Pamięci Marka Grechuty

[madohora]

Marek Grechuta dla mnie był kimś wielkim. Pierwszy raz usłyszałam go i zobaczyłam jako bardzo młoda osóbka i od razu się w nim zakochałam. I tak było przez lata.

[madohora]

Mistrz, który bujał w obłokach

Autor informacji: Michał Michalak Wtorek, 5 października (06:15)

Potężną przesadą byłoby stwierdzenie, że młodzi i starzy słuchają takich gwiazd polskiej piosenki, jak: Jerzy Połomski, Maryla Rodowicz, Zbigniew Wodecki, Violetta Villas czy Irena Santor. Ale akurat w przypadku Marka Grechuty tak właśnie jest. Utwory zmarłego cztery lata temu artysty mają tę wspaniałą właściwość, że w ogóle nie pokrywają się kurzem.
Twórczość Marka Grechuty wciąż jest popularna - nie tylko wśród pokolenia 40+, ale również wśród studentów. Ba, zdarzają się nawet prace maturalne poświęcone jego osobie. Grechutę poważają także kibice - "Dni, których jeszcze nie znamy" to hymn stadionu Korony Kielce.
Symbolicznym przypieczętowaniem tej pokoleniowej uniwersalności wokalisty był nagrany pod koniec życia duet z zespołem Myslovitz - piosenka "Kraków". Skąd się bierze ten fenomen?
Grechuta był niezwykłą osobowością, co udało mu się wyrazić w twórczości. Te poetyckie, melancholijne dzieła są tak urzekające i tak aktualne, że wytrzymują próbę czasu i wciąż tak samo sugestywnie przywodzą na myśl inspirujące klimaty krakowskich piwnic.
Piosenki "Kantata", "Będziesz moją panią", "Dni, których jeszcze nie znamy", "Korowód", "Nie dokazuj", "Ocalić od zapomnienia", "Niepewność", "Pomarańcze i mandarynki" są znane powszechnie. Dlatego z okazji czwartej rocznicy śmierci, która przypada 9 października, warto przyjrzeć się samemu artyście.

Źródło: Interia.pl

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZDJĘCIE INTERIA.PL

[madohora]

Nie jesteśmy przesądni, więc przedstawiamy 13 intrygujących oraz mniej znanych faktów z życia Marka Grechuty.

1. Ważnym i smutnym wydarzeniem było rozstanie rodziców, które na zawsze napełniło Marka charakterystyczną dla niego melancholią i tęsknotą, jaką emanują jego utwory.

2. Kiedy postanowił dostać się na architekturę, dotarło do niego, że musi na egzaminie wstępnym zdawać matematykę, która nie była jego mocną stroną. Tak się jednak zawziął, że w wakacje poprzedzające rok maturalny uczył się tego przedmiotu bez wytchnienia.

Efekt był taki, że nie miał sobie równych w klasie i wziął nawet udział w olimpiadzie matematycznej. A na architekturę dostał się bez najmniejszego problemu, zwłaszcza że świetnie rysował.

3. Grechuta uwielbiał sport. Uprawiał m.in. szermierkę i jeździectwo, choć doskwierała mu wiecznie kontuzjowana pachwina. Po jednym z obozów jeździeckich chwalił się znajomym "kaloryferem" na brzuchu.

Oglądał w telewizji wszystkie zawody, zdarzało mu się nawet odwoływać koncerty z powodu ważnych transmisji.
4. Jedną z jego największych fanek była mama, która regularnie przyjeżdżała do Krakowa na koncerty syna.

5. Jan Kanty Pawluśkiewicz mówi o nim: "szalenie powściągliwy". Wszyscy, którzy znali Grechutę, podkreślają, że był klasycznym przypadkiem bujania w obłokach. Był bardzo introwertyczny, kochał samotność, nie lubił hucznych imprez, żył we własnym świecie, wiecznie zamyślony.

6. Mimo to mieszkanie Marka i jego żony Danuty było miejscem licznych spotkań krakowskich artystów. U Grechutów bywali m.in. Ewa Demarczyk i Piotr Skrzynecki.

Przyjęcia te były oczywiście mocno zakrapiane, choć sam Grechuta zadowalał się lampką wina. Jedną ze stałych rozrywek u Grechutów była gra w brydża.

7. Grechuta miał mnóstwo - jak byśmy dziś powiedzieli - psychofanek. Ich odganianiem zajmowała się głównie żona Danuta, ponieważ on nie wiedział, jak sobie z nimi radzić.

Szalone wielbicielki artysty wdzierały się do jego garderoby, zasypywały go listami i podarunkami, a nawet do niego przyjeżdżały, kategorycznie domagając się spotkania.

8. Będąc już znanym w Polsce artystą, wybrał się z kolegami z Piwnicy Pod Baranami do Chicago. W jednym z lokali zobaczył fortepian i zaczął na nim grać. Właściciel knajpy, choć nie rozumiał ani słowa z tego, co słyszał, podszedł do Grechuty, poklepał go po plecach i powiedział: "Pan powinien pomyśleć o śpiewaniu".

Rozmiar tekstu: A A A
Mistrz, który bujał w obłokach

Autor informacji: Michał Michalak
Wtorek, 5 października (06:15)
Potężną przesadą byłoby stwierdzenie, że młodzi i starzy słuchają takich gwiazd polskiej piosenki, jak: Jerzy Połomski, Maryla Rodowicz, Zbigniew Wodecki, Violetta Villas czy Irena Santor. Ale akurat w przypadku Marka Grechuty tak właśnie jest. Utwory zmarłego cztery lata temu artysty mają tę wspaniałą właściwość, że w ogóle nie pokrywają się kurzem.
Marek Grechuta w ostatnich latach życia był bardzo schorowany
Marek Grechuta w ostatnich latach życia był bardzo schorowany /AKPA

Twórczość Marka Grechuty wciąż jest popularna - nie tylko wśród pokolenia 40+, ale również wśród studentów. Ba, zdarzają się nawet prace maturalne poświęcone jego osobie. Grechutę poważają także kibice - "Dni, których jeszcze nie znamy" to hymn stadionu Korony Kielce.

Symbolicznym przypieczętowaniem tej pokoleniowej uniwersalności wokalisty był nagrany pod koniec życia duet z zespołem Myslovitz - piosenka "Kraków". Skąd się bierze ten fenomen?
czytaj dalej


Grechuta był niezwykłą osobowością, co udało mu się wyrazić w twórczości. Te poetyckie, melancholijne dzieła są tak urzekające i tak aktualne, że wytrzymują próbę czasu i wciąż tak samo sugestywnie przywodzą na myśl inspirujące klimaty krakowskich piwnic.

Piosenki "Kantata", "Będziesz moją panią", "Dni, których jeszcze nie znamy", "Korowód", "Nie dokazuj", "Ocalić od zapomnienia", "Niepewność", "Pomarańcze i mandarynki" są znane powszechnie. Dlatego z okazji czwartej rocznicy śmierci, która przypada 9 października, warto przyjrzeć się samemu artyście.

Nie jesteśmy przesądni, więc przedstawiamy 13 intrygujących oraz mniej znanych faktów z życia Marka Grechuty.

1. Ważnym i smutnym wydarzeniem było rozstanie rodziców, które na zawsze napełniło Marka charakterystyczną dla niego melancholią i tęsknotą, jaką emanują jego utwory.

2. Kiedy postanowił dostać się na architekturę, dotarło do niego, że musi na egzaminie wstępnym zdawać matematykę, która nie była jego mocną stroną. Tak się jednak zawziął, że w wakacje poprzedzające rok maturalny uczył się tego przedmiotu bez wytchnienia.

Efekt był taki, że nie miał sobie równych w klasie i wziął nawet udział w olimpiadzie matematycznej. A na architekturę dostał się bez najmniejszego problemu, zwłaszcza że świetnie rysował.

3. Grechuta uwielbiał sport. Uprawiał m.in. szermierkę i jeździectwo, choć doskwierała mu wiecznie kontuzjowana pachwina. Po jednym z obozów jeździeckich chwalił się znajomym "kaloryferem" na brzuchu.

Oglądał w telewizji wszystkie zawody, zdarzało mu się nawet odwoływać koncerty z powodu ważnych transmisji.

Marek Grechuta, "Nie dokazuj" - posłuchaj:

4. Jedną z jego największych fanek była mama, która regularnie przyjeżdżała do Krakowa na koncerty syna.

5. Jan Kanty Pawluśkiewicz mówi o nim: "szalenie powściągliwy". Wszyscy, którzy znali Grechutę, podkreślają, że był klasycznym przypadkiem bujania w obłokach. Był bardzo introwertyczny, kochał samotność, nie lubił hucznych imprez, żył we własnym świecie, wiecznie zamyślony.

6. Mimo to mieszkanie Marka i jego żony Danuty było miejscem licznych spotkań krakowskich artystów. U Grechutów bywali m.in. Ewa Demarczyk i Piotr Skrzynecki.

Przyjęcia te były oczywiście mocno zakrapiane, choć sam Grechuta zadowalał się lampką wina. Jedną ze stałych rozrywek u Grechutów była gra w brydża.

7. Grechuta miał mnóstwo - jak byśmy dziś powiedzieli - psychofanek. Ich odganianiem zajmowała się głównie żona Danuta, ponieważ on nie wiedział, jak sobie z nimi radzić.

Szalone wielbicielki artysty wdzierały się do jego garderoby, zasypywały go listami i podarunkami, a nawet do niego przyjeżdżały, kategorycznie domagając się spotkania.

8. Będąc już znanym w Polsce artystą, wybrał się z kolegami z Piwnicy Pod Baranami do Chicago. W jednym z lokali zobaczył fortepian i zaczął na nim grać. Właściciel knajpy, choć nie rozumiał ani słowa z tego, co słyszał, podszedł do Grechuty, poklepał go po plecach i powiedział: "Pan powinien pomyśleć o śpiewaniu".

Marek Grechuta, "Niepewność" - posłuchaj:

9. Po ciężkim wypadku samochodowym wylądował na miesiąc w szpitalu, gdzie tak bardzo się nudził, że zaczął malować. Danuta przynosiła mu płótna i farby, a on spędzał całe godziny na tworzeniu nowych, ekspresjonistycznych obrazów. Gdy wyszedł ze szpitala, malowanie stało się jego największym hobby. Swoje obrazy rozdawał potem przyjaciołom.

10. Kochał żonę tak bardzo, że potrafił za cały miesięczny zarobek kupić jej walizkę pełną sukienek.

11. Ich dorosły syn Łukasz pewnego dnia zniknął. Grechutowie zgłosili zaginięcie. To wydarzenie było wielkim ciosem dla Marka, pełnego najgorszych przeczuć. Okazało się jednak, że syn wyjechał w podróż po Europie i po prostu... nie poinformował o tym rodziców. Gdy stanął po dwóch latach w progu domu, ojciec przywitał go jak największego przyjaciela i nigdy nie pokazał, że ma do niego choćby cień żalu.

12. Kiedy tworzył, całkowicie pogrążał się w myślach. Gdy ktoś go o coś pytał, odpowiadał przeciągle: "Taaak".

13. Zaczął poważnie chorować już w latach 90. Ostatnie lata jego życia przepełnione były permanentnym bólem. Jak wspomina Danuta Grechuta, każdy kolejny miesiąc stał się powolnym wygasaniem Marka. Zmarł 9 października 2006 roku, mając 60 lat.


Źródło; Interia.pl

[madohora]

6 października rozpoczyna się pod Wawelem, poświęcony pamięci artysty, "Grechuta Festival Kraków 2010", który potrwa do niedzieli, 10 października

[madohora]

W takim Marku się zakochałam a jak dowiedziałam się, że urodziliśmy się w tym samym dniu a jeszcze na dodatek mamy takie same zainteresowania - to już byłam trafiona, zatopiona. A miałam wtedy jakieś dwanaście lat a może i mniej

[madohora]

Marek Grechuta Świecie Nasz

www.youtube.com/watch?v=fcz7klh-qdI

[madohora]

Tekst piosenki:

Pytać zawsze - dokąd, dokąd?
Gdzie jest prawda, ziemi sól,
Pytać zawsze - jak zagubić,
Smutek wszelki, płacz i ból

Chwytać myśli nagłe, jasne,
Szukać tam, gdzie światła biel,
W Twoich oczach dwa ogniki,
Już zwiastują, znaczą cel,

W Twoich oczach dwa ogniki,
Już zwiastują, znaczą cel.

Świecie nasz, świecie nasz,
Chcę być z Tobą w zmowie,
Z blaskiem twym, siłą twą,
Co mi dasz - odpowiedz!

Świecie nasz - daj nam,
Daj nam wreszcie zgodę,
Spokój daj - zgubę weź,
Zabierz ją, odprowadź.

Szukaj dróg gdzie jasny dźwięk,
Wśród ogni złych co budzą lęk,
Nie prowadź nas, powstrzymaj nas,
Powstrzymaj nas w pogoni...

Świecie nasz -
Daj nam wiele jasnych dni!
Świecie nasz -
Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!
Świecie nasz -
Daj ugasić ogień zły!
Świecie nasz -
Daj nam radość, której tak szukamy!
Świecie nasz -
Daj nam płomień, stal i dźwięk!
Świecie nasz -
Daj otworzyć wszystkie ciężkie bramy!
Świecie nasz -
Daj pokonać każdy lęk!
Świecie nasz -
Daj nam radość blasku i odmiany!
Świecie nasz -
Daj nam cień wysokich traw!
Świecie nasz -
Daj zagubić się wśród drzew poszumu!
Świecie nasz -
Daj nam ciszy czarny staw!
Świecie nasz -
Daj nam siłę krzyku, śpiewu, tłumu!
Świecie nasz -
Daj nam wiele jasnych dni!
Świecie nasz -
Daj nam w jasnym dniu oczekiwanie!
Świecie nasz -
Daj ugasić ogień zły!
Świecie nasz...

Świecie nasz, świecie nasz,
Chcę być z Tobą w zmowie,
Z blaskiem twym, siłą twą,
Co mi dasz - odpowiedz!

[madohora]

Niepewność

www.youtube.com/watch?v=8lL7aBs6ucA

[madohora]

Gdy cię nie widzę, nie wzdycham, nie płaczę,
Nie tracę zmysłów, kiedy cię zobaczę;
Jednakże gdy cię długo nie oglądam,
Czegoś mi braknie, kogoś widzieć żądam;
I tęskniąc sobie zadaję pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Gdy z oczu znikniesz, nie mogę ni razu
W myśli twojego odnowić obrazu;
Jednakże nieraz czuję mimo chęci,
Że on jest zawsze blisko mej pamięci.
I znowu sobie powtarzam pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Cierpiałem nieraz, nie myślałem wcale,
Abym przed tobą szedł wylewać żale;
Idąc bez celu, nie pilnując drogi,
Sam nie pojmuję, jak w twe zajdę progi;
I wchodząc sobie zadaję pytanie:
Co tu mię wiodło? przyjaźń czy kochanie?

Dla twego zdrowia życia bym nie skąpił,
Po twą spokojność do piekieł bym zstąpił;
Choć śmiałej żądzy nie ma w sercu mojem,
Bym był dla ciebie zdrowiem i pokojem.
I znowu sobie powtarzam pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czy to jest kochanie?

Kiedy położysz rękę na me dłonie,
Luba mię jakaś spokojność owionie,
Zda się, że lekkim snem zakończę życie;
Lecz mnie przebudza żywsze serca bicie,
Które mi głośno zadaje pytanie:
Czy to jest przyjaźń? czyli też kochanie?

Kiedym dla ciebie tę piosenkę składał,
Wieszczy duch mymi ustami nie władał;
Pełen zdziwienia, sam się nie postrzegłem,
Skąd wziąłem myśli, jak na rymy wbiegłem;
I zapisałem na końcu pytanie:
Co mię natchnęło? przyjaźń czy kochanie?

[madohora]

Wiosna ach to ty

www.youtube.com/watch?v=q80BAs4QjQQ

[madohora]

Dzisiaj rano niespodzianie zapukała do mych drzwi
Wcześniej niż oczekiwałem przyszły te cieplejsze dni
Zdjąłem z niej zmoknięte palto, posadziłem vis a vis
Zapachniało, zajaśniało wiosna, ach to ty
Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty x4

Dni mijały coraz dłuższe, coraz cieplej było u mnie
Coraz lżejsze miała suknie, lekko płynął wiosny strumień
Wreszcie nocy raz czerwcowej zobaczyłem ją jak śpi
Bez niczego. Zrozumiałem lato, ech że ty
Lato, lato, lato, ech że ty

Lato, lato, lato, ech że ty x4

Od gorąca twych płomieni zapłonęły liście drzew
Od zieleni do czerwieni krążył lata senny lew
Mała chmurka nad jej czołem, mała łezka słony smak
Pociemniało, poszarzało-jesień jak to tak
Jesień, jesień jak to tak

Jesień, jesień, jesień jak to tak x4

Białe wiatry już zawiały, wiosny, lata wszystkie znaki
Po niej tylko pozostały przymarznięte dwa leżaki
Stoję w oknie, wypatruję nagle dzwonek u mych drzwi
Zima, zima wchodźże szybciej, ogrzej się na parę chwil

Wiosna, wiosna, wiosna, ach to ty ...

[madohora]

Miłość drogę zna

www.youtube.com/watch?v=ZFQawwYgwg4

[madohora]

Rozstania trud
Nadzieja, że
Spotkamy się za chwilę
A może dwie.
Lecz bywa, że
Zerwany most
Oddala to spotkanie
Droga na wprost.

Serca nam pulsują
Jak radary dwa.
Nic nam drogi nie zmieni
Ani noc i mgła
Świat jest wtedy mały
Jak rozstania łza.
Na pewno się spotkamy
Miłość drogę zna.

Bywa też tak,
Że życie złe
Przydzieli nam dwie role
Odmienne dwie.
Ja jestem noc,
Ty jesteś dzień
Tak trudno nam się spotkać
Choć łatwo w dzień.

Serca nam pulsują
Jak radary dwa.
Nic nam drogi nie zmieni
Ani noc i mgła
Świat jest wtedy mały
Jak rozstania łza.
Na pewno się spotkamy
Miłość drogę zna.

Gdy wicher zły
Ślad myli nam
My mamy dobrą mapę serca tam tam.
Niestraszny sztorm
Piaskowych burz
Ani wyniosłe fale
Ogromnych mórz.

Serca nam pulsują
Jak radary dwa.
Nic nam drogi nie zmieni
Ani noc i mgła
Świat jest wtedy mały
Jak rozstania łza.
Na pewno się spotkamy
Miłość drogę zna.

[madohora]

KSIĄŻECZKA "NA SERCA DNIE" MAREK GRECHUTA

[madohora]

WENECJA

www.youtube.com/watch?v=pLawj5hDfvI

[madohora]

[madohora]

DROGA ZA WIDNOKRES

www.youtube.com/watch?v=cKN_yPPpYKs&feature=related

[madohora]

Nie na tym niebie, a i gwiazda nie ta,
Weszła mi w szkodę, poraziła oczy.
Wół stąpa ciężko, toczy się kareta.
Patrzeć, a droga w gęsty las się toczy.

W moim lesie,na moim południu,
Wrzosy chodzą po rudych pagórkach.
I już drzewa jesienią się trudnią
Wiatr się stroi w ich opadłe pióra.

U kapelusza powisają dzwonki,
Aby okłamać skromność wesołością.
Jakby żałobę pisać krojem czcionki,
Co na wesele przyszła spraszać gości.

Hej, hej, hej, hej, hej, hej,
Hej, hej, hej, hej, hej, hej

Gdzie jest ten kamień, za który nie sięga,
Kolców i pokrzyw rozległy widnokres?
Gdzie trochę ciepła, co u stóp przyklęka
I rękawice osuszy mi mokre?

W moim lesie wygasły już światła,
Noc już w coraz większym płaszczu chodzi.
Z boku kropli, ostatniej co spadła,
Zimy biała gwiazda się urodzi.

U kapelusza powisają dzwonki,
Aby okłamać skromność wesołością.
Jakby żałobę pisać krojem czcionki,
Co na wesele przyszła spraszać gości.

Hej, hej, hej, hej, hej, hej,
Hej, hej, hej, hej, hej, hej

W moim lesie białe ognie płoną,
Rosną skrzydła śniegowej zawieji.
W moim lesie świt cały ze szronu,
W moim lesie jednak zima dmie.

[madohora]

Korowód

www.youtube.com/watch?v=9A8YDlj5Ffs

[madohora]

Kto pierwszy szedł przed siebie?
Kto pierwszy cel wyznaczył ?
Kto pierwszy z nas rozpoznał ?
Kto wrogów ? Kto przyjaciół
Kto pierwszy sławę wszelką i włości swe miał za nic?
A kto nie umiał zasnąć nim nie wymyślił granic ?

Kto pierwszy w noc bezsenną wymyślił wielką armię ?
Kto został bohaterem ? Kto żył i umarł marnie?
Kto pierwszy został panem ? Kto pierwszy został sługą?
Kto musiał wstawać wcześnie , a kto mógł spać za długo ?

Stając zapatrzeni w obłoki i niebo
Zapatrzeni w tańcu , zapatrzeni w siebie
Wciąż niepewni siebie , siebie niewiadomi
Pytać wciąż będziemy , pytać po kryjomu

Kto pierwszy szedł ....

Kto pierwszy był fakirem ?
Kto pierwszy astrologiem ?
Kto pierwszy został królem ?
A kto chciał zostać bogiem?
Kto z gwiazdozbioru Vega patrząc za ziemię zgadnie
Kto pierwszy był człowiekiem ?
Kto będzie nim ostatni ?

Stając zapatrzeni ....

[madohora]

MOŻE USŁYSZYSZ WOŁANIE O POMOC

www.youtube.com/watch?v=KxWwZ1GnVkU

[madohora]

Może odnajdziesz w wyludnionym domu
bukiecik włosów na ściętej pościeli
i białą jabłoń kwitnącego szronu
może usłyszysz wołanie o pomoc
może usłyszysz wołanie o pomoc
może usłyszysz wołanie o pomoc

Okrutne piękno żelaznego świata
oświecać będzie naszych snów podziemia
ziemia zapłonie jak zamierzchła lampa
i nasze ciała będzie w chłam przemieniać
może usłyszysz wołanie o pomoc
może usłyszysz wołanie o pomoc
może usłyszysz wołanie o pomoc

Łagodne piękno współczesnego świata
osłaniać będzie nasze jasne czoła
do starej ziemi wciąż będziemy wracać
jeżeli nawet tylko cisza nas zawoła
może usłyszysz wołanie o pomoc
może usłyszysz wołanie o pomoc
może usłyszysz wołanie o pomoc

Okrutne światło przemiennego świata
oziębia nasze wspólne ciężkie serce
jeżeli nawet zabłądzimy w gwiazdach
to tylko twoje serce nas uśmierci
może zdążymy ci jeszcze dopomóc
może zdążymy ci jeszcze dopomóc

I w dobijaniu śmiertelnie raniony
do gwiazd do których żywi nie słyszeli
i w ocaleniu kruchej łzy z ogromu
może zdążymy ci jeszcze dopomóc
może zdążymy ci jeszcze dopomóc
może zdążymy ci jeszcze dopomóc

[madohora]

MIŁOŚĆ

www.youtube.com/watch?v=M-92GbEhDIE

[madohora]

Już tyle dni Ciebie u mnie nie było
I przez ten czas nic się nie wydarzyło
Bo mój cały świat jest dla Ciebie - a Ty
Jesteś mi światem, doliną wśród mgły
Powietrzem, ziemią i wodą

Słoneczny blask i księżyca latarnia
Wiosenny wiatr, który włosy rozgarnia
Brylanty gwiazd rozrzucone jak mak
Upojność łąk i dzikiego bzu krzak
I cisza drzew nieruchomych

Wszystko dla Twej miłości
Wszystko do jej stóp
Wszystkie świata mądrości
Najwspanialszy cud
Wszystko by jej nie stracić
Aby mogła żyć
Wszystko za te słowa dwa
Te słowa: kocham Cię...

Zegarek ten, co ustalał spotkania
Tych kilka płyt, do wspólnego słuchania
Krzesła i stolik, dwa okna i drzwi
Ten nasz prywatny świat nocy i dni
Świat przez nas zaczarowany

Sahary żar gasił chłodne spojrzenie
Niagary szum tłumił smutne westchnienie
Milczenie gór było echem złych słów
Słoneczny brzask zmywał pamięć z mych snów
A wicher rozwiewał chmury

Wszystko dla Twej miłości
Wszystko do jej stóp
Wszystkie świata radości
Najcenniejszy łup
Wszystko by jej nie stracić
Aby mogła żyć
Wszystko za te słowa dwa
Te słowa: kocham Cię...

Ostatni grosz by ją nakarmić
Ostatek sił by ją ocalić
Najlepszy żart by ją rozbawić
Najlepszy wiersz by ją zachwycić
By była, by była szczęśliwa...

[madohora]

Nieoceniona

Cicha jak sen
Dobra jak ten
Promyk jej ciepłych oczu

Wierna jak cień
W pogodny dzień
W twoim życiowym roztoczu

Chodzi na palcach
Kiedy sen zmógł
Ciebie i wasze mieszkanie

Pięknie jak w walcach
Mądrze jak Bóg
Znaczy ci wciąż oddanie

Znosi cierpliwie niepokój słów
Gorzkie niejedno przeżycie
Aby na koniec powiedzieć znów
Że jakie piękne jest życie

Wierzysz jej wtedy bo dzięki Niej
Bywasz mniej życiem zmęczony
Zasłania chmury przyszłości złej
Obraz twojej żony

Przypomnij dziś
Sobie ten liść
Co spadł wam na kolana

Kiedy to z rąk
Splotła wam pąk
Miłości chwila kochana

Potem ten walc i zawrót głowy
Od patrzenia w zachwycie
Nocne spacery w księżyca nów
I to radosne serc bicie

Lekko wesoło do ciebie szła
Na u mówione spotkanie
Gdy chmurną jesień okryła mgła
Biegła po serca ogrzanie

Wierzyła w piękny magnetyzm dusz
W potok słów tak rozmarzony
I jej przysięga pod krzewem róż
Twej przyszłej – wreszcie żony

Weselny krąg
Zabrzmiał jak gong
Śpiewając dobre życzenia

A potem już
Dwoje tych dusz
Szukało zaistnienia

Z ochoty by
Pokazać bzy
I inne cudowności

Przyszedł na świat
Jak piękny kwiat
Różowy owoc przyszłości

W bólu zrodzony by spełnić twe
Serca i ciała wybrane
Aby ucieszyć też oczy twe
I spełnić twoje rozstanie

Wierzy, że szczęściem największym wszak jest
Maleńki, wytęskniony
Dla Was i Świata ten gest
Jest od twej Świętej Żony