DO PANA SULJANA

[prosze]

czytam Panskie wypowiedzi, prawda, niezbyt regularnie, mam wielka prosbe, czy
zechcialby Pan opowiedziec bardziej dokladnie o swoim przelomie, co Pana
zawrocilo z drogi, ktora Pan szedl "30, 20, 10 lat temu"? Dlaczego magia i
wrozby sa zle? Ale tak konkretnie, co Pana spotkalo? Pan ostrzega, prosze
podac szczegoly, przed czym? Gdzie w nich jest zlo? dlaczego?

[suljan]

Co przeszedłem? Duzo by opowiadac. Ale ok, zamieszcze tu cos, co
nazwałem "świadectwem nawróconego okultysty". Krótka opowieśc w wersji super
ligth. Krąży po interfnecie, wiec czemu nie miałaby i tu trafic? Pozdrawiam, JWS

JAN WITOLD SULIGA
[e-mail]

ŚWIADECTWO NAWRÓCONEGO OKULTYSTY

W pewnym sensie urodziłem się okultystą, a już na pewno z „okultystycznym
obciążeniem”. Ojciec parał się różdżkarstwem ( kiedy umarł pozostawił mi w
spadku swoje wahadełko ), moja babcia stawiała kabałę, ja zaś, będąc
dziesięcioletnim chłopcem asystowałem jej przy tej czynności. Nie
byli „zawodowcami”, posiadali natomiast paranormalne zdolności. Odziedziczyłem
je po nich i już w 14 roku życia dane mi doświadczyć pierwszego
okultystycznego „oświecenia”. Wydarzyło się to w kwietniu 1966 roku na pewnej
górze nieopodal Kielc. Ogarnęła mnie wtedy i wypełniła dziwna, wydobywająca się
spod ziemi i zstępująca z nieba moc. Czym była? Nie wiedziałem. Zdawałem sobie
tylko sprawę, że jest odwieczna, pradawna.
Wydarzenie to sprawiło, że zainteresowałem się mitologiami różnych ludów,
a zwłaszcza Greków. Zeus, Hades, Dionizos byli dla mnie bardziej realni niż
biblijny Bóg. Pierwszy kamienny ołtarz ku ich czci zbudowałem w wieku 17 lat.
Potem zacząłem studiować etnografię i zafascynowałem się Orientem - Indiami,
indyjską filozofią, religią i mistyką, a także taoizmem, buddyzmem, tantrą. Mój
stosunek do chrześcijaństwa był bardzo krytyczny. Bardziej odpowiadał mi
nieosobowy Absolut buddyzmu zen oraz jogi ( praktykę medytacyjną rozpocząłem w
1972 roku ). Jeździłem do Indii, tłumaczyłem z sanskrytu upaniszady,
Bhagawatgitę, badałem kultury indyjskich plemion, napisałem na ten temat
doktorat, później postanowiłem zająć się ezoteryczną tradycją zachodniego kręgu
cywilizacyjnego.
W 1986 roku zetknąłem się z grupą ludzi uprawiających spirytyzm i służyłem
im jako medium przyciągające „duchy”. Spirytyzm mnie jednak odstręczał, wolałem
poświęcić się astrologii, alchemii, hermetyzmowi, a głównie kabale. Zacząłem
wróżyć zwyczajnymi kartami. W czasie pobytu w Szwecji w 1987 roku kupiłem
pierwszą talię kart tarota. Kiedy je obejrzałem spostrzegłem, że znam skądś te
wizerunki i wcale nie muszę uczyć się ich dywinacyjnych znaczeń. Wystarczyło
bym wziął do ręki jakąkolwiek kartę i natychmiast „przypomniało” mi się jej
znaczenie.
Wróciwszy do Polski kontynuowałem wróżbiarski proceder, wzbudzając
zaciekawienie znajomych dziennikarzy. Za ich namową zabrałem się do pisania
dwóch książek o tarocie: Tarota. Kart, które wróżą oraz traktującej o historii
tych kart Biblii szatana. Obie te książki wyszły na początku lat
dziewięćdziesiątych, stając się pierwszymi, oficjalnie wydanymi w Polsce
pozycjami poświęconymi tarotowi. Lata 1990 – 1994 były jednym z najważniejszych
okresów w moim życiu. Zamieszkałem w Warszawie, urodzili się moi dwaj synowie,
wydałem trzecią książkę o tarocie ( Tarot magów ), opracowałem dwie talie
tarota, publikowałem artykuły na łamach różnych pis ezoterycznych i będąc
uznanym autorytetem w tej dziedzinie intensywnie zajmowałem się
rozpowszechnianiem wiedzy na jego temat, jak również dywinacją, prowadzeniem
kursów oraz szkoleń przeznaczonych dla przyszłych adeptów kartomancji. Nocami
praktykowałem magię rytualną, wzorowaną na dziełach Eliphasa Leviego,
Aleistera Crowleya i tradycji okultystycznego Zakonu Złotego Brzasku.
Tak stałem się jednym z ważniejszych liderów polskiego ruchu New Age. W
maju 1992 roku znów spłynęło na mnie światło i doświadczyłem dotknięcia czegoś,
co identyfikowałem z Bogiem. Jesienią tegoż roku poczułem przy sobie obecność
jakiś bytów, czułem, że jestem obserwowany. Podczas wieczornej medytacji
prześwietlił mnie jasny snop światła, jakiś głos zapytał, czy chcę przyjąć ten
dar. Pewien, że mam do czynienia ze Stwórcą odparłem, że oczywiście tak, chcę,
i to bardzo!
Niedługo potem zauważyłem obok siebie najpierw jedną, potem drugą
świetlistą postać. Byli to moi „duchowi przewodnicy”, „mistrzowie”, którzy
wtajemniczyli mnie w różne aspekty kabały. Moja wrażliwość na paranormalne
zjawiska bardzo wzrosła. Zyskałem zdolność odczytywania myśli, wystarczyło, bym
wziął w rękę jakiś przedmiot i już znałem całą jego historię, losy właściciela,
miejsce pochodzenia. Najbardziej jednak pasjonowała mnie umiejętność
ezoterycznego interpretowania rozmaitych symboli oraz religijnych tekstów. Ten
ostatni dar wykorzystałem do analizowania Biblii, odnajdując w niej wiele
ukrytych, tajemnych przesłań.
Z biegiem dni ogarniał mnie coraz większy niepokój. Czując się osaczony,
zmuszany do robienia rzeczy, których nie chciałem robić, zwróciłem się o radę
do pani Marii S., znanej warszawskiej wróżki i uczennicy słynnych
przedwojennych okultystów. „No cóż, panie Janku – rzekła, wysłuchawszy mojej
opowieści. – Szatan przybiera różnoraką postać...”.
W tym dniu pani Maria stała się moją mistrzynią, zaś jej słowa podziałały
na mnie niczym kubeł zimnej wody wylany na głowę. No i proszę! Szukałem Boga,
odnalazłem diabła! Jeszcze tego samego wieczora pozbyłem się magicznych
rekwizytów, w odpowiedzi na co moi „astralni mistrzowie” zaatakowali mnie z
potężną siłą. Udręczony, porażony strachem, szukałem ratunku w Bogu, w
ewangelii, w Modlitwie Pańskiej, ale nie chciałem pozbyć się tarota i wciąż
uważałem siebie za kabalistę. Zarzuciwszy medytację odczuwałem ponadto silną
potrzebę zastąpienia jej inną praktyką. A że do moich rak dotarły książki
traktujące o prawosławnej modlitwie, którą zwą „modlitwą Jezusową”
albo „modlitwą serca” ( polega ona na rytmicznym i wielokrotnym powtarzaniu
krótkiej formuły skierowanej do Jezusa ), uznałem to za „znak Boży” i
przystąpiłem do jej systematycznego odmawiania.
Wiosną 1995 roku wyjechałem do USA, gdzie zetknąłem się z indiańskimi
szamanami. Potrafiłem już wtedy kontaktować się z „duchami drzew”, z
elementalami i innymi „duchami przyrody”. Umiejętności te okazały się pomocne
podczas przeprowadzonych przeze mnie operacji magicznych pod Świętym Krzyżem i
w Bielsku Białej. Ta ostatnia przerodziła się w magiczny bój z szatanem.
Odniosłem „zwycięstwo”, pomogła mi w tym zaś, jak wierzyłem, Matka Boska. Od
tej pory niemal codziennie odmawiałem katolicki różaniec przeplatany „modlitwą
Jezusową”.
Zły wziął sobie na mnie odwet wiosną 1997 roku; w tym samym roku, w którym
wyszła moja ostatnia ezoteryczna książka: Wielcy magowie świata. Przybrawszy
postać szerszenia wstąpił w moje ciało, ja zaś, gnany lękiem ruszyłem szukać
ratunku w kościele katolickim.
Opiekę nade mną objął ojciec Grzegorz, jezuita. Jego łagodność, spokój,
pewność wiary, siła modlitwy zdawały się gwarantować, że wyjdę cało z tej
opresji. To bowiem, co się ze mną działo przypominało horror. Mówiąc najkrócej
doświadczyłem tego wszystkiego, co opętana przez diabła dziewczynka filmu
Egzorcysta. Im bardziej jednak srożył się diabeł, im bardziej dręczył mnie
omamami, fobiami, lękami, straszliwymi wizjami, chorobami i psychofizycznymi
dolegliwościami, z tym większą determinacją biegałem do kościoła, brałem udział
w mszach, przyjmowałem komunię, modliłem się do Bogurodzicy i mantrowałem przed
ikonami na różańcach. Uwierzyłem we wszystkie katolickie dogmaty. Spowiadałem
się, pokutowałem, modliłem, adorowałem eucharystię, Jezus nawiedzał mnie w
wizjach, Matka Boska uleczyła jedną z moich chorób, w moim pokoju rosła góra
przywiezionych ze „świętych miejsc” dewocjonaliów, a jego wystrój – jak
powiadała ironicznie moja żona – z magicznego stawał się dewocyjno-kościelny.
Pobożno

do SULJANA - jaki mial Pan cel?

[spontanicznie]

Witaj Suljanie

Czytam z ciekawoscia wszystkie wypowiedzi, zarowno Twoje jak i Twoich
oponentow; dziekuje za mozliwosc spojrzenia na swiat magii i okultyzmu z innej
strony. Nigdy mi przez mysl nie przeszlo, ze takie 'zabawy' moga byc
niebezpieczne.

Zawsze ciekawilo mnie, dlaczego ludzie wybieraja taka droge, jaka wybieraja.
Jesli chodzi o wypowiedzi kilku osob (zajmujacych sie szeroko
rozumianym 'rozwojem duchowym') moge /przynajmniej do pewnego stopnia/
zrozumiec, do czego daza, jaki jest ich cel. Jednak z Twoich wypowiedzi nie
potrafie wywnioskowac, co motywowalo Ciebie do zglebiania tajnikow magii.
Ciekawosc? Chec poznania siebie? Odnalezienie Boga? Chec kierowania innymi
ludzmi? Bo skonczylo sie 'niefajnie', a co bylo u zrodel?


iele tu bylo mowy

[suljan]

Chyba się całe nie wkleilo, wiec robie to jeszcze raz, Pozdr. JWS
JAN WITOLD
SULIGA
[e-mail]

ŚWIADECTWO NAWRÓCONEGO OKULTYSTY

W pewnym sensie urodziłem się okultystą, a już na pewno z „okultystycznym
obciążeniem”. Ojciec parał się różdżkarstwem ( kiedy umarł pozostawił mi w
spadku swoje wahadełko ), moja babcia stawiała kabałę, ja zaś, będąc
dziesięcioletnim chłopcem asystowałem jej przy tej czynności. Nie
byli „zawodowcami”, posiadali natomiast paranormalne zdolności. Odziedziczyłem
je po nich i już w 14 roku życia dane mi doświadczyć pierwszego
okultystycznego „oświecenia”. Wydarzyło się to w kwietniu 1966 roku na pewnej
górze nieopodal Kielc. Ogarnęła mnie wtedy i wypełniła dziwna, wydobywająca się
spod ziemi i zstępująca z nieba moc. Czym była? Nie wiedziałem. Zdawałem sobie
tylko sprawę, że jest odwieczna, pradawna.
Wydarzenie to sprawiło, że zainteresowałem się mitologiami różnych ludów,
a zwłaszcza Greków. Zeus, Hades, Dionizos byli dla mnie bardziej realni niż
biblijny Bóg. Pierwszy kamienny ołtarz ku ich czci zbudowałem w wieku 17 lat.
Potem zacząłem studiować etnografię i zafascynowałem się Orientem - Indiami,
indyjską filozofią, religią i mistyką, a także taoizmem, buddyzmem, tantrą. Mój
stosunek do chrześcijaństwa był bardzo krytyczny. Bardziej odpowiadał mi
nieosobowy Absolut buddyzmu zen oraz jogi ( praktykę medytacyjną rozpocząłem w
1972 roku ). Jeździłem do Indii, tłumaczyłem z sanskrytu upaniszady,
Bhagawatgitę, badałem kultury indyjskich plemion, napisałem na ten temat
doktorat, później postanowiłem zająć się ezoteryczną tradycją zachodniego kręgu
cywilizacyjnego.
W 1986 roku zetknąłem się z grupą ludzi uprawiających spirytyzm i służyłem
im jako medium przyciągające „duchy”. Spirytyzm mnie jednak odstręczał, wolałem
poświęcić się astrologii, alchemii, hermetyzmowi, a głównie kabale. Zacząłem
wróżyć zwyczajnymi kartami. W czasie pobytu w Szwecji w 1987 roku kupiłem
pierwszą talię kart tarota. Kiedy je obejrzałem spostrzegłem, że znam skądś te
wizerunki i wcale nie muszę uczyć się ich dywinacyjnych znaczeń. Wystarczyło
bym wziął do ręki jakąkolwiek kartę i natychmiast „przypomniało” mi się jej
znaczenie.
Wróciwszy do Polski kontynuowałem wróżbiarski proceder, wzbudzając
zaciekawienie znajomych dziennikarzy. Za ich namową zabrałem się do pisania
dwóch książek o tarocie: Tarota. Kart, które wróżą oraz traktującej o historii
tych kart Biblii szatana. Obie te książki wyszły na początku lat
dziewięćdziesiątych, stając się pierwszymi, oficjalnie wydanymi w Polsce
pozycjami poświęconymi tarotowi. Lata 1990 – 1994 były jednym z najważniejszych
okresów w moim życiu. Zamieszkałem w Warszawie, urodzili się moi dwaj synowie,
wydałem trzecią książkę o tarocie ( Tarot magów ), opracowałem dwie talie
tarota, publikowałem artykuły na łamach różnych pis ezoterycznych i będąc
uznanym autorytetem w tej dziedzinie intensywnie zajmowałem się
rozpowszechnianiem wiedzy na jego temat, jak również dywinacją, prowadzeniem
kursów oraz szkoleń przeznaczonych dla przyszłych adeptów kartomancji. Nocami
praktykowałem magię rytualną, wzorowaną na dziełach Eliphasa Leviego,
Aleistera Crowleya i tradycji okultystycznego Zakonu Złotego Brzasku.
Tak stałem się jednym z ważniejszych liderów polskiego ruchu New Age. W
maju 1992 roku znów spłynęło na mnie światło i doświadczyłem dotknięcia czegoś,
co identyfikowałem z Bogiem. Jesienią tegoż roku poczułem przy sobie obecność
jakiś bytów, czułem, że jestem obserwowany. Podczas wieczornej medytacji
prześwietlił mnie jasny snop światła, jakiś głos zapytał, czy chcę przyjąć ten
dar. Pewien, że mam do czynienia ze Stwórcą odparłem, że oczywiście tak, chcę,
i to bardzo!
Niedługo potem zauważyłem obok siebie najpierw jedną, potem drugą
świetlistą postać. Byli to moi „duchowi przewodnicy”, „mistrzowie”, którzy
wtajemniczyli mnie w różne aspekty kabały. Moja wrażliwość na paranormalne
zjawiska bardzo wzrosła. Zyskałem zdolność odczytywania myśli, wystarczyło, bym
wziął w rękę jakiś przedmiot i już znałem całą jego historię, losy właściciela,
miejsce pochodzenia. Najbardziej jednak pasjonowała mnie umiejętność
ezoterycznego interpretowania rozmaitych symboli oraz religijnych tekstów. Ten
ostatni dar wykorzystałem do analizowania Biblii, odnajdując w niej wiele
ukrytych, tajemnych przesłań.
Z biegiem dni ogarniał mnie coraz większy niepokój. Czując się osaczony,
zmuszany do robienia rzeczy, których nie chciałem robić, zwróciłem się o radę
do pani Marii S., znanej warszawskiej wróżki i uczennicy słynnych
przedwojennych okultystów. „No cóż, panie Janku – rzekła, wysłuchawszy mojej
opowieści. – Szatan przybiera różnoraką postać...”.
W tym dniu pani Maria stała się moją mistrzynią, zaś jej słowa podziałały
na mnie niczym kubeł zimnej wody wylany na głowę. No i proszę! Szukałem Boga,
odnalazłem diabła! Jeszcze tego samego wieczora pozbyłem się magicznych
rekwizytów, w odpowiedzi na co moi „astralni mistrzowie” zaatakowali mnie z
potężną siłą. Udręczony, porażony strachem, szukałem ratunku w Bogu, w
ewangelii, w Modlitwie Pańskiej, ale nie chciałem pozbyć się tarota i wciąż
uważałem siebie za kabalistę. Zarzuciwszy medytację odczuwałem ponadto silną
potrzebę zastąpienia jej inną praktyką. A że do moich rak dotarły książki
traktujące o prawosławnej modlitwie, którą zwą „modlitwą Jezusową”
albo „modlitwą serca” ( polega ona na rytmicznym i wielokrotnym powtarzaniu
krótkiej formuły skierowanej do Jezusa ), uznałem to za „znak Boży” i
przystąpiłem do jej systematycznego odmawiania.
Wiosną 1995 roku wyjechałem do USA, gdzie zetknąłem się z indiańskimi
szamanami. Potrafiłem już wtedy kontaktować się z „duchami drzew”, z
elementalami i innymi „duchami przyrody”. Umiejętności te okazały się pomocne
podczas przeprowadzonych przeze mnie operacji magicznych pod Świętym Krzyżem i
w Bielsku Białej. Ta ostatnia przerodziła się w magiczny bój z szatanem.
Odniosłem „zwycięstwo”, pomogła mi w tym zaś, jak wierzyłem, Matka Boska. Od
tej pory niemal codziennie odmawiałem katolicki różaniec przeplatany „modlitwą
Jezusową”.
Zły wziął sobie na mnie odwet wiosną 1997 roku; w tym samym roku, w którym
wyszła moja ostatnia ezoteryczna książka: Wielcy magowie świata. Przybrawszy
postać szerszenia wstąpił w moje ciało, ja zaś, gnany lękiem ruszyłem szukać
ratunku w kościele katolickim.
Opiekę nade mną objął ojciec Grzegorz, jezuita. Jego łagodność, spokój,
pewność wiary, siła modlitwy zdawały się gwarantować, że wyjdę cało z tej
opresji. To bowiem, co się ze mną działo przypominało horror. Mówiąc najkrócej
doświadczyłem tego wszystkiego, co opętana przez diabła dziewczynka filmu
Egzorcysta. Im bardziej jednak srożył się diabeł, im bardziej dręczył mnie
omamami, fobiami, lękami, straszliwymi wizjami, chorobami i psychofizycznymi
dolegliwościami, z tym większą determinacją biegałem do kościoła, brałem udział
w mszach, przyjmowałem komunię, modliłem się do Bogurodzicy i mantrowałem przed
ikonami na różańcach. Uwierzyłem we wszystkie katolickie dogmaty. Spowiadałem
się, pokutowałem, modliłem, adorowałem eucharystię, Jezus nawiedzał mnie w
wizjach, Matka Boska uleczyła jedną z moich chorób, w moim pokoju rosła góra
przywiezionych ze „świętych miejsc” dewocjonaliów, a jego wystrój – jak
powiadała ironicznie moja żona – z magicznego stawał się dewocyjno-kościelny.
Pobożność wszelako w niczym mi nie pomogła i nie uchroniła przed napadami lęku,
różnych fobii i narastającą manią samobójczą.
Pojął

[suljan]

No tak, rteszta nie weszła, komputerowy ze mnie niezdara, wklejam koncówke i
przeprtaszam za klopoty, JWS

Pojąłem wreszcie, że daremnie szukam pomocy w katolickim kościele, ponieważ
biorąc udział w celebrowanych przezeń misteriach, modląc się przed „cudownymi
obrazami”, nosząc na sobie szkaplerzne, medaliki niczym nie różnię się od
okultysty, który wykorzystuje „świętość” rzeczy po to, by przy ich pomocy
odprawiać magiczne rytuały. Okultyzm tkwił we mnie tak głęboko, że przestałem
odróżniać, co jest prawdziwą świętością, a co świętością pozorną, a poprzez to
demoniczną. Już nie wiedziałem, kiedy przemawia do mnie Bóg, a kiedy szatan, co
prowadzi mnie do Boga, a co do Jego przeciwnika. Wszystko było magią, wszystko –
okultyzm, począwszy od znaku krzyża uczynionego palcami zanurzonymi
w „święconej wodzie”, skończywszy na misterium przemiany wina w krew i chleba
w ciało Jezusa. Nie mogłem i nie chciałem uczestniczyć w czymś, co
identyfikowałem jako okultyzm; okultyzm osadzony w „prawowiernej”, katolickiej
odmianie magii.
Myśl ta naszła mnie gdzieś na początku 2002 roku. Schowałem różańce,
dewocjonalia, modlitewniki i książeczki do nabożeństwa i pojechałem w Góry
Świętokrzyskie – tam, skąd wywodzą się wszyscy moi przodkowie. „Boże moich
ojców – modliłem się z twarzą skierowaną ku Świętemu Krzyżowi – wskaż mi
drogę”. W odpowiedzi jakiś wewnętrzny głos kazał mi wyrzec się Jezusa, Biblii,
chrześcijaństwa i wrócić do nauczania tarota.
Pół roku później, stojąc o zachodzie słońca na wierzchołku Świętego
Krzyża, ponownie doznałem „objawienia”. Ogarnęło mnie światło, poczucie
wolności i akceptacji. „Rób co chcesz – usłyszałem. – Obiecuję, że po śmierci
trafisz do mojej krainy”.
Zyskana tego dnia wolność rychło przeobraziła się w pustkę, w poczucie
wewnętrznej martwoty. Faktycznie, mogłem robić wszystko. Mogłem uczyć tarota,
czarować, medytować, modlić się albo szlajać po agencjach towarzyskich,
zachlewać alkoholem, ćpać, mordować zwierzęta, składać je w ofierze szatanowi..
Mogłem czynić najgorsze i najchwalebniejsze rzeczy – żadna z nich mnie nie
kalała, ale też nie prowadziła do świętości. Ugrzęzłem w strasznym, przepastnym
nihilo, w pustce, w której nie istnieje miłość, przyjaźń, współczucie. Umarłem
za życia. Mój duch skonał. Pozostało odczuwające ból i mdłą rozkosz ciało.
Jesienią 2002 roku spotkałem Leszka K., czyli „Korzenia”: byłego
narkomana, byłego okultystę, który został z okultyzmu uwolniony, gdy 12 lat
temu nawrócił się na JEZUSA CHRYSTUSA. Rozmowy z nim wzbudziły we mnie iskierkę
nadziei. A może i ja mógłbym to zrobić? Nic z tego! Przez następne pół roku nie
mogłem nawet wypowiedzieć imienia JEZUS! Nie mogłem się modlić, nie mogłem
czytać Biblii ( jej widok napawał mnie obrzydzeniem i wstrętem ), a jeśli już
to czyniłem nie byłem w stanie zrozumieć jej słów. Zabrałem się więc do
głośnego czytania psalmów. Pomogło, lecz tylko częściowo. Wystarczyła chwila
nieuwagi i już zaczynałem czytać je wspak lub zamiast słowa „błogosławieństwo”
wypowiadałem słowo „przekleństwo”.
W sierpniu 2003 roku poprowadziłem w Górach Świętokrzyskich ostatni kurs
tarota. Jechałem nań zdziwiony, bo nie wiedziałem czemu Bóg, którego prosiłem o
zwolnienie mnie z tego obowiązku zezwolił, bym znów musiał „babrać się” w
ezoteryce. Postępowałem więc ostrożnie. Nie epatowałem nikogo Biblią, do
ostatniego dnia nie wyjawiłem swej decyzji o nawróceniu. Mówiłem tylko o tym,
czym jest magia, okultyzm oraz tarot. Krok po kroku obnażałem złudny splendor i
wszystkie pułapki pana magii – szatana. Zaczęły się dziać dziwne rzeczy.
Jednych miotało, skręcało ze złości i oburzenia, inni palili karty tarota,
modlili się psalmami i czytali Biblię.
Wróciwszy do Warszawy poczułem się osamotniony. Nie na długo. Najpierw
poprosiła mnie o rozmowę Iwonka. Potem Inez, Paweł, Beata i kilka innych osób.
I okazało się, że każdy z nas cierpi na tę samą dolegliwość. Wszyscy
zachorowaliśmy na okultyzm. Potrzebowaliśmy uzdrowienia. Potrzebowaliśmy
Lekarza.
W październiku zeszłego roku szatan po raz ostatni przypuścił szturm.
Gnany obłędną myślą o samobójstwie, nie mogąc opanować tego pragnienia
siedziałem w moim pokoju i wołałem: Jezu, Jezu ratuj! Uratował. Najpierw dał
pokój, potem odnowił moją wiarę i otoczył ochroną. Tego dnia zakochałem się w
Nim „na zabój”, gdyż to, co uczynił pełne było tak czułej miłości, jakiej nigdy
dotąd nie doznałem.
Od tamtych dni minęło kilka miesięcy. Dziś mogę powiedzieć, że rok temu
byłem martwy i spopielały. Teraz żyję i raduję się życiem. Przebudziłem się ze
snu śmierci. Wiem, kto mnie uleczył i kto mnie ocalił. Kto jest sprawcą cudu
mego nawrócenia. Kto sprawił, że narodziłem się na nowo. Jest Nim mój Pan Mój
Bóg. Mój Zbawiciel. Syn Boży. JEZUS CHRYSTUS

dziekuje

[prosze]

dziekuje Panu bardzo, mnie sie wydawalo, ze to zabawa, chociaz, cos mi tam
chodzilo po glowie, ze skoro na tych kartach sa wizerunki diabla, smierci, to
nie jest takie calkiem bezkarne, dziekuje Panie JAnku

[Gość: konradino]

mysle, ze to kolejny przyklad tego jak glupota moze wziac gore nad silna wola.
bardzo mi pana zal, a jeszcze bardziej ludzi, ktorych pan teraz pewnie zamecza
nowo nabytym fanatyzmem. arka noego wita :) jezus chytrus oi!

[randybvain]

Ja tak się zastanawiam. Skoro niektórzy z nas mają jakieś zdolności to
zakładając, że jesteśmy dziełem Boga, to po co my je mamy? Czy to jest tak, że
dostajemy jakiś talent w formie prowokacji, bo jeśli z niego skorzystamy, to
czeka nas zagłada? Czy nie brzmi to absurdalnie? A co ma robić człowiek o
wysokich zdolnościach, do którego przyłażą różne duchy i inne takie?

[suljan]

Randybvain, ludzie maja zdolnosci, ale niekoniecznie od Boga. Nie bez przyczyny
zaznaczyłem, ze mój tata zajmowal sie różdżkarstwem, a babcia kladła karty.
Uwiedzenie okultyzmem często dziedziczymy, jest to przekleństwo. Jest to tez
próba, bo człowiek ma wolna wole i może iść za diabłem, ale tez moze sie
nawrócic do Boga. I to ostatnie powinien zrobic czl;owiek, do ktorego "przyłażą
różne duchy". A wtedy otrzyma od Boga takie łaski, przy kjtóry te zdolnosci i
cehcy sa nedznym smieciem. Pozdrawiam, JWS

[randybvain]

Pierwszy raz spotykam się ze stwierdzeniem, że jakiekolwiek zdolności człowieka
mogą nie być darem Boga. Czy jest to równoznaczne stwoerdzeniu, że pochodzą od
szatana? Jeśli tak, to czy jest to szerszy aspekt jego działalności?

[suljan]

Nasz los, nasze zdolności itd są uwarunkowane różnymi czynnikami. Ale
niezależnoie od tych czynnikow wszyscy ludzie rodza sie w pewna skazą, ktorą
zwie sie potocznie "gfrzechem pierworodnym", a która powstała w skutek
zdarzenia zwanego zerwaniem owocu poznania dobrego i złego ( i wm efekcie tego -
wygnania z Edenu ). Nie wchodząc w szczegóły co to było, jedno jest tez pewne.
W rezultacie człowiek ( kazdy czlowiek ) stracił możnośc bezposredniego
uczestnictwa w swiecie duchowym, jest od niego tragicznie oddalony. Nosi w
sobie obraz i podobieństwo Boga, ale tymze obrazem i podobieństwem nie jest.
Żyje w swiecie zdegradowanym, w ktorym panoszy się zło i którego "władcą" jest
szatan, tj. książę tego swiata. Pokonał go Jezus, dni jego sa zatem policzone,
a im blizej końca, tym bardziej sie panoszy i chce wciagnąć w otchlań ze soba
jak najwięcej ludzi. Wykorzystuje wiuec rozmaite nasze właściwosci i cechy ( te
paranormalne również ), żeby nas zwieść. Czy te cechy pochodza od szatana? W
pewnym sensie tak, bo cały świat nosi jego znamię. Czy sa to dary Boga? W
pewnym sensie tak, bo to On nas stworzył. Czy są one skutkiem upadku pierwszych
ludzi? W pewnym stopniu tak, bo otwieraja nas na dziedzine szatana. Czy moga
nas otworzyc na Boga? Nie, poniewaz nie mamy udziału w świecie Ducha dopóty,
dopoki się nie nawrócimy tak, jak chce tego Bóg. Jaki z tego wniosek? Chyba
prosty. Ale nie prosty, jak widac po tym forum, bo paranormalnośc to potężna
pokusa. Kto zatem z niej korzysta i współdziała z diabłem staje sie, w jakis
sposób, człowiekiem "pochodzxącym" od szatana ( a dokładnie jego czcicielem i
niewolnikiem ). I dlatego Bóg powiada człowiekowi w swoim Słowie - nie uprawiaj
magii, nie uprawiaj wróżbiarstwa, nie badź bałwochwalcą. No, a człowiek robi to
co robi - wybiera i ponosi tego wyboru konsekwencje. Pozdrawiam, JWS

[olek13]

Sulian,
napisałeś:
"Nasz los, nasze zdolności itd są uwarunkowane różnymi czynnikami."...
Proszę, powiedz, jakie Twoim zadaniem są to czynniki, co jest ich przyczyną?
Co powoduje, że ludzie są tak różni i dlaczego w różnych warunkach przychodzą na ten swiat. Ciekaw jestem Twojej opinii.

[pawpos]

Witajcie:

Wg mojego poznania - zresztą w 100% zgodniego z Biblią:

wewnętrzne - dobro i zło (zło to tzw. nasze porządliwości)
zewnętrzne - Bóg i jego przeciwnik

Polem walki jest nasz umysł i dusze. Ziemia już została oddana - przeciwnikowi -
dlatego jest nazwany królem tego świata.

Pawel

[olek13]

Pawle,
pytałem o to, skąd w człowieku się biorą owe pożądliwości; co decyduje, że już w chwili narodzin mamy ich różną ilość?
Co też z tymi, któzy np. urodziwszy się w głębi amazońskiej dżungli nigdy nie będą mieli okazji poznać nauk, które zapewne Twoim zdaniem konieczne są do przyjęcia jedynej prawdy, koniecznej do zbawienia?

[pani.jazz]

A jeśli Boga nie ma?

czyzby?

[lidko]

naprawde? fajnie!

[pawpos]

No właśnie ... to co?

Mnie to pytanie nie dotyczy - codziennie jego doświadczam

Pawel

[pani.jazz]

Jesli Go nie ma, to znaczy, ze wszystko jest dozwolone i nie nalezy sie
przejmowac proroctwami ogni piekielnych za wrozby.
Jesli Go nie ma, to wytlumaczenie tego, czego doswiadczal pan Suljan jest
kwestia psychoanalizy.

Pozdrawiam,
pani.jazz

P.S. Skoro doswiadcza pan Go codziennie, to moze lepiej pisac o Nim z wielkiej
litery. Ale to tylko w kwestii czepialstwa, bo pewnie zrobil pan tylko
literowke. A moze to Szatan pana podkusil do zrobienia jej?
Prosze wybaczyc szyderstwo, nie moglam sie oprzec. Nie oznacza ono wcale, ze
tak wlasnie mysle. Zwykle wolne skojarzenie.

pozdrawiam nieustajaco

do pani jazz

[lidko]

ale z paniusi prowokatorka jak sie patrzy!!! Pytanie o Boga bylo
majstersztykiem, a to pouczanie jaka litera co pisac pachnie staropanienstwem,
albo despotyzmem, brrr

[pani.jazz]

I vice versa ;).

[randybvain]

Mamy więc impas. Jeżeli zdolności paranormalne są darem Boga (nawet jesli
chodzi o dziedzictwo prarodziców), to ich danie i zabronienie ich używania jest
absurdalne i wygląda jak prowokacja: OK, ty będziesz supertarocistą, ale jesli
tylko dotkniesz Tarota, to czeka cię zagłada. (Dygresja: równie dobrze mógłbym
być najlepszym na świecie budowniczym domów na Jowiszu - tylko, że tam jeszcze
nie dolecieliśmy - gdzie tu sens?). Z drugiej strony jesli te zdolności są
dziełem Szatana, to ... śmierdzi mi tu manicheizmem i robieniem z Diabła
równorzędnej siły przeciwstawnej. Chyba suljanie, jednak mimo wszystko lecisz
znowu w okultyzm...

[suljan]

No i zanów się narobiło, odpowiem wiec zbiorczo:
Olku13. odpowiedź na puytanie czemu ludzie sa różni, rodza sie w rozmaitych
warunkach i maja różne cechy wymagałaby napisania małego traktatu, ale 9i on
niewiele by pomógł, bo nikt z nas nie jest Bogiem i nie ma ostatecznego wgladu
w prawde. Prosto to wyjąsnia teoria reinkarnacji, w która zdajesz sie wierzyc,
świat wszakze nie jest prosty, proste sa natomiast zamiary Boga wobec
czlowieka. Chce go zbawić, wyrwac ze swiata, ktory nie jest swiatem doskonałym,
gdyz uległ degradacji w skutek zerwania owocu poznania dobrego i zlego.
I drugie pytanie tyczące tych, ktorzy nie zetkneli sie z ewangelia i jej nie
znaja. Nie mozna byc sadzonym za cos, czego sie nie zna. Jano to mowi apostol
Paweeł w jednym z listow, pisząć, ze gdzie nie ma Zakonu ( tj. mojzeszowego
prawa, dekoalogu ), tam nie ma i grzechu. W pewnym wiec sensie ci, ktorzy nie
zetkneli sie z Biblia sa w lepszej sytuacji niz ci, ktorzy mieli z nia do
czynienia. Ale też nie moga przyjac laski zbawienia ( te gwarantuje Jezus ),
podlegaja wiec sądowi w tym sensie, że probieżem ich zbawienia lub nie bedzie
przestrzeganie tego przykazania, ktore znaja wszystkie tradycje: milosci
bliźniego.
Pani.jazz - a jesli Boga nie ma, wszystko wolno. Jesli... Nie bede dowodzil, że
jest, bo tego nie da się zrobic. Ty też nie mozesz dowieś, że Go nie ma.
Ateista to zatem tez czlowiek wiary, wiary, ze Bog nie istnieje. Moze powolywac
sie przy tym na swój racjonalizm, racjonbalizm ten wszakże jest kiepskiej
poróby, prawdziwy bowiem racjonalista MUSI zalozyc, ze Bog MOZE istniec i nie
wyklucza tego faktu ze swoich rozważań. Jesli tego nie czyni jest pseudo-
racjonalistą, uważa bowiem,,ze zdolał poznac wszystkie tajemnice wszechswiata i
rzadzace nim prawa.
Co do oceny tego, co mie spotkalo. Widze, ze wyszla Pani z zalozenia, ze
oiceniałem swoje przygody przez pryzmat a'priori porzyjetych wierzeń. Nic z
tych rzeczy. Zakladalem rozmaite hipotezy, z choroba psychiczna włącznie i
weryfikowałem je na tyle, na ile potrafilem. Żadne jednak zjawiskjo z obszaru
badanego przez psychoanalize nie wytłumaczy tego faktu, ze stojacy w odleglosci
ok. 10 m. ode mnie kawiarniany stolik latal w powietrzu, co wzbudzilo wśrod
gosci zrozumiale przerażenie, a bylo częścią doznawanych porzez mnie udręczeń (
w tym momencie bylkem calkowicie przytomny i nic niezwykjlego sie ze mna nie
dzialo ). Ponadto majac za soba dlugoletni trening okultystyczny potrafilem
caly czas pobserwowac "na zimno" to, co sie ze mna dzialo, a jednocześnie
zachowywac jak czlowiek opetany. I ręcze Pani, ze przez 5 lat próbowałem
znaleść inne przyczyni tego niz te, ktore podalem w świadectwie. Byloby to dla
mnie bardziej wygodne i nie zmuszalo do przyjecia najbardziej odstreczajacej
prawdy - ze zrobil to diabel.
Randybvain, wciąż uwazasz, .że zdolnosci paranormalne to dar Boga, dlatego
ujestes w impasie. Nie sa. Sa czyms w rodzaju choroby, jedni rodza sie chorzy
na aids ( bo ich rodzicie ćpali ), inni rodza sie ze zdolnoscia przyciagania
duchow. Przyczyny tego sa różne. o czym juz wspomnialem. KAŻDA zadolnośc wymaga
wyboru, jedne wszakże sa mniej, drugie bardziej niebezpieczne. Billi Kid nie
musiał chlubic się swą zdolnoscia szybkjiego wyciągania rewolweru i trafiania w
cel strzelajac do ludzi. Mogl strzelac do balonow w cyrku ku uciesze dzieci.
Mogł takze, skoro odstreczała go cheć bycia cyrkowcem, zrozumiec wreszcie, ze
jego problem to nie są te zdolnosci, ale CHĘĆ ZABIJANIA LUDZI. Owa "chęć" to
nie intencja, to cos znacznie silniejszego, to cos co zawlaszcza człowiekiem i
czyni go, np. mordercą. Gdyby to pojął, stanąłby na rozdrozu pomiędzy
całkowicie realnym ZŁEM a DOBREM. W tej sekundzie "zdolnosci" te nie miałyby
zadnego znaczenia. Liczyloby sie coś zupełnie innego: wlaśnie ZŁO i DOBRO. I
nie jest to zaden manicheizm lub okultyzm. To istota wyboru, w oparciu o ktory
ludzie beda sądzeni.

[olek13]

Sulian,
No wielka szkoda, że nie odpowiedziałeś na pierwsze pytanie, ale trudno, jakoś to przeżyję.
A druga odpowiedź jest dla mnie niezrozumiała. To w końcu jak uważasz: ci, którzy nie przyjęli Jezusa nie znając go, będą zbawieni, czy nie?
Bo jeśli nie, to mają przerąbane tylko dlatego, że się nie urodzili tam, gdzie trzeba. A jeśli postępowanie zgodne z miłością im wystarczy, to znaczy, że mogą sobie wierzyć w co chcą, a i tak pójdą do nieba? Dobrze to rozumiem?
Wedle moich przekonań naczelne zasady rządzące światem są proste, jednoznaczne i zrozumiałe - co wiecej - łatwo je zweryfikować. Dlatego uznaję je za słuszne. W myśl tych zasad świat jest skomplikowany dlatego, że pozwalają one na nieskończoną różnorodność opcji i doświadczeń, co właśnie ową złożoność tworzy.
Rozmawiam tutaj z Tobą i z innymi, by lepiej i więcej zrozumieć. I to mi się udaje. Ale to wszystko póki co utwierdza mnie w przekonaniu, że przyjąłem słuszne założenia.
Dzięki.
Pozdrawiam.

[suljan]

Olek13. Dobrze, ze przezyjesz brak odpowiuedzi na pierwsze pytanie, bo nie jest
ono proste, a prostacka odpowiedź wywolałaby tylko mase nieporozumien.
Na Twoje drugioe pytanie odpowiada sam Jezus w ewangelii Mateusza. W swojej
mowie tyczacej końca swiata obrazuje taką oto sytuacje. Bóg zbawia tych po
prawicy i skazuje na pieklo tych po lewicy. I powiada do tych pierwszych:
wejdźcie do Królestwa, bo kiedy bylem chory, gdy cierpiałem, gdy bylem w
więzieniu poratowaliscie mnie. A kiedy byłeś chory, w wiezieniu? - pytaja
zdiziwieni. Cokolwiek uczyniliscie innym ludziom, Mnie uczyniliscie - odrzekl
Bog. Tych drugich zaś skazuje na pieklo, bo tego nie czynili. Z kontekstu
wynika, ze mowa tu o ludziach, ktorzy nie znali Boga. Wierzyli w co wierzyli,
czcilki jakis tam bogow, ale ich wiara, ich religijnośc nie maja dla Boga
żadnego znaczenia. Równie dobrze mopgliby byc ateistami. Liczy się tylko
przykazanie milosci bliźniego, a poprze nie - milosci Boga.
Tyczy to wszakze tylko tych, ktorzy w ogóle nie zektneli sie z biblijnym
przeslaniem. I kryje sie w tym to niebezpieczeństwo, ze uduchawiając sie i
dążąć alszywymi scieżkami do Boga zagubia gdzieś prostore wspomnianego wyzej
przykazania. Miast dzielic sie poineiędzmi z bliźnimi, odwiedzac chorych,
wspomagac pootrzebujacych itd. zajmna sie praktykami duchowymi, ktore nie maja
żadnej wartosci, a co gorsza uczynia a nich intrtatny interes ( wiesz do czego
pije ). Moga tez "troszczyć się" o bliźnich i "pomagac" im za pomoca magii. W
efekcie im zaszkodza i los ich jest jednoznaczny.
Zasada, jak widzisz jest prosta, tak, jak prosta jest pomoc potrzebujacym, czyu
to w szpitalu, czy w wiezieni cvzy gdziekoilwiek indziej. Druga zasada tez jest
prosta. Jesli ktoś zna biblijne przeslanie, jesli zetknął sie z Zakonem, zna
dekalog, zna ewangelie ale ja odrzuca, nie usprawiedliwia go nic ponierważ
oprócz przykazania milosdci bliźniego obowiazuje go inne porzykazanie: milosci
Boga. To zas porzykazania nakłada na człowieka obowiazek posłuszeństwa w
stosunku do Stwórcy, a mo.ze nie tyle obowiazek, co zwyczajnie posłuszeństwo (
jesli sie kogos kocha, to chce tez sie go słuchać i postepować tak, jak on tego
pragnie ). Tu też nie maja znaczenia inne kulty, praktyki religijne, duchowe,
medytacje, bo nie tego chce Bog od czlowieka. Chce On, bysmy poznawali Go
poprzez Jego Slowo. Tym Słowem jest Pismo swiete oraz Jezus Chrystus ( por.
prolog do ewangelii Jana ). Pozdrawiam i mam nadzieję, ze odpowiedzialem jasno
na zadane pytanie. JWS

[olek13]

Pierwszą cześć zrozumiałem. Drugą - nie bardzo :(
Przy tym: czy kultywowanie miłości w sercu nie jest duchową praktyką? Może nie rozumiemy się w kwestii pojęcia "praktyka duchowa"? Dla mnie nie wszytko to, co robią ludzie pod przykrywką (wedle Twoich znaczeń) "okultyzmu" jest duchową praktyką. Ale to tak na marginesie.
Z tego co piszesz wynika, że los tych, którzy zetknęli się z Biblią jest dużo gorszy. Oni bowiem by zasłużyć na Niebo, muszą przyjąć bez reszty nauki Biblii. Im nie wystarczy żyć w zgodnie z Miłością. Muszą uznać Słowo, które jest akurat w Biblii. No i tego nie pojmuję: dlaczego jedna księga ma dawać zbawienie, a inne nie? Dlaczego w ogóle przyjęcie za pewnik treści jakiejkolwiek księgi ma być jedyną przepustką do raju? To, co Ty twierdzisz o Biblii, to np. muzułmanie twierdzą o Koranie, z równą, o ile nie większą żarliwością. Kto zatem ma rację?
Niestety - nie dostarczyłeś mi dotąd żadnego argumentu poza tym, że Ty tak uważasz.
Pozdrawiam

[suljan]

Oklu13, nie było mojim zamiarem Ciebie przekonywać. Obawiam sie ponadto, ze
zupełnie co innego rozumiemy pod słowem Miłość. Dla mnie Miłość oznacza ten
rodzaj uczucia, który wyrasta z relacji ( miedzy człowiekiem a człowiekiem i
miedzy człowiekiem a Bogiem ). Jest to w tym drugim przypadku relacja miedzy
Ojcem a jego stworzeniem, ktore w skutek przyjęcia Jezusa i napełnienia Duchem
Świetym staje sie dzieckiem bozym. Jest to zatem relacja dynamiczna, podobna do
wrastania w Boga, który czegos od nas chce i od ktorego cos chcemy. A co do
Biblii, Koranu i innych ksiąg... Znasz przesłanie Biblii i je z jakis powodów
odrzucasz. Oczekujesz dowodów, argumentów, chcesz byc PRZEKONANY. A tu nie tedy
droga. Ale i tez nie moja sprawa i nie mój osąd. Masz wolna wole, rozum, serce,
rozeznanie. Decydcydujesz i ponosisz konsekwencje. Ja tez zadecydowałem. I
tyle. Pozdrawiam, JWS

[olek13]

Sulian,
Zgadzam się, że trudno nam będzie uzgodnić wspólne stanowisko co do miłości, czym ona jest. Powiem tylko, że dla mnie miłość, to coś, co rodzi uczucia spokoju, radości, pewności, absolutnego bezpieczeństwa, co każe być życzliwym dla wszystkich istot - przy pełnym i trzeźwym oglądzie rzeczywistości.
Rozmawiam z Tobą, by wyjaśnić sobie wszelkie wątpliwości, jakie Twoje słowa we mnie budziły. I z Twoją pomocą to się udaje, doceniam to. Dzięki.

[spontanicznie]

cyt. 'nie ma róznych religii, jest tylko jeden Bóg'

suljan napisał:

> Olek13. Dobrze, ze przezyjesz brak odpowiuedzi na pierwsze pytanie, bo nie
jest
>
> ono proste, a prostacka odpowiedź wywolałaby tylko mase nieporozumien.
> Na Twoje drugioe pytanie odpowiada sam Jezus w ewangelii Mateusza. W swojej
> mowie tyczacej końca swiata obrazuje taką oto sytuacje. Bóg zbawia tych po
> prawicy i skazuje na pieklo tych po lewicy. I powiada do tych pierwszych:
> wejdźcie do Królestwa, bo kiedy bylem chory, gdy cierpiałem, gdy bylem w
> więzieniu poratowaliscie mnie. A kiedy byłeś chory, w wiezieniu? - pytaja
> zdiziwieni. Cokolwiek uczyniliscie innym ludziom, Mnie uczyniliscie - odrzekl
> Bog. Tych drugich zaś skazuje na pieklo, bo tego nie czynili. Z kontekstu
> wynika, ze mowa tu o ludziach, ktorzy nie znali Boga. Wierzyli w co wierzyli,
> czcilki jakis tam bogow, ale ich wiara, ich religijnośc nie maja dla Boga
> żadnego znaczenia. Równie dobrze mopgliby byc ateistami. Liczy się tylko
> przykazanie milosci bliźniego, a poprze nie - milosci Boga.
> Tyczy to wszakze tylko tych, ktorzy w ogóle nie zektneli sie z biblijnym
> przeslaniem. I kryje sie w tym to niebezpieczeństwo, ze uduchawiając sie i
> dążąć alszywymi scieżkami do Boga zagubia gdzieś prostore wspomnianego wyzej
> przykazania. Miast dzielic sie poineiędzmi z bliźnimi, odwiedzac chorych,
> wspomagac pootrzebujacych itd. zajmna sie praktykami duchowymi, ktore nie
maja
> żadnej wartosci, a co gorsza uczynia a nich intrtatny interes ( wiesz do
czego
> pije ). Moga tez "troszczyć się" o bliźnich i "pomagac" im za pomoca magii. W
> efekcie im zaszkodza i los ich jest jednoznaczny.
> Zasada, jak widzisz jest prosta, tak, jak prosta jest pomoc potrzebujacym,
czyu
>
> to w szpitalu, czy w wiezieni cvzy gdziekoilwiek indziej. Druga zasada tez
jest
>
> prosta. Jesli ktoś zna biblijne przeslanie, jesli zetknął sie z Zakonem, zna
> dekalog, zna ewangelie ale ja odrzuca, nie usprawiedliwia go nic ponierważ
> oprócz przykazania milosdci bliźniego obowiazuje go inne porzykazanie:
milosci
> Boga. To zas porzykazania nakłada na człowieka obowiazek posłuszeństwa w
> stosunku do Stwórcy, a mo.ze nie tyle obowiazek, co zwyczajnie posłuszeństwo
(
> jesli sie kogos kocha, to chce tez sie go słuchać i postepować tak, jak on
tego
>
> pragnie ). Tu też nie maja znaczenia inne kulty, praktyki religijne, duchowe,
> medytacje, bo nie tego chce Bog od czlowieka. Chce On, bysmy poznawali Go
> poprzez Jego Slowo. Tym Słowem jest Pismo swiete oraz Jezus Chrystus ( por.
> prolog do ewangelii Jana ). Pozdrawiam i mam nadzieję, ze odpowiedzialem
jasno
> na zadane pytanie. JWS

[randybvain]

A więc jednak wybrałeś dziedzictwo. Ale tak czy owak, skoro te zdolności sa
związane z genami, to dojdziemy w ten sposób do prarodziców. A oni też skądś to
wzięli. Ostatecznie znowu stajemy przed pytaniem - skąd oni to wzięli.
Widzisz, chyba każda odpowiedź, jakiej byś próbował udzielić, będzie
niesatysfakcjonująca. Za głównego winowajcę bierzesz ludzi, podobnie jak z
Oświęcimiem. Jednak i w przypadku Oświęcimia, ktoś kogoś inspirował, zachęcał,
pozwolił na działanie... Po owocach ich poznacie, czy jakoś tak.

[suljan]

Randybvain, powiedziałem co swoje. Ktos poprosił mnie, bym opisał to, co mi sie
przytrafilo. Uczynilem to nie po to, by kogos zadowolic, lecz po to, by spełnic
prośbę, a jednocześnie ukazac na swoim przykładzie dokad wiodą fascynacje magia
i paranormalnymi zdolnościami. Opis ten stał sie niejako "publiczna własnością"
i każdy ma prawo do swojej oceny. Znam sporo podobnych jak ja przypadkow. Wiele
z tych osób także spisalo swoje swiadectwa. Wybacz wiec, że nie bede z Toba
dalej dyskutował. Znam cenę tych zabaw. Oni tez znają. Najlepiej zas człowiek
uczy sie na wlasnych błędach. Pozdrawiam, JWS

[randybvain]

Jeszcze raz przeczytałem twoją wypowiedź i tym razem tknęła mnie sugestia,
powiązanie z chorobą. Czyżby zdolności paranormalne były razem ze śmiercią,
chorobami i bólem rodzenia karą za zerwanie owocu z Drzewa? A może były tym
owocem? W tym kontekście przydałaby się wypowiedź jakiegos teologa i jeszcze
judaisty.

[ika4]

„Rób co chcesz – usłyszałem. – Obiecuję, że po śmierci
trafisz do mojej krainy”.
Myśle,ze to stwierdzenie które Pan przytoczył jest odpowiedzia na wszystkie
zapytania.

[suljan]

I owszem, Ika4, pod warunkiem, że wiemy kto to powiedział. Niektorzy nie
wiedzą. Pozdr. JWS

[malanika]

Panie Janie,
Od dłuższego czasu śledzę poruszaną na Forum dyskusję na temat zagrożeń, jakie
stwarza wróżbiarstwo. Głównie mówi się tu o niebezpieczeństwie na jakie
wystawia się sam „wróżący”. Chciałabym jednak zapytać, czy Pana zdaniem
człowiek, który rzeczywiście ma zdolności paranormalne naprawdę może
przewidzieć przyszłość? Tzn. czy w ogóle jest to w ludzkiej mocy?
Nie chcę tu dyskutować kwestii, od kogo pochodzi ta „moc”. Zgadzam się z Panem,
że jej źródło nie jest Dobrem. Chodzi mi o to, czy osoba przepowiadająca
przyszłość / wróżąca może naprawdę zobaczyć przyszłość drugiego człowieka (mam
na myśli ludzi, którzy naprawdę wykazują zdolności paranormalne). Czy to, co
widzi to rzeczywiście czyjeś przeznaczenie? Jak należy traktować takie
przepowiednie ? Jeśli źródłem wróżb jest zło, to czy w takim razie każdą
przepowiednię należałoby traktować jako celowe mącenie w czyimś życiu i
nakierowanie na drogę nieszczęścia? Celowe projektowanie czyjegoś życia tak, by
ostatecznie był nieszczęśliwy, a może zgubiony? A może wróżący jednak naprawdę
ścieżkę czyjegoś przeznaczenia, tylko problemem jest to, że jako istota ludzka
nie powinien przepowiadać?
Byłam kiedyś u wróżbity. Twierdził, że swój dar ma od Boga. Wręcz zalecał
modlitwy do Ducha Świętego i otwarcie się na Łaskę Boską. Twierdził, że
prowadzi go jego Anioł Stróż. W domu na ścianach powiesił tzw. święte obrazki.
A ja bałam się tego człowieka; bałam się, gdy mówił, że widzi demony (zwłaszcza
w Częstochowie wokół Obrazu, gdzie czekają tylko na ludzi, którzy czekają na
spełnienie ich życzeń!). W jego spojrzeniu było coś bardzo, bardzo
niepokojącego.
Przepowiedział mi wiele rzeczy twierdząc, że on nie wróży (nawet potępiał
większość wróżek twierdząc, że robią to przez pryzmat własnych doświadczeń, a
więc widzą obraz zafałszowany), że on po prostu ma dar widzenia prawdziwej
ścieżki czyjegoś przeznaczenia i ze pomaga ludziom na nią wrócić. Część rzeczy
sprawdziła się, ale nie wiem do jakiego stopnia ja sama stworzyłam te sytuacje,
a na ile naciągnęłam rzeczywistość do jego słów lub był to zwykły zbieg
okoliczności. A może powinnam unikać wszelkich sytuacji, które choć w
niewielkim stopniu przypominają jego przepowiednię, bo prowadzą one jedynie do
mojej zguby ? A może on widział mój prawdziwy los (w którym miałam być bardzo
szczęśliwa), tylko, ze ja nie powinnam go znać? A może po prostu jego słowa
zupełnie nic nie znaczą???
Mój list to same pytania, wiem. Ale próbuję sobie to wszystko jakoś poukładać.
Jednego jestem pewna, takie przepowiednie sieją zamęt w głowie.
Serdecznie pozdrawiam
M.

Wpływ

[randybvain]

Chyba też i suljan potwierdzi, że jakkkolwiek to ująć, przepowiadanie
przyszłości mam zły wpływ. Weźmy taką sytuację: kobieta jest zazdrosna o swego
męża. Idzie do wróżki, by zapytać ją, czy jej mąż ją zdradza. W kartach
wychodzą te lęki i wróżący interpretuje je, że tak, mąż ją zdradza! Kobieta
robi w domu karczemne awantury. Wściekły mąż wreszcie robi jej na złość i
rzeczywiście ją zdradza. Wszystko się sprawdziło...

[natali_]

dochodze do wniosku , dzieki temu co tutaj wyczytalam, ze nie chce miec juz
nic wiecej wspolnego z wrozkami, horoskopami i bioenergoterapeutami, sama sie
tym nie zajmowalam ale zdarzylo mi sie kilka razy pojsc do wrozki ..., nic z
tego dobrego nie wyniknelo , zasiay niepokoj, a kazda nadzieja na lepsze jutro
i tak nie nadchodzila bo zycie toczylo sie swoim torem , stwierdzam ze juz
wiecej nie pojde do zadnej wrozki , mysle ze takich osob ja ja znajdzie sie
znacznie wiecej
Pozdrawiam
N.

[Gość: Basia]

Witam
Ja wieże we wróżby. Nie sądzę by wróżbiarstwo miało "jakiś" zły wpływ na
wróżącego bądz odbiorcę wróżby.
Nie wieżę także że wróżbiarza "opeta diabeł" to brednie.
Karty nie robią nic złego są wskazówką, należy tylko je tylko odpowiednio
odczytać.
Pozdrawiam

[suljan]

Radnybvain, potwierdzam. W tym przypadku i we wszystkich innych.

[suljan]

Witaj Malaniko,
dzieki za Twoja opowieść. Godna zapamietania przez wszystkich. A teraz pytania:
1. tak, wróżbita moze zobaczyc czyjąś przyszlość. 2. nie widzi przeznaczenia,
on je "projektuje", tj. prognozujac zaszczepia w kloiencie podswiadome
przekoanie, ze będzie tak, jak powiedział, choc klient nie musi w to wierzyc,
ba, moze nawet uwazac, ze jest to z rozmaitych wzgledow niemozliwe; 3. celem
wróżbity zazwyczaj nie jest uczynienie komus zła. Wróżbita kieruje sie
falszywie pojetym "dobrem" kielnta, chce mu "pomoc".Slowa te biore w cudzysłów,
gdyż w skutek tej "pomocy" czlowiek zyskuje "dobro" ( informacje o
przyszlosci ), a jednocześnie uzaleznia sie od magii. Dlaczego? Dlatego, ze
zrealizowany w skuetk operacji magicznej scenariusz jego zycia konczy sie w
pewnym momnencie i nie wiadomo co począć, a wówczas trzeba korzystac z pomocy
wróżbity i "zabawa" zaczyna sie od początku. 4,. Nie istnieje cos takiego jak
przeznaczenie, istnieja uwarunkowania, ktore sprawiaja, ze spotykamu wróżbitów
( bo cos nas ciagnie do magii ). 5. Wielu okultystów uwaza swój dar za dar
Boga. Nic bardziej fałszywego. Otacza się obrazkami, "świetymi przedmiotami",
modli, nawet chodzi do kosciola. Wieliu tez krytykuje kolegow i kolezanki po
fachu, to normalne w tym srodowisku. Ludzie ci często oskarżaja sie wzajemnie o
różne rzeczy, o wampiryzm energetyczny, o nieuczciwośc, o naduzywanie
magicznych mocy itp., Siedziałem w tym "swiatku" dlugo i znam go na wylot.
Wielu tez uważa siebie za super-magow, ktorzy z Panem Bogiem chodzą i z Nim
rozmawiaja jak Ty ze mna.Łatwo sie na to nabrać, zwlaszcza w tak katolickim
kraju jak Polska, gdzie cud goni cud, a to MB sie gdzieś objawia, a to ktos ma
stygmaty, a to znów na drzwiach stodoly z blota robi sie portret Jezusa. Ludzie
oczekuja cudów i maja cuda ( zły lubi takie gadżety i ma ich bez liku ). 6.
Slowa w magii maja potężna moc, kreuja rzeczywistośc naszych umysłów i poprzez
nie wplywaja na bieg zdarzeń. rudno tu w paru slowach opisac mechanizm tego
dzialania, w każdym razie tak jest. Najlepiej, oczywiście, niue korzystac z
uslug wróżek i unikac magii. Stad zakaz jej uprawiania w Biblii, ale kto dzis
wierzy Slowu? Poczytaj w tym forum wypowiedzi różnych ludzi, wlos sie na głowie
jeży! Pozdrawiam, JWS

[Gość: cz....]

> unikac magii. Stad zakaz jej uprawiania w Biblii,

Okazuje sie, ze nie do konca.
Bog pozwala niektorym swoim lamac ow zakaz.
Jozef sam sie chwali, ze ma dar wrozenia i z niego korzysta:
Rdz 44:15
15. A Józef rzekł do nich: Jak mogliście się dopuścić takiego czynu? Czy nie
wiedzieliście, że taki człowiek jak ja potrafi wróżyć?
(BT)

Izajasz mowi tak:
Iz 3:1-3
1. Zaiste, oto Pan, Pan Zastępów odejmie Jerozolimie i Judzie wszelką podporę -
cały zapas chleba i cały zapas wody -
2. mocarza i wojownika, sędziego i proroka, i wieszczka i starszego,
3. pięćdziesiątnika i magnata, radnego i biegłego w magii, i znającego czary.
(BT)

Jak widac podpora Jeruzalem i Judy sa bieglii w magii, znajacy czary,
wieszczkowie.

Sam Saul korzystal z pomocy duchow:
1 Sm 28:7
7. Zwrócił się więc Saul do swych sług: Poszukajcie mi kobiety wywołującej
duchy, chciałbym pójść i jej się poradzić. Odpowiedzieli mu jego słudzy: Jest w
Endor kobieta, która wywołuje duchy.
(BT)

Przeciez prorocy korzystali za nadnaturalnych umiejetnosci kontaktu z Bogiem i
przepowiadania przyszlosci....

Jak widac Prawo jest dla maluczkich.

pozdr.cz....

właśnie

[j.wojak]

Brawo! Mam wrażenie, że znowu okazuje się, że w Biblii każdy może znaleźć
odpowiednie dla siebie cytaty...Jeden za czymś, drugi przeciw czemuś.
Pokazałeś, że powoływanie sie na Biblię nie zastąpi dyskusji.

Jacek

Książka

[lee79]

p. Janie czy pan napisze kolejna książke o tarocie ? np. Biblia Sztana 2 ?

[brita5]

Dziekuje!

[suljan]

I ja tez, JWS