to z faktu, że określenie "tata" jest nieco infantylne,
zwłaszcza w naszej, jednak nieco patriarchalnej kulturze, gdzie
ojciec jest traktowany dostojnie, jako ten najwyższy autorytet w
rodzinie, a tu raptem każe zwracać się do siebie za pomocą
zdrobnienia. Mama mimo wszystko brzmi lepiej, bo mama jest jednak w
tradycji trochę mniej dostojna, chocia to też nieco infantylne. Ale
wcale się nie dziwię, że 8latek nie chce nazywać ojca "tatą", a z
kolei trudno mówić per "ojcze". Sama ma ten problem ze swoimi
rodzicami, chociaż mam cokolwiek więcej lat niż 8. Unikam zwracania
się do nich w wołaczu, a jeśli mówię o nich, to zawsze mówię "ojciec
dał, zrobił, powiedział", a o mamie do bardziej zaprzyjaźnionych
osób mama, do innych matka.
P.S. Jestem zwolenniczką bardziej partnerskiego modelu w wychowaniu
dzieci, niż ten, na którym opieram swoje rozważania, ale
obyczajowość zmienia się wolno, i nawet tata, który z synem gra w
piłkę i chodzi na basen, jest jednak raczej ojcem niż tatą.

[ewa_m8]

> wcale się nie dziwię, że 8latek nie chce nazywać ojca "tatą", a z
> kolei trudno mówić per "ojcze"
Jakoś przecież musi się dziecko zwracać do OJCA lub TATY (jak kto
woli) skoro uważasz, ze słowo "tata" jest infantylne i z tego wynika
wstyd dziecka do używania go, to nie powinien mieć w takim razie
oporów przed stosowaniem formy "ojciec" - tym bardziej, że jest w
tej formie więcej szacunku, ale też dystansu.
Moim zdaniem trudność w pzrełamaniu się dziecka do używania
słowa "tato" może wynikać z faktu zwracania się do rodziców (taty)
po imieniu we wczesnym dzieciństwie. Autorka jednak nic nie pisze,
czy takowe miało miejsce, więc trudno wyrokować.
Ciekawi mnie, jak chłopczyk woła babcię i dziadka "mamo powiedz
swojej mamie...., czy -mamo powiedz babci"
A jak mąż zwraca się do swoich rodziców? Moze też bezosobowo i syn
tylko powiela to zachowanie... Nie wyobrażam sobie zwracania się do
taty, czy mamy przez całe życie bezosobowo ...
Bardzo mnie to zaintrygowało, nigdy wcześniej nie spotkałam się z
podobnym problemem. Ja zawsze do mojego taty zwracam się za
pośrednictwem słów "tato, tatko, tatusiu, czasem ojczulku (w
pozytywnym słowa znaczeniu) " słowa te są nie tylko nazwą -
określeniem kim jest ten mężczyzna dla mnie, ale również zawieraja
uczucia, są wyrazem miłości a czasem także pobłażliwości

[fancia]

Nasz synek niegdy nie zwracał się do nas po imieniu. Nawet
proponowałam mu, żeby do taty mówił po imieniu (za jego zgodą, ale
też nie pasowało mu to. My do swoich rodziców tez zwracamy
się "normalnie", czyli mamo, tato.
Nie oczekuję od syna, żeby mówił np."czy tata może pograć ze mną?"
lub podobne "staroświeckie" formy,ale byłoby fajnie, gdyby
powiedział po prostu "tato choć pograć ze mną". Nasz synuś
mówi "choć pogramy" - wtedy gdy ja sie pytam do kogo mówi, to on
odpowiada, ze "do taty". Jak mąż się zapyta "do kogo mówisz?", syn
odpowiada - do ciebie. No i nie powie, "tato".
Nie mam pojęcia z czego to wynika - bo my jesteśmy raczej z tych
normalnych rodzin ))

[justyn.augustyn]

A mnie się wydaje, że z niczego szczególnego to nie wynika i nie ma się czego w
tym doszukiwać. Ja też nigdy nie mogłam jakoś się przemóc, żeby mówić do
rodziców: "mamo" i "tato", używałam form bezosobowych. Na początku też starali
się to zmienić, w podobny sposób jak wy zresztą ('do kogo to mówisz?') i ja
reagowałam identycznie jak wasze dziecko. Za bardzo jednak nie forsowali takich
form i dali spokój. Dzieckiem dawno już nie jestm, zostało jak zostało i pewnie
już zostanie. Nikomu też chyba to nie przeszkadza, na pewno nie świadczy o braku
szacunku ani niczym takim.

[fancia]

Trochę się pocieszyłam, ze moje dziecko nie jest jedyne...
Też staramy się nie forsować go za mocno, ale czasem zaczyna nas to
drażnić (bardziej tatę oczywiście). Do dziecka zwracamy się
często "synku" i po imieniu oczywiście też, także to raczej nie "to".
Jeśli któraś z Was jest w stanie wyjaśnić takie postępowanie, to
proszę nadal o posty. A może faktycznie nie ma co "rozgryzać", bo to
taki typ i już?
Pozdrawiam!

[ewa_m8]

nie, no oczywiście że zwracanie się do rodziców "czy tato mógłby mi
podać..." jest staroświecką formą i dziwną w obecnych czasach. To,
że nie chce mowić op imieniu to dobrze, bo tata to nie kolega i syn
nie chce by nim sie stał. Jest dobrym kompanem zabaw, jednocześnie
pozostając autorytetem dla dziecka. Może nadejdzie sytuacja, gdy syn
będzie potrzebował zawolać tatę, a nie będzie w pobliżu nikogo do
przekazania prośby i sie po prostu przełamie

[mamusia1999]

a Twoj maz mowi do niego "synku"? bo moj siostrzeniec zaczal mowic
do swojej mamy po prostu po imieniu. na jej protest, ze ona tak nie
chce bo w koncu jest jego mama a nie kolezanka, bardzo sie zdziwil,
dlaczego ona w takim razie do niego nie mowi "synu" tylko po
imieniu

[fancia]

justyn.augustyn - możesz coś więcej napisać - skąd u Ciebie takie
bezosobowe zwracanie się do rodziców - naprawdę, strasznie mnie to
nurtuje...A jakie masz relacje ze swoimi rodzicami? Jeśli możesz coś
więcej na ten temat...to proszę.
Pozdrawiam!

[beata77_77]

A możesz napisać czy ten problem istniej u Was "od zawsze" czy tez
synek jak był młodszy, zwracał sie do ojca "tato"?
Zastanawia mnie ten fakt, próbuję dojść, czy zaistniało coś co
spowodowało takie nastawienie syna do ojca, czy też tak było
zawsze....
Pozdrawiam.

[fancia]

Mam wrażenie, ze tak jest "od zawsze". Oczywiście, jak synek uczył
się pierwszych słów, to mówił "tata" i zwracał się tak do ojca - ale
prawdę mówiąc nie pamiętam, żeby przywoływał np. tatę "tata!".
Zazwyczaj to ja byłam wołana. Ale to może dlatego, ze siedziałam w
domu opiekując się synem przez 3 lata i w zasadzie wiedział, że to
mama jest w zasięgu i zawsze dostępna...Tata częśc swojej pracy
wykonywał w domu, więc często nawet jeśli był w domu fizycznie, to
tak jakby go nie było...
pozdrawiam!

[beata77_77]

Wiesz, wydaje mi się że nie "odprogramujesz" dziecka w 5 sekund. To
pewnie wiesz. Musisz "pogodzić się" z obecnym stanem i
jednocześnie "pracować" nad tym, żeby to się zmieniło. Najlepsze co
możesz zrobić, to używać określeń "tata" "tato" "tatuś" mówiąc o
mężu do syna. Jeżeli to robisz, to dobrze, powinno przynieść efekt
prędzej czy później.... syn musi się osłuchać z tym słowem, może z
wiekiem to minie. W środowisku rówieśniczym w którym żyje będzie
słyszał od kolegów że oni z tatą to czy tamto... może i
on "zapragnie" nie tylko robić cokolwiek z tatą ale także tak się do
niego zwracać?
Mój syn (obecnie 3 lata i 8 m-cy) też jest ukierunkowany
na "wszystko mamuuusia!" ale nawet jak nie chce żebyś tatuś gdzieś z
nim poszedł czy cokolwiek dla niego zrobił, jasno to komunikuje....
więc nie wiem czy to że spędza z Tobą wiekszość czasu ma znaczenie.
Każde dziecko jest jednak inne, więc trudno powiedzieć.
Życzę sukcesów i cierpliwości w czekaniu na efekty.
Na pewno się uda
B.

[fancia]

Dzięki serdeczne za posty!
Oczywiscie tak robię, jak napisałaś - inaczej o mężu nie mówię
zwracając się do dziecka - jak "tato" lub "tatuś". Syn też jak coś
mówi o ojcu to takich form uzywa - jednak problem z tą
bezpośredniością...Ale faktycznie - chyba póki co trzeba się z tym
pogodzić i czekać aż samo minie.
pozdrawiam, fancia