Odpust

[madohora]

Gospodyni‎ ‎suszu‎ ‎na‎ ‎kumin‎ ‎dorzucieli‎ ‎—‎ ‎wody‎ ‎do góra‎ ‎doleli‎ ‎—‎ ‎spanie‎ ‎zgotowieli‎ ‎—‎ ‎na‎ ‎ławie‎ ‎usiedli i‎ ‎obskarzolisie,‎ ‎ze‎ ‎z‎ ‎casuw‎ ‎Jaksie‎ ‎wydoli‎ ‎na‎ ‎Swintym Mijńscu‎ ‎nie‎ ‎beli‎ ‎bez‎ ‎to,‎ ‎ze‎ ‎chop‎ ‎w‎ ‎obowiunzku‎ ‎—‎ ‎to go‎ ‎odliźć‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎odlizie**‎ ‎radyby‎ ‎se‎ ‎doć‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎doł** ugotuwoćby‎ ‎nie‎ ‎ugotowoł**‎ ‎uproćby‎ ‎—‎ ‎nie‎ ‎uproł** gadzinaby‎ ‎zmarniaa‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎znowuj‎ ‎obcych‎ ‎na‎ ‎zastum* pienie‎ ‎prosiea‎ ‎nie‎ ‎bedzie*‎ ‎Biedzielisie‎ ‎syrdecnie,‎ ‎bo juz‎ ‎downo,‎ ‎nie‎ ‎wymawiaj‎ ‎ęncy,‎ ‎do‎ ‎Cudownygo‎ ‎Mijń* sca‎ ‎okfiaruwoćsie‎ ‎okfiaruwoli‎ ‎z‎ ‎pacizem‎ ‎o‎ ‎przeminie nie‎ ‎kuli‎ ‎dzieci,‎ ‎co‎ ‎jemsie‎ ‎nie‎ ‎chowały*‎ ‎Kieloro‎ ‎tygo mieli‎ ‎—‎ ‎toli‎ ‎syjskie‎ ‎w‎ ‎zarazę‎ ‎pogasły*‎ ‎Wejstchnyni głośno‎ ‎*‎ ‎♦‎ ‎mocno‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎mocnij‎ ‎i‎ ‎ozpłakolisie‎ ‎bez‎ ‎woli‎ ‎wy* rzekajęncy‎ ‎na‎ ‎chopa:‎ ‎co‎ ‎od‎ ‎ty‎ ‎pory‎ ‎ospiułsie‎ ‎—‎ ‎do niepoznaki‎ ‎zminiuł**‎ ‎jakisik‎ ‎taki‎ ‎sprzycny*‎ ‎*‎ ‎przeci* wny**‎ ‎nogły‎ ‎zrobiuł‎ ‎—‎ ‎o‎ ‎bele‎ ‎rzec‎ ‎by‎ ‎zaro‎ ‎przemo*
wiołsie‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎bicio‎ ‎broi‎ ‎—‎ ‎przeklintnik‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎niestydnik ze‎ ‎bez‎ ‎obrazy‎ ‎i‎ ‎boski‎ ‎dziń‎ ‎nie‎ ‎zejdzie..‎ ‎a‎ ‎to:‎ ‎ze‎ ‎jem gadzinę‎ ‎coś‎ ‎russo‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎w‎ ‎skodzie‎ ‎bydło‎ ‎passo‎ ‎.‎ ‎♦ a‎ ‎ze‎ ‎patyki‎ ‎z‎ ‎lassu‎ ‎ozkradajo..‎ ‎a‎ ‎co‎ ‎nie‎ ‎połuz‎ ‎— nie‎ ‎twoje‎ ‎:‎ ‎na‎ ‎oborze‎ ‎nie‎ ‎twoje‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎na‎ ‎płocie‎ ‎nie‎ ‎twoje‎ ‎.‎ ‎♦ w‎ ‎komorze‎ ‎nie‎ ‎twoje‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎z‎ ‎sumsiodami‎ ‎trza‎ ‎sie‎ ‎na* uganioć‎ ‎i‎ ‎poprzezbywoć‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎na‎ ‎zdradzie‎ ‎stój‎ ‎om i‎ ‎podwodzo‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎zreśto‎ ‎ludzie‎ ‎niejzycliwe♦.‎ ‎swarne.. takie‎ ‎nijakie..‎ ‎bele‎ ‎co.‎ ‎I‎ ‎bez‎ ‎to‎ ‎ji‎ ‎sie‎ ‎życie‎ ‎przyksy bo‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎cuz‎ ‎to‎ ‎jo‎ ‎tak‎ ‎Pombug‎ ‎karze‎ ‎uno‎ ‎jednom‎ ‎na świecie..‎ ‎a‎ ‎zalułasie‎ ‎a‎ ‎biaduwoa..‎ ‎a‎ ‎becaa!‎ ‎Wygar* nyni‎ ‎syćko‎ ‎—‎ ‎co‎ ‎jem‎ ‎na‎ ‎wnąntrzu‎ ‎we‎ ‎wąntpiach‎ ‎gry* zło.,‎ ‎paleo.,‎ ‎dolegiwao..‎ ‎Mieliśie‎ ‎lekcyj,‎ ‎kieby‎ ‎po spowiedzi.‎ ‎Na‎ ‎kuminie‎ ‎wzino‎ ‎kipieć‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎zerwolisie‎ ‎— gor‎ ‎odstawieli‎ ‎—‎ ‎do‎ ‎kumory‎ ‎po‎ ‎kasse‎ ‎skoceli‎ ‎—‎ ‎za* sypoli‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎chwile‎ ‎na‎ ‎stole‎ ‎w‎ ‎maluwonym‎ ‎duploku‎ ‎wo* u
rze‎ ‎ustawieli‎ ‎naglunc‎ ‎do‎ ‎jedzynia*‎ ‎Wkie‎ ‎ju‎ ‎podjedli a‎ ‎ochfiaruwonie‎ ‎zmuwieli‎ ‎—‎ ‎uwalilisie‎ ‎na‎ ‎posłaniu i‎ ‎zarnok‎ ‎uśpili* f^iut‎ ‎świt‎ ‎juz‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎z‎ ‎Jezusickiem‎ ‎ku‎ ‎go* ścieńcowi‎ ‎wydzieroli*‎ ‎Gaj‎ ‎owo‎ ‎jeich‎ ‎ku‎ ‎granice podprowadzieli‎ ‎i‎ ‎zegnoli‎ ‎prossęncy:‎ ‎cobysie‎ ‎przed Wielgi‎ ‎Untorz‎ ‎za‎ ‎jeich‎ ‎ik‎ ‎grzysne‎ ‎dusse‎ ‎do‎ ‎Opatrzno* ści‎ ‎wstawieli‎ ‎—‎ ‎zebysie‎ ‎Bug‎ ‎zmieuwoł‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎chopa‎ ‎od* mieniuł‎ ‎i‎ ‎zycyniu‎ ‎jeich‎ ‎co‎ ‎mieli‎ ‎pobogosławiuł‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎A‎ ‎te złotuwecki‎ ‎niechta‎ ‎nie‎ ‎zabaco‎ ‎przy‎ ‎obchodzie‎ ‎na‎ ‎ta* ckem‎ ‎rzucić*
—‎ ‎„z‎ ‎Bogiem". —‎ ‎„z‎ ‎Bogiem"‎ ‎—‎ ‎odpowiedzieli‎ ‎Matko‎ ‎Bosko‎ ‎i‎ ‎odej* śli‎ ‎barzo‎ ‎dobrościom‎ ‎kobicom‎ ‎zmikcyni* Drzed‎ ‎niemi‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎niemi‎ ‎o‎ ‎mile‎ ‎ciungnęny‎ ‎walne kompanije*‎ ‎Przyłąncelisie‎ ‎ku‎ ‎jedny‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎dwiu‎ ‎no*
each‎ ‎na‎ ‎trzeci‎ ‎dziń‎ ‎świtaniem‎ ‎wieżom‎ ‎klośtornom‎ ‎uwi* dzieli*‎ ‎Ozraduwoni‎ ‎na‎ ‎zimie‎ ‎poklinkoli‎ ‎i‎ ‎padaj‎ ‎ąnc pomarli‎ ‎z‎ ‎straśnygo‎ ‎scyńścia,‎ ‎bo‎ ‎ani‎ ‎myśleli‎ ‎abysie to,‎ ‎co‎ ‎kajś‎ ‎ta..‎ ‎hen‎ ‎po‎ ‎nocach‎ ‎od‎ ‎małości‎ ‎jem‎ ‎ob* śniewao‎ ‎—‎ ‎miao‎ ‎wkiedy‎ ‎stać!‎ ‎Nic‎ ‎nie‎ ‎muwięncy w‎ ‎rowach‎ ‎poposiadoli‎ ‎kostecki‎ ‎z‎ ‎tygo‎ ‎utyrania‎ ‎wy* ciungnąńć—‎ ‎a‎ ‎i‎ ‎wodo‎ ‎obmyć*,‎ ‎trocha‎ ‎przygarnuńć.. zacesać‎ ‎*‎ ‎*‎ ‎obuć.‎ ‎*‎ ‎Mało‎ ‎wiele‎ ‎sie‎ ‎zbawieli‎ ‎—‎ ‎kie‎ ‎wol* no.‎ ‎♦‎ ‎w‎ ‎porzundku..‎ ‎z‎ ‎korunom‎ ‎gaynźno‎ ‎śpiwajuncy zblizolisie‎ ‎du‎ ‎wałuw.‎ ‎Ludaby‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎zrachuwoł‎ ‎tela tygo‎ ‎przyrwao‎ ‎na‎ ‎odpust.‎ ‎Przez‎ ‎cizbe‎ ‎sie‎ ‎przedorli i‎ ‎na‎ ‎kościuł‎ ‎wwaleli.‎ ‎Kieby‎ ‎no‎ ‎nich‎ ‎wiotrem‎ ‎po* wioło‎ ‎—‎ ‎tak‎ ‎sie‎ ‎nogle‎ ‎poobololi‎ ‎i‎ ‎długo‎ ‎bez‎ ‎znoku krzyjzem‎ ‎leżeli‎ ‎dygocunc‎ ‎i‎ ‎wzejscunc‎ ‎z‎ ‎ty‎ ‎uciechy:‎ ‎ze jem‎ ‎niegodnym.*‎ ‎grzyjsnym..‎ ‎zakwardziaym‎ ‎Pom* bug‎ ‎przystumpić‎ ‎du‎ ‎siebie‎ ‎zwoluł.

[madohora]

IVTabroli‎ ‎dość‎ ‎tygo:‎ ‎chto‎ ‎la‎ ‎siebie‎ ‎obrozicek..‎ ‎chto 1‎ ‎chustę‎ ‎la‎ ‎swoij‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎chto‎ ‎pieśścionek‎ ‎i‎ ‎myntalihi‎ ‎i‎ ‎pa* ciorecki..‎ ‎chto‎ ‎kogutka‎ ‎i‎ ‎piscołke‎ ‎i‎ ‎orgonecki‎ ‎dzieckam na‎ ‎ucieche‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎chto‎ ‎z‎ ‎morgowych‎ ‎korole‎ ‎na‎ ‎wesele curcyne.‎ ‎♦‎ ‎na‎ ‎podaronki‎ ‎krewniakom‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎na‎ ‎pamiąn* teckem‎ ‎komu‎ ‎z‎ ‎somsiedzkich..‎ ‎jakie‎ ‎karmeliki..‎ ‎mo* skole..‎ ‎bułecki‎ ‎chrześniakom..‎ ‎Kupić‎ ‎kupieli‎ ‎choć z‎ ‎wielgim‎ ‎targiem‎ ‎i‎ ‎sie‎ ‎cisnęli‎ ‎dalij‎ ‎do‎ ‎stołuw‎ ‎zawa* lunych‎ ‎michami..‎ ‎flachami‎ ‎z‎ ‎grzanom.‎ ‎♦‎ ‎barakiem‎ ‎♦. piwem‎ ‎—‎ ‎bo‎ ‎jech‎ ‎beo‎ ‎zemdleo‎ ‎ze‎ ‎to‎ ‎o‎ ‎suchym‎ ‎kuzdy pysku‎ ‎od‎ ‎rana.‎ ‎Broli‎ ‎za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎cym‎ ‎smakuwoli:‎ ‎a‎ ‎to za‎ ‎michę‎ ‎z‎ ‎bosscem‎ ‎na‎ ‎węndzunce‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎gro* chuwke‎ ‎na‎ ‎świńskim‎ ‎ogunie‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎kiełbasse‎ ‎— a‎ ‎to‎ ‎za‎ ‎płotek‎ ‎słuniny‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎krajoli..‎ ‎podowali..‎ ‎go* ścilisie‎ ‎piuli‎ ‎namaszczająnc‎ ‎sie‎ ‎z‎ ‎kubecka‎ ‎„w‎ ‎rynce" kumotra.,‎ ‎do‎ ‎kumosie‎ ‎♦♦‎ ‎za‎ ‎kolej‎ ‎o‎ ‎piknie‎ ‎w‎ ‎okoluśko
pokil‎ ‎ostatnim‎ ‎nie‎ ‎wstrząnchło‎ ‎i‎ ‎nawrocali‎ ‎znowuj a‎ ‎tak‎ ‎kołem‎ ‎roz‎ ‎kole‎ ‎rozu‎ ‎raźno‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎niezawodnie‎ ‎święń* cie‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎bele‎ ‎po‎ ‎ostatnigo‎ ‎i‎ ‎znowuj‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎znovuj‎ ‎a‎ ‎od‎ ‎siebie cingiem‎ ‎—‎ ‎az‎ ‎jemsie‎ ‎wkuncu‎ ‎wzino‎ ‎i‎ ‎pomeleo‎ ‎—‎ ‎bo w‎ ‎ślipiach‎ ‎inosie‎ ‎unym‎ ‎chmurać‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎ze‎ ‎łbuw‎ ‎siei* nie‎ ‎kurzyć‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎mocnieli‎ ‎w‎ ‎pyskach:‎ ‎ozgwarzoni., śmiertylnL.‎ ‎charni,‎ ‎ze‎ ‎niechturygo‎ ‎co‎ ‎głośno‎ ‎wspuh nika‎ ‎swych‎ ‎grzychuw‎ ‎publikuwoł‎ ‎na‎ ‎strunę‎ ‎odwo* dzieli‎ ‎i‎ ‎loli‎ ‎za‎ ‎zymby‎ ‎okowitę‎ ‎—‎ ‎zęby‎ ‎se‎ ‎jucha‎ ‎gymbe po‎ ‎tern‎ ‎ospyskuwoniu‎ ‎spłukoł‎ ‎i‎ ‎pary‎ ‎wincy‎ ‎razy‎ ‎nie puścił‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎niechturymu‎ ‎dobrze‎ ‎jadocke‎ ‎nacieroli onopolem‎ ‎ozgrzewajunc,‎ ‎coby‎ ‎jęnzyka‎ ‎blizy‎ ‎wysunoł a‎ ‎popuściuł‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎niechturymu,‎ ‎co‎ ‎na‎ ‎kurne‎ ‎nastajoł kumoterek‎ ‎mindzy‎ ‎ślipia‎ ‎pińścio‎ ‎poświciuł‎ ‎—‎ ‎jaze se‎ ‎nogle‎ ‎—‎ ‎trucizna‎ ‎—‎ ‎za‎ ‎niebojske‎ ‎„wiecne‎ ‎spu* cninie“‎ ‎westchnon;‎ ‎—‎ ‎tosie‎ ‎ozbieli‎ ‎i‎ ‎stojali:‎ ‎ka‎ ‎po dwoje‎ ‎—‎ ‎ka‎ ‎gdzie‎ ‎w‎ ‎troje‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎wincy,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎ocy‎ ‎se świarcyli‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎do‎ ‎gymby‎ ‎broli:‎ ‎po‎ ‎somsiedzku**‎ ‎tak z‎ ‎gospodarska♦♦‎ ‎rzetylnie‎ ‎jak‎ ‎na‎ ‎grontowych‎ ‎poka* zuwoo‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎oschodzieli‎ ‎—‎ ‎poglundajunc‎ ‎kaby‎ ‎tu‎ ‎gdzie prześpiecnie‎ ‎lignąńć‎ ‎ano‎ ‎mrocało‎ ‎i‎ ‎ziemiosie‎ ‎tyz‎ ‎pod jeich‎ ‎nogami‎ ‎ina‎ ‎uginoć‎ ‎a‎ ‎ludzie‎ ‎♦♦‎ ‎kramy*‎ ‎*‎ ‎kamie-* nice**‎ ‎klośtur‎ ‎wele‎ ‎niech‎ ‎tońcyć‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎głowy‎ ‎jem‎ ‎walić* Wiela‎ ‎chopuw‎ ‎jak‎ ‎stolo‎ ‎tak‎ ‎poobolaosie‎ ‎zaro‎ ‎na‎ ‎zi*= mie‎ ‎i‎ ‎pośpiuo‎ ‎a‎ ‎jak‎ ‎hańtyn‎ ‎Łaciak‎ ‎z‎ ‎Bukowiny‎ ‎— owcorz,‎ ‎co‎ ‎z‎ ‎kosul‎ ‎ii‎ ‎z‎ ‎pary‎ ‎ozpoznoć‎ ‎umioł‎ ‎słabości, a‎ ‎une‎ ‎ludziom‎ ‎zarzegnywoć‎ ‎za‎ ‎dobre‎ ‎piniundze‎ ‎—. mocnosie‎ ‎—‎ ‎zaraza‎ ‎—‎ ‎silił‎ ‎podźwignuńć‎ ‎z‎ ‎błocka‎ ‎na nogi‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎sie‎ ‎darmośno‎ ‎tyrpoł‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎go‎ ‎iny‎ ‎myśli niestydne‎ ‎podchodzić,‎ ‎ze‎ ‎ryncami‎ ‎wele‎ ‎siebie‎ ‎cudu* woł‎ ‎fcrzykajunc‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎gospodynie‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎gadzinę‎ ‎— to‎ ‎—‎ ‎tfy!‎ ‎—‎ ‎bestyjnik‎ ‎na‎ ‎kurę**‎ ‎Zaś‎ ‎jenny‎ ‎kieby
i‎ ‎tyn‎ ‎Kasza‎ ‎—‎ ‎lewski‎ ‎pastucha‎ ‎z‎ ‎gur‎ ‎—‎ ‎łupiskura*. dujca..‎ ‎rzezok‎ ‎—‎ ‎ochlany‎ ‎długo‎ ‎bez‎ ‎zdania‎ ‎do‎ ‎sie* bie‎ ‎mamrotoł‎ ‎—‎ ‎jakzebysie‎ ‎ze‎ ‎swój‎ ‎om‎ ‎o‎ ‎posłanie spiroł.‎ ‎Abo‎ ‎zaś‎ ‎tawten‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎to‎ ‎wołaj‎ ‎om‎ ‎gulon.. z‎ ‎ojcuw‎ ‎piso‎ ‎mu‎ ‎Wujcik‎ ‎a‎ ‎sam‎ ‎sie‎ ‎podaje‎ ‎paśbrzuch— worołsie‎ ‎trąmbom‎ ‎w‎ ‎końskie‎ ‎a‎ ‎śniego‎ ‎odciągało brzydko‎ ‎—‎ ‎palie‎ ‎macoł‎ ‎w‎ ‎gymbie‎ ‎i‎ ‎pisoł‎ ‎—‎ ‎straśnie po‎ ‎piosku‎ ‎wołajunc‎ ‎zęby‎ ‎go‎ ‎cytoli‎ ‎—‎ ‎ale‎ ‎ze‎ ‎nik‎ ‎nie kcioł‎ ‎to‎ ‎se‎ ‎som‎ ‎zlizuwoŁ‎ ‎Jenksy‎ ‎jesce‎ ‎na‎ ‎siedząncku płakoł‎ ‎nieboze‎ ‎i‎ ‎sie‎ ‎zaluł‎ ‎na‎ ‎sworn‎ ‎dole‎ ‎sirocom‎ ‎ze ino‎ ‎un‎ ‎jedyn‎ ‎na‎ ‎świecie‎ ‎ostoł‎ ‎—‎ ‎jako‎ ‎tyn‎ ‎palie‎ ‎— ta‎ ‎wirzbecka‎ ‎w‎ ‎rowie‎ ‎—‎ ‎to‎ ‎kłusie‎ ‎na‎ ‎śćierniu‎ ‎— Zaś‎ ‎jesce‎ ‎chtury‎ ‎wirzmuwoł‎ ‎zawzięńcie‎ ‎garściami‎ ‎zi* mie‎ ‎—‎ ‎ze‎ ‎to‎ ‎niby‎ ‎złodzieja‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎podbiroł‎ ‎—‎ ‎ułapił. Zaś‎ ‎dalij‎ ‎dwoje‎ ‎chłopa‎ ‎Cerwiń‎ ‎ziandar‎ ‎i‎ ‎Zdyb‎ ‎—‎ ‎co to‎ ‎na‎ ‎wiarę‎ ‎z‎ ‎Rondlowom‎ ‎ekumuna‎ ‎babo‎ ‎siedzi‎ ‎

[madohora]

T‎ ‎T‎ ‎wierzyli‎ ‎—‎ ‎może‎ ‎duma‎ ‎je‎ ‎zastano,‎ ‎Wkiej‎ ‎nadejśli i‎ ‎tam‎ ‎nie‎ ‎beo,‎ ‎Ozpytuwoli‎ ‎wracaj‎ ‎ęncych‎ ‎—‎ ‎mor# twielisie,,‎ ‎trapieli‎ ‎—‎ ‎do‎ ‎urzyndu‎ ‎znać‎ ‎dajali‎ ‎i‎ ‎na wypumninie‎ ‎łozeli‎ ‎—‎ ‎az‎ ‎tu‎ ‎i‎ ‎śtyry‎ ‎i‎ ‎piąńć‎ ‎niedziel wysło‎ ‎—‎ ‎kwarto!‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎rok‎ ‎i‎ ‎drugi‎ ‎—‎ ‎a‎ ‎tu‎ ‎cicho‎ ‎—‎ ‎nimo nie‎ ‎—‎ ‎i‎ ‎nic‎ ‎♦‎ ‎♦‎ ‎i‎ ‎nie.
ho‎ ‎dzieli‎ ‎do‎ ‎Cudownygo‎ ‎Mijńsca‎ ‎okfiaruwoćsie‎ ‎z‎ ‎wo# tywom‎ ‎przed‎ ‎świnty‎ ‎Antoni‎ ‎na‎ ‎intencyje,‎ ‎coby‎ ‎we# źroł‎ ‎na‎ ‎ji‎ ‎bide‎ ‎azby‎ ‎sie‎ ‎Mieosierny‎ ‎Pombug‎ ‎ulituwoł i‎ ‎matce‎ ‎Pociechę‎ ‎—‎ ‎Robocka‎ ‎wruciuŁ
<r‎i‎ ‎*oli‎ ‎Poniezus‎ ‎z‎ ‎Whli‎ ‎Noświntsy‎ ‎musiołsie‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎utaić.

[madohora]

Porcjunkula (łac. portiuncula, mała cząsteczka, skrawek gruntu) − kaplica pod wezwaniem Matki Bożej Anielskiej, którą św. Franciszek w XIII wieku otrzymał w darze od benedyktynów i odbudował własnymi rękami. Znajduje się ok. 2 km od Asyżu, rodzinnej miejscowości świętego. Na podarowanym terenie powstały szałasy pierwszych naśladowców św. Franciszka. Kościółek stał się po śmierci świętego miejscem jego kultu. Dzisiaj znajduje się wewnątrz bazyliki Matki Bożej Anielskiej.

[madohora]

Odpust zupełny w Kościele katolickim oraz zakonach i zgromadzeniach franciszkańskich obchodzony jest 2 sierpnia w uroczystość patronki Porcjunkuli Matki Bożej Anielskiej

[madohora]

Paweł VI swoją konstytucją apostolską Indulgentiarium Doctrina w 1967 rozciągnął przywilej uzyskania odpustu pełnego najpierw na franciszkanów, później benedyktynów i na cały Kościół.

[madohora]

Warunki uzyskania odpustu za nawiedzenie kościoła to stan łaski uświęcającej oraz modlitwa w intencjach (ogólnej i ewangelizacyjnej), w których w danym miesiącu modli się papież.

[madohora]

Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie. (...) Darmo otrzymaliście, darmo dawajcie. Nie zdobywajcie złota ani srebra, ani miedzi do swych trzosów. Nie bierzcie na drogę torby ani dwóch sukien, ani sandałów, ani laski" (Mt 10, 6-10).

[madohora]

Maryja jako Matka Boża jest Królową także aniołów. Już Ewangelie zdają się wskazywać na służebną rolę aniołów wobec Maryi: tak jest w scenie zwiastowania, tak jest przy ukazaniu się aniołów pasterzom; tak jest wtedy, gdy anioł informuje Józefa, że ma uciekać z Bożym Dzieciątkiem do Egiptu. Ten sam anioł zawiadamia Józefa o śmierci Heroda. Pod wezwaniem Królowej Aniołów istnieją trzy zakony żeńskie. W roku 1864 zostało we Francji założone arcybractwo Matki Bożej Anielskiej, mające za cel oddawać cześć Maryi jako Królowej nieba. Wezwanie "Królowo Aniołów, módl się za nami" zostało włączone do Litanii Loretańskiej. Istnieje wiele kościołów pod tym wezwaniem, zwłaszcza wystawionych przez synów duchowych i córki św. Franciszka Serafickiego.

[madohora]

[madohora]

Przez‎ ‎grzech‎ ‎człowiek‎ ‎obraża‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎a‎ ‎więc istotę‎ ‎od‎ ‎siebie‎ ‎nieskończenie‎ ‎większą;‎ ‎przez‎ ‎grzech człowiek‎ ‎gwałci‎ ‎rozporządzenia‎ ‎Boże‎ ‎i‎ ‎jeśli‎ ‎jeszcze Jego‎ ‎przykazań‎ ‎nie‎ ‎zachowuje‎ ‎w‎ ‎większej‎ ‎rzeczy,‎ ‎to jest,‎ ‎jeśli‎ ‎popełnia‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎nic‎ ‎dziwnego, że‎ ‎zasługuje‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎nieskończenie‎ ‎większą.‎ ‎Lecz Pan‎ ‎Bóg‎ ‎najłaskawszy,‎ ‎znając‎ ‎ułomność‎ ‎natury‎ ‎ludz kiej,‎ ‎za‎ ‎te‎ ‎mniejsze‎ ‎wykroczenia‎ ‎przeciw‎ ‎Jego‎ ‎pra wu,‎ ‎karze‎ ‎grzesznika‎ ‎do‎ ‎czasu,‎ ‎czyli‎ ‎docześnie,‎ ‎a‎ ‎nie wiecznie,‎ ‎choć‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎w‎ ‎Jego‎ ‎mocy. Podobną‎ ‎karę‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎winowajcach względem‎ ‎praw‎ ‎swego‎ ‎króla.‎ ‎Niejedni‎ ‎z‎ ‎nich‎ ‎— a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎miarę‎ ‎swej‎ ‎zbrodni‎ ‎—‎ ‎bywają‎ ‎karani‎ ‎śmier cią,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎zsyłani‎ ‎na‎ ‎wygnanie,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎do więzień‎ ‎ciężkich,‎ ‎tak,‎ ‎że‎ ‎nieraz,‎ ‎choć‎ ‎oni‎ ‎żyją jeszcze,‎ ‎ale‎ ‎dla‎ ‎swej‎ ‎rodziny‎ ‎są‎ ‎tak‎ ‎jakbjf umarli,‎ ‎gdyż‎ ‎przed‎ ‎śmiercią‎ ‎swoją‎ ‎nie‎ ‎mają‎ ‎już‎ ‎jej więcej‎ ‎ujrzeć.‎ ‎Za‎ ‎mniejsze‎ ‎zaś‎ ‎przestępstwa‎ ‎muszą odcierpieć‎ ‎mniejsze‎ ‎kary.‎ ‎Nikt‎ ‎więc‎ ‎nie‎ ‎może‎ ‎po wiedzieć,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎jest‎ ‎niemiłosierny,‎ ‎sko ro‎ ‎za‎ ‎jeden‎ ‎grzech‎ ‎ciężki‎ ‎skazuje‎ ‎grzesznika‎ ‎na karę‎ ‎nieskończenie‎ ‎wielką,‎ ‎bo‎ ‎wieczną‎ ‎—‎ ‎na‎ ‎piekło, jako‎ ‎nikt‎ ‎rozumny‎ ‎nie‎ ‎powie,‎ ‎że‎ ‎prawo‎ ‎okrutnie‎ ‎się obchodzi‎ ‎ze‎ ‎swym‎ ‎przestępcą,‎ ‎skoro‎ ‎ten‎ ‎ciężko‎ ‎choć by‎ ‎jeden‎ ‎raz‎ ‎wykroczył‎ ‎przeciwko‎ ‎niemu,‎ ‎a‎ ‎zaraz skazany‎ ‎bywa‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎poniekąd‎ ‎wieczną,‎ ‎gdyż‎ ‎trwa jącą‎ ‎do‎ ‎samej‎ ‎jego‎ ‎śmierci,‎ ‎albo‎ ‎skazującągo‎ ‎na‎ ‎samą śmierć. Wiadomo‎ ‎nam,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎jako‎ ‎Prawo dawca‎ ‎najmiłosierniejszy,‎ ‎a‎ ‎zarazem‎ ‎najsprawiedliw szy,‎ ‎w‎ ‎Sakramencie‎ ‎Pokuty‎ ‎grzesznikowi,‎ ‎sko ro‎ ‎ten‎ ‎do‎ ‎niego‎ ‎z‎ ‎dobrem‎ ‎usposobieniem‎ ‎przy stępuje,‎ ‎przebacza‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎darowuje‎ ‎karę‎ ‎za grzech.‎ ‎Jeśli‎ ‎on‎ ‎miał‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎to‎ ‎mu‎ ‎Pan Bóg‎ ‎na‎ ‎Spowiedzi‎ ‎gładzi‎ ‎zupełnie‎ ‎winą,‎ ‎a‎ ‎karą‎ ‎wie czną‎ ‎zwykle‎ ‎zamienia‎ ‎na‎ ‎karą‎ ‎doczesną;‎ ‎jeśli‎ ‎zaś
miał‎ ‎grzech‎ ‎powszedni,‎ ‎to‎ ‎mu‎ ‎wtedy‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎docze sną,‎ ‎na‎ ‎jaką‎ ‎sobie‎ ‎zasłużył‎ ‎przez‎ ‎ów‎ ‎grzech,‎ ‎zwykle zmniejsza,‎ ‎a‎ ‎nieraz‎ ‎nawet‎ ‎gładzi‎ ‎mu‎ ‎ją‎ ‎w‎ ‎zupeł ności,‎ ‎choćby‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎śmiertelny,‎ ‎kiedy‎ ‎grze sznik‎ ‎bardzo‎ ‎szczerze,‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎pokorą‎ ‎i‎ ‎miłością wyraża‎ ‎żal‎ ‎swój‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎popełniony,‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎dzieje nietylko‎ ‎na‎ ‎Spowiedzi,‎ ‎lecz‎ ‎tyle‎ ‎razy,‎ ‎ilekroć‎ ‎grze sznik,‎ ‎będący‎ ‎w‎ ‎niebepieczeństwie‎ ‎życia,‎ ‎a‎ ‎nie‎ ‎ma jący‎ ‎przy‎ ‎sobie‎ ‎kapłana,‎ ‎choćby‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎spowiadał, a‎ ‎tylko‎ ‎wzbudził‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎żal‎ ‎doskonały,‎ ‎połączony z‎ ‎gorącą‎ ‎miłością‎ ‎Boga‎ ‎i‎ ‎chęcią‎ ‎wyspowiadania‎ ‎się z‎ ‎tego‎ ‎grzechu‎ ‎—już‎ ‎mu‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎chwili‎ ‎od puszcza‎ ‎jego‎ ‎winy. Grzechy‎ ‎śmiertelne,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎grzechy‎ ‎większe Pan‎ ‎Bóg‎ ‎gładzi‎ ‎tylko‎ ‎przez‎ ‎Spowiedź,‎ ‎grzechy‎ ‎po wszednie‎ ‎gładzi‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎za‎ ‎nią,‎ ‎a‎ ‎mianowicie,‎ ‎gdy‎ ‎grze sznik,‎ ‎obarczony‎ ‎tego‎ ‎rodzaju‎ ‎grzechami,‎ ‎pobożnie znajduje‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎Mszy‎ ‎świętej,‎ ‎na‎ ‎Nieszporach,‎ ‎lub uczestniczy‎ ‎w‎ ‎innych‎ ‎modlitwach,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎cere moniach,‎ ‎któi'e‎ ‎kapłan‎ ‎nie‎ ‎od‎ ‎siebie‎ ‎samego‎ ‎tylko, lecz‎ ‎od‎ ‎całego‎ ‎Kościoła‎ ‎do‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎zanosi,‎ ‎jako to‎ ‎zwykł‎ ‎czynić‎ ‎przy‎ ‎pośwuęcaniu‎ ‎gromnic,‎ ‎popiołu, ziół,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎przy‎ ‎ceremoniach‎ ‎Wielkiego‎ ‎Ty godnia‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p‎ ‎;‎ ‎lub‎ ‎też,‎ ‎gdy‎ ‎ten‎ ‎z‎ ‎grzechem‎ ‎po wszednim,‎ ‎z‎ ‎wiarą‎ ‎i‎ ‎pobożnością‎ ‎żegna‎ ‎się‎ ‎wodą święconą,‎ ‎gdy‎ ‎odmawia‎ ‎spowiedź‎ ‎powszechną:‎ ‎„Spo wiadam‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎Wszechmogącemu,‎ ‎Najświęt szej‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.“;‎ ‎—‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎udziela‎ ‎jał mużny‎ ‎i‎ ‎spełnia‎ ‎inne‎ ‎uczynki‎ ‎chrześcijańskiego‎ ‎mi łosierdzia;‎ ‎gdy‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎otrzymuje‎ ‎błogosławień stwo‎ ‎Najświętszym‎ ‎Sakramentem,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎błogosła wieństwo‎ ‎biskupa,‎ ‎albo‎ ‎kapłana,‎ ‎zwłaszcza,‎ ‎gdy‎ ‎ten onego‎ ‎udziela‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎Mszy‎ ‎św.,‎ ‎przed,‎ ‎po‎ ‎Komu nii‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.;‎ ‎—‎ ‎albo‎ ‎gdy‎ ‎używa‎ ‎pobożnie‎ ‎rzeczy poświęconych,‎ ‎jako‎ ‎to:‎ ‎szkaplerza,‎ ‎medalików,‎ ‎krzy- .żyków,‎ ‎koronek,‎ ‎to‎ ‎wtedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎poruszony‎ ‎tą

—‎ ‎6‎ ‎—
prośbą,‎ ‎jaka‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎Niego‎ ‎zanosi,‎ ‎czy‎ ‎przy‎ ‎poświę caniu‎ ‎tych‎ ‎rzeczy,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎przy‎ ‎wspomnianych‎ ‎ceremo niach,‎ ‎udziela‎ ‎mu‎ ‎przebaczenia‎ ‎grzechów‎ ‎powsze dnich,‎ ‎lecz‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎znaczeniu,‎ ‎że‎ ‎udziela‎ ‎mu‎ ‎Pan‎ ‎Bóg łaski,‎ ‎która‎ ‎łączyć‎ ‎się‎ ‎powinna‎ ‎z‎ ‎żalem‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎jako koniecznym‎ ‎warunkiem‎ ‎do‎ ‎zgładzenia‎ ‎grzechów‎ ‎na szych. Z‎ ‎wyżej‎ ‎powiedzianego‎ ‎wiemy,‎ ‎że‎ ‎każdy‎ ‎grzech pociąga‎ ‎za‎ ‎sobą‎ ‎i‎ ‎winę‎ ‎i‎ ‎karę.‎ ‎A‎ ‎choćbyśmy‎ ‎już- u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎otrzymali‎ ‎odpuszczenie‎ ‎grzechów,‎ ‎to- prawie‎ ‎zawsze‎ ‎pozostaje‎ ‎nam‎ ‎jeszcze‎ ‎do‎ ‎spłacenia Panu‎ ‎Bogu‎ ‎kara‎ ‎doczesna.‎ ‎I‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎to‎ ‎kary‎ ‎docze snej‎ ‎musimy‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wypłacić‎ ‎do‎ ‎ostatniego szelążka,‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎jeszcze‎ ‎życiu,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎ż}‎r‎ciu przyszłem,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Jak‎ ‎zaś‎ ‎ta‎ ‎kara‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎jest‎ ‎wielka,‎ ‎możemy się‎ ‎o‎ ‎tern‎ ‎przekonać‎ ‎z‎ ‎pism‎ ‎św.‎ ‎Antonina,‎ ‎który- opowiada‎ ‎o‎ ‎pewnym‎ ‎młodzieńcu‎ ‎chorym,‎ ‎że‎ ‎gdy mu‎ ‎choroba‎ ‎dobrze‎ ‎dała‎ ‎się‎ ‎we‎ ‎znaki,‎ ‎począł‎ ‎się‎: niecierpliwić‎ ‎i‎ ‎przykrzyć‎ ‎ją‎ ‎sobie.‎ ‎Wtem‎ ‎staje przed‎ ‎nim‎ ‎Anioł‎ ‎i‎ ‎daje‎ ‎mu‎ ‎do‎ ‎wyboru:‎ ‎albo‎ ‎dwa‎ ‎lata— rzecze‎ ‎—‎ ‎masz‎ ‎tak‎ ‎jeszcze‎ ‎chorować,‎ ‎albo‎ ‎trz}‎T‎ ‎dni cierpieć‎ ‎w‎ ‎czyszcu.‎ ‎I‎ ‎wybrał‎ ‎on‎ ‎czyściec.‎ ‎Lecz‎ ‎wi docznie‎ ‎bardzo‎ ‎się‎ ‎omylił,‎ ‎skoro‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎czyszcową tylko‎ ‎co‎ ‎poczuł‎ ‎na‎ ‎sobie,‎ ‎a‎ ‎już‎ ‎ona‎ ‎dla‎ ‎niego‎ ‎stała: się‎ ‎tak‎ ‎przykrą,‎ ‎tak‎ ‎już‎ ‎długą,‎ ‎że‎ ‎błagalne‎ ‎prośby zanosil,‎ ‎by‎ ‎odmieniono‎ ‎mu‎ ‎wybór,‎ ‎woli‎ ‎bowiem‎ ‎dwa- lata‎ ‎najcięższej‎ ‎choroby,‎ ‎niż‎ ‎trzy‎ ‎dni‎ ‎cierpień‎ ‎w‎ ‎czyszcu. Niechaj‎ ‎to‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎nas‎ ‎będzie‎ ‎nauką,‎ ‎bo‎ ‎zapewne wszystkich‎ ‎nas‎ ‎chciał‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎zdarzenie nauczyć,‎ ‎byśmy‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej‎ ‎nie‎ ‎odkładali‎ ‎na. później‎ ‎do‎ ‎spłacenia,‎ ‎lecz‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎życiu‎ ‎z‎ ‎niej wypłacali.‎ ‎Tern‎ ‎więcej‎ ‎nas‎ ‎jeszcze‎ ‎zachęcić‎ ‎to‎ ‎po winno,‎ ‎że‎ ‎kara‎ ‎za‎ ‎życia‎ ‎jest‎ ‎nietylko‎ ‎łatwiejszą,‎ ‎lecz jeszcze‎ ‎to,‎ ‎że‎ ‎małym‎ ‎nieraz,‎ ‎jednym‎ ‎dobrym‎ ‎uczyn kiem,‎ ‎tutaj‎ ‎wykonanym,‎ ‎daleko‎ ‎więcej‎ ‎karę‎ ‎tę‎ ‎zmniejszyć możemy

[madohora]

Mu‎ ‎jeszcze,‎ ‎iż‎ ‎wprowadzić‎ ‎ich‎ ‎chciał‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎istotnie dobrej.‎ ‎Mojżesz‎ ‎tedy,‎ ‎widząc‎ ‎to‎ ‎niedowierzające‎ ‎ży- dostwo‎ ‎zarówno‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎nieposłuszne‎ ‎woli‎ ‎Bożej,‎ ‎pro sił‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎by‎ ‎im‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎odpuścił.‎ ‎I‎ ‎uczynił to‎ ‎Pan‎ ‎Bóg.‎ ‎Lecz‎ ‎za‎ ‎grzech‎ ‎ten,‎ ‎jakkolwiek‎ ‎już: odpuszczony,‎ ‎przeznacza‎ ‎jednak‎ ‎karę‎ ‎doczesną:‎ ‎oprócz dwóch‎ ‎mężów‎ ‎Jozuego‎ ‎i‎ ‎Kaleba,‎ ‎którzy‎ ‎starali‎ ‎się uspokoić‎ ‎szemrzących,‎ ‎inni‎ ‎nie‎ ‎weszli‎ ‎do‎ ‎Ziemi‎ ‎obie canej,‎ ‎przez‎ ‎40‎ ‎lat‎ ‎bowiem‎ ‎błąkał‎ ‎się‎ ‎lud‎ ‎po‎ ‎puszczy,, aż‎ ‎umarli‎ ‎wszyscy,‎ ‎którzy‎ ‎wyszli‎ ‎z‎ ‎Egiptu. Z‎ ‎tej‎ ‎historyi‎ ‎ze‎ ‎Starego‎ ‎Testamentu‎ ‎widzimy,, że‎ ‎choć‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎Żydom‎ ‎grzech‎ ‎ich‎ ‎odpuścił,‎ ‎nie przebaczył‎ ‎im‎ ‎jednak‎ ‎należnej‎ ‎zań‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Weźmy‎ ‎drugi‎ ‎przykład‎ ‎z‎ ‎Pisma‎ ‎św. Słyszeliście‎ ‎już‎ ‎może‎ ‎nieraz‎ ‎na‎ ‎kazaniach‎ ‎czy też‎ ‎naukach‎ ‎o‎ ‎królu‎ ‎Dawidzie.‎ ‎Ten‎ ‎oto‎ ‎gdy‎ ‎zgrze szył,‎ ‎zapragnął‎ ‎wspólniczkę‎ ‎grzechu‎ ‎wziąć‎ ‎sobie‎ ‎za żonę,‎ ‎przyczynia‎ ‎się‎ ‎więc,‎ ‎albo‎ ‎raczej‎ ‎każe‎ ‎zabić‎ ‎jej męża.‎ ‎Tedy‎ ‎Pan‎ ‎Bóg,‎ ‎by‎ ‎go‎ ‎przywieźć‎ ‎do‎ ‎pokuty,, posyła‎ ‎proroka‎ ‎Natana,‎ ‎który‎ ‎w‎ ‎imieniu‎ ‎Bożem‎ ‎za powiada‎ ‎Dawidowi‎ ‎kary,‎ ‎które‎ ‎przez‎ ‎grzech‎ ‎ten‎ ‎ścią gnął‎ ‎on‎ ‎na‎ ‎siebie:‎ ‎„przetoż‎ ‎nie‎ ‎odejdzie‎ ‎—‎ ‎mówi prorok‎ ‎—‎ ‎miecz‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego‎ ‎aż‎ ‎na‎ ‎wieki‎ ‎i‎ ‎oto Pan‎ ‎wzbudzi‎ ‎na‎ ‎cię‎ ‎złe‎ ‎z‎ ‎domu‎ ‎twego."‎ ‎A‎ ‎Dawid, skoro‎ ‎usłyszał‎ ‎tę‎ ‎zapowiedź‎ ‎groźby‎ ‎Bożej,‎ ‎a‎ ‎zarazem, przypomniawszy‎ ‎sobie‎ ‎tak‎ ‎liczne‎ ‎dobrodziejstwa‎ ‎od Boga‎ ‎otrzymane,‎ ‎uczuł‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎skruchę‎ ‎za‎ ‎grzech,‎ ‎mó wiąc:‎ ‎„zgrzeszyłem‎ ‎przeciwko‎ ‎Panu."‎ ‎AprorokNatan‎ ‎na to:‎ ‎„Pan‎ ‎też‎ ‎przeniósł‎ ‎grzech‎ ‎twój,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎darował‎ ‎ci grzech,‎ ‎wszelako‎ ‎złe,‎ ‎którem‎ ‎ci‎ ‎zapowiedział,‎ ‎nie minie‎ ‎ciebie,‎ ‎albowiem‎ ‎syn,‎ ‎któryć‎ ‎się‎ ‎urodził,‎ ‎śmier cią‎ ‎umrze."‎ ‎I‎ ‎stało‎ ‎się‎ ‎tak,‎ ‎jeden‎ ‎syn‎ ‎Dawida umarł,‎ ‎drugi‎ ‎zaś‎ ‎zbuntował‎ ‎się‎ ‎przeciw‎ ‎własnemu‎ ‎ojcu. I‎ ‎tu‎ ‎znów‎ ‎widzimy‎ ‎na‎ ‎tym‎ ‎przykładzie,‎ ‎że‎ ‎Pan Bóg‎ ‎przebaczył‎ ‎grzech,‎ ‎ale‎ ‎karę‎ ‎za‎ ‎niego‎ ‎doczesną pozostawił‎ ‎do‎ ‎spłacenia.

[madohora]

4-ty‎ ‎stopień‎ ‎„Stojących."‎ ‎Ci‎ ‎już‎ ‎mogli‎ ‎stać‎ ‎na całej‎ ‎Mszy‎ ‎św.,‎ ‎jak‎ ‎i‎ ‎wszyscy‎ ‎inni,‎ ‎choć‎ ‎jeszcze‎ ‎no sili‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎ubiór‎ ‎pokutniczy,‎ ‎który‎ ‎dopiero‎ ‎przy końcu‎ ‎pokuty‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎stopniu‎ ‎był‎ ‎zdejmowany.‎ ‎Wszak że‎ ‎nie‎ ‎wolno‎ ‎im‎ ‎było‎ ‎jeszcze‎ ‎przyjmować‎ ‎Komunii świętej. Jak‎ ‎więc‎ ‎widzimy,‎ ‎pokuta‎ ‎ta‎ ‎była‎ ‎bardzo‎ ‎ciężka i‎ ‎długa.‎ ‎Kto‎ ‎np.‎ ‎dopuścił‎ ‎się‎ ‎morderstwa,‎ ‎musiał cztery‎ ‎lata‎ ‎przetrwać,‎ ‎w‎ ‎stopniu‎ ‎i-szym,‎ ‎pięć‎ ‎lat‎ ‎w drugim,‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎w‎ ‎3-cim‎ ‎i‎ ‎wreszcie‎ ‎4‎ ‎lata‎ ‎w‎ ‎stopniu ostatnim,‎ ‎a‎ ‎zatem‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎wytrwać‎ ‎na‎ ‎pokucie lat‎ ‎20.‎ ‎Ktoby‎ ‎odpadł‎ ‎od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎ka rany‎ ‎był‎ ‎io-cio‎ ‎letnią‎ ‎pokutą‎ ‎publiczną,‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎tą,‎ ‎o której‎ ‎tylko‎ ‎co‎ ‎mówiliśmy. Jeżeliby‎ ‎grzesznik‎ ‎taki‎ ‎wśród‎ ‎swojej‎ ‎pokuty upadł‎ ‎w‎ ‎dawne‎ ‎grzechy,‎ ‎uważany‎ ‎był‎ ‎za‎ ‎niegodnego laski‎ ‎pokuty‎ ‎publicznej‎ ‎i‎ ‎musiał‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎śmierci‎ ‎czynić pokutę,‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego,‎ ‎jaką‎ ‎mu‎ ‎naznaczono i‎ ‎przytem,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎śmiertelnego‎ ‎łoża‎ ‎wyłączon‎ ‎bj‎r‎ł‎ ‎od przyjmowania‎ ‎Sakramentów‎ ‎świętych. Dlatego‎ ‎to‎ ‎trzy‎ ‎grzechy:‎ ‎i-szy‎ ‎apostazya,‎ ‎czyli odpadnięcie‎ ‎od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎2-gie‎ ‎zabój stwo‎ ‎i‎ ‎3-cie‎ ‎cudzołóstwo‎ ‎były‎ ‎karane‎ ‎przez‎ ‎Kościół pokutą‎ ‎publiczną,‎ ‎iż‎ ‎te‎ ‎głównie‎ ‎grzechy‎ ‎sprzeciwiały się‎ ‎wierze,‎ ‎miłości,‎ ‎duchowi‎ ‎i‎ ‎świętości‎ ‎chrześcijań skiej,‎ ‎tym‎ ‎podwalinom‎ ‎religii‎ ‎chrześcijańskiej. Zdarzało‎ ‎się‎ ‎często,‎ ‎iż‎ ‎wielu‎ ‎chrześcijan‎ ‎przez gorliwość‎ ‎i‎ ‎pokorę‎ ‎ze‎ ‎swej‎ ‎własnej‎ ‎chęci‎ ‎poddawało się‎ ‎pokucie‎ ‎publicznej,‎ ‎do‎ ‎której,‎ ‎ściśle‎ ‎mówiąc,‎ ‎za swoje‎ ‎mniejsze‎ ‎grzechy‎ ‎nie‎ ‎byli‎ ‎obowiązani:‎ ‎dlatego też‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎nieco‎ ‎późniejszym‎ ‎czasie‎ ‎karał‎ ‎pokutą publiczną‎ ‎i‎ ‎inne,‎ ‎choć‎ ‎niejawne‎ ‎grzechy,‎ ‎jako‎ ‎to: krzywoprzysięstwo,‎ ‎oszustwo,‎ ‎kradzież‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. Za‎ ‎inne‎ ‎grzechy‎ ‎nie‎ ‎objęte‎ ‎pokutą‎ ‎publiczną Kościół‎ ‎naznaczał,‎ ‎albo‎ ‎post‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie,‎ ‎albo modlitwę,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎jałmużnę‎ ‎lub‎ ‎inne‎ ‎jakiekolwiek; umartwienia. Abyśmy‎ ‎mogli‎ ‎mieć‎ ‎pojęcie‎ ‎o‎ ‎wielkości‎ ‎kar, jakie‎ ‎Kościół‎ ‎dawniej‎ ‎nakładał‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎niektóre z‎ ‎tych‎ ‎kar‎ ‎przytoczymy‎ ‎według‎ ‎porządku‎ ‎przykazań. I-sze‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎odstępstwo‎ ‎od‎ ‎wiary" naznaczano‎ ‎pokutę‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎10;‎ ‎za‎ ‎wróżbiarstwo,‎ ‎czar- noksięstwo‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎7;‎ ‎za‎ ‎samo‎ ‎udawanie‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎wróż- biarzy,‎ ‎czarownic‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎3;‎ ‎za‎ ‎ciągnienie‎ ‎losów,‎ ‎do których‎ ‎wiarę‎ ‎przywiązywano‎ ‎—‎ ‎od‎ ‎20-stu‎ ‎dni‎ ‎do 40-stu‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. II‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎krzywoprzysięstwo‎ ‎nazna czano‎ ‎post‎ ‎40-stu‎ ‎dni‎ ‎o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎J‎),‎ ‎potem 7‎ ‎lat‎ ‎winien‎ ‎był‎ ‎pokutować‎ ‎i‎ ‎taki‎ ‎nigdy‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎był przypuszczany‎ ‎do‎ ‎przysięgi;‎ ‎podobnejże‎ ‎pokucie‎ ‎pod legał‎ ‎i‎ ‎ten,‎ ‎co‎ ‎drugiego‎ ‎do‎ ‎krzywoprzysięstwa‎ ‎na mówił;‎ ‎za‎ ‎przeklinanie‎ ‎karano‎ ‎pierwszy‎ ‎raz‎ ‎siedmio dniowym,‎ ‎a‎ ‎za‎ ‎powtórny‎ ‎czterdziestodniowym‎ ‎postem o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie;‎ ‎za‎ ‎przysięganie‎ ‎się—post‎ ‎o‎ ‎chle bie‎ ‎i‎ ‎wodzie‎ ‎od‎ ‎dni‎ ‎7‎ ‎do‎ ‎15‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. III‎ ‎przykazanie.‎ ‎Ktoby‎ ‎się‎ ‎zajmował‎ ‎robotą, służebną‎ ‎w‎ ‎dni‎ ‎niedzielne‎ ‎lub‎ ‎świąteczne,‎ ‎musiał pościć‎ ‎3‎ ‎dni‎ ‎(o‎ ‎chlebie‎ ‎i‎ ‎wodzie),‎ ‎a‎ ‎10‎ ‎dni,‎ ‎jeśli rozmawiał‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎podczas‎ ‎nabożeństwa‎ ‎bez‎ ‎po trzeby‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p. IV‎ ‎przykazanie.‎ ‎Kto,‎ ‎broń‎ ‎Boże,‎ ‎przeklinał rodziców,‎ ‎musiał‎ ‎40‎ ‎dni‎ ‎pościć,‎ ‎kto‎ ‎im‎ ‎wyrządził obelgę,‎ ‎pokutował‎ ‎lat‎ ‎3,‎ ‎a‎ ‎ktoby‎ ‎uderzył‎ ‎lub‎ ‎potrącił rodziców,‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎czynił‎ ‎pokutę. V‎ ‎przykazanie.‎ ‎Za‎ ‎zabójstwo,‎ ‎jakto‎ ‎już‎ ‎wyżej widzieliśmy,‎ ‎musiał‎ ‎był‎ ‎przez‎ ‎20‎ ‎lat‎ ‎ciężko‎ ‎pokuto-
')‎ ‎Kiedy‎ ‎ktoś‎ ‎był‎ ‎skazany‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎postu,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎na‎ ‎40‎ ‎ści dni,‎ ‎to‎ ‎nie‎ ‎należy‎ ‎rozumieć,‎ ‎iżby‎ ‎przez‎ ‎te‎ ‎40‎ ‎dni‎ ‎niewolno‎ ‎mu‎ ‎było‎ ‎innych ciepłych‎ ‎potraw‎ ‎przyjmować‎ ‎dzień‎ ‎za‎ ‎dniem‎ ‎z‎ ‎rzędu—nie!‎ ‎Tylko‎ ‎taki obowiązany‎ ‎był‎ ‎pościć‎ ‎3‎ ‎dni‎ ‎w‎ ‎tygodniu:‎ ‎poniedziałek,‎ ‎środę‎ ‎i‎ ‎piątek.

[madohora]

a‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎cierpliwość‎ ‎w‎ ‎przeciwnościach życia.‎ ‎Przez‎ ‎modlitwę‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎rozumieć‎ ‎wszelkie ucz3mki‎ ‎pobożne,‎ ‎jakimi‎ ‎są:‎ ‎bywanie‎ ‎w‎ ‎kościołach, słuchanie‎ ‎Mszy‎ ‎Ś-tej,‎ ‎rozumie‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎samo‎ ‎przez‎ ‎się, kiedy‎ ‎obowiązki‎ ‎stanu‎ ‎pozwalają,‎ ‎wszystko‎ ‎to‎ ‎trzeba brać‎ ‎w‎ ‎tern‎ ‎znaczeniu;‎ ‎dalej,‎ ‎czjńania‎ ‎duchowne, rozmyślania,‎ ‎przystępowanie‎ ‎do‎ ‎Sakramentów‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Post‎ ‎obejmuje‎ ‎nietylko‎ ‎ujmę‎ ‎w‎ ‎jedzeniu‎ ‎i‎ ‎piciu, i‎ ‎powstrzymaniu‎ ‎się‎ ‎od‎ ‎potraw‎ ‎mięsnych,‎ ‎ale‎ ‎i‎ ‎umar twienie‎ ‎naszych‎ ‎zmysłów,‎ ‎umartwienie‎ ‎władz‎ ‎duszy i‎ ‎serca,‎ ‎oraz‎ ‎wszelkie‎ ‎inne‎ ‎panowanie‎ ‎nad‎ ‎ziemi skłonnościami,‎ ‎nad‎ ‎samolubstwem‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jałmużna‎ ‎wreszcie‎ ‎mieści‎ ‎w‎ ‎sobie‎ ‎wszystkie‎ ‎te miłosierne‎ ‎uczynki‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎ciała‎ ‎i‎ ‎co‎ ‎do‎ ‎duszy:‎ ‎łakną cego‎ ‎nakarmić,‎ ‎pragnącego‎ ‎napoić,‎ ‎nagiego‎ ‎przyo dziać,‎ ‎nieumiejętnych‎ ‎nauczać,‎ ‎wątpiącym‎ ‎dobrze radzić‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Od‎ ‎tej‎ ‎pokuty‎ ‎kościelnej‎ ‎nie‎ ‎zwalniał‎ ‎Kościół nawet‎ ‎królów‎ ‎i‎ ‎panów,‎ ‎lecz‎ ‎w‎ ‎równej‎ ‎mierze‎ ‎wszy scy‎ ‎musieli‎ ‎jej‎ ‎ulegać. Oto‎ ‎co‎ ‎nam‎ ‎np.‎ ‎opowiada‎ ‎historya‎ ‎Kościoła: Kiedy‎ ‎Teodozyusz,‎ ‎cesarz‎ ‎rzymski,‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎zabój stwa,‎ ‎jakiego‎ ‎dokonano‎ ‎na‎ ‎żołnierzach‎ ‎jego,‎ ‎chcąc się‎ ‎zemścić‎ ‎za‎ ‎to,‎ ‎kazał‎ ‎wymordować‎ ‎około‎ ‎7‎ ‎tysięcy ludzi‎ ‎winnych‎ ‎i‎ ‎niewinnych,‎ ‎wtedy‎ ‎dowiedziawszy‎ ‎się 0‎ ‎tern‎ ‎św.‎ ‎Ambroży,‎ ‎podówczas‎ ‎biskup‎ ‎medyolański, napisał‎ ‎do‎ ‎cesarza‎ ‎list,‎ ‎w‎ ‎którym‎ ‎w‎ ‎bardzo‎ ‎łagodny 1‎ ‎pełen‎ ‎rozrzewnienia‎ ‎sposób‎ ‎przedstawił‎ ‎mu‎ ‎ohydę jego‎ ‎zbrodni,‎ ‎napominając‎ ‎go‎ ‎zarazem‎ ‎do‎ ‎publicznej pokuty.‎ ‎Lecz‎ ‎Teodozyusz‎ ‎nie‎ ‎przyjął‎ ‎tego‎ ‎upomnie nia.‎ ‎To‎ ‎też‎ ‎wkrótce,‎ ‎kiedy‎ ‎chciał‎ ‎wejść‎ ‎do‎ ‎ko ścioła‎ ‎na‎ ‎nabożeństwo,‎ ‎św.‎ ‎Ambroży‎ ‎paru‎ ‎słowy pasterskiemi‎ ‎powstrzymuje‎ ‎go‎ ‎od‎ ‎wejścia‎ ‎do‎ ‎świą tyni,‎ ‎oraz‎ ‎przy‎ ‎łasce‎ ‎Bożej‎ ‎tak‎ ‎miękczy‎ ‎serce‎ ‎Teo- dozyusza,‎ ‎iż‎ ‎ten,‎ ‎skruszony‎ ‎żalem‎ ‎za‎ ‎swą‎ ‎zbro dnię,‎ ‎ochotnie‎ ‎się‎ ‎poddał‎ ‎pokucie‎ ‎publicznej:‎ ‎nie wolno‎ ‎mu‎ ‎było‎ ‎przez‎ ‎ośm‎ ‎miesięcy‎ ‎wchodzić‎ ‎do‎ ‎ko ścioła.‎ ‎Po‎ ‎tym‎ ‎zaś‎ ‎czasie‎ ‎wszedłszy‎ ‎do‎ ‎kościoła, upadł‎ ‎Teodozyusz‎ ‎krzyżem,‎ ‎gorąco‎ ‎powtarzając‎ ‎^‎ ‎sło wa‎ ‎pokutującego‎ ‎Dawida:‎ ‎„Przylgnęła‎ ‎do‎ ‎ziemi‎ ‎du sza‎ ‎moja;‎ ‎ożyw‎ ‎mię‎ ‎według‎ ‎słowa‎ ‎Twego"‎ ‎(Psalm CXVIII).‎ ‎Podobnych‎ ‎przykładów,‎ ‎gdzie‎ ‎i‎ ‎wielcy‎ ‎pa nowie‎ ‎surowo‎ ‎pokutowali‎ ‎za‎ ‎swe‎ ‎grzechy,‎ ‎możnaby niemało‎ ‎przytoczyć. Otóż,‎ ‎z‎ ‎tego‎ ‎cośmy‎ ‎poprzednio‎ ‎powiedzieli,‎ ‎ła two‎ ‎się‎ ‎przekonać,‎ ‎jakto‎ ‎dawniej‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎i‎ ‎długo, i‎ ‎surowo‎ ‎pokutować‎ ‎za‎ ‎grzechy.‎ ‎Z‎ ‎drugiej‎ ‎jednak strony‎ ‎wiadomo,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎jest‎ ‎najlepszą‎ ‎matką dusz‎ ‎naszych.‎ ‎Jeśli‎ ‎więc‎ ‎on‎ ‎taką‎ ‎pokutę‎ ‎naznaczał za‎ ‎grzechy,‎ ‎to‎ ‎czynił‎ ‎to‎ ‎dlatego,‎ ‎iż‎ ‎wiedział‎ ‎baidzo dobrze,‎ ‎że‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎po‎ ‎odpuszczeniu‎ ‎grzechu‎ ‎zwykle karze‎ ‎jeszcze‎ ‎człowieka‎ ‎karą‎ ‎doczesną.‎ ‎Aby‎ ‎więc oczyścić‎ ‎grzesznika‎ ‎z‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎przed‎ ‎Panem‎ ‎Bogiem, Kościół‎ ‎nakładał‎ ‎pokutę‎ ‎kościelną,‎ ‎a‎ ‎pokutujący‎ ‎wy pełniając‎ ‎ją,‎ ‎tern‎ ‎samem‎ ‎już‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎onej kary‎ ‎doczesnej‎ ‎wypłacał. Tę‎ ‎karę‎ ‎jednak‎ ‎doczesną‎ ‎zmniejszamy‎ ‎sobie nietylko‎ ‎przez‎ ‎spowiedź‎ ‎św.‎ ‎i‎ ‎przez‎ ‎wypełnienie‎ ‎po kuty‎ ‎naznaczonej‎ ‎nam‎ ‎przez‎ ‎spowiednika,‎ ‎lecz‎ ‎także przez‎ ‎te‎ ‎przeróżne‎ ‎cierpienia,‎ ‎krzyżyki,‎ ‎przeciwności, jakie‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎na‎ ‎każdego‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎zsyła,‎ ‎o‎ ‎ile‎ ‎tylko cierpliwie‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎poddaniem‎ ‎się‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎chętnie‎ ‎je przyjmujemy‎ ‎i‎ ‎znosimy. W‎ ‎końcu,‎ ‎zmniejszyć‎ ‎sobie‎ ‎możemy‎ ‎tę‎ ‎karę doczesną‎ ‎przez‎ ‎dobre‎ ‎uczynki‎ ‎pokutne,‎ ‎jakiemi‎ ‎są. modlitwa,‎ ‎post‎ ‎i‎ ‎jałmużna. b)‎ ‎Odpusty‎ ‎w‎ ‎Kościele. Z‎ ‎tej‎ ‎pokuty,‎ ‎jaką‎ ‎Kościół‎ ‎dawniej‎ ‎wkładał‎ ‎na pokutujących,‎ ‎zwalniał‎ ‎ich‎ ‎nieraz‎ ‎bądź‎ ‎w‎ ‎części‎ ‎bądź w‎ ‎całości,‎ ‎kiedy‎ ‎ktoś‎ ‎inny‎ ‎swój‎ ‎dobry‎ ‎uczynek‎ ‎na korzyść‎ ‎pokutujących‎ ‎ofiarowywał,‎ ‎jak‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎działo,

[madohora]

Kościół‎ ‎więc‎ ‎swą‎ ‎władzą,‎ ‎nadaną‎ ‎przez‎ ‎Chry stusa‎ ‎Pana,‎ ‎może‎ ‎karę‎ ‎zmniejszyć,‎ ‎ałbo‎ ‎też‎ ‎zupełnie uwolnić‎ ‎od‎ ‎kary‎ ‎i‎ ‎od‎ ‎pokuty‎ ‎kościelnej,‎ ‎a‎ ‎tern‎ ‎sa mem‎ ‎ma‎ ‎już‎ ‎władzę‎ ‎odpuszczania‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, jaką‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎grzesznikowi‎ ‎przeznaczył‎ ‎do‎ ‎spłacenia; albowiem‎ ‎jeśli‎ ‎otrzymał‎ ‎władzę‎ ‎„związywania‎ ‎i‎ ‎roz wiązywania"‎ ‎czyli‎ ‎zamykania‎ ‎i‎ ‎otwierania‎ ‎niebios,‎ ‎to znaczy,‎ ‎że‎ ‎zarazem‎ ‎otrzymał‎ ‎i‎ ‎moc‎ ‎nakłaniania‎,‎ ‎ałbo też‎ ‎mvalniania‎ ‎kogoś‎ ‎od‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎która,‎ ‎przy najmniej,‎ ‎choć‎ ‎na‎ ‎czas‎ ‎pewien,‎ ‎zamyka‎ ‎wstęp‎ ‎do nieba.‎ ‎Dlatego‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎papieże,‎ ‎kiedy‎ ‎znaleźli‎ ‎się‎ ‎tacy, co‎ ‎tej‎ ‎władzy‎ ‎Kościołowi‎ ‎zaprzeczali,‎ ‎nie‎ ‎wahali‎ ‎się odzywać‎ ‎do‎ ‎całego‎ ‎świata‎ ‎katolickiego:‎ ‎„by‎ ‎wszyscy wierzyli,‎ ‎że‎ ‎Papież‎ ‎Rzymski,‎ ‎klucznik‎ ‎i‎ ‎Następca Piotra‎ ‎św.,‎ ‎a‎ ‎także‎ ‎Namiestnik‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎na ziemi,‎ ‎przez‎ ‎użyczoną‎ ‎sobie‎ ‎„władzę‎ ‎kluczów",‎ ‎otwie rającą‎ ‎niebios‎ ‎podwoje‎ ‎i‎ ‎mających‎ ‎moc‎ ‎znoszenia przeszkód,‎ ‎któreby‎ ‎wiernym‎ ‎tamowały‎ ‎drogę‎ ‎do nieba,‎ ‎może‎ ‎udzielać‎ ‎odpustów‎ ‎dla‎ ‎nieskończonych‎ ‎za sług‎ ‎Jezusa‎ ‎Chrystusa‎ ‎i‎ ‎Świętych‎ ‎Jego,‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎ma władzę‎ ‎gładzić‎ ‎w‎T‎iny‎ ‎i‎ ‎kary‎ ‎za‎ ‎popełnione‎ ‎gizechy, a‎ ‎mianowicie:‎ ‎winy‎ ‎przez‎ ‎Sakrament‎ ‎Pokuty,‎ ‎kary zaś‎ ‎zaciągnięte‎ ‎przez‎ ‎nie‎ ‎u‎ ‎Bożej‎ ‎sprawiedliwości może‎ ‎gładzić‎ ‎przez‎ ‎odpust‎1‎). I‎ ‎sam‎ ‎rozum‎ ‎to‎ ‎nam‎ ‎pokaże,‎ ‎skoro‎ ‎oczyma‎ ‎wia ry‎ ‎spojrzymy‎ ‎czem‎ ‎jest‎ ‎Kościół‎ ‎w‎ ‎stosunku‎ ‎do‎ ‎Boga i‎ ‎do‎ ‎nas.‎ ‎Zobaczmy‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎przykładzie. Oto,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎jakieś‎ ‎dziecko‎ ‎nie‎ ‎usłuchało swego‎ ‎ojca.‎ ‎Nic‎ ‎dziwnego,‎ ‎że‎ ‎zasłużyło‎ ‎ono‎ ‎na‎ ‎ka rę;‎ ‎ojciec‎ ‎już‎ ‎chce‎ ‎ją‎ ‎wymierzyć‎ ‎nieposłusznemu dziecku,‎ ‎wtem‎ ‎matka‎ ‎prosi‎ ‎o‎ ‎przebaczenie‎ ‎dla‎ ‎niego. Ojciec‎ ‎przez‎ ‎wzgląd‎ ‎na‎ ‎prośbę‎ ‎swej‎ ‎żony,‎ ‎daje‎ ‎się
’)‎ ‎Papież‎ ‎Leon‎ ‎X‎ ‎w‎ ‎dekrecie‎ ‎do‎ ‎kardynała‎ ‎Kajetana,‎ ‎legata‎ ‎Apo- •stolskiego‎ ‎w‎ ‎Niemczech‎ ‎—‎ ‎ob.‎ ‎Arndta‎ ‎st
ubłagać,‎ ‎przebaczając‎ ‎dziecku‎ ‎winę,‎ ‎otóż‎ ‎ten‎ ‎ojciec odpuszcza‎ ‎karę‎ ‎czyli‎ ‎udziela‎ ‎jakby‎ ‎odpustu. Podobnież‎ ‎się‎ ‎ma‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎nami,‎ ‎skoro‎ ‎zgrzeszymy, skoro‎ ‎w‎ ‎czem‎ ‎nie‎ ‎usłuchamy‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎naszego Ojca,‎ ‎zasługujemy‎ ‎wtedy‎ ‎na‎ ‎karę.‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎prze znacza‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎do‎ ‎odpokutowania,‎ ‎lecz‎ ‎nasza‎ ‎Matka, Kościół‎ ‎święty,‎ ‎prosi‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana,‎ ‎jakby‎ ‎swego Małżonka,‎ ‎by‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎odpuścił—i‎ ‎tak‎ ‎się‎ ‎też‎ ‎i‎ ‎staje, bo‎ ‎On‎ ‎nam‎ ‎ją‎ ‎przebacza. Odpust‎ ‎więc‎ ‎jest‎ ‎to‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎już‎ ‎zgładzone‎ ‎iv‎ ‎Sa kramencie‎ ‎Pokuty. Tak‎ ‎jest,‎ ‎odpust‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎ani‎ ‎odpuszczeniem grzechów‎ ‎śmiertelnych,‎ ‎ani‎ ‎też‎ ‎grzechów‎ ‎powszednich, lecz‎ ‎odpuszczeniem‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎jaka‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎na leżała‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczone. Gdy‎ ‎zważymy,‎ ‎ile‎ ‎też‎ ‎mamy,‎ ‎jeśli‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎grze chów‎ ‎śmiertelnych,‎ ‎zasługujących‎ ‎na‎ ‎karę‎ ‎doczesną i‎ ‎wieczną,‎ ‎to‎ ‎grzechów‎ ‎powszednich,‎ ‎za‎ ‎które‎ ‎Pan Bóg‎ ‎wszakże‎ ‎naznacza‎ ‎karę‎ ‎doczesną,‎ ‎przyznać‎ ‎wtedy musimy,‎ ‎że‎ ‎wiele‎ ‎i‎ ‎bardzo‎ ‎wiele‎ ‎dla‎ ‎niejednego‎ ‎z‎ ‎nas uzbiera‎ ‎się‎ ‎jej‎ ‎do‎ ‎spłacenia.‎ ‎Lecz‎ ‎zastanówmy‎ ‎się też,‎ ‎kto‎ ‎z‎ ‎nas‎ ‎dzisiaj‎ ‎pokutuje‎ ‎tak‎ ‎ciężko‎ ‎za‎ ‎grze chy,‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎pokutowali‎ ‎za‎ ‎nie‎ ‎nasi‎ ‎przodkowie,‎ ‎da wniejsi‎ ‎chrześcijanie,‎ ‎którzy‎ ‎po‎ ‎kilka,‎ ‎a‎ ‎nieraz‎ ‎kilka naście‎ ‎lat‎ ‎i‎ ‎to‎ ‎ciężko‎ ‎musieli‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wypłacać‎ ‎się z‎ ‎tej‎ ‎kary‎ ‎doczesnej.‎ ‎Kościół‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎te‎ ‎ciężkie‎ ‎po kuty‎ ‎wkładał‎ ‎na‎ ‎grzeszników,‎ ‎by‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎oni‎ ‎Panu Bogu‎ ‎wypłacali‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎należnej‎ ‎im‎ ‎kary‎ ‎doczesnej. Sprawiedliwość‎ ‎Boża‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎jest‎ ‎taż‎ ‎sama,‎ ‎co była‎ ‎i‎ ‎dawniej‎ ‎za‎ ‎czasów‎ ‎pierwszych‎ ‎chrześcijan. Kościół‎ ‎choć‎ ‎dzisiaj‎ ‎nie‎ ‎naznacza‎ ‎nam‎ ‎tak‎ ‎ciężkich pokut‎ ‎jak‎ ‎dawniej,‎ ‎wobec‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎jednak‎ ‎za- sługujemy‎ ‎i‎ ‎dzisiaj‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎nasze‎ ‎na‎ ‎takąż‎ ‎samą karę‎ ‎doczesną.

[madohora]

Jednakże w Koranie termin tauba odnosi się nie tylko do zwrócenia się człowieka w stronę Boga, ale także odwrotnie, do zwrócenia się Boga w stronę człowieka. Przykładowo w Surze 4:92 wierzący, który przypadkowo zabił innego wierzącego, jest proszony o wykonanie określonych obowiązków, m.in. B. Płacenie Diya , aby w ten sposób osiągnąć Boską Tauba. Odnosząc się do Boga, czasownik taba oznacza wyrzeczenie się kary (por. Sura 3:128; 33:24) i miłosierne zwrócenie się do wierzących, co kontrastuje z dręczeniem obłudników i niewierzących (por. Sura 33:73). Ten rodzaj boskiej tauby odgrywa również ważną rolę w dwóch narracjach Koranu o okresie przedislamskim. Na przykład w narracji Adama opisano, jak po upadku Bóg skierował słowa do Adama i miłosiernie do niego wrócił ( tāba ʿalayhi ; Sura 2:37). Ta idea zwrócenia się Boga do Adama pojawia się ponownie w Surze 20:122, gdzie jest powiedziane, że Bóg wybrał Adama po jego błędzie, zwrócił się do niego ( tāba ʿalai-hi ) i prowadził go. Historia Abrahama i Izmaela opowiada, jak modlili się do Boga i prosili Go, aby się do nich zwrócił ( wa-tub ʿalaynā; Sura 2:128). W Koranie idea takiej boskiej Tauby jest również powiązana z samym Prorokiem Mahometem . Zatem w Sura 9:117 wspomina się, że Bóg łaskawie zwrócił się do Proroka, Muhājiruna i Ansāra ( qad tāba ʿalā n-nabī wa-l-muhāǧirīn wa-l-anṣār ), po tym jak serca pewnej grupy prawie odeszły od nich (Sura 9:117). Różnica w użyciu czasownika tāba , oznaczającego wzajemne zwrócenie się Boga i człowieka, polega na tym, że zwrócenie się człowieka do Boga zawsze wiąże się z przyimkiem ilā , natomiast zwrócenie się Boga do człowieka zawsze wiąże się z przyimkiem ʿalāstoi.

[madohora]

W większości przypadków ludzka tauba poprzedza boską, tylko w jednym przypadku jest odwrotnie. Zatem w Surze 9:118 jest powiedziane, że Bóg „zwrócił się do trzech ludzi, którzy zbłądzili, aby oni mogli zawrócić” ( tāba ʿalaihim li-yatūbū ). Werset ponownie kończy się stwierdzeniem, że Bóg jest tauwab , tj. H. jest gotowy wciąż na nowo zwracać się z łaską do ludzi i przyjmować ich skruchę (także w Sura 4:16).

[madohora]

Inne narracje związane z tą bramą można znaleźć w dziele Qisas al-anbiyāʾ ath-Thaʿlabī . Tam następujące słowa zostały włożone w usta Proroka Mahometa: „Bóg stworzył bramę dla Tauba poza miejscem zachodu słońca, z drzwiami ze złota i wysadzanymi perłami i drogimi kamieniami. Od jednych drzwi do drugich jeździ szybki jeździec czterdzieści lat. Brama jest otwarta od stworzenia Bożego aż do rana tej nocy, kiedy słońce i księżyc wschodzą z miejsca, na którym zachodziły. Mahomet wyjaśnia dalej, że każda tauba pokazana przez człowieka weszła przez tę bramę, a następnie wzniosła się do Boga. Ale po wschodzie księżyca i słońca na zachodzie,Anioł Gabriel szczelnie zamknął bramę, aby nikt już nie przyjął Tauby

[madohora]

Jednakże Abū Tālib al-Makī zna drugi, wyższy poziom tauba, który opisuje koranicznym wyrażeniem tauba naṣūh z Sury 66:8. Dopiero gdy człowiek osiągnie etap tauba, staje się tauwabem – atrybutem, który następnie łączy go z Bogiem. Tauba nasūhma swoje wymagania. Należą do nich takie, że gdy człowiek (1) odwróci się od samego grzechu, (2) przestanie o nim mówić, (3) przestanie mówić o rzeczach, które powodują grzech, (4) rzeczy, które powodują grzech, są podobne i nie są już wspominane , (5) nie myśleć już o tym, co z niego zostało, (6) nie słuchać już ludzi, którzy o tym mówią, (7) porzucić wszelką pogoń za grzechem, (8) nie zwracać uwagi na wady swojej tauby i (9) ) jego poszukiwanie Boga i (10) nigdy nie był zadowolony ze swojej tauby. Al-Makkī wyjaśnia tę ostatnią kwestię mówiąc, że tauba nigdy nie kończy się w znawcy Boga ( lā nihāya li-taubat al-ʿārif ). Nauczając o drugim etapie tauba, al-Makki częściowo nawiązuje do poglądu al-Junaida, że ​​w pewnym momencie konieczne jest zapomnienie o swoich grzechach. Do wielu idei al-Makkī powrócił później al-Ghazālī (zm. 1111), który w swoim obszernym dziele Iḥyāʾ ʿulūm ad-dīn („Odrodzenie nauk o religii”) poświęcił Tauba

[madohora]

Tauba ma znaczenie w islamskim prawie karnym, ponieważ ma skutek zwalniający od kary za niektóre przestępstwa, które dotyczą jedynie tak zwanych „praw Boga” ( ḥuqūq Allāh ). Klasycznym przypadkiem jest apostazja . Poprzez Tauba, która musi odbyć się w ciągu trzech dni, przestępca udowadnia, że ​​zmienił już swoje nastawienie i nie potrzebuje już kary. Wyjątek dotyczy jedynie apostazji, która jest związana z obrazą Proroka ( sabb an-nabī ). Na podstawie stwierdzeń zawartych w Koranie (Sura 5:33-34) tauba ma również działanie łagodzące karę w przypadku napadów ulicznych. Jednakże tauba jest tu akceptowana tylko wtedy, gdy ma miejsce przed złapaniem rabusia. Malikita _Szkoła prawnicza wiąże także zwolnienie z kary z oddaniem się rabusiowi w ręce władzy.

[madohora]

Doktryna o odpustach jest koncepcją ściśle powiązaną z pojęciami grzechu , pokuty , pokuty , pokuty , łaski i przebaczenia w teologii katolickiej. Odpust (odpust) oznacza akt łaski uregulowany w teologii rzymskokatolickiej , oparty na skarbcu łask , przez który, zgodnie z nauką Kościoła, zostają uwolnione doczesne kary za grzechy (ale same grzechy nie zostają odpuszczone). Poprzez praktykę listów odpustowych wierzący mieli uzyskać odpuszczenie kar doczesnych za grzechy w czyśćcu odpowiadające kwocie pieniężnejmożna poświadczyć dla nich samych lub dla krewnych, którzy już zmarli.

[madohora]

Po tym jak Sobór Trydencki już ostro potępił zyski ze sprzedaży odpustów [2] , papież Pius V. w swoim liście apostolskim Quam plenum 1567 zajął się handlem odpustami pod karą ekskomuniki i zniósł wszelkie przywileje odpustowe udzielane ze zobowiązaniami finansowymi. 400 lat później, 1 stycznia 1967 r., papież Paweł VI. w swoim okólniku Indulgentiarum doctrinainstalacja odpływowa nowa. Podkreślił znaczenie czynienia dzieł pobożności, pokuty i miłości, a tym samym wzrostu wiary, a nie jedynie płacenia kary za grzech. Surowo ograniczył także liczbę udzielanych odpustów i zniósł codzienne liczenie odpuszczeń za grzechy, które od dawna kojarzone było z nauką o odpustach.

[madohora]

W systemie sakramentalno-teologicznym odpust, choć sam w sobie nie jest sakramentem, przypisywany jest jako pokutna praktyka zadośćuczynienia (satisfatio operis) , która oprócz skruchy serca (contritio cordis) i wyraźnego wyznania grzechów ( wyznanie oris), stanowi trzecią część sakramentu pokuty .

[madohora]

Nawet jeśli grzech mógł zostać odpuszczony przed Bogiem poprzez sakramentalną spowiedź lub całkowitą pokutę w obliczu wiecznego sądu na Sądzie Ostatecznym ( w niebie lub w piekle ), jego skutki wciąż można odczuć tu i teraz: grzech zostaje odpuszczony, jego konsekwencje są , ale nie nie z tego świata. Penitent jest zatem wezwany do ciągłego zmniejszania ciężaru spoczywającego na jego życiu, odpokutowania za winę i zadośćuczynienia (które według powszechnej opinii można zastąpić także dobrymi uczynkami, takimi jak modlitwa (np. modlitwa różańcowa ) , jałmużna , pielgrzymkiitp. można zapewnić). W zakresie, w jakim nie dopełni tego obowiązku, według tradycyjnego poglądu nieuniknione jest tymczasowe („tymczasowe”) oczyszczenie po śmierci. W rozumieniu katolickim to nieziemskie oczyszczenie można obecnie skrócić lub ułatwić poprzez uzyskanie odpustów. Sposób liczenia czasów dekretu według dni, miesięcy i lat został ustalony w konstytucji apostolskiej Indulgentiarum doctrina papieża Pawła VI. opuszczony 1 stycznia 1967 r. Wierzący, przy odpowiedniej dyspozycji, mogą raz dziennie uzyskać odpust zupełny.

[madohora]

Wszystko to podkreśla ideę, że droga do zbawienia nigdy nie może być jedynie osobistym osiągnięciem, ale dokonuje się w łonie wspólnoty ludu Bożego , wspólnoty świętych, w której jeden staje w obronie drugiego. Nie ulega wątpliwości , że uzyskanie odpustów jest możliwe jedynie na podstawie jednorazowej ofiary przebłagalnej Chrystusa i zaufania do Niego. Z chrześcijańskiego punktu widzenia bez ofiary Chrystusa każdy grzech byłby nieodwracalny i nieuleczalny, a grzesznik pozostawałby oddzielony od Boga i człowieka w czasie i na wieki.

[madohora]

Ze strony reformacyjnej i protestanckiej głównym punktem krytyki rzymskokatolickiej nauki o odpustach jest nie tyle chwilowa komercjalizacja udzielania odpustów, co w opinii panującej we wszystkich wyznaniach należy dość jednoznacznie oceniać jako niepożądany rozwój czasu. Argumentuje się raczej – w szczególności w oparciu o 58. tezę Lutra – że administracja kościelna, której uosobieniem jest papież, zakłada, że ​​może „zarządzać” i „rozporządzać” „skarbem łask” według własnego uznania i według własnego uznania – ustalone zasady. W rozumieniu reformacyjnym dopiero Boży akt pojednania, dokonany w odkupieńczej ofiarnej śmierci Jezusa na krzyżu, przebacza winnemu. Marcin Lutherwyraża się dość drastycznie, ale i wyraźnie w jego spowiedzi z 1528 roku: „Ale odpusty, które Kościół papieski posiada i daje, są bluźnierczym oszustwem. Nie tylko dlatego, że wymyśla i ustanawia szczególne przebaczenie, które wykracza poza ogólne przebaczenie udzielane w całym chrześcijaństwie przez Ewangelię i sakramenty, i w ten sposób bezcześci i dewaluuje przebaczenie powszechne, ale także dlatego, że ustanawia i ustanawia zadośćuczynienie za grzechy za dzieło ludzi i zasługi świętych, podczas gdy sam Chrystus może i uczynił dla nas wystarczająco dużo”

[madohora]

Z biegiem czasu, zamiast nakładać publiczną karę kościelną, penitenci byli zmuszani do wykonywania cichych dobrych uczynków (takich jak jałmużna) w ramach zadośćuczynienia po spowiedzi. W rezultacie dobre uczynki na Zachodzie coraz częściej przybierały charakter formalnego zadośćuczynienia za popełnione winy, przez co dał się tu odczuć wpływ dawnego orzecznictwa germańskiego: krzywda innego wolnego człowieka nastąpiła tu poprzez pokutę, tj. H. prezent uznawany za równorzędny, jako rekompensatę i poszkodowani musieli to znosić. Przeniesione analogicznie do przypadku kary za grzech, zadośćuczynienie to należało oddać Bogu. Stare ustawodawstwo germańskie przewidywało teraz zarówno możliwość przeniesienia odkupienia na innych, jak i zadośćuczynienia pieniędzmi za przestępstwo lub przestępstwo (Wergelda ). Z tą świadomością prawną nawiązywał później także Kościół, m.in. B. w Anglii, gdzie od końca VII w. krążyły księgi zawierające swego rodzaju tablicę przeliczeniową kar kościelnych ( postu , śpiewania psalmów czy jałmużny) na datki pieniężne na rzecz kościołów lub duchowieństwa. Pojawiły się także pokuty zastępcze. Bogaty penitent mógłby zatem odprawić siedmioletnią pokutę w trzy dni, gdyby „wynajął” odpowiednią liczbę mężczyzn, którzy by za niego pościli.

[madohora]

Około roku 1230 dominikanin, a później kardynał Hugo von Saint - Cher , stanął przed problemem, czy w przypadku nieodbycia pokuty istnieje realne darowanie kary, czy też nastąpi to jedynie poprzez niestosowne zadośćuczynienie. Fundamentalne dla niego było podstawowe chrześcijańskie stwierdzenie, że całe zbawienie opiera się na Jezusie Chrystusie. Z tego wyprowadził ideę tezaurusa merytorycznego lub tezaurus ecclesiae (skarbca kościelnego). Albowiem zasługi Chrystusa i świętych stanowiły skarbnicę Kościoła, za pomocą której można było wykupić pokuty należne jeszcze grzesznikom.

[madohora]

Hugon z Saint-Cher OP (*ok. 1200 w Saint-Cher ( Dauphiné ); † 19 marca 1263 w Orvieto ; francuski Hugues de Saint-Cher, łac. Hugo de Sancto Caro) był dominikaninem , kardynałem , doradcą i dyplomatą z Grzegorz IX i Innocenty IV oraz jeden z najbardziej wpływowych komentatorów biblijnych średniowiecza.

[madohora]

W klasztorze św. Jakuba w Paryżu on i jego zespół spisali pierwszą, szeroko rozpowszechnioną konkordancję biblijną . W ponad 10 000 haseł słowo zgodność przypisywało słowa zapisane w Biblii łacińskiej alfabetycznie do ich pozycji w księdze.

[madohora]

W czasach nowożytnych odpusty zaczęły się rozwijać w sposób zorganizowany i nadal się rozszerzały. Wiązała się z tym jednoczesna jurydyfikacja, centralizacja i fiskalizacja przez Papieża i Kurię . Nastąpiło także poszerzenie zakresu usług, kary za grzechy i pokuty miały być rekompensowane jałmużną , pieniędzmi, a później usługami osób trzecich. W ten sposób dusze bliskich członków rodziny, które pokutują w czyśćcu , mogły doświadczyć ulgi, czyli przynieść korzyść grzesznikom bez własnych wyrzutów sumienia i pokuty

[madohora]

Takie nadużycia odpustów stały się katalizatorem Reformacji . Reformatorzy studiowali Biblię , w której nie ma jasnego opisu średniowiecznej koncepcji odpustów. Marcin Luter dostrzegł także rażące nadużycia w handlu listami odpustowymi, co skłoniło go do napisania 95 tez . Choć wbrew powszechnemu przekonaniu nie był początkowo zasadniczym przeciwnikiem odpustów (por. Teza 71), to jego wywody teologiczne (por. Teza 58) dały podstawę do zasadniczego zakwestionowania papieskiego systemu odpustów.

[madohora]

Już w okresie kontrreformacji Kościół rzymskokatolicki podejmował wysiłki mające na celu położenie kresu nadużyciom w sprzedaży odpustów. Po XVI wieku nie istniała już prawdziwa sprzedaż odpustów.

[madohora]

Udzielony odpust może być doskonały lub niedoskonały. Odpust zupełny jest darowaniem wszelkich kar doczesnych za grzechy, co w przypadku śmierci prowadzi bezpośrednio do wiecznego widzenia Boga bez uprzedniego oczyszczenia w czyśćcu . Odpust niedoskonały jest częściowym darowaniem kary doczesnej za grzech.

[madohora]

Jeżeli nie ma kapłana, który w śmiertelnym niebezpieczeństwie mógłby udzielić sakramentów i błogosławieństw apostolskich związanych z odpustem zupełnym, Kościół udziela odpustu zupełnego w godzinę śmierci, za odpowiednim zarządzeniem, pod warunkiem, że w tym czasie zwyczajowo odmówi modlitwę. jego życie ma. Już w 1942 r. wydano dekret udzielający odpustu zupełnego w przypadku nalotów nawet bez uprzedniego przyjęcia sakramentów świętych

[madohora]

[madohora]

Jeżeli dane miejsce było uprzywilejowane odpustem wieczystym, odpust ten nie ograniczał się do określonych dni, ale można było tam nabyć go w dowolnym czasie – pod warunkiem zachowania pozostałych warunków

[madohora]

[madohora]

Tablice odpustów nazywane są także wykazami odpustów, które wierzący może uzyskać w tym kościele na podstawie odpowiedniego przywileju

[madohora]

Odpust

[madohora]

8. Janów-Giszowiec (Św. Anna), p. Janów k. Ka-
towic, st. S z o p i e n i c e (2 km), pow. Katowice. Liczba
kat. 17.001, prot. 675, żyd. 2. Parafia powstała 22 X
1910, nowy kościół, masywny, konsekr. 23 X 1927
Odpusty: Św. Anny. Anniv. Dědic, niedziela po 22 X.
Kaplice- Kapl. z Przenajśw. w zakładzie SS. św. Ja-
dwigi w Janowie.
Proboszcz: Ks. Paweł Dudek, Radca Duch.,
Probcszcz-Konsultor, ur. 9 II 1878 w Kol. Renerow-
skiej p. Raciborzem, wyśw. 23 VI 1905, ust. 9 XII 1912.
Telefon: Szopienice 240-93. PKO 300.760, Katol. Orz
Parafialny 307.533.
Wikarzy: 1. Ks. Jan Nagórski, ur 13 5 1906
w Brodnicy, wyśw. 29 VI 1933, ust. 1 1X 1937.
2. Ks. Jan Machulec, magister teoL, ur. 10 V 1910
w Borowej Wsi, pow. Pszczyna, wyśw. 20 VI 1937,
ust 1 IX 1937.
Inni księża: Ks. Wiktor Siwek, emeryt, dyrektor
gimn. żeńsk. w Szopienicach, ur. 5 X1884, wyśw. 4 VII
1915 w Pradze. Adres: Janów, ul. Szkolna.

[madohora]

Dzisiaj‎ ‎Kościół‎ ‎zwolnił‎ ‎nas‎ ‎po‎ ‎części‎ ‎od‎ ‎pokut jakie‎ ‎przedtem‎ ‎naznaczał,‎ ‎a‎ ‎uczynił‎ ‎to‎ ‎dlatego,‎ ‎że miał‎ ‎ku‎ ‎temu‎ ‎słuszne‎ ‎powody.‎ ‎Jako‎ ‎bowiem‎ ‎matka, która‎ ‎poznawszy,‎ ‎że‎ ‎dziecko‎ ‎jej‎ ‎od‎ ‎jakiegoś‎ ‎czasu zaczęło‎ ‎być‎ ‎kapryśne,‎ ‎w‎ ‎wyrozumiałości‎ ‎swej‎ ‎i‎ ‎roz tropności‎ ‎macierzyńskiej,‎ ‎uważa‎ ‎jednak,‎ ‎że‎ ‎lepiej‎ ‎bę dzie‎ ‎na‎ ‎przyszłość,‎ ‎skoro‎ ‎uda,‎ ‎jakoby‎ ‎tego‎ ‎narazie w‎ ‎dziecku‎ ‎swem‎ ‎nie‎ ‎spostrzegła,‎ ‎choć‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎ostro żnością‎ ‎tak‎ ‎czynić‎ ‎powinna,‎ ‎to‎ ‎powiedziałbym‎ ‎rów nież,‎ ‎że‎ ‎Kościół,‎ ‎jako‎ ‎roztropna‎ ‎i‎ ‎wyrozumiała‎ ‎Matka nasza,‎ ‎zwykł‎ ‎czynić‎ ‎w‎ ‎sposób‎ ‎podobny.‎ ‎Kiedy w‎ ‎swych‎ ‎synach‎ ‎z‎ ‎pierwszych‎ ‎wieków‎ ‎widział‎ ‎Kościół gorącą‎ ‎nad‎ ‎wszelki‎ ‎wyraz‎ ‎wiarę,‎ ‎oraz‎ ‎przywią zanie‎ ‎do‎ ‎niej,‎ ‎nakładał‎ ‎wówczas‎ ‎na‎ ‎grzeszników‎ ‎wiel kie‎ ‎pokuty,‎ ‎dla‎ ‎zgładzenia‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎kary‎ ‎do czesnej. Lecz‎ ‎z‎ ‎biegiem‎ ‎czasu‎ ‎kiedy‎ ‎się‎ ‎pokazało,‎ ‎że dawna‎ ‎ta‎ ‎żywa‎ ‎wiara‎ ‎słabnąć‎ ‎zaczęła‎ ‎i‎ ‎coraz‎ ‎licz niejsze‎ ‎mnożyły‎ ‎się‎ ‎zastępy‎ ‎nieprzyjaciół‎ ‎świętej‎ ‎wia ry,‎ ‎Kościół‎ ‎wówczas,‎ ‎jakby‎ ‎owa‎ ‎roztropna‎ ‎matka‎ ‎dziec ka‎ ‎kapryśnego,‎ ‎by‎ ‎surowością‎ ‎pokuty‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎od siebie‎ ‎swych‎ ‎synów‎ ‎nie‎ ‎odstraszyć‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎stracić‎ ‎nad nimi‎ ‎macierzyńskiego‎ ‎wpływu,‎ ‎woli‎ ‎już‎ ‎praw‎ ‎swych,, jakby‎ ‎ustąpić‎ ‎i‎ ‎innym‎ ‎środkiem,‎ ‎skuteczniejszym‎ ‎to naprawić.‎ ‎Serce‎ ‎Kościoła,‎ ‎tej‎ ‎Matki‎ ‎naszej,‎ ‎nie‎ ‎mo głoby‎ ‎się‎ ‎uspokoić,‎ ‎gdyby‎ ‎grzesznika,‎ ‎syna‎ ‎swe go,‎ ‎pozostawić‎ ‎miało‎ ‎samemu‎ ‎sobie‎ ‎do‎ ‎spłacenia‎ ‎ka ry‎ ‎doczesnej‎ ‎za‎ ‎grzechy.‎ ‎Otóż,‎ ‎co‎ ‎robi‎ ‎ta‎ ‎Matka duszy‎ ‎naszej,‎ ‎Kościół‎ ‎święty.‎J‎ ‎Teraz‎ ‎ona‎ ‎wadzi,‎ ‎że władza,‎ ‎którą‎ ‎jej‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎wraz‎ ‎z‎ ‎odpuszcze niem‎ ‎grzechów‎ ‎nadał,‎ ‎tern‎ ‎lepiej‎ ‎się‎ ‎da‎ ‎zastosować, kiedy‎ ‎grzesznicy,‎ ‎duchem‎ ‎czasu‎ ‎zarażeni,‎ ‎oziębli‎ ‎są w‎ ‎wierze.‎ ‎Teraz‎ ‎więc‎ ‎Kościół‎ ‎od‎ ‎pokutujących‎ ‎i‎ ‎ma łą‎ ‎zadowala‎ ‎się‎ ‎pokutą‎ ‎i‎ ‎udziela‎ ‎grzesznikom‎ ‎od pustu,‎ ‎to‎ ‎jest:‎ ‎wdadzą‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎daną,‎ ‎odpuszcza‎ ‎im należną‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎karę‎ ‎doczesną.

[madohora]

Tem‎ ‎samem,‎ ‎że‎ ‎Kościół‎ ‎z‎ ‎biegiem‎ ‎czasu‎ ‎po czął‎ ‎hojniej‎ ‎udzielać‎ ‎odpustów,‎ ‎bynajmniej‎ ‎nie‎ ‎zwol nił‎ ‎nas‎ ‎od‎ ‎pokuty:‎ ‎odpusty‎ ‎tylko‎ ‎naszej‎ ‎słabości przychodzą‎ ‎z‎ ‎pomocą,‎ ‎uzupełniając‎ ‎to,‎ ‎czego‎ ‎my z‎ ‎łatwością‎ ‎nie‎ ‎możemy‎ ‎uczynić. Powtarzam‎ ‎więc,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎jest‎ ‎myślą‎ ‎Kościoła przez‎ ‎odpusty‎ ‎uwalniać‎ ‎nas‎ ‎od‎ ‎pokuty,‎ ‎do‎ ‎której Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎obowiązuje‎ ‎wszystkich‎ ‎nas,‎ ‎gdy‎ ‎mówi: „Jeśli‎ ‎pokutować‎ ‎nie‎ ‎będziecie,‎ ‎wszyscy‎ ‎także‎ ‎pogi- niecie."‎ ‎(Święty‎ ‎Łukasz‎ ‎XIII,‎ ‎.3);‎ ‎lecz‎ ‎kiedy‎ ‎Kościół udziela‎ ‎odpustów,‎ ‎to‎ ‎on‎ ‎uzupełnia‎ ‎nasze‎ ‎słabe‎ ‎siły, uzupełnia‎ ‎choć‎ ‎małą‎ ‎z‎ ‎naszej‎ ‎strony‎ ‎pokutę,‎ ‎ale‎ ‎jej nie‎ ‎zastępuje‎ ‎w‎ ‎zupełności.‎ ‎Wszystkie‎ ‎bowiem warunki,‎ ‎jakie‎ ‎Kościół‎ ‎wkłada‎ ‎na‎ ‎każdego,‎ ‎chcącego odpust‎ ‎pozyskać,‎ ‎są‎ ‎już‎ ‎mniej‎ ‎lub‎ ‎więcej‎ ‎uczynkami pokutnymi,‎ ‎czyli‎ ‎pokutą‎ ‎z‎ ‎naszej‎ ‎strony. Że‎ ‎odpusty‎ ‎nie‎ ‎zwalniają‎ ‎nas‎ ‎w‎ ‎zupełności‎ ‎od pokuty,‎ ‎sami‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎stwierdzić‎ ‎możemy.‎ ‎Kiedy bowiem‎ ‎nastręcza‎ ‎się‎ ‎nam‎ ‎sposobność‎ ‎pozyskania odpustu,‎ ‎czy‎ ‎jubileuszowego,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎innego,‎ ‎jakże‎ ‎to nieraz‎ ‎całemi‎ ‎godzinami‎ ‎czekamy,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎wte dy‎ ‎wyspowiadać,‎ ‎komunikować‎ ‎i‎ ‎pomodlić‎ ‎się.‎J‎ ‎Czy to‎ ‎już‎ ‎nie‎ ‎pokuta?‎ ‎Nieraz‎ ‎dość‎ ‎wielka.‎ ‎A‎ ‎ilu‎ ‎to grzesznikom,‎ ‎nawet‎ ‎zatwardziałym,‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎nadarzył odpust‎ ‎czy‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Patrona‎ ‎swej‎ ‎parafii,‎ ‎czy‎ ‎też w‎ ‎czasie‎ ‎jubileuszu,‎ ‎ilu,‎ ‎powtarzam,‎ ‎ta‎ ‎intencya‎ ‎po zyskania‎ ‎odpustu‎ ‎dodała‎ ‎chęci,‎ ‎by‎ ‎nieraz‎ ‎wiele‎ ‎a‎ ‎wie le‎ ‎złych‎ ‎spowiedzi‎ ‎naprawić,‎ ‎życie‎ ‎swe‎ ‎odmienić,‎ ‎o tem‎ ‎dowiedzieć‎ ‎się‎ ‎można‎ ‎od‎ ‎kapłanów,‎ ‎którzy‎ ‎szcze rze‎ ‎i‎ ‎radośnie‎ ‎wyznają,‎ ‎że‎ ‎bardzo‎ ‎wiele‎ ‎dusz temu‎ ‎właśnie‎ ‎swe‎ ‎nawrócenie‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎zbawienie zawdzięcza.‎ ‎Zwykle‎ ‎oprócz‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎Komunii‎ ‎świę tej‎ ‎wymaga‎ ‎Kościół‎ ‎święty‎ ‎i‎ ‎innych‎ ‎jeszcze‎ ‎dobrych uczynków:‎ ‎bądź‎ ‎modlitwy,‎ ‎jałmużny,‎ ‎bądź‎ ‎postu,‎ ‎na wiedzeń‎ ‎kościołów‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.

[madohora]

Komunię‎ ‎świętą‎ ‎przyjmie,‎ ‎pomodli‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎intencyę Ojca‎ ‎św.,‎ ‎słowem,‎ ‎kto‎ ‎dopełni‎ ‎wszystkich‎ ‎przepisa nych‎ ‎warunków‎ ‎dla‎ ‎dostąpienia‎ ‎tego‎ ‎odpustu,‎ ‎ten tyle‎ ‎lat,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎dni,‎ ‎według‎ ‎dawniejszej‎ ‎pokuty‎ ‎ko ścielnej,‎ ‎otrzymuje‎ ‎od‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczenia‎ ‎kary doczesnej.‎ ‎Nie‎ ‎należy‎ ‎jednak‎ ‎rozumieć,‎ ‎by‎ ‎człowiek taki‎ ‎o‎ ‎tyle‎ ‎lat‎ ‎lub‎ ‎dni‎ ‎mniej‎ ‎cierpiał‎ ‎w‎ ‎czyszcu,‎ ‎wca le‎ ‎nie!‎ ‎Tylko,‎ ‎że‎ ‎otrzymuje‎ ‎on‎ ‎od‎ ‎Kościoła‎ ‎uwolnie nie,‎ ‎tylu‎ ‎lat‎ ‎lub‎ ‎dni‎ ‎z‎ ‎kościelnej‎ ‎dawniejszej‎ ‎pokuty, a‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎zmniejszenie‎ ‎tyle‎ ‎kary‎ ‎doczesnej, należnej‎ ‎za‎ ‎jego‎ ‎grzechy,‎ ‎ileby‎ ‎mu‎ ‎był‎ ‎Pan‎ ‎Bóg zgładził,‎ ‎gdyby‎ ‎był‎ ‎pokutował‎ ‎według‎ ‎dawniejszych ustaw‎ ‎pokutnych. Na‎ ‎przykładzie‎ ‎to‎ ‎wytłómaczymy‎ ‎lepiej: Mówiliśmy‎ ‎nieco‎ ‎wyżej,‎ ‎że‎ ‎według‎ ‎dawniejszej dyscypliny‎ ‎kościelnej,‎ ‎ktoby‎ ‎zgrzeszył‎ ‎odstępstwem od‎ ‎wiary‎ ‎chrześcijańskiej,‎ ‎takiemu‎ ‎Kościół‎ ‎naznaczał 10‎ ‎lat‎ ‎pokuty,‎ ‎gdy‎ ‎zaś‎ ‎ją‎ ‎odbył‎ ‎pokutujący,‎ ‎to‎ ‎zara zem‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎mu‎ ‎zgładził‎ ‎całą‎ ‎tę‎ ‎karę‎ ‎doczesną, na‎ ‎jaką‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎grzech‎ ‎był‎ ‎sobie‎ ‎zasłużył.‎ ‎Dzisiaj naprzykład‎ ‎każdemu,‎ ‎kto‎ ‎wymówi‎ ‎to‎ ‎pozdrowienie katolickie:‎ ‎„Niech‎ ‎będzie‎ ‎pochwalony‎ ‎Jezus‎ ‎Chrystus, a‎ ‎nie‎ ‎ma‎ ‎na‎ ‎sumieniu‎ ‎grzechu‎ ‎śmiertelnego,‎ ‎Kościół udziela‎ ‎50‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎zarówno‎ ‎pozdrawiającemu jak‎ ‎i‎ ‎odpowiadającemu:‎ ‎„Na‎ ‎wieki‎ ‎wieków".‎ ‎Gdy‎ ‎czło wiek,‎ ‎będący‎ ‎w‎ ‎danej‎ ‎chwili‎ ‎wolnym‎ ‎od‎ ‎grzechu śmiertelnego,‎ ‎wymówi‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎73‎ ‎iaz‎y>‎ ‎za‎ ‎każdy zaś‎ ‎otrzymuje‎ ‎5‎0‎ ‎dni‎ ‎odpustu,‎ ‎to‎ ‎razem‎ ‎uzbieia‎ ‎mu się‎ ‎3650‎ ‎dni,‎ ‎co‎ ‎stanowi‎ ‎dziesięć‎ ‎lat,‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎czło wiek‎ ‎ten,‎ ‎przez‎ ‎przyswojenie‎ ‎sobie‎ ‎tym‎ ‎dobrym‎ ‎uczyn kiem‎ ‎tylu‎ ‎lat‎ ‎odpustu,‎ ‎otrzymuje‎ ‎od‎ ‎Kościoła^‎ ‎od puszczenie‎ ‎kościelnej‎ ‎pokuty‎ ‎lat‎ ‎dziesięciu,‎ ‎za‎ ‎inne przeróżne‎ ‎swe‎ ‎grzechy,‎ ‎a‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎gładzi‎ ‎mu‎ ‎tyleż kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎należnej‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎tak,‎ ‎jakby‎ ‎ów człowiek‎ ‎rzeczywiście‎ ‎tę‎ ‎dawniejszą‎ ‎ciężką‎ ‎kościelną pokutę‎ ‎przez‎ ‎lat‎ ‎dziesięć‎ ‎odbywał.

[madohora]

II. O‎ ‎ODPUSTACH‎ ‎W‎ ‎SZCZEGÓLNOŚCI.
A.‎ ‎Jak‎ ‎się‎ ‎dzielą‎ ‎odpusty? Odpusty‎ ‎dzielą‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎zupełne‎ ‎i‎ ‎cząstkowe. Odpustem‎ ‎zupełnym‎ ‎nazywamy‎ ‎całkowite,‎ ‎zupeł ne‎ ‎odpuszczenie‎ ‎przez‎ ‎Kościół‎ ‎święty‎ ‎dawniejszych pokut‎ ‎kościelnych,‎ ‎a‎ ‎u‎ ‎Pana‎ ‎Boga,‎ ‎całkowite‎ ‎i‎ ‎zu pełne‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kar‎ ‎doczesnych,‎ ‎należnych‎ ‎nam‎ ‎za grzechy,‎ ‎których‎ ‎wina‎ ‎została‎ ‎juz‎ ‎zgładzoną.‎ ‎Gdyby więc‎ ‎kto,‎ ‎wypełniwszy‎ ‎potrzebne‎ ‎warunki,‎ ‎pozyskał odpust‎ ‎zupełny,‎ ‎to‎ ‎ten,‎ ‎od‎ ‎wszystkich‎ ‎pokut,‎ ‎jakie dawniej‎ ‎Kościół‎ ‎nakładał‎ ‎za‎ ‎podobne‎ ‎grzechy,‎ ‎zu pełnie‎ ‎zostałby‎ ‎zwolnionym;‎ ‎wobec‎ ‎umorzenia‎ ‎tej‎ ‎po kuty‎ ‎kościelnej‎ ‎i‎ ‎Pan‎ ‎Bóg‎ ‎daje‎ ‎człowiekowi‎ ‎_‎ ‎całko wite‎ ‎przebaczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎na‎ ‎jaką‎ ‎sobie‎ ‎czło wiek‎ ‎zasłużył‎ ‎przez‎ ‎swe‎ ‎grzechy.‎ ‎Takową‎ ‎zaś‎ ‎karę, jeżeliby‎ ‎nie‎ ‎dostąpił‎ ‎odpustu,‎ ‎musiałby‎ ‎odpokutować, albo‎ ‎w‎ ‎tem,‎ ‎albo‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎przyszłem‎ ‎życiu.‎ ‎Po‎ ‎uzy skaniu‎ ‎zupełnego‎ ‎odpustu,‎ ‎człowiek‎ ‎umierając‎ ‎idzie prosto‎ ‎do‎ ‎nieba. Nadmienić‎ ‎tu‎ ‎jednak‎ ‎wypada,‎ ‎że,‎ ‎chcąc‎ ‎pozy skać‎ ‎odpust‎ ‎zupełny,‎ ‎trzeba‎ ‎nietylko‎ ‎się‎ ‎wyspowia dać,‎ ‎komunię‎ ‎świętą‎ ‎przyjąć‎ ‎oraz‎ ‎inne‎ ‎jeszcze‎ ‎wa runki‎ ‎wypełnić,‎ ‎ale‎ ‎nadto‎ ‎należy‎ ‎mieć‎ ‎szczere‎ ‎po stanowienie‎ ‎pozbycia‎ ‎się‎ ‎dobrowolnej‎ ‎słabości,‎ ‎lub przywiązania‎ ‎do‎ ‎grzechu‎ ‎bodajby‎ ‎i‎ ‎najmniejszego. Odpustem‎ ‎znów‎ ‎cząstkowym‎ ‎nazywamy‎ ‎częścio we,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎niecałkowite‎ ‎odpuszczenie‎ ‎dawniejszych pokut‎ ‎kościelnych,‎ ‎i‎ ‎stosownie‎ ‎do‎ ‎tego‎ ‎częściowe u‎ ‎Pana‎ ‎Boga‎ ‎odpuszczenie‎ ‎kary‎ ‎doczesnej,‎ ‎należnej nam‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎których‎ ‎wina‎ ‎została‎ ‎już‎ ‎zgładzoną.

[madohora]

B.‎ ‎Warunki‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎dostąpienia‎ ‎odpustów. i.‎ ‎latency‎ ‎a.‎ ‎Każdy‎ ‎kto‎ ‎chce‎ ‎pozyskać‎ ‎jaki‎ ‎odpust, powinien‎ ‎przedewszystkiem‎ ‎mieć‎ ‎chęć,‎ ‎pragnienie, czyli‎ ‎intencyę‎ ‎jego‎ ‎pozyskania.‎ ‎Tej‎ ‎intencyi‎ ‎nie‎ ‎po trzeba‎ ‎koniecznie‎ ‎wyrażać‎ ‎słowami,‎ ‎wystarcza‎ ‎wzbu dzić‎ ‎ją‎ ‎myślą. Nie‎ ‎potrzeba‎ ‎również,‎ ‎by‎ ‎przy‎ ‎każdym‎ ‎uczyn ku‎ ‎odpustowym,‎ ‎czy‎ ‎przy‎ ‎modlitwie‎ ‎odpustowej,‎ ‎tę intencyę‎ ‎odmawiać,‎ ‎mówiąc:‎ ‎„teraz,‎ ‎lub‎ ‎za‎ ‎tę‎ ‎mo dlitwę‎ ‎chcę‎ ‎zyskać‎ ‎odpust;"‎ ‎wystarcza‎ ‎bowiem,‎ ‎sko ro‎ ‎ją‎ ‎raz‎ ‎przedtem‎ ‎wyrazimy‎ ‎albo‎ ‎myślą,‎ ‎albo‎ ‎takiemi naprzyklad‎ ‎słowy:‎ ‎„pragnę‎ ‎pozyskać‎ ‎wszystkie‎ ‎odpu sty,‎ ‎jakie‎ ‎mi‎ ‎się‎ ‎dzisiaj‎ ‎nadarzyć‎ ‎mogą".‎ ‎Dlatego‎ ‎też, jakto‎ ‎pobożni‎ ‎pisarze‎ ‎nam‎ ‎radzą,‎ ‎najlepiej‎ ‎będzie, gdy‎ ‎taką‎ ‎intencyę‎ ‎ogólną‎ ‎uczynimy‎ ‎przy‎ ‎rannym‎ ‎pa cierzu,‎ ‎dajmy‎ ‎na‎ ‎to,‎ ‎w‎ ‎takich‎ ‎słowach:‎ ‎„Pragnę,‎ ‎Pa nie‎ ‎Boże,‎ ‎wszystkie‎ ‎te‎ ‎odpusty‎ ‎pozyskać,‎ ‎jakie‎ ‎w‎ ‎dniu dzisiejszym,‎ ‎przez‎ ‎spełnienie‎ ‎dobrych‎ ‎uczynków,‎ ‎lub odmówienie‎ ‎odpustowych‎ ‎modlitw,‎ ‎pozyskać‎ ‎mogę." Wówczas,‎ ‎chociażby‎ ‎się‎ ‎nawet‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎wiedziało,‎ ‎iż za‎ ‎ten‎ ‎lub‎ ‎za‎ ‎ów‎ ‎uczynek,‎ ‎lub‎ ‎jakąś‎ ‎modlitwę‎ ‎od pust‎ ‎jest‎ ‎naznaczony,‎ ‎mimo‎ ‎to‎ ‎pozyskamy‎ ‎go‎ ‎za‎ ‎ogól ną‎ ‎intencyą‎ ‎przedtem‎ ‎uczynioną. Jeślibyśmy‎ ‎chcieli‎ ‎odpust‎ ‎pozyskany‎ ‎ofiarować‎ ‎za duszę‎ ‎którego‎ ‎bądź‎ ‎ze‎ ‎zmarłych‎ ‎J‎),‎ ‎to‎ ‎trzeba‎ ‎w‎ ‎my śli‎ ‎wymienić‎ ‎zmarłego.‎ ‎Również‎ ‎można‎ ‎uczynić‎ ‎in tencyę‎ ‎więcej‎ ‎ogólnikową,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎obejmującą‎ ‎więcej, niż‎ ‎jedną‎ ‎duszę:‎ ‎napi'zyklad‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎dusz‎ ‎zmar łych‎ ‎osób‎ ‎ze‎ ‎swej‎ ‎rodziny,‎ ‎czy‎ ‎też‎ ‎parafii,‎ ‎lub‎ ‎za dusze‎ ‎najbardziej‎ ‎ratunku‎ ‎potrzebujące‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎p.
1‎)‎ ‎Odpusty‎ ‎pozyskane‎ ‎przez‎ ‎nas‎ ‎możemy‎ ‎przeznaczać‎ ‎nie‎ ‎tylko na‎ ‎własną‎ ‎naszą‎ ‎korzyść,‎ ‎lecz‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎korzyść‎ ‎dusz‎ ‎w‎ ‎czyszcu‎ ‎będących.‎ ‎Ale te‎ ‎odpusty‎ ‎można‎ ‎ofiarować‎ ‎duszom‎ ‎zmarłych,‎ ‎tylko‎ ‎przy‎ ‎ktoryc.i‎ ‎Jjeiec święty‎ ‎wyraźnie‎ ‎powiada:‎ ‎Odpust‎ ‎ten‎można‎ ‎ ‎oftarować‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎czy‎ ‎szcowe

[madohora]

[madohora]

Żydek‎ ‎z‎ ‎radości,‎ ‎nie‎ ‎wie‎ ‎gdzie‎ ‎mu‎ ‎głowa, Zdejmuje‎ ‎sakwy,‎ ‎do‎ ‎komory‎ ‎chowa, Głaszcze‎ ‎kobyłę,‎ ‎połami‎ ‎wyciera, Pyta,‎ ‎zkąd‎ ‎wyrwał‎ ‎takiego‎ ‎ogiera. Śmieszy‎ ‎szlachcica‎ ‎takowa‎ ‎omyłka, Daje‎ ‎mu‎ ‎poznać,‎ ‎że‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎kobyłka, Tak‎ ‎się‎ ‎toczyło‎ ‎pierwsze‎ ‎powitanie Aż‎ ‎szlachcic‎ ‎wspomniał‎ ‎o‎ ‎wodzie‎ ‎i‎ ‎sianie. 4‎. Ledwie‎ ‎to‎ ‎słowo,‎ ‎z‎ ‎ust‎ ‎mu‎ ‎się‎ ‎wywinie, Oho!‎ ‎już‎ ‎żydek‎ ‎w‎ ‎górze‎ ‎na‎ ‎drabinie. Już‎ ‎kur,‎ ‎indyków‎ ‎spłoszona‎ ‎gromada, Z‎ ‎bantów‎ ‎zlatuje,‎ ‎na‎ ‎szlachcica‎ ‎siada. Uciekł‎ ‎napaści,‎ ‎wyniósł‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎podwórze, Szuka‎ ‎manatków‎ ‎po‎ ‎borsuczej‎ ‎skórze.‎ ‎— Siedzi‎ ‎na‎ ‎przyzbie,‎ ‎bez‎ ‎kurty,‎ ‎rozzuty, Dobył‎ ‎słoniny‎ ‎smaruje‎ ‎buty. 5‎. Moszko‎ ‎chce‎ ‎pomódz,‎ ‎ale‎ ‎gdy‎ ‎się‎ ‎zbliża Na‎ ‎bok‎ ‎odskoczył,‎ ‎jakby‎ ‎pies‎ ‎od‎ ‎jeża. Zaśmiał‎ ‎się‎ ‎szlachcic‎ ‎i‎ ‎uwagę‎ ‎czyni; ,,Jak‎ ‎wiele‎ ‎człowiek‎ ‎ma‎ ‎dziękować‎ ‎świni, ,,Ona‎ ‎jak‎ ‎matka,‎ ‎karmi‎ ‎go‎ ‎i‎ ‎czyści; ,‎ ‎,Choć‎ ‎sama‎ ‎zwykle‎ ‎leży‎ ‎pośród‎ ‎gnojów, „Szczeć‎ ‎swą‎ ‎poseła‎ ‎do‎ ‎pańskich‎ ‎pokojów.

[madohora]

Wykręcił‎ ‎wąsy,‎ ‎otrząsł‎ ‎potop‎ ‎z‎ ‎głowy. Reszty‎ ‎dokonał‎ ‎ręcznik‎ ‎szabasowy. 9‎. Jak‎ ‎śród‎ ‎ogrodu‎ ‎pięknego‎ ‎Wołynia, Świeci‎ ‎się‎ ‎arbuz,‎ ‎tykwa‎ ‎albo‎ ‎dynia; Tak‎ ‎się‎ ‎świeciła‎ ‎zacnego‎ ‎szlachcica, Po‎ ‎tej‎ ‎kąp‎:‎eli,‎ ‎goła‎ ‎mózgownica.— Moszko‎ ‎po‎ ‎karczmie,‎ ‎patynkami‎ ‎dzwoni, Stróża‎ ‎to‎ ‎po‎ ‎to,‎ ‎to‎ ‎po‎ ‎owo‎ ‎goni, Sura‎ ‎rozstawia‎ ‎cynę‎ ‎po‎ ‎kominku, Moszkowa‎ ‎z‎ ‎pierzyn‎ ‎wyłazi‎ ‎do‎ ‎szynku. 10 Już‎ ‎szlachcic‎ ‎prosto,‎ ‎po‎ ‎śniadanie‎ ‎sumę; Łyknął‎ ‎kwaterkę,‎ ‎ale‎ ‎w‎ ‎niesmak,—splunie, I‎ ‎nim‎ ‎się‎ ‎dzwonek‎ ‎ozwie‎ ‎na‎ ‎kościele, Szuka‎ ‎do‎ ‎fajki‎ ‎zażogi‎ ‎w‎ ‎popiele. Ryfka‎ ‎pod‎ ‎piecem‎ ‎rozpościera‎ ‎nudle, Głaszcze‎ ‎bachory;‎ ‎pejsate‎ ‎jak‎ ‎pudle, A‎ ‎chcąc‎ ‎zadławić‎ ‎wrzaskliwe‎ ‎trębacze, Pcha‎ ‎im‎ ‎do‎ ‎gęby‎ ‎piątkowe‎ ‎kołacze. li. Wszczyna‎ ‎się‎ ‎odpust,‎ ‎a‎ ‎z‎ ‎nim‎ ‎hałas,‎ ‎wrzawa, Od‎ ‎pieszych,‎ ‎konnych‎ ‎powstaje‎ ‎kurzawa, Wóz‎ ‎się‎ ‎za‎ ‎wozem‎ ‎toczy,‎ ‎z‎ ‎każdej‎ ‎strony, Jadą‎ ‎czubiaste‎ ‎i‎ ‎córy‎ ‎i‎ ‎żony,

[madohora]

Spełniwszy‎ ‎wszelkie‎ ‎obowiązki, Bierze‎ ‎się‎ ‎skwapnie‎ ‎do‎ ‎smacznej‎ ‎przekąski. Trzykroć‎ ‎koleją‎ ‎poszedł‎ ‎już‎ ‎kieliszek, Trzykroć‎ ‎się‎ ‎wrócił‎ ‎nie‎ ‎rozgrzawszy‎ ‎kiszek, Takie‎ ‎od‎ ‎postu‎ ‎było‎ ‎zaziębienie! Moszko,‎ ‎jak‎ ‎doktor,‎ ‎radzi‎ ‎powtórzenie. 15‎. Piotr,‎ ‎co‎ ‎go‎ ‎rodził,‎ ‎pra-pra-wnuk‎ ‎Piasta. Nie‎ ‎chciał‎ ‎już‎ ‎więcej‎ ‎i‎ ‎zawołał‎ ‎basta! Moszko‎ ‎się‎ ‎skłonił,‎ ‎pomusnął‎ ‎po‎ ‎brodzie, Nie‎ ‎wierzył‎ ‎temu‎ ‎i‎ ‎stanął‎ ‎w‎ ‎odwodzie. Idą‎ ‎z‎ ‎torb‎ ‎różne,‎ ‎wyborne‎ ‎przysmaki, Idą‎ ‎wędzonki,‎ ‎kiełbasy,‎ ‎prosiaki; Lecz‎ ‎któż‎ ‎się‎ ‎swego‎ ‎może‎ ‎ustrzedz‎ ‎losu! Jeden‎ ‎ze‎ ‎szlachty‎ ‎miał‎ ‎jaszczyk‎ ‎bigosu. 16‎. Ta‎ ‎rzecz‎ ‎choć‎ ‎smaczna,‎ ‎jest‎ ‎bardzo‎ ‎niestra wna; Bigos‎ ‎bez‎ ‎wódki,‎ ‎to‎ ‎choroba‎ ‎jawna. Nie‎ ‎dawno‎ ‎Paweł‎ ‎co‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎pole‎ ‎kwapił, Podjadł‎ ‎bigosu,‎ ‎wódki‎ ‎się‎ ‎nie‎ ‎napił, Takiej‎ ‎żołądka‎ ‎dostąpił‎ ‎zgryzoty, Że‎ ‎mu‎ ‎rumianku‎ ‎dawano‎ ‎na‎ ‎poty. Pan‎ ‎Piotr,‎ ‎co‎ ‎z‎ ‎rodu‎ ‎miał‎ ‎wstręt‎ ‎do‎ ‎ru mianku, Zawołał;‎ ‎„Moszku!‎ ‎pójdźno‎ ‎tu‎ ‎kochanku.‎

[madohora]

Powąchać‎ ‎wszyscy‎ ‎rzucili‎ ‎się‎ ‎społem I‎ ‎przy‎ ‎gąsiorze‎ ‎usiedli‎ ‎za‎ ‎stołem. 20‎. „Przedziwny!‎ ‎smaczny!“‎ ‎każdy‎ ‎łyka,‎ ‎cmo „Zkąd‎ ‎on‎ ‎go‎ ‎wyrwał?‎ ‎słodki‎ ‎jak‎ ‎patoka‎ ‎i’ ”‎ ‎,‎mi‎ ‎t0‎ ‎llkwor!‎ ‎n‎'‎e‎ ‎żal‎ ‎dać‎ ‎mu‎ ‎gęby! Moszko,‎ ‎pokusa,‎ ‎kole‎ ‎słomką‎ ‎zęby, Potrząsa‎ ‎bródką,‎ ‎śmieje‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎żonki, Ona‎ ‎mu‎ ‎mruga,‎ ‎żwawo‎ ‎ciągną‎ ‎bąki! Jedna‎ ‎po‎ ‎drugiej‎ ‎próżni‎ ‎się‎ ‎szklanica, iskrzą‎ ‎się‎ ‎oczy‎ ‎i‎ ‎rumienią‎ ‎lica. 21‎. Nie‎ ‎ma‎ ‎godziny,‎ ‎pękły‎ ‎dwa‎ ‎gąsiory, Żaden‎ ‎me‎ ‎słyszał‎ ‎dzwonów‎ ‎na‎ ‎nieszpory „‎ ‎anie‎ ‎J‎a‎kobie!‘‘‎ ‎Piotr‎ ‎powstawszy‎ ‎rzecze „ołodkim‎ ‎strumieniem,‎ ‎niech‎ ‎Ci‎ ‎wszystko ttt‎ ‎•‎ ‎i‎ ‎ciecze Wziął‎ ‎go‎ ‎za‎ ‎uszy‎ ‎Jakób‎ ‎w‎ ‎garście‎ ‎obie, „lakiej‎ ‎słodyczy‎ ‎wzajemnie‎ ‎i‎ ‎tobie! „Nasze‎ ‎życzenia!“‎ ‎tu‎ ‎wszyscy‎ ‎powstali Kazem‎ ‎wypili‎ ‎i‎ ‎razem‎ ‎nalali! 22‎. Nie‎ ‎ma‎ ‎ratunku,‎ ‎kurzą‎ ‎się‎ ‎czupryny, eden‎ ‎jest‎ ‎indor,‎ ‎drugi‎ ‎kogut‎ ‎z‎ ‎miny!