uciec stąd...

[kaha1]

czy macie czasem taki pomysł.. nie wiem jak to nazwać - potrzebę, fantazję,
żeby wyjść, po prostu zostawić to wszystko co w domu za sobą, zamknąć drzwi i
nigdy już nie wrócić?

Odejść, zmienić swoje życie - zaginąć, taki "run away train". Nie chodzi mi o
to czy to zrobicie - ale czy kiedykolwiek przyszło wam to do głowy? Ja czasem,
raz na rok, może jeszcze rzadziej, czuję taką wielką chęć i zastanawiam się
skąd to się bierze? Z tego, że mamy trudniejsze od innych życie? Czy to tylko
ja tak mam?

[guderka]

mam nieraz ochotę wszystko pizdnąć. ostatnio mi się udało. SAMA
poszłam do sklepu i sama posprzątałam w tempie ekspresowym piwnicę.
po czym wróciłam do domu
nie wiem czy dałaby radę uciec na dłużej- by pochodzic po połoninach
bieszczadzkich.bo te moje małpy to cały mój świat

[gofer73]

parę razy przyszło mi to do głowy - uciec, wyjechać - nawet z kraju,
zmienić nazwisko...ile perspektyw mogło by się przede mną
otworzyć...ale czy mogłabym wtedy spojrzeć w lustro?

[maurach3]

Mysle ze mamy zdrowych dzieci tem czasem tak maja, wszyscy tak
maja , to po prostu jest" zmęczenie materiału" potem wszystko wraca
do normy a za jakis czas.... powtorka...

[kaha1]

to dobrze, że nie jestem sama
jakoś normalniej się czuję
ale tak mnie to dziś mocno naszło, że aż mam łzy wo czach.

[memenka]

chyba większośc ludzi ma czasami takie myśli, ja mam dobry sposób, na wakacje
dzieciak robi wypad do babci, maż do roboty a ja się zajmuje nicnierobieniem, w
roku szkolnym zapraszam mamę i idę z mezem się odstresowac( czasem nawet upić w
granicach rozsadku hehe), albo po prostu ide porobić jakieś zaległe roboty,
porządki i juz mi lepiej, dziewczyny tyle naszego co se pogadamy i tak zadna z
nas by nie zrobila nic tak głupiego bo bez wzgledu na wszystko kochamy te nasze
urwisy

[mamaronja]

Hi, hi - ja to nawet kiedyś tak zrobiłam. gdy Zośka była malutka
pewnego wieczoru zwinęłam się z domu. Wkurzona na mojego M
oczywiście
I pojechałam sobie na plażę, potem do kina - ale do końca na filmie
nie wysiedziałam, bo bałam się jak tam malutka bez mamy
Rok temu wyjechałam daleko z siostrą na weekend i dobrze, że byłam
daleko bo Mała dała się tacie i babci mocno w kość - inaczej bym
zaraz wróciła.
Ale żeby tak całkowicie, na zawsze ? Nie, nigdy.

[iwona.fa]

ja też o tym myślałam , ale również jak nie mialam chorego dziecka ,
mysle ,ze wiekszośc ludzi przynajmniej raz w życiu myśli ,zeby
rzucic wszystko i zacząć od nowa i wielu też tak robi. Nie
potrafilabym jednak zostawić swojej córci , żyje dla niej a ona dla
mnie. Jak wrócilam ostatnio do domu to aż podaskakiwala z radości (
w miarę swoich mozliwości)

[anwero]

Też tak mam. Chyba każda z nas tak ma. Dlatego tak bardzo
potrzebujemy odpoczynku, chociaż kilku chwil dla siebie i tylko dla
siebie. Inaczej szybko się wypalimy...

[iwonak112]

Wszystkie mamy chcące uciekać, zapraszam do mnie. Mieszkam w Berlinie od roku i
kocham to miasto!Dla mojego chorego dziecka okazało się prawdziwym rajem.
Serdecznie zapraszam wszystkich do mnie. Jeśli chciałybyście przyjechać, to
nocleg u mnie zawsze sie znajdzie, jeśli starcza jedzenia dla 5 osób i psa to
kilka dodatkowych osób nie gra roli. Mogłabym pokazać dzieciakom kilka fajnych
miejsc w Berlinie a i mamusiom też się spodoba. Miasto jest całkowicie
przystosowane dla osób niepełnosprawnych, więc cały Berlin nasz! Zapraszam

Do Iwonak112

[mamaronja]

A jak wygląda rehabilitacja Twojego dziecka w Niemczech ?

[iwonak112]

Przyjechałam tu właśnie ze względu na Julię.To bardzo długa historia.Chętnie
podzielę się wszystkim, co wiem na ten temat ale wolałabym przez telefon więc
jeśli masz stacjonarny chętnie zadzwonię. Od czasu jak weszliśmy do UE bardzo
wiele rzeczy się zmieniło. Nie mam pochodzenia ani męża niemca (w ogóle nie mam
męża) a należy mi się wszystko to,co prawowitemu obywatelowi Niemiec. Od 2
tygodni mamy nawet ubezpieczenie zdrowotne w państwowej kasie chorych, co do tej
pory jest marzeniem każdego polaka w Niemczech. Teraz moja Julia będzie miała
wszystko na najwyższym europejskim poziomie. Rehabilitację, leczenie, wszystko
za około 99€ miesięcznie. Mam kindergeld (rodzinne) w wysokości 641€ i staram
się teraz o dodatek mieszkaniowy. Dla dzieci niepełnosprawnych tutaj jest
naprawdę prawdziwy raj, dla zdrowych z resztą też. I to nie tylko dlatego,że
kraj jest socjalny ale też dlatego,że nikt tu sie za nikim z litości nie ogląda.
Po prostu pomagają wszyscy a w ich wzroku nie ma politowania. Julka tutaj
przestała chodzić w protezie i chętnie jeździ na wózku, do którego w Polsce nie
mogłam jej przekonać. Uwielbia swoją szkołę. Jest mnóstwo rzeczy tu w Berlinie,
których jeszcze długo nie będzie w Polsce. Chętnie zadzwonię, bo opisywanie tego
w poście zajmie mnóstwo czasu i miejsca.Pozdrawiam

[kaha1]

a ty tam pracujesz?

[mrugalka74]

iwonak112 napisała:
hej, mieszkam tez w niemczech, w monachium, moj synek ma teraz 11mies, napisz mi
prosze w jakim urzedzie mozna sie informowac o jakis dodatkach na uposledzone
dziecko, sama nie wiem co mi sie nalezy.czy sa jakies specjalne przedszkola..i
nie wiem jak sie moj synek bedzie rozwijal.wodoglowie spowodowane wylewem w
okresie ciazy, niedowlad prawej reki, noga lepiej ale jest jeszcze za maly na
dignoze.nic nie wiem, niczego nie jestem pewna...
napisz prosze albo tu albo na prywatny mail.dziekuje z gory
> Przyjechałam tu właśnie ze względu na Julię.To bardzo długa historia.Chętnie
> podzielę się wszystkim, co wiem na ten temat ale wolałabym przez telefon więc
> jeśli masz stacjonarny chętnie zadzwonię. Od czasu jak weszliśmy do UE bardzo
> wiele rzeczy się zmieniło. Nie mam pochodzenia ani męża niemca (w ogóle nie mam
> męża) a należy mi się wszystko to,co prawowitemu obywatelowi Niemiec. Od 2
> tygodni mamy nawet ubezpieczenie zdrowotne w państwowej kasie chorych, co do te
> j
> pory jest marzeniem każdego polaka w Niemczech. Teraz moja Julia będzie miała
> wszystko na najwyższym europejskim poziomie. Rehabilitację, leczenie, wszystko
> za około 99€ miesięcznie. Mam kindergeld (rodzinne) w wysokości 641€
> ; i staram
> się teraz o dodatek mieszkaniowy. Dla dzieci niepełnosprawnych tutaj jest
> naprawdę prawdziwy raj, dla zdrowych z resztą też. I to nie tylko dlatego,że
> kraj jest socjalny ale też dlatego,że nikt tu sie za nikim z litości nie ogląda
> .
> Po prostu pomagają wszyscy a w ich wzroku nie ma politowania. Julka tutaj
> przestała chodzić w protezie i chętnie jeździ na wózku, do którego w Polsce nie
> mogłam jej przekonać. Uwielbia swoją szkołę. Jest mnóstwo rzeczy tu w Berlinie,
> których jeszcze długo nie będzie w Polsce. Chętnie zadzwonię, bo opisywanie teg
> o
> w poście zajmie mnóstwo czasu i miejsca.Pozdrawiam

[maurach3]

Iwonak112 prosze sprawdz poczte w wolnej chwilce.

[iwonak112]

Odebrałam pocztę od razu ale napisanie odpowiedzi wymaga dużo czasu. Odpowiem Ci
jutro chociaż naprawdę wolałabym zadzwonić. Bezpośrednia rozmowa zawsze wyjaśnia
lepiej i daje więcej możliwości.

[maurach3]

dzieki.chodzilo mi o jakies przepisy czy ustawy bo nie wiem gdzie
tego szukac.numer tel. podaje na poczcie ale bede dopiero w
poniedzialek.