Planowanie ludobójstwa

[ole-na]

Niby wszystko wiadomo, ale ludobójstwo w czasie II WŚ to nie tylko Holocaust i było zaplanowane i wykonane znacznie szerzej.
Tak już planowano w maju 1940 przed inwazją ZSRR i długo przed konferencją w Wannsee
1. Wojna może trwać tylko wtedy, gdy w jej trzecim roku całe siły zbrojne będą się żywić z Rosji.
2. Dziesiątki milionów ludzi bez wątpienia wymrą z głodu, jeśli zabierzemy ze wsi to, czego potrzebujemy.
3. Sprawa największej wagi to zabezpieczenie i przeniesienie zapasów ropy […], zboże jest mniej ważne. Dostępne tłuszcze i mięso zostaną zapewne zużyte przez żołnierzy.
Zdumiewające – bez oznak protestu ważni przedstawiciele państwa niemieckiego przystają na propozycję skazania na śmierć milionów ludzi, uznając to za możliwą cenę nadwyżek żywnościowych. Aby służyć potrzebom Rzeszy, ZSRR miał zostać wyzyskany jak kolonia przy jedynym pytaniu: „Jak to pomaga Niemcom?”. Następstwa dla omawianych obszarów były nieuniknione i omówiono je szczegółowo. Jeden z raportów wnioskuje: „Stopniowa śmierć zarówno przemysłu, jak znacznej części ludności w byłych obszarach bez nadwyżek” jest konieczna. „Wiele dziesiątek milionów stanie się w nich zbyteczne i będzie musiało umrzeć lub emigrować na Syberię. Wszystkie próby ratowania miejscowej ludności od głodowej śmierci przez import żywności […] naruszą dostawy żywności do Europy. Osłabią Niemcy i odporność Europy na blokadę”59.
Ile „dziesiątków milionów” wchodziło w grę? Sam Backe określał „nadwyżkę ludnościową” na 20-30 mln. Wszystkie dyskusje zajmowały się kwestiami praktycznymi, nie troską o jej losy, Göring uznał bowiem jej zagłodzenie za zasadnicze dla niemieckiego wysiłku wojennego. Nazistowscy przywódcy dostrzegali pozytywny efekt uboczny polityki głodu: eliminację tych właśnie grup, które uznawano na niższe rasowo lub groźne politycznie. Ich zagłodzenie otworzyłoby tym samym możliwość osadnictwa wartościowym rasowo Niemcom. Rozumiał to z z pewnością Himmler, zauważając: „To kwestia istnienia […], rasowa walka o bezlitosnej surowości, podczas której 20 do 30 milionów Słowian i Żydów wymrze dzięki działaniom militarnym oraz kryzysowi zaopatrzenia w żywność”. Backe w instrukcjach dla zarządców rolniczych zauważał pogardliwie: „Nędza, głód i oszczędność kształtowały Rosjanina od wieków. Jego żołądek jest elastyczny – a więc, bez fałszywej litości”. Alfred Rosenberg 20 czerwca ujął to brutalniej: „Wyżywienie narodu niemieckiego niewątpliwie znajduje się teraz na szczycie listy niemieckich potrzeb na wschodzie. […] Z pewnością nie dostrzegamy żadnego obowiązku żywienia Rosjan”. Według Rosenberga zarówno polityka gospodarcza, jak rasowa usprawiedliwiały zagłodzenie milionów. Należało utrwalić panowanie Niemców i otworzyć ogromne przestrzenie niemieckiemu osadnictwu, unicestwiając miliony podrzędnych rasowo ludzi. Jak podsumował: „Rosjanie mają przed sobą parę bardzo ciężkich lat”60.
Za Stephen G. Fritz "Ostkrieg"