"Byliśmy nie lepsi"

[mat120]

Kolejny, znakomity tekst pióra Aleksandra Szychta ze strony
"Wołyń-Galicja", obnażający pokrętnośc kainowych potomków:

www.wolgal.pl/

[mat120]

Ukraińska Powstańcza Armia dokonała ludobójstwa nieodłącznie
charakteryzującego się masowym okrucieństwem, jakim nie wykazała się
żadna inna organizacja w tym czasie i w tej części Europy. Apologeci
tej formacji starają się zniwelować zbrodnię na kilka starych,
powtarzających się sposobów. Przede wszystkim starają się przekazać,
że „Polacy”, „podziemie polskie” (jakiej organizacji by pod tym
terminem nie rozumieć), lub nawet Armia Krajowa (sic!) na zachód od
Bugu robiła to samo (przykład: Dziennikarz GW Paweł Smoleński
piszący, że „polskie pacyfikacje ukraińskich wsi po zachodniej
stronie Bugu były nie mniej brutalne”1)). Czytając takie
sformułowania niedoinformowany czytelnik myśli, że AK prowadziła
podobną do UPA politykę – mordu i zabijania cywilów, co jest po
prostu historyczną bzdurą. AK w odróżnieniu od UPA ani na zachód,
ani na wschód od Bugu nie prowadziła polityki ludobójstwa czy nawet
polityki szeroko pojętej czystki etnicznej. Nie są dowodem na
istnienie takiej polityki kolejno z pasją opisywane przez np. Pawła
Smoleńskiego przypadki pojedynczych wiosek ukraińskich, w których
zaistniały na przestrzeni lat domniemane lub rzeczywiste elementy
wskazujące na zbrodnię wojenną jakichś polskich (w tym
komunistycznych!) formacji. Czy to one mają stworzyć równowagę dla
wymordowanych jednego tylko dnia (11 lipca 1943) polskich
mieszkańców mieszkańców 160 wsi i co najmniej 100 tys. Polaków w
ciągu kilku lat (plus wymordowani przez UPA obywatele innych
narodowości, w tym ogromna ilość Ukraińców)? Jeśli tak to czy taki
pomysł nie wydaje się idiotyczny? Owszem. Czy można coś takiego
ludziom wmówić? Niestety również trzeba stwierdzić: Tak. Wytykanie
odwetów przy promowaniu milczenia niestety także jest możliwe.
W ten sposób obserwujemy usilne próby porównania
polskiego podziemia względem zbrodnii wojennych (nawet AK!) do UPA.
Naprzeciw wychodzi Grzegorz Motyka ze swoim słynnym tytułem artykułu
o UPA „Ukraińska Armia Krajowa”2). I tak oto jako niedoświadczeni
czytelnicy zaczynamy wierzyć, że UPA skupiająca obrzydliwych
zbrodniarzy wojennych to taka ukraińska AK. Armia Krajowa kojarzy
się zaś w społeczeństwie z pewnym patosem i martyrologią
Tutaj mamy więc po pierwsze do czynienia z obtaczaniem
dobrego imienia Armii Krajowej w błocie, by jak najbardziej obniżyć
ją w kierunku dna, na którym znajduje się UPA. Po drugie jesteśmy z
kolei świadkami podnoszenia UPA na piedestały, gdy czytamy że „UPA
to nie tylko zbrodnie” (tytuł artykułu Marcina Wojciechowskiego w GW
(3)). Jeśli nie tylko zbrodnie to patos i martyrologia –
beznadziejna walka z okupantem w stylu tej, jaką toczyła na Kresach
Armia Krajowa. Tutaj oczywiście są wysuwane antysowieckie zasługi
UPA, które w skali porównawczej ze zbrodniami są delikatnie mówiąc
więcej niż mierne i nie dają szans, by zasłużyć na imię bohaterów.
Najbardziej humorystyczną próbą usilnego porównania i znalezienia
usprawiedliwienia dla ludobójstwa dokonanego przez OUN-UPA było
stwierdzenie przez jednego z referentów ukraińskich na seminariach
Polska – Ukraina; Trudne pytania, iż jednym z powodów rzezi na
Wołyniu była działalność (zbrodnicza?) 27 wołyńskiej dywizji AK.
Oddział ten najwyraźniej działał na długo przed swoim powstaniem.
www.wolgal.pl/

„i jedni, i drudzy mordowali”

[liberum_veto]

Kolejnym drugim sposobem wyrównania strat jest zwracanie uwagi na
polskie odwety na samym Wołyniu i innych ziemiach Kresów południowo-
wschodnich. Zdarza się, że na wystawach czy publikacjach, autorzy,
którzy chcą wyglądać obiektywnie i uniknąć ataków, przytaczają
przeważnie przykłady odwetów, by nie być oskarżonym o subiektywizm i
rzekomą antyukraińskość. Ponieważ najważniejsza jest prawda
historyczna nie było by nic w tym nadzwyczajnego. Przedstawiane są
jednak w sposób charakterystyczny. By całkowicie uniknąć oskarżeń
odwety jednak przedstawiane muszą być w ten sposób lub w takiej
proporcji, aby skalą przypominały choć trochę przedstawione rzezie
dokonywane przez UPA. Niestety. To sprawia wrażenie - jeśli nie
równości strat, to przynajmniej nasuwa stwierdzenie „i jedni i
drudzy mordowali”. Przewinienia UPA i domniemanych innych ludzi i
organizacji są więc w domyśle równe. Problem jednak w tym, że skala
powinna odzwierciedlać rzeczywiste wydarzenia, w kontekście zaś
ludobójstwa dokonanego przez nacjonalistów ukraińskich jest po
prostu marginalna.
Apogeum rzezi przypada na 11 lipca. Polacy natomiast nie stworzyli
do końca sierpnia 1943 jakichkolwiek lotnych sił partyzanckich
zdolnych do akcji. Dopiero po tym miesiącu zaczęły się tworzyć
zawiązki oddziałów. Pierwszą zaś liczącą się siłą była 27 wołyńska
dywizja AK. To ją jednak zupełnie bezpodstawnie oskarża się o
zajmowanie odwetami. Jest tylko jeden mały szkopuł: zarówno 27
Wołyńska DP, jak i cała AK na innych ziemiach Kresów południowo-
wschodnich miała według ścisłych rozkazów nie tylko zakaz odwetów na
ludności cywilnej. W miarę możliwości należało unikać jakichkolwiek
znamion konfliktu polsko-ukraińskiego, czyli także starć z OUN-UPA,
a nawet ... podejmować ze zbrodniarzami negocjacje (które były
prowadzone we Lwowie). UPA zresztą nie była i być nie mogła na
głównym celowniku z powodu zadań przeciwniemieckich. Powód?
Polityka – walka o granicę wschodnią. Jakiekolwiek walki polsko-
ukraińskie zwiększały możliwość użycia ich jako pretekstu do
oderwania wschodnich części Polski, nie tylko dla nacjonalistów
ukraińskich, ale także, a może nawet przede wszystkim - Sowietów.
Wołyńska dywizja AK nie mogła więc zajmować się przeprowadzaniem
odwetów.
Oczywiście wchodzą w grę przypadki pojedyncze, kiedy to wbrew
rozkazom, ktoś oszalały z rozpaczy np. po okrutnym zamordowaniu żony
i małego dziecka mógł na kimś niekoniecznie winnym dokonać
spontanicznego odwetu. Tym bardziej mogło się to przydarzyć
niektórym cywilom nad którymi pieczy nie miała AK.
(Aleksander Szycht)
www.wolgal.pl/art29.html

„wojna chłopska na Wołyniu”

[liberum_veto]

Spróbujmy jednak, choć pobieżnie zastanowić się nad skalą tego
zjawiska. Skoro Polaków na Wołyniu przed wojną zamieszkiwało 16%
pokazuje to zarówno obraz, jak przytłaczała ich etniczna przewaga
ludności ukraińskiej, jak i fakt, że w razie jakiegokolwiek
uderzenia nie mieliby szans. Dodajmy do tego, że większość Polaków
mieszkała w miastach, a mordowane były głównie polskie wsie.
Dysproporcja istniała więc jeszcze większa. Odejmijmy od tego
Polaków wywiezionych na zsyłkę przez Sowietów. Szczególnie
uwzględnić należy wiejską warstwę przywódczą. Dodajmy do tego
element zaskoczenia. Teraz pomyślmy: UPA według naukowców polskich i
ukraińskich wymordowała na samym Wołyniu do 60 tys. ludności licząc
tylko Polaków. W jakiej skali ta polska ludność cywilna
zamieszkująca wieś była w stanie przeprowadzić odwety przeciwko tej
niewinnej wiejskiej ukraińskiej ludności cywilnej, która na ogromną
skalę z narażeniem życia ukrywała Polaków? Pytanie pozostawiam bez
odpowiedzi. Przywołam jednak magiczne liczby, jakimi są 20-30 tys.
strat ukraińskich „szacowane” przez apologetów UPA. Należy zadać
pytanie: Czy „Polacy” byli w ogóle w stanie zamordować część ofiar
zawartych w tej liczbie? Przy okazji przypomnę terminy używany przez
Pawła Smoleńskiego „polsko-ukraińska wojna”, „wojna chłopska na
Wołyniu” (Sam Smoleński pisał o liczbie do kilkunastu tys. ofiar
odwetów (!), i zaraz obok dodatkowo o „polskich pacyfikacjach po
zachodniej stronie Bugu". Termin ten może pełnić funkcję
wyrównywania strat. Liczba 20-30 tys. zabitych Ukraińców jednak
mogła zaistnieć, ale w przypadku jeśli były one z rąk UPA.
Organizacja ta zabijała jako zdrajców wszystkich Ukraińców, którzy
byli jej przeciwni, mordowała małżeństwa mieszane i karała śmiercią
tych, którzy ukrywali Polaków. Skala wymaga jednak zbadania. Tutaj
można by dostrzec przypisywanie ukraińskich ofiar UPA polskiemu
podziemiu i Polakom w ogóle.
(Aleksander Szycht)
www.wolgal.pl/art29.html

"polskie pacyfikacje"

[liberum_veto]

Domniemana i rzekoma polityka „polskich odwetów” na ukraińskiej
ludności cywilnej Wołynia oraz innych częściach Kresów przedstawiana
jest często jeszcze z innymi wydarzeniami dodatkowo w parze do
wyboru:
- Z tak samo nie mającą nic wspólnego z prawdą polityką rzezi
polskiego podziemia na zachód od Bugu. Nie są bowiem dowodem na
regułę stałej polityki w stylu UPA pojedyncze wioski, o często nie
do końca zbadanych lub przedstawionych społecznie okolicznościach,
których mieszkańcy padli ofiarą jakichś rozmaitych formacji. Wobec,
takich wiosek używany jest termin „polskie pacyfikacje na zachód od
Bugu”. Terminu tego używa Smoleński. Bohdan Huk twierdzi, że jest to
traktowane jako (!) swoisty „ukraiński Wołyń” w Polsce(4). Ponieważ
termin „polskie pacyfikacje” nie rozróżnia organizacji jest to
bliskie do ukucia stereotypu ... „Polak – rezun”.
- rzekomo masowe odwety Polaków zwerbowanych do Schutzmannschaften –
niemieckiej policji, po dezercji ukraińskich policjantów, którzy w
szeregach UPA dokonywali ludobójstwa. Odwety nie mogły być masowe
ponieważ nie wszędzie policja ukraińska uciekła oraz cytując za W. i
E. Siemaszkami: liczba posterunków i służących w nich Polaków
stanowiła małą część obsady całej wołyńskiej Schutzmannschaften(5).
W wielu rejonach rekrutacja Polaków do policji niemieckiej nie
powiodła się, w niektórych zaś w ogóle jej nie prowadzono. Dla
sympatyków UPA również każde działanie wymierzone przeciwko bojówkom
upowskim jest uważane za pacyfikację. Polacy z Schutzmannschaften
nie tylko oskarżani o pacyfikacje w przypadku działań, które nimi
nie były, ale również o pacyfikacje dokonane przez Niemców, w
których w ogóle nie uczestniczyli(6).
- rzekomo niezwykle okrutną polityką II RP („okrutniejszą”
widoczniej niż sowiecka na Ukrainie związana m.in. z wielkim głodem,
bo na Ukrainie sowieckiej rzezi Polaków w czasie II WŚ nie było)
- Akcją Wisła, która choć de facto była przesiedleniem
(spowodowanym zresztą działaniami UPA) jest uważana za znacznie
większą hańbę i przewinę Polaków, niż same rzezie na Polakach -
neutralizowane właśnie na wymienione tu sposoby.
- Przedstawianiem likwidacji przez AK kolaborantów –
np. „szmalcowników”, wydających Żydów, czy Polaków lub Ukraińców
ukrywających Żydów w ręce Gestapo jako … akcję antyukraińską (!).
Dlaczego? Niestety AK „miała pecha” zwalczać kolaborantów bez
względu na narodowość niezależnie czy to Polak czy Ukrainiec, a że
na Chełmszczyźnie kolaborantów narodowości ukraińskiej było więcej
niż polskiej – jest to przerabiane na „masowe mordy” ludności
ukraińskiej (sic!).
(Aleksander Szycht)
www.wolgal.pl/art29.html

[pisz_pan_na_berdyczow]

liberum_veto napisał:

> - rzekomo niezwykle okrutną polityką II RP („okrutniejszą”
> widoczniej niż sowiecka na Ukrainie związana m.in. z wielkim
głodem,
> bo na Ukrainie sowieckiej rzezi Polaków w czasie II WŚ nie było)

Tutaj jest to podane w formie retorycznej...ale niestety takie
rzeczy są FAKTYCZNIE na Ukrainie do wierzenia podawane i Ukraińcy w
nie wierzą. O straszliwych polskich przedwojennych pacyfikacjach
przekonywały mnie ukraińskie ukraińskie panienki...ale to nie żadne
tam siuśmajtki, tylko studentki elitarnej Akademii Mohylańskiej.
Twierdziły, że pacyfikacje były bardziej okrutne od Hołodomoru w
ZSSR i że to Polacy zawsze rezali Ukraińców, którym może zdarzało
się zabijać ale tylko w samoobronie. Żadna dyskusja nie była
możliwa, bo te miłe i sympatyczne do tamtej pory dziewczęta dostały
piany na ustach...

[liberum_veto]

Tak właśnie wychowywane jest młode pokolenie Ukraińców, przy
milczącej i haniebnej aprobacie polskich władz i
pseudointelektualistów, podpisujących protesty przeciwko budowie
pomnika ofiar ludobójstwa OUN-UPA zamiast protestować przeciwko
budowie pomników zbrodniarzy faszystowskich na Ukrainie
www.wolgal.pl/art29.html
To wszystko stwarzać ma wrażenie nie tylko, że „Polacy” byli nie
lepsi, ale i dużo gorsi. Można odnieść wrażenie, że te rzezie to
raczej dość skromny odwet UPA za liczne polskie niegodziwości.
Potwierdza to też inny zabieg propagandowy:
Apologetom UPA trudno przyznać, że akcja Wisła była prostym wynikiem
działalności tej organizacji. Za to uparcie wskazują na rzekomo
wystarczające polskie przewiny w międzywojniu, nawet jeśli nie
usprawiedliwiające, to tłumaczące ludobójstwo. Można też usłyszeć,
że gdyby badać kto zaczął - należałoby się cofnąć do czasów Bohdana
Chmielnickiego i „licznych” polskich okrucieństw w trakcie dziejów.
Brzmi to dosyć niedorzecznie, ale rozpuszczanie przewin UPA w morzu
setek lat historii czasami okrutnej to kolejny sposób, by zatrzeć
wrażenie zbrodni. Bo przecież wyczyny UPA w porównaniu z niektórymi
wodzami to ... standard. Ciekawostką jest to, że choć właśnie wojska
Chmielnickiego „były nie lepsze”, tutaj często nie ma mowy o
obustronnych rzeziach lub polskich odwetach. Przytaczanie tych
czasów wydaje się być tak samo durne jak przywoływanie czasów
krzyżowania pierwszych chrześcijan, by móc wyjaśnić Noc Św.
Bartłomieja setki lat później.

etyka Kalego

[pisz_pan_na_berdyczow]

Chciałbym jeszcze zwrócić uwagę na swoistą etykę Kalego:
-przy ocenie akcji "Wisła" nie wolno się cofnąć nawet trzy lata
wstecz

-przy ocenie Wołynia - można a nawet trzeba cofnąć się do czasów
Chmielnickiego a nawet do Adama i Ewy...

[mat120]

Co Ty Berdyczów nie miałeś o czym z tymi panienkami gadac tylko
o pacyfikacjach?)

A tak poważnie to barbarzyńska propadanda spowodowała w umysłach
młodych Ukraińców straszliwe spustoszenie. Łajdactwa w szerzeniu
kłamstw mogliby się od nich uczyc komuniści, od których zresztą
przejęli argumenty. Kłania się Norman Davies. Zastanawiam się co
będzie jak tym Ukrainkom przyjdzie zmierzyc się z prawdą.

[liberum_veto]

Obawiam się, że są to zmiany już nieodwracalne. Te panienki mają
swoją "prawdę", ukształtowaną według wzorów hitlerowskiego ministra
propagandy Goebbelsa:
"Im większe kłamstwo, tym ludzie łatwiej w nie uwierzą."
"Kłamstwo powtórzone tysiąc razy staje się prawdą."
A tak poza tym, identycznie wypowiadają się przecież i polscy
Ukraińcy oraz redaktorzy polskojęzycznej gazety w rodzaju Pawło
Smołeńśkeho. Nie trzeba wcale jechać na Ukrainę...
www.wolgal.pl/art29.html
Pokażmy teraz fragment wywiadu opublikowanego w Dzienniku i
wypowiedź ukraińskiego literata Mykoły Riabczuka, który spełnia
niektóre z wymienionych tu standardów przekazywania informacji o UPA:
W dodatku - co gorsza - zdarza się, że dywizja SS-Galizien
wymieniana jest w jednym szeregu z takimi organizacjami jak UPA,
które z Niemcami nie współpracowały. Powtarzanie takich rzeczy
trzeba uznać za skutki propagandy sowieckiej.
Filip Memches: Ale dla Polaków nie ma znaczenia, z kim UPA
współpracowała. Istotne jest samo to, że z jej rąk - chociażby na
Wołyniu - ginęła polska ludność cywilna.
Mykoła Riabczuk: Kombatanci UPA twierdzą, że nie walczyli z
ludnością cywilną, tylko z Armią Krajową. Chociaż sądzę, ze brali -
przynajmniej częściowo - udział w czystkach etnicznych na Wołyniu,
podobnie jak AK pacyfikowała ludność ukraińską po drugiej stronie
Bugu. Nie możemy tego usprawiedliwiać, było to oczywiście szaleństwo
obu stron, w rodzaju masakr w Bośni. Ale potępiając politykę UPA,
musimy potępiać też politykę rządu polskiego, który prowadził
kolonizację ziem ukraińskich przez osadnictwo, czyniąc z ludności
cywilnej zakładników ewentualnych konfliktów etnicznych. Porównałbym
to z polityką budowania osiedli izraelskich na terenach
Palestyńczyków. Trudno oczekiwać, że coś takiego przyniesie dobre
owoce. Podkreślam, że należy potępiać zbrodnie przeciw cywilom. Ale
proszę też Polaków o zrozumienie, że Ukraińcy nie gloryfikują walk
UPA z nimi. Szanują UPA przede wszystkim jako antysowiecką formację
walczącą o niepodległą Ukrainę.

[pisz_pan_na_berdyczow]

> obu stron, w rodzaju masakr w Bośni. Ale potępiając politykę UPA,
> musimy potępiać też politykę rządu polskiego, który prowadził
> kolonizację ziem ukraińskich przez osadnictwo, czyniąc z ludności
> cywilnej zakładników ewentualnych konfliktów etnicznych.

Kiedy rozpoczęły się rzezie, polscy osadnicy wojskowi z okresu
międzywojennego, byli już dawno wywiezieni przez Sowietów. Ale gdyby
rzeczywiście tam dalej byli to też nie żaden argument.


Porównałbym
> to z polityką budowania osiedli izraelskich na terenach
> Palestyńczyków. Trudno oczekiwać, że coś takiego przyniesie dobre
> owoce. Podkreślam, że należy potępiać zbrodnie przeciw cywilom.
Ale
> proszę też Polaków o zrozumienie, że Ukraińcy nie gloryfikują walk
> UPA z nimi. Szanują UPA przede wszystkim jako antysowiecką
formację
> walczącą o niepodległą Ukrainę.

[liberum_veto]

Istnieje taka hipoteza, że Polacy na Kresach popełnili zbiorowe
samobójstwo, okrutnie się przy tym wcześniej samookaleczając
www.wolgal.pl/art29.html
„UPA brała udział” jest trochę ironicznym wyrażeniem. Rzekłbym, że
nawet rzezie organizowała. Co „najmniej częściowo” brzmi o tyle
śmiesznie, że drugą część eksterminacji w 1943 r. na Wołyniu nie
wiadomo kto wykonywał, jeśli nie robili tego ukraińscy nacjonaliści.
Być może ta druga grupa tysięcy ludzi popełniła zbiorowe
samobójstwo. Ktoś odebrał sobie życie dwukrotnym strzałem w głowę
lub zadał sobie kilkanaście ciosów bagnetem. Gorszych
sposobów „samobójczych” śmierci, poprzedzonych samookaleczeniem się
i innymi torturami nie opiszę, by nie zarzucono mi „epatowania
okrucieństwem”. Oczywiście można „zapewne” wyjaśnić także śmierć
najmłodszych, w ten sposób powołując się na przykład małych
zamachowców samobójców, przy okazji kiedy Riabczuk porównuje
stosunki polsko-ukraińskie do izraelsko-palestyńskich. Wypowiedź
jego jest jednak dosyć typowa, jeśli chodzi o ludzi uznających
tzw. „bohaterstwo” UPA. Pomyślmy o tym wszystkim, gdy ktoś w naszym
towarzystwie następnym razem powie „My” lub „Polacy” „byliśmy/byli
nie lepsi”. Bądźmy wyrozumiali dla naszych polskich czy ukraińskich
przyjaciół. Spokojnie tłumaczmy to tym, którzy coś takiego powiedzą –
oni w pewnym sensie też są ofiarami ideologii UPA.
(Aleksander Szycht)

dzwon

[preminger]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=45535&w=79128480&a=79137100

Własna żona mi nie powiedziała, że ma ciotkę w Kanadzie! - wrzeszczy Wiktor
Lytowczenko i robi się czerwony jak burak ćwikłowy. - Wszyscy ludzie z Lutowisk
o tym wiedzieli, a ja nie wiedziałem! No i już czterdzieści pięć lat morduję się
w tym cholernym kołchozie. Ciotka w Kanadzie była gorsza niż karabin maszynowy w
tapczanie. W Kanadzie zebrała się prawie cała niepodległościowa emigracja
ukraińska: ocalali z UPA, Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów, żołnierze
dywizji SS Hałyczyna.
www.otryt.bieszczady.pl/artykuly/dzwony.html