Prof. Wiktor Poliszczuk nie żyje

[preminger]

www.naszdziennik.pl/index.php?typ=po&dat=20081119&id=po22.txt
wieczne odpoczywanie ... [*]

[mat120]

To prawda. Jakiś czas temu podałem, jak się później okazało, przedwczesną
informację o śmierci.
wieczne odpoczywanie... [*]

Odszedł Apostoł Prawdy

[mat120]

Pochodził z rodziny ukraińsko-polskiej, ale z wyboru był prawosławnym Ukraińcem.
Dokonał rzeczy tak rzadkiej, że prawie niemożliwej. Zmierzył się z tragicznym
dziedzictwem części narodu, do którego przynależność wybrał. Zmierzył się i
zwyciężył. Jego „Gorzka prawda” – spowiedź Wiktora Ukraińca ma w sobie coś z
ekspiacji za winy narodu, które przecież Jego osobiście w najmniejszym stopniu
nie obciążały. Czuł, że tak trzeba, więc tak zrobił, odnosząc moralne
zwycięstwo. I stała się rzecz ciekawa – wbrew podziałom narodowym utworzyły się
dwa obozy – nienawidzący Go do żywego obóz banderowski na Ukrainie i na świecie,
wspierany przez polskich fanatyków porozumienia z banderowcami przeciw Rosji
oraz obóz, a w zasadzie, po prostu, grono przyjaciół, przede wszystkim w Polsce,
ale także na Ukrainie i w Rosji. Będąc już w sile wieku rozwinął niezwykle
płodną działalność wydawniczą i publicystyczną. Jego książki stały się kanonem
literatury banderoznawczej, zaś wydający swoje zakłamane pozycje zwolennicy
ukraińskiej odmiany faszyzmu mogli być jednego pewni – że na pewno doczekają się
szybkiej, celnej i doskonale udokumentowanej riposty ze strony Pana Wiktora.
Za wojnę wypowiedzianą gigantycznemu kłamstwu spotkały Go nienawiść, obelgi,
deprecjonowanie warsztatu, nazywanie agentem KGB, Moskwy, komuny, a nawet
melnykowcem(?) itd., itp. Znamy to wszystko – nasi prymitywni wrogowie, kiedy
tylko skończą się im ubogie argumenty, zawsze stosują ten sam arsenał epitetów,
równie głupich jak oni sami. Pan Wiktor pozostawał obojętnym na poszczekiwanie
stypendystów Adolfa Hitlera i innych popleczników banderowszczyzny. Pozostał tym
samym, cichym, niepozornym starszym panem o ujmującym uśmiechu i serdeczności
okazywanej nawet dopiero co poznanym ludziom. Takim dane mi było osobiście Go
poznać i takim Go na zawsze zapamiętam. Niski wzrostem, ale wielki duchem,
przemiły człowiek, a jednocześnie twardy szermierz walki o najwyższą wartość,
jaką jest Prawda. Prawdziwy Chrześcijanin.
Wymieniliśmy ze sobą wielką ilość maili (których dużą część straciłem niestety
przy okazji awarii komputera). Okazało się, że nie tylko podzielamy poglądy na
sprawy ukraińskie, ale także poglądy na współczesny świat, na mechanizmy nim
rządzące, na zagrożenia dla Polski i dla świata. Z niepokojem wysyłałem Mu moje
skromne teksty, obawiając się surowej oceny ze strony Mistrza, aby potem z
radością odbierać wskazówki i korekty. Od pewnego czasu ludzie bliscy Mu sercem
i duchem wiedzieli, że już nic więcej nie napisze, że Jego zegar życia wkrótce
się zatrzyma, ale żyliśmy pocieszając się, że jeszcze jest wśród nas, wierni
maksymie, że nadzieja umiera ostatnia...
Wiktor Poliszczuk pozostawił nam, jako swego rodzaju testament, swoje dzieła z
ostatnim – „Nacjonalizmem" Doncowa w jego tłumaczeniu i opracowaniu. Tak więc
pierwsza, fundamentalna dla ukształtowania się ukraińskiego nacjonalizmu
pozycja, która położyła podwaliny pod gwałtowny rozwój tego ruchu i stała się
drogowskazem i wykładnikiem wielkiej zbrodni lat 1939-1947, stała się
jednocześnie, symbolicznie, ostatnią pozycją w katalogu Pana Wiktora. Niech jad
nienawiści Doncowa przełożony na język polski przez Zmarłego uświadomi nam, że
to nie tylko pozycja historyczna, niech będzie sygnałem ostrzegawczym, że tu i
teraz, dzisiaj lub jutro wystarczy iskra, żeby zabrzmiało znów nad połoninami
"Smert Lacham, smert ...". Winni jesteśmy Panu Wiktorowi, aby do tego nie
dopuścić. Odpoczywaj w Pokoju!

www.myslpolska.org/?key=2,,1590

Apostoł Prawdy

[preminger]

mat120 napisał:

> Pochodził z rodziny ukraińsko-polskiej,

kto po nim ?
pl.wikipedia.org/wiki/Adam_Macedo%C5%84ski

[lokis1271]

Witam Państwa !
Cześć Jego Pamięci [*]
L. Bodio

Sprawiedliwy Ukrainiec

[liberum_veto]

Śp. profesor Wiktor Poliszczuk, szczery przyjaciel Polski, był
zaciekle atakowany przez banderowców i ich pogrobowców
Spod jego pióra wyszło wiele pozycji naukowych i popularnonaukowych,
wydawanych w języku angielskim, ukraińskim i polskim. Dotyczyły one
stosunków polsko-ukraińskich, w tym ludobójstwa na Kresach
Wschodnich oraz działalności faszystów spod znaku Organizacji
Ukraińskich Nacjonalistów i Ukraińskiej Powstańczej Armii. Do
najbardziej znanych jego publikacji należą m.in. "Dowody zbrodni OUN
i UPA", "Gorzka prawda - zbrodniczość OUN-UPA", "Ideologia
nacjonalizmu ukraińskiego". W szczególny sposób krytykował
działalność Stepana Bandery, który dziś na Ukrainie kreowany jest na
bohatera narodowego, a jego zbrodnicza działalność bezpośrednio
przyczyniła się do wspomnianego ludobójstwa. Nic więc dziwnego, że
prof. Poliszczuk za swoje odważne poglądy był zajadle atakowany
przez banderowców i ich pogrobowców, pałających do niego ogromną
nienawiścią. Z tego też powodu doznał wielu przykrości.
Dla Polaków uczynił bardzo dużo, ale władze III RP o nim nie
pamiętały, a raczej nie chciały pamiętać. Paradoksem jest, że Order
Orła Białego otrzymał nie on, lecz Bohdan Osadczuk, też Ukrainiec,
który w czasie II wojny światowej był stypendystą Adolfa Hitlera, a
w czasie studiów w Berlinie, jak sam twierdzi, utrzymywał stałe
kontakty z UPA.
ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, Gazeta Polska, 26 listopada 2008 r.
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=88&nid=1242

Dowody zbrodni OUN i UPA

[liberum_veto]

Wiktor Poliszczuk dowodzi w swej pracy, że UPA nie posiadała cech
partyzantki, ani wojska, nawet powstańczego. Była to formacja
zbrojna, która realizując zasady ideologiczne i założenia programowe
OUN, dokonywała przede wszystkim planowej eksterminacji cywilnej
ludności polskiej obojga płci oraz różnego stanu i wieku, przy
stosowaniu okrutnych sposobów morderstw indywidualnych i masowych, w
tym także w świątyniach w czasie nabożeństw i modlitw. W pracy
przedstawiono dowody na brak poparcia dla OUN i UPA ze strony narodu
ukraińskiego. Trzeba tu podkreślić, że nacjonalistyczne struktury
OUN - UPA dotychczas nie zostały uznane za ukraiński ruch
narodowowyzwoleńczy, ani przez Radę Najwyższą Ukrainy, ani przez
Światową Federację Weteranów Drugiej Wojny Światowej. Praca Wiktora
Poliszczuka przedstawia dowody na współpracę OUN z Niemcami
hitlerowskimi w przygotowywaniu agresji na Polskę w 1939 roku oraz
na ZSRR w 1941 roku. Trzeba podkreślić, że współpraca OUN z
Niemcami, którzy wywołali Drugą Wojnę Światową była zbrodnią
polityczną przeciw narodowi ukraińskiemu oraz zbrodnią przeciw
pokojowi. A przecież pokój jest fundamentalnym prawem człowieka.
Wiktor Poliszczuk podkreśla także, że dotychczas, do ostatniego roku
20 wieku, żadna z istniejących legalnie i nielegalnie frakcji OUN,
nie wyrzekła się zbrodniczej ideologii Dmytra Doncowa i nie potępiła
dokonanych przez UPA zbrodni, natomiast wszystkie dążą do
nobilitacji sprawców tych zbrodni. Czynią to również Ukraińcy
zrzeszeni w Związku Ukraińców w Polsce. Wyrazem tego jest m.in.
stawianie pomników sławy nieżyjącym zbrodniarzom OUN - UPA, a także
starania o uprawnienia kombatanckie dla żyjących - byłych członków
OUN - UPA, więzionych w Jaworznie. Zdaniem Wiktora
Poliszczuka "akcja Wisła" została spowodowana stanem wyższej
konieczności, a państwo polskie miało prawo i obowiązek skutecznie
zwalczyć terroryzm OUN - UPA. Do nobilitacji OUN - UPA wykorzystuje
się teraz również Polskie Radio i TV oraz różne publikacje
fałszujące fakty historyczne. Jedną z takich publikacji jest książka
Grzegorza Motyki pt. "Tak było w Bieszczadach" Volumen, Warszawa,
1999. Książka ta zawiera wiele przekłamań z wydarzeń w moich
rodzinnych stronach, których byłem świadkiem. Nierzetelną publikacją
jest również książka Romana Drozda pt. "Ukraińska Powstańcza Armia",
Koszalin, 1998. Myślą przewodnią pracy Wiktora Poliszczuka jest jego
własne motto: "nie ma zbrodniczych narodów, są zbrodnicze ideologie
i organizacje". Autor gruntownie i wielostronnie dowodzi, że OUN -
UPA były zbrodnicze oraz wskazuje, że integralny nacjonalizm
ukraiński nadal przeszkadza w stabilizacji stosunków polsko-
ukraińskich na poziomie społeczeństw. Można się spodziewać, że praca
Wiktora Poliszczuka spowoduje merytoryczną dyskusję i przyczyni się
do pełniejszego poznania prawdy. Można się także spodziewać, że w
końcu władze Polski i Ukrainy potępią zbrodnie OUN - UPA, co w
konsekwencji przyczyni się do pojednania polsko-ukraińskiego.
(Stanisław Czopor, Poznań, 18.11.2000 r.)
www.naszawitryna.pl/ksiazki_37.html

Gorzka prawda: zbrodniczość OUN-UPA

[liberum_veto]

Jaka jest przyczyna tych mordow? Wiekszosc historykow upatruje
przyczyny tych strasznych wydarzen w zaszlosciach historycznych,
wsrod nich na czolo wysunal sie wspomniany juz wyzej - pochodzacy z
Wolynia - Mikolaj Siwicki, autor trzytomowej pracy pt. "Dzieje
konfliktow polsko-ukrainskich", stanowiacej w zasadzie zbior
dokumentow tendecyjnie wybranych. Uwazam, iz celem tej pracy jest
odwrocenie uwagi od OUN jako sprawcy mordow. Albowiem, chociaz
prawda jest, ze Ukraincy doznali wielu krzywd ze strony panujacych I
Rzeczypospolitej i wladzy II Rzeczypospolitej, to jednak nie one
byly przyczyna kwawych rozpraw na ludnosci polskiej.
Jako pochodzacy z Wolynia Ukrainiec, po "spedzeniu" okresu wojny w
Kazachstanie, dowiedziawszy sie po wojnie o masowych mordach na
Polakach, dokonanych przez Ukraincow, zaczalem szukac odpowiedzi na
pytanie: W czym tkwi pierwoprzyczyna tych mordow? Lata poszukiwan i
badan doprowadzily mnie do wniosku, ze przyczyna tych okrutnych i
tragicznych wydarzen tkwi w nacjonalizmie ukrainskim, to znaczy w
jego ruchu zorganizowanym w postaci powstalej w 1929 roku
Organizacji Ukrainskich Nacjonalistow oraz w ideologii nacjonalizmu
ukrainskiego. Wyniki mych badan i poszukiwan zawarte sa w pracy
publicystycznej pt. "GORZKA PRAWDA: ZBRODNICZOSC OUN-UPA" (Toronto,
1995. s. 424) oraz w nie opublikowanej pracy naukowej pt. "Ideologia
nacjonalizmu ukrainskiego wedlug Dmytra Doncowa".
Nie istnieja narody zbrodnicze i narody pokojowe. Istnieja natomiast
zbrodnicze ideologie, ktore po opanowaniu za
posrednictwem "prorokow" mas prowadza do zbrodni. Narod rosyjski,
chociaz czesc jego elity od stuleci skazona jest bakcylem
imperializmu, nie jest narodem zbrodniczym. Na terenie Rosji i
opanowanych przez nia terenach w XX wieku wymordowano dziesiatki
milionow ludzi. Pierwoprzyczyna tych mordow byla idelogia marksizmu
i leninizmu, noszaca miano bolszewizmu. Narod niemiecki dopuscil sie
podczas II wojny swiatowej oktornych zbrodni masowych, bowiem duza
jego czesc opanowana zostala przez ideologie faszyzmu-nazizmu.
Wspolczesny filozof ukrainski Myroslaw Popowycz mowi: "Narod
ukrainski jest spokojny, zrownowazony, zyczliwy. Ale i w jego
historii bywaly straszne epizody. I nie dlatego, ze Ukraincy nagle
zezwierzecieli, ale dlatego, ze na scene, w wyniku roznych
okolicznosci, wychodzili ludzie bez moralnosci, bez sumienia,
ludzie, ktorymi kierowalo wylacznie pragnienie wladzy". Ja zas dodam
do tego: i opanowani przez zbrodnicza idelogie, w tym przypadku
ideologie nacjonalizmu ukrainskiego.
www.geocities.com/CapitolHill/senate/8844/book11.html

[leszeks]

Ciekawa strona, między innymi zawiera krótkie artykuły W.P.
www.stankiewicze.com/ludobojstwo/poliszczuk.html
oraz druga zawierająca jego 3 listy do Prezydenta Kawśniewskiego:
www.kki.pl/piojar/polemiki/rubiez/osad/listy.html
Pozdrawiam, Leszek.

pośmiertne odznaczenie

[liberum_veto]

Laury dla Wiktora Poliszczuka i Kresowian 2009-04-19
W Sali Kościuszkowskiej w Warszawie odbyła się niezwykła
uroczystość. Tak o niej pisze w najnowszym felietonie w "Gazecie
Polskiej".
"Zacznę od sprawy pozytywnej jaką było w ostatni czwartek pośmiertne
nadanie śp. dr hab. Wiktorowi Poliszczukowi, ukraińskiemu
historykowi, piszącemu prawdę o zbrodniach OUN-UPA,
odznaczenia „Polonia Mater Nostra Est”. Laur ten przyznał Kresowy
Ruch Patriotyczny. Było to tym bardziej ważne, gdyż żaden z polskich
prezydentów czy premierów nie postarał się o najmniejsze nawet
uhonorowanie owego naukowca, który tyle uczynił dla pojednania
polsko-ukraińskiego. W czasie gali w Warszawie odznaczenia otrzymało
także kilku działaczy społecznych, którzy dla potrzymania tradycji
kresowych uczynili bardzo wiele, ale których wysiłków obecni
decydenci także wciąż nie chcą zauważyć.
www.isakowicz.pl/index.php?page=news&kid=8&nid=1675

[*] Prof. Wiktor Poliszczuk (1925-2008)

[liberum_veto]

Zapalam dziś symboliczną świeczkę ku pamięci prof. Poliszczuka,
wybitnego naukowca ukraińskiego, głosiciela prawdy na temat
zbrodniczego charakteru ideologii ukraińskiego nacjonalizmu OUN
jednodniowka.pl/articles.php?cat_id=5&rowstart=0

[venus99]

prof.Poliszczukowi się należy!

[*] Patriota ukrainski i wielki przyjaciel Polski

[liberum_veto]

macgregor.salon24.pl/71878,wiktor-poliszczuk
Wiktor Poliszczuk
Patriota ukrainski i wielki przyjaciel Polski
pl.wikipedia.org/wiki/Wiktor_Poliszczuk
www.historycy.org/index.php?showtopic=8290

Post #9
Z wielkim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci wspaniałego człowieka i znakomitego naukowca - dr hab. Wiktora Poliszczuka. Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 17 listopada b.r. w Toronto w wieku 83 lat. Jego śmierć jest wielką, niepowetowaną stratą dla wszystkich świadomie walczących o prawdę o zbrodni ludobójstwa dokonanej przez nacjonalistów ukraińskich na narodzie polskim, dla środowisk kresowych, dla Polaków poszukujących dopiero wiedzy o tamtej zbrodni, wreszcie dla ludzi dobrej woli różnych nacji, którzy potrafili obiektywnie docenić Jego wielki wkład w wyświetlenie wszystkich aspektów kresowego genocydu i jego wykonawców. Pochodził z rodziny ukraińsko-polskiej, ale z wyboru był prawosławnym Ukraińcem. Dokonał rzeczy tak rzadkiej, że prawie niemożliwej. Zmierzył się z tragicznym dziedzictwem części narodu, do którego przynależność wybrał. Zmierzył się i zwyciężył. Jego Gorzka prawda - spowiedź Wiktora Ukraińca ma w sobie coś z ekspiacji za winy narodu, które przecież Jego osobiście w najmniejszym stopniu nie obciążały. Czuł, że tak trzeba, więc tak zrobił, odnosząc moralne zwycięstwo. I stała się rzecz ciekawa - wbrew podziałom narodowym utworzyły się dwa obozy - nienawidzący Go do żywego obóz banderowski na Ukrainie i na świecie, wspierany przez polskich fanatyków porozumienia z banderowcami przeciw Rosji oraz obóz, a w zasadzie, po prostu, grono przyjaciół, przede wszystkim w Polsce, ale także na Ukrainie i w Rosji. Będąc już w sile wieku rozwinął niezwykle płodną działalność wydawniczą i publicystyczną. Jego ksiązki stały się kanonem literatury banderoznawczej, zaś wydający swoje zakłamane pozycje zwolennicy ukraińskiej odmiany faszyzmu mogli być jednego pewni - że na pewno doczekają się szybkiej, celnej i doskonale udokumentowanej riposty ze strony Pana Wiktora. Za wojnę wypowiedzianą gigantycznemu kłamstwu spotkały Go nienawiść, obelgi, deprecjonowanie warsztatu, nazywanie agentem KGB, Moskwy, komuny, a nawet melnykowcem(?) itd., itp. Znamy to wszystko - nasi prymitywni wrogowie, kiedy tylko skończą się im ubogie argumenty, zawsze stosują ten sam arsenał epitetów, równie głupich jak oni sami. Pan Wiktor pozostawał obojętnym na poszczekiwanie stypendystów Adolfa Hitlera i innych popleczników banderowszczyzny. Pozostał tym samym, cichym, niepozornym starszym panem o ujmującym uśmiechu i serdeczności okazywanej nawet dopiero co poznanym ludziom. Takim dane mi było osobiście Go poznać i takim Go na zawsze zapamiętam. Niski wzrostem, ale wielki duchem, przemiły człowiek, a jednocześnie twardy szermierz walki o najwyższą wartość, jaką jest Prawda. Prawdziwy Chrześcijanin. Wymieniliśmy ze sobą wielką ilość maili (których dużą część straciłem niestety przy okazji awarii komputera). Okazało się, że nie tylko podzielamy poglądy na sprawy ukraińskie, ale także poglądy na współczesny świat, na mechanizmy nim rządzące, na zagrożenia dla Polski i dla świata. Z niepokojem wysyłałem Mu moje skromne teksty, obawiając się surowej oceny ze strony Mistrza, aby potem z radością odbierać wskazówki i korekty. Od pewnego czasu ludzie bliscy Mu sercem i duchem wiedzieli, że już nic więcej nie napisze, że Jego zegar życia wkrótce się zatrzyma, ale żyliśmy pocieszając się, że jeszcze jest wśród nas, wierni maksymie, że nadzieja umiera ostatnia...
Wiktor Poliszczuk pozostawił nam, jako swego rodzaju testament, swoje dzieła z ostatnim - "Nacjonalizmem" Doncowa w jego tłumaczeniu i opracowaniu. Tak więc pierwsza, fundamentalna dla ukształtowania się ukraińskiego nacjonalizmu pozycja, która położyła podwaliny pod gwałtowny rozwój tego ruchu i stała się drogowskazem i wykładnikiem wielkiej zbrodni lat 1939-1947, stała się jednocześnie, symbolicznie, ostatnią pozycją w katalogu Pana Wiktora. Niech jad nienawiści Doncowa przełożony na język polski przez Zmarłego uświadomi nam, że to nie tylko pozycja historyczna, niech będzie sygnałem ostrzegawczym, że tu i teraz, dzisiaj lub jutro wystarczy iskra, żeby zabrzmiało znów nad połoninami "Smert Lacham, smert ...". Winni jesteśmy Panu Wiktorowi, aby do tego nie dopuścić.
Odpoczywaj w Pokoju!

Post # 10
Wiktor Poliszczuk ukraiński historyk nazywany ukraińskim sumieniem. O UPA pisał tak:
- Organizacja Ukraińskich Nacjonalistów była strukturą typu faszystowskiego,
- UPA z uwagi na cele i metody działania nie była formacją partyzancką i narodowowyzwoleńczą
- głównym celem powołania UPA było przeprowadzenie ludobójstwa na ludności polskiej
- OUN i UPA nie reprezentowały narodu ukraińskiego, lecz jego małą ale ekspansywną, skrajnie nacjonalistyczną część.
I wypowiadał się: Chcę siebie osobiście oraz moje dzieci oczyścić z hańby, która do nas przylgnęła wskutek działania OUN-UPA. Chcę, aby drogą tej prawdy zostały oczyszczone miliony Ukraińców, którzy nie wiedzieli...
Cześć jego pamięci !
www.polonialife.ca/kto_poliszczuk.htm
www.kresy.pl/wydarzenia?zobacz/zmarl-wiktor-poliszczuk

"Gorzka prawda" dzieło życia sprawiedliwego Ukraiń

[liberum_veto]

"Gorzka prawda", czyli dzieło życia sprawiedliwego Ukraińca
ks. Tadeusz Isakowicz-Zaleski, 1 grudnia 2014

W ciągu ostatnich dwóch tygodni miałem serię spotkań autorskich w Kanadzie. Pojechałem tam na zaproszenie różnych środowisk polonijnych. Po jednym ze spotkań specjalnie wybrałem się do miasta Oakville pod Toronto, aby odwiedzić panią Władysławę Poliszczuk, żonę śp. dr hab. Wiktora Poliszczuka. Jej mąż był postacią niezwykłą, bardzo cenioną w środowisku Kresowian i ich potomków. Urodził się on w 1925 r. w Dubnie na Wołyniu jako syn Ukraińca i Polki.

Jego ojca, wójta gminy, zamordowało NKWD, a on sam wraz z rodziną został zesłany do Kazachstanu. Po uwolnieniu nie wrócił jednak w rodzinne strony, ale wyjechał do Jawora na Dolnym Śląsku, gdzie po ukończeniu prawa pracował jako adwokat. Tutaj poznał swoją żonę, nauczycielkę, też urodzoną na Wołyniu. Pochodziła ona z polsko-czesko-rosyjskiej rodziny. W czasie ludobójstwa uratował ją i jej rodzinę sąsiad, Ukrainiec, który został za to zamordowany przez banderowców.

W 1981 r. Poliszczukowie wraz z dziećmi wyjechali do Kanady, gdzie żyła ich rodzina. Tutaj zostali oni na stałe. Pan Wiktor najpierw pracował w ukraińskim radio, a następnie zajął się pracą naukową, głównie badaniami nad nacjonalizmem ukraińskim. Napisał kilkanaście książek, z których najgłośniejszą jest "Gorzka prawda", ukazująca zbrodnie UPA. Został on za to znienawidzony przez liczne w Kanadzie środowiska banderowskie i byłych członków SS Galizien, którzy znaleźli tutaj schronienie dzięki opiece władz brytyjskich. Dostawał od nich pogróżki. Z tego powodu był otoczony ochroną ze strony policji kanadyjskiej. Pomimo to pracował nadal, broniąc pracę doktorską i przeprowadzając habilitację. Zmarł w 2008 r. na raka mózgu. Zgodnie z jego wolą na nagrobnym epitafium wyryte zostały dwa krzyże: prawosławny i katolicki.

Po zmarłym naukowcu pozostała ogromna liczba dokumentów, które jego żona przekazała w ostatnim czasie do Archiwum Akt Nowych w Warszawie. Dzięki temu mogą z nich korzystać tak naukowcy, jak i studenci. O tym wszystkim rozmawiałem z panią Władysławą przy wspaniałych pierogach, przygotowanych przez nią osobiście według ukraińskiego przepisu. Zapalając znicz na grobie jej męża, pomyślałem sobie, że jeżeli dwa słowiańskie narody szukają wspólnych bohaterów, to z pewnością jednym z nich jest ów Ukrainiec, którego zamordowano za ratowanie Polaków, a drugim śp. Wiktor Poliszczuk, który poprzez prawdę dążył do pojednania.
www.rmf24.pl/tylko-w-rmf24/isakowicz-zaleski/blogi/news-gorzka-prawda-czyli-dzielo-zycia-sprawiedliwego-ukrainca,nId,1566913