zastanowcie sie

[Gość: roseanne]

Jestem mama chorego chlopca.
Jego niesprawnosc nie jest widoczna na pierwszy rzut oka. Mysle, ze takich
ludzi jest o wiele wiecj, niz nam sie wydaje.
Prosze, gdy ktos obok ciebie zachowuje sie troche inaczej nie mysl, ze jest po
prostu glupi lub sie zgrywa. Nie wysmiewaj. To rani, bardziej niz Ci sie wydaje.

[Gość: bozena]

Podzielam całkowicie Pani zdanie.Widok przechodzącego obok mnie człowieka,który
się prawie potyka bo nie może się nagapić na nieco odmienną osobę, może być
śmieszny.Niestety, ale nie jest.Osoba niepełnosprawna to także człowiek - o
znacznej wrażliwości-nie spoglądajcie na nich ukradkiem.
I mam prośbę szczególnie do "facetów" nie śmiejcie się z kobiety za kierownicą,
szczególnie gdy ma nalepiony znaczek inwalidzki.A przyszło Wam kiedykolwiek do
głowy, że taki kierowca musi z szybką precyzją i odmienną całkowicie techniką
prowadzić pojazd?Czy łatwo jest operować kierownicą jedną ręką a
drugą "obskakiwać aż trzy funkcje?Tak bywa w niektórych samochodach
inwalidzkich.A jeśli coś nawali to amen, nawet fachowiec w serwisie nie ruszy
moim samochodem.To jeden z przykładów życia inwalidy.A Pani roseanne życzę
powodzenia.
Z poważaniem Bożena

[Gość: Aska]

To jak sie traktuje u nas niepelnosprawnych to niestety wina doroslych. U nas
na osiedlu mieszkala Bogusia 30 paro letnia kobieta z zespolem Downa, byla jak
dziecko, i swietnie sie z nia dzieci czuly i bawily, ale nie podobalo sie to
naszym rodzicom, chlopcy zaczeli ja przezywac, dziewczynki odsuwac od niej i z
grona 20 dzieciakow zostalo nas 2. Tylko tyle bylo tolerancyjnych rodzicow na
moim osiedlu. Miestety zgresja w stosunku do niej byla tak duza ze i ona stala
sie agresywna. Co spotegowalo represje jej osoby. Ale czy to jej wina? Powiem
Wam ze mi jej choelernie bralowalo, byla dorosla dla doroslych i nie mogli
zaaproboac jej odmiennosci, ale gdyby spojrzeli na nia tak jak my dzieci
dostrzegli by w niej wiele cudownyc rzeczy. Ona napoczatku kochala wszystkich,
bardzo bawila sie z kazdym, nie liczylo sie dla niej kto co ma, jak wyglada. Na
tej podstawie wysnulam wniosek ze ludzie niepelnosprawni nie powinni byc
izolowai, napietnowani, to tacy sami ludzie jak my a moze lepsi, bo potrafia
cieszyc sie zyciem i patrzec na nie tak jak wielu z nas nie potrafi. Dlatego
mojej corce pozwole bawic sie z kazdym z kim bedzie chciala, bede tlumaczyc ze
odmiennosc fizyczna, czy jakas ulomnosc umyslowa to nic strasznego trzeba ludzi
lubic za to co wnich najlepsze a nie nielubiec za jakies ulomnosci.... A Ci
ktorzy tak napietnuja wysmiewaja niech sie zastanowia bo nie jest powiedziane
ze ich cos takie nie spotka, ze nie urodzi sie chore dziecko, ze ktos z
bliskich w wyniku wypadku nie bedzie niepelnosprawny fizycznie czy
umyslowo...... Czy nie przytrafi mu sie to samemu. Czy chcialby byc tak
traktowany jak traktuje sie teraz takie osoby?

[arturmd]

Świetnie rozumiem twój problem z samochodem . Najpierw schody kupić , ale coś
co potrafią przerobić . A potem głupie pytanie w serwisie autoryzowanego
dealera "A jak tym się jeżdzi? Niech pan wjedzie na stanowisko."
A innymy kierowcami się nie przejmuj . U nas są najlepsi , najdoskonalsi
kierowcy w Europie, a kilka tysięcy wypadków rocznie to skutek fatalnych dróg.
Ja się z tego śmieje i jadę dalej.

[quba]

Moja Siostra miala coreczke z zespolem Downa - Ania byla bardzo slodkim,
madrym i kochanym dzieckiem.
Niestety - z powodu choroby serca zmarla w wieku 15 lat.
Kochalo Anie bardzo duzo ludzi (male miasto) i wiekszosc mieszkancow byla na
pogrzebie.
Wszyscy wiedzieli ze Ania rozni sie od innych dzieci, ale nikt nie zachowywal
sie wobec Ani czy jej rodziny jakos niegrzecznie czy niesympatycznie.
Ale Ania odeszla.
Wspolczuje wszystkim ktorych ludzie traktuja zle z powodu innego wygladu,
myslenia, czy zachowania.
Niestety ludzka cecha jest ciekawosc i wscibstwo i wystarczy ze ktos inaczej
wyglada - natychmiast pojawiaja sie gapie.
Sprobujcie przejsc nad tym do porzadku - nie ten glupi, kto chory, a ten kto
mowi choremu, ze glupi.
Pozdrawiam

[Gość: Zqyx]

WSzystkich tych ,ktorzy chcieliby porozmawiac z osobami niepelnosprawnymi i o
nich zapraszam na strone www.go2.pl,gdzie znajduje sie forum Ludzie
Niepelnosprawni

[Gość: ela]

Moj syn (17lat) ma niepelnosprawnego kolege.Jego rodzice od malego pozwalali
wychodzic mu na podworko razem ze strszymi siostrami.Dzieci przyzwyczaily sie
do "troche innego "chlopca ale wszytkie dzieci przyjely te innosc za
tzw.normalke.Mysle, ze wielu rodzicow dzieci niepelnosprawnych popelnia blad
izolujac swoje dzieci od "sprawnych" rowiesnikow.Jezeli od dziecka bedziemy sie
spotykali z innoscia blisko siebie, to nie bedzie ona nas dziwila jak
dorosniemy.Kolega mojego syna jest bardzo fajnym chlopakiem,razem chodza na
imprezy,wyjezdzaja na wakacje,a jak sie zmeczy(ma problem z nogami)to po prostu
odpoczywaja wszscy.

[reggie]

błe lkcdnholsdnf l vnvolgv fklvmdf jo ytysz nepelno jezdym

[Gość: Ulka]

Tez jestem matka niepelnosprawnego chlopaka i uwazam ze dzieci zawsze lepiej
przyjmowaly mojego syna niz dorosli. Kiedys bardzo biednej matce chcialam dac
nowe ubranka po moim synu (syn pol roku lezal w szpitalu i wyrosl) a mama
zapytala mnie czy Dzieciece Porazenie Mozgowe jest zarazliwe ?
Teraz wiecej sie o tym mowi, dzieci w klasach integracyjnych spotykaja
niepelnosprawnych wiec jest nadzieja na lepsze czasy. Zainteresowanych tematem
zapraszam na str.www.dzieci.org.pl -ogloszenia- wazne tematy-
tam rodzice dzieci niepelnosprawnych rozmawiaja o tolerancj i ni tylko

[Gość: Ania]

Obecnie mam 20 lat i niedawno idąc przez miasto zobaczyłam dziewczyne, która
szła pod ręke ze starszym panem (była młodsza odemnie). Już z daleka
dostrzegłam, że jast niepełnosprawna, nie wpatrywałam sie w nią ale gdy prawie
się mijałyśmy dostrzegłam uśmiech na jej twarzy więc go odwzajemniłam i wtedy
jej twarz rozpromieniła się jeszcze bardziej, a reakcja mnie zaskoczyła. Otóż
wyciągneła do mnie ręke i powiedziała cześć więc mi znów nie pozostało nic
innego jak odwzajemnić ten gest. Często gdy się idzie ulicą widzi się smutne
twarze mijanych osób, żadko kto się uśmiecha, a czasem wystarczy szczery
uśmiech na twarzy aby ktoś poczuł się lepiej - ja długo jeszcze po minięciu się
z nią miałam szeroki uśmiech na twarzy. Należe do osób które nie mają zbyt
wielu kontaktów z ludźmi niepełnosprawnymi ale uważam, że ludzie ci są naprawde
niezwykli.

[Gość: Aska]

Masz racje... JA ostatnio w kosciele nawiazalam kontakt usmiechowy z
chlopczykiem ktory mial problemy z chodzeniem. Wiesz ze tego nie zauwazylam tak
pieknie sie usmiechal a jego oczy byly tak radosne i tak piekne ze nie
zauwazylam ze chodzac mial problemy i pomagala mu mama. Dopiero przy wyjsciu z
kosciola zauwazylam ze ma jakis aparat na nogach i zle chodzi.

[Gość: Lodzia]

Bardzo dużo wody w rzekach upłynie, zanim nasze społeczeństwo dorośnie do tego
by być życzliwym i tolerancyjnym dla ludzi nieco innych, niż my jesteśmy.Radzę
nie przejmować się tym, to tylko świadczyć będzie o mądrości Pani, autorki
listu. Pozdrawiam i życzę dużo uśmiechu na codzień, bo z tym łatwiej żyć.

[Gość: Assia]

Też wychowujemy dwudziestoletniego, upośledzonego umysłowo syna. Można pięknie
opowiadac o niepełnosprawnych, o ich uśmiechach, potrzebach kontaktu. tak
rzeczywiście jest, odczuwają ogromną potrzebę akceptacji. A o to tak trudno.
Prawie nie prowadzimy życia towarzyskiego, nasz dom jest inny i nie każdy to
akceptuje. No i jest druga strona medalu. Mnóstwo problemów, o których tu nie
piszemy. A z tym trzeba sobie radzić na codzień, szczególnie jak się chce
prawie normalnie żyć.

problemy codzienne

[roseanne]

Assiu:
Moze jednak zechcesz opisac troche Wasze problemy - zwykli ludzie nie zdaja
sobie z tego sprawy ile zmian w zyciu jest niezbedne dla "w miare normalnego
funkcjonowania"
pozdrawiam
http:asperger.republika.pl

[Gość: Lobelia]

Moim zdaniem stosunek do osób niepełnosprawnych to
bardzo powazny problem. Tak się składa, że znam kilka
osób mających niepełnosprawne dzieci. Wszyscy oni
narzekają, że często są obiektem niezdrowego
zainteresowania ze strony przechodniów, któremu na
domiar złego towarzyszy głośna wymiana komentarzy. Tak
jakby ludzie ci zakładali, że niepełnosprawne ruchowo
dziecko musi być zarazem niedorozwinięte umysłowo i nie
rozumie nic z tego, co się o nim mówi. Najgorzej ma
jeden ze znajomych, który wyróżnia się
niekonwencjonalnym wyglądem (długie włosy, oryginalny
ubiór) i ma synka poruszającego się na wózku. Rekord
bezmyślności w stosunku do niego pobiły dwie starsze
eleganckie panie, które wymieniły na ich widok
komentarze typu "No tak moja pani, bo to narkotyki
biorą, a potem się potworki rodzą" (sic!). Dzieciak to
usłyszał i bardzo przeżył... Kiedy słucham takich
opowieści, to nie chce mi się wierzyć, że mamy XXI wiek...

[Gość: ewencja]

Witam!
Ja akurat jestem wolonatriuszką wrocławskiego sejmiku8 osób niepełnosprawnych
we wrocławiu. I problem dzieci niepełnosprawnych jest mi bardzo dobrze znany.
Jestem szczęściarą, bo rozumiem rodziców i dzieci niepełnosprawne i sama
jestem, zdrowa. Jak nie wielu moich rówieśników nie zdaje sobuie sprawy z tego
jakie ma szczęście być zdrowym dzieckiem.
zyczę Pani duzo sił psychicznych i wszystkiego dobrego!
pozdrawiam Ewa z Wrocławia
[e-mail]

[Gość: inny]

Znam ten ból Roesanne!
Sam jestem niepełnosprawny. Często widziałem głupie miny, uśmieszki i durnowate
komentaże. Pocieszę Cię, jest lepiej. Ostatnio coraz mniej ludzi tak reaguje.
Ludziska się zmieniają i to na lepsze! Nie wiem ile lat ma Twój synek, ale
kiedy dorośnie wszystko się zmieni- życzę Ci tego.
Jeśli chcesz o tym porozmawiać napisz pod adres:
[e-mail]

[Gość: kit]

Najlepiej uśpić i po kłopocie.

[zojka-5]

Gość portalu: kit napisał(a):

> Najlepiej uśpić i po kłopocie.


Wpierwszej kolejnosci bezmozgowcow jak ty

[bo1]

Kit czy też Zdrowy, bo widzę, że nie możesz się zdecydować, obiecywałeś, że
sobie coś utniesz. Czekamy z niecierpliwością! Śmiało!