Rada dla załamanych

[ak-69]

Szansa jest zawsze. Ja mam już prawie 40 lat, a zachorowałem na
epilepsję na studiach 18 lat temu. Załamałem się, studia rzuciłem,
odizolowałem od przyjaciół i od kilkunastu lat bezczynnie
wegetowałem w miejscu na rencie socjalnej. Niedawno stuknąłem się w
czoło i powiedziałem DOŚĆ. Ludzie w gorszym stanie ode mnie żyją
niemal normalnie. Przed 2 laty pojechałem na obóz dla
niepełnosprawnych "Gotowi do pracy". Tam specjaliści wręcz kazali mi
wracać do nauki i szukać porządnej pracy. Przed rokiem rozpocząłem
naukę w Policealnym Studium Informatycznym w Gdańsku. Niedawno
dostałem telepracę na internecie i do renty socjalnej mogę sobie
dorabiać 890zł. Przed paroma dniami postanowiłem też skończyć z
izolacją od innych ludzi. Znalazłem namiary i wyobraźcie sobie, że
odnowiłem kontakt z moim najbliższym PRZYJACIELEM z liceum. Byliśmy
jak bracia. Też był zszokowany odzyskaniem kontaktu. Jak się potoczą
nasze losy zobaczymy... Wierzcie, nigdy nie jest za późno.
Najważniejsze jest to pierwsze przełamanie się, a potem już tylko
małymi krokami do przodu. Szansa jest zawsze. Ja byłem w takim
stanie, że mogło być jedynie lepiej...

[rogal1601]

Ja mam 26 lat, lewostronny niedowład od 19, epilepsje od póltora
roku i naprawdę nic przełomowego nie napisałeś, choć nie wiem jak
często masz ataki. Skończyłem studia, mam ciekawą dobrze płatną
pracę (nie w systemie telepracy), oddanych przyjaciół, brak
problemów z kobietami. Nigdy mi nawet przez myśl nie przeszło żeby
się załamywać itd.
Pozdrawiam

[lacido]

mylisz się, to co napisał Autor wątku może pomóc innym :)

[rogal1601]

Miejmy nadzieje, że tak będzie.

[dorota_elzbieta]

Witam,
Rzadko się tu udzielam, rzadziej przynajmniej niż kiedyś.Uważam, że tylko tak
warto żyć. Spoglądając na jaśniejszą stronę życia. NIe twierdzę, że jest nam
łatwo. Powiedziałabym, że trudniej.
Dziękuje Autorowi wątku i Piotrowi. Miło wiedzieć, że jest nas- ludzi o podobnym
nastawieniu do Świata i Ludzi- więcej.
Pozdrawiam,

[lacido]

:) mnie na przykład bardzo miło czytało się ten post i tak sobie myślałam, że
chyba powinnam wziąć się za siebie ;)

[dorota_elzbieta]

A mnie się wydaje, że każdy (nie ubliżając nikomu) powinien a w zasadzie jeśli
chce, brać za siebie. To jest moje zdanie, ale oczywiscie moe sie mylic. Pozdrawiam.

[lacido]

no tak
tylko czasem trudno się zebrać, albo nie widzi się możliwości i takie tam ;)

[ak-69]

Żaden problem krytykować innych, że nic nie robili. Zwłaszcza jak
samemu nie miało się takiego problemu. Po sobie widzę, że
najtrudniejszy jest pierwszy krok. Potem już jest z górki. Jednak
staram się nie robić tych kroków zbyt dużych,zbyt szybkich i zbyt
wielu, żeby nie stracić równowagi. Wtedy pewnie łatwo się
zniechęcić...

[dorota_elzbieta]

Masz rację AK-69. Umknęło mi Twoje Imię. Największa podróż zaczyna się od
pierwszego kroku- tak mawiają Chińczycy, a przysłowia to mądrość narodów.
Trzymam kciuki, za tych, którym się jeszcze chce!

[kuffodog]

ak-69 napisał:

> Szansa jest zawsze. Przed rokiem rozpocząłem
> naukę w Policealnym Studium Informatycznym w Gdańsku. Niedawno
> dostałem telepracę na internecie i do renty socjalnej mogę sobie
> dorabiać 890zł. Przed paroma dniami postanowiłem też skończyć z
> izolacją od innych ludzi. Znalazłem namiary i wyobraźcie sobie, że
> odnowiłem kontakt z moim najbliższym PRZYJACIELEM z liceum. Byliśmy
> jak bracia. Też był zszokowany odzyskaniem kontaktu. Jak się potoczą
> nasze losy zobaczymy... Wierzcie, nigdy nie jest za późno.
> Najważniejsze jest to pierwsze przełamanie się, a potem już tylko
> małymi krokami do przodu. Szansa jest zawsze. Ja byłem w takim
> stanie, że mogło być jedynie lepiej...

Bardzo motywująca i budująca historia. Mógłbyś ja opublikować na tym poradniku:
www.poradnikpr.info/?cat=30 Z pewnością zmotywowałaby wielu ludzi do
walki o swoje życie...

[agaugus]

A skąd taka zmiana? Co było impulsesm?

[ak-69]

Impulsem do zmian był dość długi okres przemyśleń. Doszedłem do
wniosku, że marnuję swoje możliwości. Przerwałem studia
matematyczne, na które dawniej tylko nielicznym udawało się dostać.
Na jedno miejsce było 4-5 kandydatów i nie wystarczyło mieć piątki z
matematyki... Wierzcie mi. Znam się na komputerach, jestem sumienny,
pracowity, dokładny. Zadawałem sobie ciągle pytanie dlaczego ja tego
chociaż częściowo nie wykorzystuję, nie pracuję tylko żyję mało
samodzielnie z rodzicami i utrzymuję się z renty socjalnej. Wiele
osób o niepełnosprawności o wiele wyższej od mojej ma dobrą pracę,
rodzinę. Czułem się mało spełnionym życiowo... Uznałem, że lepiej
późno niż wcale i że nie mam nic dostracenia. Co szkodzi spróbować?