Dziecko uparło się, że chce iść do komunii...

[stoova]

Mówi się wam, że nieochrzczone dziecko będzie cierpieć, ponieważ będzie odstawać
od grupy. Później komunia i te wszystkie gadżety z nią związane, których dziecko
rodziców ateistów nie dostanie. Na koniec bierzmowanie, bo 'jak się zakochasz w
osobie wierzącej i ona będzie chciała ślubu kościelnego'...
Kochacie swoje dzieci i nie dostrzegacie, że szkodzicie im idąc na kompromis.
Jeśli chcecie oszczędzić im cierpień ze strony rówieśników, chronić przed
nawiedzonym środowiskiem to przemyślcie swoje działania i nie postępujcie pochopnie.

Każdy jest 'inny'. Jeśli dla dziecka światopogląd nie będzie problemem, to nie
będzie też problemem to, że inne dzieci zawołają czasem 'bezbożnik', albo inne
teksty w duchu miłości bliźniego. Próba naginania swoich zachowań, poglądów pod
oczekiwania środowiska będzie miała skutek odwrotny od zamierzonego. Inne
dzieciaki zaraz wyczują w tym wszystkim fałsz i obłudę. Jesteśmy tym, kim
jesteśmy, a nie tym, co udajemy przed innymi.
Komunia... Jeśli dziecko jest niewierzące, wystarczy wytłumaczyć mu, na czym
polega niekonsekwencja w chęci przystąpienia do komunii.
Ateiści miewają tendencję do obdarowywania dzieci prezentami jak reszta
społeczeństwa, wywożenie dziecka z kraju na czas tej szopki - IMO jest to błąd.
Oczywiście dziecko powinno dostać prezent, ale nie podczas komunii. Istotny jest
przekaz - dostajesz prezent, bo cię kochamy, a nie tylko dlatego, żebyś nie czuł
się źle w otoczeniu rzeszy obdarowanych.
Bierzmowanie. Dziecko... w zasadzie nastolatek... jest straszony, że bez tego
sakramentu może mieć trudności w życiu osobistym. Czyli znów chcemy, żeby
potomek robił coś wbrew sobie, ze strachu.
Takie przykrywanie odmienności, to nic innego jak przyznanie się do tego, że
jest się kimś gorszym. Niewierzące dziecko chrzczone, 'komuniowane', bierzmowane
pozbawiane jest całkowicie asertywności i będzie mieć niską samoocenę, o ile
samo nie podejmie działań, które powinniście podjąć wy - rodzice ateiści.

W zeszłym miesiącu miałem w rodzinie chrzciny. Tata ateista nasłuchał się od
księdza jaki jest be. Do dzisiaj oszukuje się, że nie słyszał nic złego na swój
temat (wierząca część rodziny odniosła inne wrażenie - była na plebana zła). Nie
ma to jak za swoje... wróć, żony... pieniądze posłuchać, że jest się gorszym i
że dziecko też będzie gorsze, bo nie ma pełnej katolickiej rodziny, tylko mamę.
Oprócz taty oszukuje się reszta - ksiądz miał zły humor, nie robili tego dla
księdza, tylko dla dziecka, żeby miało łatwiej, jak podrośnie to samo podejmie
decyzję, kim chce być.

Może i podejmie, ale mając tak niezdecydowanych rodziców, może być z tym różnie.
"Idź wyprostowany wśród tych co na kolanach".

zdecydowane nie WALCZ

[haritka]

a z dzieckiem wyjedz gdzies i wytłumacz mu ze dal prezentów niczego nie mozna udawac

[good4you]

Na koniec bierzmowanie, bo 'jak się zakochasz w
> osobie wierzącej i ona będzie chciała ślubu kościelnego'...

Dokładnie! Kiedy spotyka się ateista z katolikiem i chcą byc razem, jedno musi
ustąpić i żadne prawo nie mówi, że to ateista ma się dostosować.

[good4you]

Soova, uwielbiam Cię za ten post. Madrość przez Ciebie przemawia.

[stoova]

Fajnie, ale nicka mi nie przekręcaj

[good4you]

Nie było mym niecnym zamiarem przekręcać Twego nicka, jeno ręka mi się omsknęła,
a nie umiem edytować postów (da się w ogóle?)

[jagna_s]

Zgadzam się stoova z Toba.
Jesteśmy rodzina niewierzaca, nie było nam lekko, rodzina mojego meza jest
wierząca, cięzko bylo im zaakceptować nasz światopogląd, to, ze nie wzielismy
slubu kościelnego, ze dziecko nie zostało ochrzczone. Potem przedszkole naszego
syna i pierwsze starcie naszego dziecka z religią, nasz syn został wyproszony z
sali, bo własnie odbywala się religia - komus zabrakło wyobraźni, dziecko
poczuło się źle, jakby zrobiło coś złego, wszyscy zostali- on musiał wyjśc, -
pierwsze trudne rozmowy w domu, rozmowy z paniami w przedszkolu. Od tamtej pory
rozmawalam z synem o wierze, o religii...
Potem szkola - lekcje reigii, które również przesiedział w świeticy, uwagi
dzieci z klasy, strasznie piekłem ...
Komunia- nasz syn praktycznie poza klasą, wszystkie dzieci łącznie z
naczycielką żyły komunią, która naszego dziecka nie dotyczyła- przebrnęliśmy
przez to, ale wymagało to od nas - rodziców dużo rozmów, wsparcia i tłumaczenia
tego co sie wokól dzieje i uczyliśmy naszego syna, ze o własne poglądy nalezy
walczyć, nie mozna isc z tłumem i mówić "wierze", bo inni to mówią. Teraz mój
syn kończy 17 lat i potrafi samodzielnie myslec, ma swoje zdanie i nie martwi
się tym,ze ktoś inny myśli inaczej...
Ale przez długi czas mial problem z nawiązywaniem znajomości, z rozmowami z
rówieśnikami, był przez jakiś czas klasowym odmieńcem..
Niełatwo dziecku być ateistą...

[magdalaena1977]

jagna_s napisała:

> nasz syn został wyproszony z sali, bo własnie odbywala się religia
> - komus zabrakło wyobraźni, dziecko poczuło się źle, jakby zrobiło > coś
złego, wszyscy zostali- on musiał wyjśc, -
A dlaczego miał zostać ?
Przecież to była religia konkretnego wyznania, a on do niego nie należał. Może
przedszkole powinno to inaczej zorganizować, ale IMHO byłoby znacznie gorzej ,
gdyby chodził.

> Teraz mój syn kończy 17 lat i potrafi samodzielnie myslec, ma swoje zdanie
Naprawdę swoje zdanie ? a może po prostu dało się Wam wpoić synowi Wasze poglądy
a on się konformistycznie dostosował ?

[stoova]

Dlaczego nie mógł zostać i posłuchać jak to wygląda? Jest jakiś przepis tego
zakazujący? Jego rodzice płacą podatki na pensję katechety i na utrzymanie
szkoły tak, jak reszta.

Co do drugiej części wypowiedzi. Zapewne nie ma własnego zdania i w wieku 17 lat
udaje ateistę przed rodzicami, w niedzielę wymyka się chyłkiem do kościoła.

[jagna_s]

Mój syn chciał w szkole zostac na lekcji religii, chcial posłuchac, dowiedziec
się czegos, niestety katechetka się na to nie zgodziła..

Ma 17 lat - jesli zechce moze się ochrzcic i chodzić do kościoła, doskonale o
tym wie, może wierzyc lub nie, nie narzucamy mu niczego z mężem, a ja wiem, ze
jesli zdecyduje się na wiare to dlatego, ze naprawde wierzy, a nie dlatego, ze
tak wypada, bo co powiedza ciotki, co powie babcia, mama i sąsiedzi

a to Twoja komunia czy dziecka?

[martica]

Po pierwsze to pisze sie 'ochrzczony', ale zaloze milosiernie ze to literówka.
To rodzice są niewierzący czy dziecko? Komunia jest dla rodziny, dla
Ciebie czy dla dziecka? Ja zawsze myślałam, ze niewierzący są tolerancyjni - moi rodzice zawsze chodzili ze mną do kościoła bo to
ONI byli niewierzący a nie dziecko. To ono ma potem wybrać, a nie za
niego wy macie wybrać. Dziś jestem niepraktykująca i jestem deistka,
pomimo tego ze jako dziecko rodzice (częściej ojciec niż matka) co
niedziele byli ze mną w kościele.

weg_anka napisała:

> ... mimo że wychowywane jest w ateistycznej rodzinie, presja
> wywierana na synka w szkole jest tak wielka, że nie potrafi sobie z
> tym poradzić Staram się mu wytłumaczyć dlaczego nie pójdzie do
> komunii, że rodzice nie wierzą w boga i wcale nie musi tego robić,
> jednak koledzy w szkole mu dokuczają, traktują jak odmieńca. Nie
> powinno tak być, boli mnie, że moje dziecko cierpi Na pytanie po
> co chce iść do komunii odpowiada: bo wszyscy inni idą, dostaną
> prezenty itd...
> Dodam, że syn nie jest ochrzszczony. Czy jest ktoś jeszcze w
> podobnej sytuacji? Jak sobie radzicie?
> Pozdrawiam - Ania

Ja jestem wierzący, a nie widzę sensu

[troll_bagienny]

Komunia ma dziś wymiar wyłącznie materialny - prezenty, prezenty,
prezenty. Zaczyna się i kończy na pieniądzach. Dziecko autorki wątku
po prostu traktuje całą "imprezę" jako okazję do zdobycia paru
fantów i hucznej uroczystości, na której spotka się towarzysko z
kolegami z klasy. I nic więcej. Nie ma co oczekiwać od kilkulatka
duchowej potrzeby takiej ceremonii, jemu po prostu zależy na
bankiecie ku własnej czci (teraz w knajpach stawiane są nawet
specjalne "trony" dla "laureatów"), tak jak to będą mieli zapewnione
koledzy i koleżanki z klasy. Jeden wielki cyrk. Są podobno kościoły,
gdzie dzieciaki idą do komunii w albach, jest skromnie, bez
prezentów i całej tej wiejskiej kiczowatości, ale nikt jeszcze tego
nie widział na własne oczy. Norma to garniturki - minisurduciki oraz
sukienki - mini suknie ślubne, blichtr i przepych, aż do wyrzygania.
I to mnie odwodzi od chęci posłania dziecka na religię, a potem
dalej, ku zatraceniu w dobrach doczesnych, choć ksiądz na ambonie co
niedziela przestrzega przed tym swoistym zatraceniem, a potem wsiada
do nowego BMW, a na tacę to nie mniej niż 10 PLN proszę...

[comendante]

Jak chce to nie zabraniaj dziecku.
Czy dziecko koniecznie musi być takie jak ty?
Może ty tylko chcesz widzieć, że idzie wyłącznie dla prezentów?
Później się okaże, że dzieciak jak dorośnie nic nie będzie mógł zrobić bez pozwolenia ukochanej mamusi i jego przyszła małżonka będzie miała spieprzone życie. Nie słyszałem jeszcze aby komunia komuś zaszkodziła.
Pozdrawiam
Comendante

Praktyczna Porada

[good4you]

Dlaczego nie wytłumaczysz dziecku, że przy jego pobudkach przystąpienie do
komunii byłoby nieuczciwe? Co innego, gdyby powodem przystapienia do tego
sakramentu była chęć zbliżenia do boga, czy jakakolwiek inna duchowa przyczyna.
Zapytaj, czy w podobnej sytuacji, gdyby na przykład chciał mieć kartę rowerową,
a warunkiem jej otrzymania było np. ukończone 10 lat, skłamałby, że ma 10 lat,
byle tylko ją otrzymać?

[acer100]

Pod katowski topór wszystkich tych,którzy maczali palce w sprawie
wprowadzenia religii do polskich szkół.Państwo jest świeckie.

[vandikia]

pozwól dziecku być religijnym jeśli chce, większosc psychologow powie Ci, ze jesli dziecko chce, to powinno isc, zeby wlasnie jak odmieniec sie nie czuc.. co z tego, ze majac 20 lat moze bedzie zadowolony, ze nie poszedl? Bedzie pamietalo raczej uczucie odrzucenia i bycia gorszym od rowiesnikow, mozesz mu niechcący dbając o wlasne przekonania zafundowac niezłą traumę

jezeli bedzie chcialo, to zawsze z kosciola moze wystąpić

[kasko30]

owszem ja była cale życie dzieckiem które jako jedyne nie poszło
razem z klasa do komunii i mnie jakoś dzieci nie dokuczały ani nie
miałam potrzeby robić robic to co moje koleżanki, więc problem jest
jednak na 100% w wytłumaczeniu dziecku o co chodzi; bez przesady z
tym przesladowaniem w szkole, nie wyobrażaj sobie nie wiadomo czego
może dziciaki tylko pytaja dlaczego on nie idzie i trzeba dac
dziecku gotowa odpowiedź; dodam że nawróciłam się w wieku 18 lat
więc moze i ciebie spotka to co moich rodziców )

OK, ale nich sobie sam to zorganizuje

[netfun]

Chce isc?
No to niech to sobie sam zoragnizuje. Od poczatku do konca.
W koncu wiara wiaze sie z odpowiedzialnoscia (podobno...).
Nie przykladaj do tego reki, nie ruszaj nawet malym palcem, nie
pomagaj mu.
Jesli mu zalezy na religii i wierze, da sobie rade.
I nie mowcie mi, ze za maly, nieporadny itd.

Na marginesie dodam, ze jestem wrogiem jakichkolwiek "-izmow"
(katolicyzmu, deizmu, ateizmu, judaizmu, mahometanizmu,
nacjonalizmu, komunizmu, szowinizmu, debilizmu - dodajcie, co tam
jeszcze znacie). "-Izmy" szkodza ludzkosci.

[ideefiks]

netfun napisał:

> Chce isc?
> No to niech to sobie sam zoragnizuje. Od poczatku do konca.

A gdzieś ty się uchował, "psychologu" z bożej łaski?

[netfun]

Ideefix, nie jestem psychologiem i nim byc nie zamierzam.
Tym bardziej z "bozej laski" (jakiego boga masz na mysli?).
Ogranicz sie do krytyki pomyslu, nie osoby.
Ja osobiscie nie uwazam Twojego pomyslu za szczegolnie dobry i
dlatego ograniczam sie do jego krytycznej oceny.

A dlaczego niewierzaca matka mialaby uczestniczyc w przygotowaniach
uroczystosci religijnej i narazac sie na kontakt z przedstawicielami
tej instytucji?
Tylko dlatego, ze jest matka? Wolne zarty!
Chlopak chce przystapic do wspolnoty religijnej (z jakich pobudek,
to juz inna sprawa), z ktora jego rodzice nie sa zwiazani, niech
wiec sie zorientuje, z czym to sie wiaze.

[ideefiks]

Równie dobrze matka może mu kazać się wyprowadzić z domu i samemu
organizować sobie życie...

To, że ma przechlapane w szkole, to wina rodziców. Co prawda na z
naszego punktu widzenia bezsensowne zachowania społeczne innych
dzieci nie mają wpływu, ale decydując się na posłanie go do szkoły, w
której pewnie 99,9% gó...arzy zasuwa grzecznie na religię (bo inni
też tak robią), musieli być świadomi tego, że chłopak będzie wytykany
palcami jako dziwak i odmieniec.

Więc moim zdaniem podejście w stylu "chcesz religii, synu, to radź
sobie sam" to tak jakby chcieć tego młodego człowieka ukarać za coś,
na co nie miał wpływu. Dzieciak się sam na ten świat nie pchał,
dlaczego niby miałby teraz sam zjadać żabę, którą podali mu na tacy
jego ukochani rodzice?

Nie wiem czy ty miałeś komunię, ale z tego co sam pamiętam z własnego
doświadczenia, totalną bzdurą jest twierdzenie, że kilkulatek wierzy
albo nie wierzy. Dla mnie komunia to był jakiś zupełnie abstrakcyjny
rytuał w którym z bliżej mi nie zrozumiałych względów musiałem wziąć
udział "bo wszyscy tak robią". Moja komunia to były zupełnie inne
czasy, nie dostawało się prezentów za odpowiednik kilku tysięcy pln-
ów, nie robiło się przyjęcia na kilkadziesiąt bądź kilkaset osób,
rodzice nie brali kredytów na imprezę komunijną. Teraz jest zupełne
szaleństwo. Dzieciaki są napalone na komunię bo będą "odjazdowe"
prezenty, będzie okazja żeby zabłysnąć przed kumplami nową konsolą
lub pecetem. I wcale się młodemu nie dziwię, że się buntuje i też
chce "do komunii".

Rodzice ateiści jak widać bardziej byli zajęci tym co dla nich jest
najwygodniejsze, niż tym co może spotkać ich dziecko w związku z
drogą życia jaką sami sobie (i swojemu dziecku) obrali.

Nie przygotowali go zupełnie na "bycie innym". Mogli to rozegrać tak,
że ta "inność" byłaby dla tego chłopaka atutem a nie skazą. Ale nie
potrafili mu tak tego sprzedać. I dlatego na tym etapie, kiedy już za
późno na wytłumaczenie, że to nie ty jesteś inny tylko wszyscy którzy
się z ciebie śmieją to "gupki", taki prezent, którym będzie mógł
zaszpanować w szkolnym towarzystwie, to moim skromnym zdaniem dość
dobry sposób na załagodzenie całego bagna w jakie swoje dziecko
wepchnęli. Choć i tak wiele to nie zmieni, bo on już zawsze będzie
"inny" jeśli chodzi do szkoły opanowanej przez panów w sutannach.

I takie rzeczy będą się zdarzały, dopóki kiedyś, może za
kilkadziesiąt lat a może jeszcze później, panowie w sutannach dojdą
wreszcie do jedynego słusznego wniosku, że chrzczenie "z defaulta"
noworodka to przegięcie, bo może lepiej pozwolić mu świadomie, gdy
będzie dorosły, dołączyć do Kościoła, zamiast pójść na łatwiznę i
decydować na siłę za niego, a później się chwalić, jaki to mamy
przeca olbrzymi odsetek katolików w społeczeństwie...

Swoją drogą ciekawe ile % katolików mielibyśmy w kraju nad wisłą,
gdyby do chrztu można było przystąpić np. dopiero w wieku 25 lat...

[mariefurie]

ideefiks napisał:


No hola hola., ze wszystkim się zgadzam, co powiedziałes do tej pory, ale to, co
poniżej, juz zastanawia, bo zaczynasz sam sobie przeczyć.
>
> Swoją drogą ciekawe ile % katolików mielibyśmy w kraju nad wisłą,
> gdyby do chrztu można było przystąpić np. dopiero w wieku 25 lat...

Nie mozna przystąpić do chrztu w ieku 25 lat? Pierwsze słysze.
Ja przystapiłam w wieku 11. Moje dziecko w wieku 8 tuz przed komunią, bo samo
chciało.

Czyli jednak rodzice diefaultowo jak powiedziałeś chrzczą swoje dzieci (sami, z
własnej woli lub społeczno-katolickiego przymusu i presji). Ale Kościół, jako
instytucja chyba nie ma nic przeciwko temu, aby znaleźć/zyskać nowych poddanych
w każdym/jakimkolwiek wieku. I niczego tu nie narzuca tak naprawdę.
Bardziej bym sie martwiła w tym kontekście o "difoltowość" rodziców, niż przymus
Kościoła.

[good4you]

Cbyba nie doczytałaś. Ideefix napisał: Swoją drogą ciekawe ile % katolików
mielibyśmy w kraju nad wisłą,
gdyby do chrztu można było przystąpić np. dopiero w wieku 25 lat...
Ja to tak rozumiem, że gdyby WYŁĄCZNIE pełnoletni mogli przystępować do kk,
odsetek wiernych nagle zminiejszyłby się radykalnie. A już perfekcyjnie byłoby,
gdyby do zapisu niezbędna była niezależnośc materialna...

[twojabogini]

> A dlaczego niewierząca matka mialaby uczestniczyc w
przygotowaniach uroczystosci religijnej i narazac sie na kontakt z
przedstawicielami tej instytucji?
Z tego samego powodu dla którego zdrowa matka uczestniczy w
kontaktach z przedstawicielami słuzby zdrowia, matka z
wykształceniem - oswiaty...Bo jest matką, co pociąga za sobą
zobowiązanie do uczestnictwa w ważnych dla dziecka momentach i
wspieraniu go. Ojców dotyczy tak samo.

[netfun]

Och, prosze Cie, nie porownuj sluzby zdrowia i oswiaty z
instytucjami natury religijnej.
Rodzice sa niewierzacy, nie maja zadnych kontaktow z organizacja
zwana kosciolem katolickim. I ich miec nie chca.
Sluzby zdrowia potrzebuje czasem czlowiek, zeby zyc.
Oswiaty - zby sie rozwijac.
Ale religii? Toz to zbedny wytwor majacy na celu ujarzmienie
atawistycznych lekow czlowieka pierwotnego. I jako taki nie jest
niezbedny do funkcjonowania.

[twojabogini]

netfun napisał:

> Och, prosze Cie, nie porownuj sluzby zdrowia i oswiaty z
> instytucjami natury religijnej.

Dzieci mają różne potrzeby. Na przykład pójść jak wszyscy do
komunii, zeby się nie odróżniać. To silna potrzeba w tym wieku.
Podobnie uzasadniona jak potrzeba pójścia do lekarza, czy chodzenia
do szkoły.

> Rodzice sa niewierzacy, nie maja zadnych kontaktow z organizacja
> zwana kosciolem katolickim.

Rozejrzyj się. Czy chca czy nie chca, to maja. Oglądając wiadomości.
Dostając wolne w pracy, bo "bóg sie narodził",ogladając krzyże i
nie mogac wykonac skrobanki. Na kazdym kroku. dziecko ie zyje w ich
wymarzonej rzeczywistości, gdzie nie ma kosciło, tylko tu i teraz.

> Sluzby zdrowia potrzebuje czasem czlowiek, zeby zyc.
> Oswiaty - zby sie rozwijac.
> Ale religii?

Alez tu nie toczy się dyskusja o potrzebie religii, tylko o
potrzebie małego chłopca, aby się nie wyrózniać. Skoro mama nie
zadbała, o to aby cenił sobie swoją inność, to niech w imię
ideologii nie sakzuje go na "cierpienie" - jak sama okresla stan
synka.

> Toz to zbedny wytwor majacy na celu ujarzmienie
> atawistycznych lekow czlowieka pierwotnego. I jako taki nie jest
> niezbedny do funkcjonowania.

Ale tez nie ma w tym niczego złego. Jedni w boga wierzą, inni
wierza, ze go nie ma.

[japico]

twojabogini , należałoby się właśnie nad tym zastanowić:
Alez tu nie toczy się dyskusja o potrzebie religii, tylko o
potrzebie małego chłopca, aby się nie wyrózniać. Skoro mama nie
zadbała, o to aby cenił sobie swoją inność, to niech w imię
ideologii nie sakzuje go na "cierpienie" - jak sama okresla stan
synka.

- Wyobrażasz sobie jak to zrobić? Dziecko niechrzczone i zrobić mu chrzest? To
chyba jeszcze większy obciach. A dla rodziny? Już to słyszę: nie wierzą a
chrzczą, by się innym przypodobać.
Oczywiście, brak kontaktu z dzieckiem, intymnego, rozmów na tematy
światopoglądowe i dziecko "cierpi" zamiast wiedzieć.

Ale tez nie ma w tym niczego złego. Jedni w boga wierzą, inni
wierza, ze go nie ma. Pewnie, że nie ma w tym niczego złego. Choć
najczęściej widzę jak ludzie rozumują jakby boga nie było, są o tym przekonani,
jak rodzina przyjedzie, to do kościółka chodzą. Są też tacy, którzy są
przekonani co do działania zasad fizyki, ale modlą się, by bóg sprawił, by one
przestały działać. I tu chyba są różnice, w przekonaniach raczej niże wierze.

a przecież to banalnie proste...

[ideefiks]

zapytajcie go co chciałby dostać w prezencie "komunijnym". z
pewnością będzie doskonale wiedział co to musiałoby być, żeby
szczeny poopadały jego kumplom w szkole. przebijcie po prostu
prezentem dla niego prezenty komunijne szczyli, którzy mu dokuczają.
wasz ateizm naraził go na nieprzyjemności w szkole (niestety dzieci
nie tolerują odmienców) to teraz musicie mu to zrekompensować. nie
wiem jak stoicie z kasą, jeśli słabo to jazda do banku po kredycik
konsumpcyjny na wypasiony prezent dla poszkodowanego - waszemu
synowi to się po prostu należy w ramach rekompensaty za to, na co go
narażacie w szkole.

[paranoid_eyes]

Witam! Mam obecjnie 23 lata.
Nie zostałam ochrzczona, nie przyjęłam zatem też komunii.
Owszem, zdarzało mi się spotykać z objawami braku tolerancji.
W przedszkolu zakonnica powiedziała mi, że moja mama jest zła, bo
mnie nie zabiera do kościoła co niedzielę.
Inne objawy... hmm właściwie to ze strony dorosłych. Nieprzyjemne
uwagi katechetów jak opuszczałam klasę przed ich lekcją.
Z nietolerancją rówieśników problem pojawił się jak miałam lat
wczesne naście i nie stanowiło to dla mnie problemu - nawet bawiły
mnie trochę szepty "szatanistka" za moimi plecami.
Co do komunii... Może jestem nietypowa... ale...
Mieszkałam przy jednej z głównych "tras" prowadzących do kościoła,
widywałam więc swoje koleżanki i mnóstwo innych nieznanych mi
rówieśniczek. I pękałam z radości. Że nie muszę zakładać żadnej
paskudnej białej sukienki "bezy", nie muszę nigdzie chodzić i tracić
pięknej pogody na siedzenie w kościele. I wcale, wcale nie miałam
żalu, że nie dostanę prezentów.
Nie wiem, czy to kwesta wychowania... Nie przypominam sobie, żebym
dużo rozmawiała z rodzicami o religii w dzieciństwie.
Tak czy inaczej, jestem im bardzo wdzięczna, że nie ulegli presji.
Dzięki temu czuję się "czysta".

[pstepniewski]

Myślę, że dzieci nie patrzą w większości przypadków na ten obrządek przez
pryzmat wiary czy Boga. Oczywiście potrafią powiedzieć "czemu to robią", ale
tego się poniekąd uczą na katechezie i od księży w szkołach. Ale czy tak młody
człowiek może wyrazić w pełni świadomie swój wybór religii, wiarę w Boga
(czczonego w religii Katolickiej) czy inne tego typu sprawy? To jest raczej
retoryczne pytanie... Ja sam pamiętam, że to święto traktowałem głównie jako
okazję do zdobycia upragnionych klocków Lego i resoraka. Dziś jest raczej bez
zmian, tyle tylko, że presja kolegów ze szkoły większa. Bo więcej gadżetów
oferują dziś sklepy. Np. rzeczony Empik. Konsola + Biblia. Cóż... w takich
czasach przyszło dziś żyć młodym ludziom...
Pozostaje tylko współczuć rodzicom i życzyć powodzenia, jeśli mają podobny do
przedmówczyni dylemat.
Pozdrawiam!

[yowah76]

A powiedz, ze dobrze, niech idzie do komunii, ale ze cala rodzina
wierzaca nie jest to imprezy i prezentow nie ma w planach Ciekawe,
na jak dlugo mu starczy entuzjazmu...

[rraaddeekk]

Wystarczy obiecac dzieciakowi, że dostanie tez prezenty tego dnia.
Nie musi nawet uczestniczyć w tej całej szopce.
Pzreciez prezenty sa najwazniejsze w tym wszystkim

[ona3010]

Można wytłumaczyć dziecku że jest odrębną istotka,nie robi sie
zawsze po linijkę ludzi.
Okropne jest to w tym państwe katole własnie tak narzucaja swoje
mega-uczciwe podejście do życia.
Szkoda dzieci. Moje dziecko nie bedzie w tym cyrku brać udziału.

[walek_z_lasu]

1) Wychowywany jest w szkole ateistycznej czy ś w i e c k i e j?
2) "Bóg" piszemu z dużej litery w tym wypadku - niezależnie od Pani
światopoglądu.
3) "Ochrzczony" a nie "ochrzszczony", zakładam, że nie używa Pani
często tego słowa, ale jednak pewne reguły wypowiedzi obowiązują...
Walek

[ksiadz_gazeta]

ten kij ma dwa końce - podobnie czują się rodzice dzieci wierzących, którzy żyją
w środowiskach ateistycznych

[rrosemary]

po sednem problemu jest to że komunia to po prostu takie "mega urodziny" gdzie
dostaje się jeszcze lepsze prezenty niż normalnie i to wiedzą dzieci. Gdyby
komunie były świętem w białych skromnych habitach, bez prezentów, przy
uroczystym obiedzie z rodziną to by się dzieciaki tak nie podniecały. To nie ma
nic wspólnego z sakralnym wymiarem komunii, bo w tym wieku w ogóle dzieciaki nie
myślą na tyle abstrakcyjnie, żeby to zrozumieć.
Myślę, że wiele osób tak właśnie przez to przechodziło - ja np. poszłam do
komunii bo nawet nie wiedziałam, że można nie pójść. Moja przyjaciółka bardzo
chciała iść, ale jej matka poszła w zaparte i teraz moja przyjaciółka to
docenia. Teraz obie jesteśmy ateistkami, ona tak jak jej matka, ja wbrew mojej
rodzinie.
Jeśli chodzi o dziecko to trzeba rozmawiać i bardzo wspierać w tym trudnym
momencie. Jeśli chodzi tylko o imprezę i prezenty to zrobić mu imprezę i dać
prezenty. Dla niego to ważne bo stanowi o jego pozycji czy nawet istnieniu w
grupie.
Chyba, że dziecko ma silny charakter, wtedy iść w zaparte.
W sumie i tak te wszystkie dzieci zapomną o komunii w ciągu 2 tygodni.

Tolerancja to jedyne wyjscie

[bezportek]

Dziecko trzeba uczciwie zapytac, czy wierzy w te wszystkie zabobony
i ploty starej cioty. Jesli potwierdzi, to nie ma sprawy, macie
wierzacego ateiste w rodzinie, wytlumaczenie mu bezsensu komunii nie
zabierze duzo czasu. Natomiast, jesli to niedowiarek sceptycznie
patrzacy na dogmaty lewicy, zaprzeczajacy wyzszosci waszego rozumu
nad innymi rozumami, w tym jego wlasnym - nalezy zastosowac prawo
wyboru. I juz.
Zygota moze troszke przenoszona, ale w koncu to tylko zygota, nie?
Wyskrobac i po klopocie, a i wzgledy spoleczne beda bardzo
zadowolone.

[rationis]

Masz problem!bardzo ci współczuje,bo nie dałaś rady zarazić dziecka niewiarą,
tylko skłonnością do konformizmu i ulegania stadnym instynktom, może należy
zwrócić się do Rzecznika praw obywatelskich, wszak doświadczasz Ty i Twoje
dziecko presji w publicznej szkole

[madame_charmante]

Tyle się mówi na forach "dziecinnych", że należy szanować osobowośc
dziecka, ze ma prawo do własnych przemyslen i swiatopogladu. A tu -
ciemnogród. Mama niewierząca, więc dziecko też - obowiązkowo.
Całkiem jak u katolików spod znaku radia maryja

[stoova]

Czyli co? Mamy dziecko na religię posyłać, uczyć modlitw i ochrzcić, bo to jest
wyraz szacunku dla osobowości? Nie wydaje mi się. Pogląd na temat religii i
wiary zawsze może sobie samo wyrobić i nie będziemy - jako rodzice - z tym walczyć.

[madame_charmante]

ochrzcic nie musisz, ale na religię - jesli chce chodzić - powinnaś
się zgodzic. Skoro jestes swiadomą matką wiesz, ze ma prawo do
wlasnych wyborow w tym zakresie, a tymczasem zachowaujesz się
kompletnie nietolerancyjnie narzucając dziecku wlasny swiatopogląd.
kto wie, moze ta ochota jest wyrazem cichego sprzeciwu wobec
twojej postawy życiowej?

[japico]

- - madame_charmante napisała:

> ochrzcic nie musisz, ale na religię - jesli chce chodzić - powinnaś
> się zgodzic. Skoro jestes swiadomą matką wiesz, ze ma prawo do
> wlasnych wyborow w tym zakresie, a tymczasem zachowaujesz się
> kompletnie nietolerancyjnie narzucając dziecku wlasny swiatopogląd.
> kto wie, moze ta ochota jest wyrazem cichego sprzeciwu wobec
> twojej postawy życiowej?

- - - To chyba nic nie rozumiesz, co to znaczy być świadomą matką i dawać prawo
do świadomych wyborów! To większość społeczeństwa jest nietolerancyjną
narzucając dzieciom swój własny pogląd. Rozumiem, gdy rodzic rozmawia z
dzieckiem na tematy światopoglądowe, ale najczęściej rodzice są na tyle leniwi i
pozostawiają to innym, np. katechetom, by wcierali dzieciom bajki. Postaw dzieci
uczą się w rodzinie, natomiast czy do tego są potrzebne uzasadnienia w postaci
fabuł o stworzeniu świata itp. itp. wątpliwe, inaczej dzieci z rodzin
niewierzących byłyby zwyrodnialcami, a najczęściej jest odwrotnie, to bardzo
świadome osobowości.

[stoova]

Do mnie to było? Nie mogę być matką, nawet jak bym chciał

to niech idzie w jakąś niedziele do komunii

[gronostaj8]

co za różnica. puście go na msze niedzielną i niech idzie do komunii. Po jakimś czasie mu sie znudzi.

[stoova]

> I proszę nie pisz, że Boga nie ma, bo go nie widziałeś...

Nie ma boga, bo nic nie wskazuje na to, że jest. Nie trafi ten argument do
kogoś, kto za dowód istnienia boga bierze ataki na niego (boga), a przez atak
rozumie kwestionowanie jego istnienia.

[feel_good_inc]

> A ty przedstaw jakieś konkretne argumenty. Bo twoje teksty o nakłamaniach kapła
> nów świadczą właśnie o tym, że czytałeś wybiórczo.

Ależ ja nie mam najmniejszego zamiaru cię do niczego przekonywać. Gdyby dało się dyskutować z ludźmi religijnymi, to nie byłoby ludzi religijnych, że tak zacytuję House'a.
Kłamstwa kapłanów o których pisałem, to po prostu niezbity fakt. Każdy z nich twierdzi, że jego wersja wydarzeń jest najlepsza i stąd całe rozbicie na Judaizm, Chrześcijaństwo i Islam. Wszystkie nazywają Bogiem tego samego, archetypicznego patriarchę, a wszystkie różnice między nimi to spory o to, które klechdy domowe są bardziej święte niż inne.

> I proszę nie pisz, że Boga nie ma, bo go nie widziałeś...

Nie no, twoja argumentacja polegająca na udowadnianiu, że JHWH istnieje na podstawie dosłownej interpretacji jednego z zapisów PŚ o ukryciu ma dużo więcej sensu. Resztę zapisów też traktujesz tak dosłownie, czy tylko te, które pasują ci do światopoglądu?

Co do istnienia czy też nieistnienia rozmaitych bóstw - kiedy ludzie jeszcze nie komplikowali nadmiernie wszystkiego i Bogiem nazywali siły natury czy słońce to wszystko miało jeszcze jakiś sens. Potem ktoś wpadł na pomysł antropomorfizacji i poszło już z górki - zakazy, nakazy, układy, przykazania i cała reszta tego cyrku.

Co za matka!!!

[twojabogini]

weg_anka napisała:

> ... mimo że wychowywane jest w ateistycznej rodzinie, presja
> wywierana na synka w szkole jest tak wielka, że nie potrafi sobie
z tym poradzić

Twój synek ma osiem lat, a ty oczekujesz, że poradzi sobie z "wielką
presją"? Twoim zdaniem ten mały człowiek powinien bohatersko oprzeć
się presji rówiesników, a być może i nauczycieli, rodziców kolegów,
itd., aby bronić TWOICH poglądów?Przemyśl to jeszcze raz.
Otoczenie nie szanuje waszych poglądów i wywiera presję na dziecko.
Że spotyka się ono z nietolerancją.Tak ty to widzisz. To tylko pół
prawdy.
Prawdą jest też, że twój synek spotyka się z nietolerancją równiez
we własnym domu. Chce iść do komunii, a ty "uparł się". Czym różni
się twoja postawa, od postawy szkolnych prześladowców?
Patrzysz na jego cierpienie, bo przedkładasz wierność ideałom, ponad
swoje dziecko?

>Staram się mu wytłumaczyć dlaczego nie pójdzie do komunii, że
>rodzice nie wierzą w boga i wcale nie musi tego robić.

To faktycznie argumenty, które przekonają ośmiolatka! Nie chodzi o
to, że są "za dorosłe", tylko brak w nich logiki i nijak mają się do
sytuacji dziecka. Gratuluję umiejętnosci rozmowy z synkiem.
Maluch z pewnością wie, że nie wierzycie w boga. Tylko co to zmienia
w jego sytuacji? Argument, że "nie musi" znaczy tylko tyle, że wy
nie chcecie, aby poszedł do komunii. W jego środowisku szkolnym i
rówiesniczym ten przymus jest wyrażany. Sama o tym piszesz. Troszkę
empatii dla własnego dziecka, popatrz na sytuację JEGO oczami, bo to
on ma problem. Póki co, chcesz go przekonać do swoich poglądów, nie
bacząć na koszty jakie poniesie synek. Źle wypadniesz wśród
znajomych, jeśli się "złamiesz"?

>jednak koledzy w szkole mu dokuczają, traktują jak odmieńca. Nie
> powinno tak być

Tu się z toba zgodzę. Nie powinno tak być. Nie powinno być też
wojen, gwałtów i głodu na świecie. Co zrobiłaś, zeby zmienić tą
trudną dla twojego dziecka sytuację? Rozmawiałaś w szkole?
Dowiadywałaś się, czy w okolicy jest jakaś inna szkoła, gdzie takie
problemy nie wystepują? Rozmawiałaś z wychowawcą, rodzicami na
zebraniu? Może z księdzem, albo katechetką? Oni wszyscy też mogliby
mieć swój udział w promowaniu postawy tolerancji.Zaprosiłaś
dokuczające synkowi dzieci do domu? Trudniej dokucza się koledze, z
którym wiąże czas spędzony poza szkołą, którego mamę się zna i uważa
za "fajną".

> boli mnie, że moje dziecko cierpi

To mu pomóż! Dla osmiolatka ta sytuacja jest bardzo traumatyczna i
go przerasta.

>Na pytanie po co chce iść do komunii odpowiada: bo wszyscy inni
idą, dostaną prezenty itd...

Spodziewałaś się, że zadeklaruje głębokie, religijne pobudki? Jakim
cudem, skoro nie został religijnie wychowany. Taka motywacja, jaką
rzeczowo przedstawia, jest u dziecka zupełnie zrozumiała.

> Dodam, że syn nie jest ochrzszczony.

W ateistycznej rodzinie byłoby to dziwne. Nie sądzisz? Natomiast
ochrzczenie dziecka nie jest skomplikowanym problemem. Może nie
każdy ksiądz się zgodzi, ale na pewno znajdziesz jakiegoś, który
zrozumie sytuację.Więc nie jest to przeszkoda w "pójściu do komunii".

Jak sobie radzicie?

Przeczytałam posty i z tego co widzę, można w Polsce nie posłać
dziecka do komunii bez traumy dla dziecka. Tylko trzeba zająć się w
tej sytuacji dzieckiem i udzielić mu wsparcia - w jego srodowisku.
Tylko na to trzeba być matką zorientowaną na dobro dziecka, a nie
osobą o mentalności nastolatki, która się zbuntowała przeciw zasadom
i tepo się ich trzyma.

Pozdrawiam i zyczę bardziej empatycznej postawy i większego szacunku
dla synka.

a moze syn wierzy.. ?

[nombrilek]

to nikomu do głowy nie przyszlo, co z tego ze rodzice nie wierza,
ale dziecko moze wierzyc, chodzi do szkoly gdzie wiekszosc chodzi do
kosciola i jest wierząca

Traktujesz syna jak przedmiot, bo

[black_tangens]

jak to napisalas - nie idzie do komunii, bo "rodzice nie wierza w boga". A moze
syn ma inny poglad na ten temat ? Syn nie jest twoja wlasnoscia! Jesli
syn z jakichkolwiek powodow - nawet tych niereligijnych - chce isc do komunii,
to powinnas to uszanowac i mu w tym pomoc, ze wszelkimi konsekwencjami dla syna,
jak np. uczenie sie kastechizmu czy godziny spedzone w kosciele. W ten
sposob uczysz go podejmowania wlasnych decyzji - nawet tych twoim zdaniem
nieslusznych - oraz konsekwencji.

Literowka - uczenie sie katechizmu, oczywiscie

[black_tangens]

j.w.

[japico]

black_tangens
piszesz
Syn nie jest twoja wlasnoscia!
A co byś napisała, gdyby sytuacja była odwrotna? Gdyby syn osób wierzących nie
chciał iść na religię czy do komunii? To jest właśnie nasze tolerancyjne
społeczeństwo.

Japico", pisalam w jednym z poprzednich postow, ze

[black_tangens]

dotyczy to tez sytuacji, jesli dziecko w religijnej rodzinie nie chce chodzic do
kosciola. To jest jego wybor, ze wszelkimi tego konsekwencjami. Dziecko nie jest
wlasnoscia rodzica i tyle. Poza tym 8-letnie dziecko to nie taki znowu maluszek
i uwazam, ze ma juz mozliwosc decydowania przynajmniej w tej kwestii.

Też przez to przechodziłam...

[villianna]

.. tylko byłam dzieckiem, które nie miało pójść do komunii.

Pierwsza ważna sprawa - piszę to z osobistego doświadczenia - dziecko w tym
wieku wierzy w każdą baśń, religię, historyjkę. Bóg w tym wieku jest dla dziecka
tak samo realną postacią jak pszczółka maja czy hobbit. Poszukiwanie sensu
życia, świata przychodzi duuuużo później, w wieku dojrzewania. Więc jeśli ktoś
pisze, że 8 latek może być tak religijny, że wbrew rodzinie chce iść do komunii
to nie wie co pisze.

Skoro więc doszliśmy do sedna - małe dziecko nie jest religijne i samo z siebie
nie poszłoby do komunii, której znaczenia nie ma prawa rozumieć - trzeba
poszukać innej przyczyny, dlaczego nalega na ten nieszczęsny sakrament.
Widzę tu następujące powody:

1. Zazdrość, bo inne dzieci mają przyjęcie komunijne / białą sukienkę / dostaną
nowy rower czy laptopa.

Rozwiązanie: porozmawiaj z dzieckiem czego mu trzeba. Może znakomitym
rozwiązaniem będzie to co Ci radziły osoby powyżej: zorganizuj pseudo-komunijne
przyjęcie na cześć dziecka, z prezentami, kup jej (jeśli to dziewczynka) piękną
sukienkę - niekoniecznie białą. Niech też ma czym się pochwalić w klasie.

2. Odrzucenie przez rówieśników.

Rozwiązanie: Za moich czasów, choć religia była już w szkole, nie szykanowało
się dzieci nie chodzących do komunii. Więc nawet jeśli były jakieś rozmowy o tej
uroczystości na korytarzach czy podwórku, osobiście nie poczułam się odrzucona,
czy wyobcowana. Co innego jeśli inne dzieci naśmiewają się lub wręcz dokuczają
Twojemu dziecku, bo nie jest katolikiem.

Wtedy nie masz innego wyboru i idziesz z tym do wychowawczyni, jak nie
poskutkuje to dyrektorki. Maleńka lekcja tolerancji nie zaszkodzi, a może pomóc
na wiele lat. Ze mnie raz koleżanka się zaśmiała w 3 klasie podstawówki, że nie
chodzę na religię - nauczycielka ochrzaniła ją przy całej klasie i zabroniła
dokuczać takim osobom jak ja - i do końca podstawówki miałam święty spokój. Z
czasem nawet dzieciaki zaczęły mi zazdrościć, bo lekcje religii do
najciekawszych nie należały


Na koniec dodam, że jestem głęboko wdzięczna moim rodzicom, że wychowali mnie
zgodnie ze swoim światopoglądem i nigdy nie skusili się by pójść na łatwiznę.
Zastanów się jaki dasz przykład swojemu dziecku jeśli teraz pokażesz mu, że Wasz
światopogląd jest gorszy i trzeba dorównać do katolików. Za pare lat Ci to wypomni.

[villianna]

Dodam jeszcze, że poczytałam sobie niektóre posty wyżej i jestem zdumiona
rozumowaniem niektórych ludzi.

Ciekawe jakby się poczuli wyżej piszący katolicy, gdyby ktoś próbował na siłę
nawrócić ich dziecko na inną religię lub ich ośmiolatek oznajmiłby, że nie
pójdzie do komunii ani nie będzie chodził do kościoła.

Konstytucja mówi, że rodzice wychowują dziecko zgodnie ze swoim światopoglądem i
pogódźcie się z tym wreszcie. Z dziecka ateistów katolika na 99% nie będzie.