Odpust

[madohora]

W wieku 13, gdy ta kaplica groziła zawaleniem
przez ząb czasu, powstał św. Franciszek seraficzny,
który zapragnął tę kapliczkę odbudować; poprosił
ten mąż święty papieża Honoryusza III, by mu po-
zwolił tę kapliczkę odbudować i przy niej z Braćmi
swoimi osiąść, na co chętnie Papież zezwolił, a w
roku 1209 po odrestaurowaniu tej kaplicy Matki Bo-
skiej Anielskiej czyli Porcyunkuh osiadł św. Fran-
ciszek z Braćmi swoimi przy tym kościółku, przy
którym założył swój zakon — dlatego też to miejsce
nazwanem jest kolebką zakonu Franciszkańskiego.
W pewnej nocy w miesiącu Styczniu modlił się
jak zwykle św. Franciszek o nawrócenie grzeszni-
ków zatwardziałych w swojej celi zakonnej, gdy
nagle stanął przed nim anioł, przybrany z rozkazu
Bożego w ciało ludzkie, który rzeki: Franciszku!
idź do kościoła, bo tam czeka Cię Jezus z Maryą
Matką swoją — anioł zniknął. Poszedł św. Fran-
ciszek do kościółka, ujrzał Jezusa w majestacie wiel-
kim i Maryę Najświętszą w otoczeniu aniołów; sługa
Boży padł twarzą na ziemię, adorując Jezusa, który
rzeki do męża Bożego: Franciszku, przez wzgląd
na twoją gorliwość o zbawienie dusz ludzkich, proś
mię, o co zechcesz, a otrzymasz. O co prosił Fran-
ciszek święty ? czy o zdrowie ? czy o majątek ? czy
o jaką doczesność? o co byśmy prosili, gdyby Jezus
tak do nas przemówił, jak do św. Franciszka? Mąż
ten święty bez namysłu rzekł: Zbawicielu Chryste
Jezu! błagam Cię, chociaż jestem nędznym grze-
sznikiem, abyś raczył z miłosierdzia Twego dozwo-
lić, aby każdy zwiedzający ten ubogi kościółek M.
B. Anielskiej czyli Porcyunkuh, dostąpił po wyspo-
wiadaniu się grzechów w Sakramencie Pokuty, od-
puszczenia wszystkich kar doczesnych, na jakie za-
służył od urodzenia swego aż do chwili wstąpienia
do tego kościółka. A zwracając się do Maryi assy-
stującej Synowi swojemu rzekł: Ciebie zaś Matko
Boska Anielska proszę jako Obronicielkę rodu ludz-
kiego, abyś raczyła się wstawić za mną do Sy-
neczka Twojego, abym otrzymał tę łaskę, o którą
błagam. Wtedy Marya odezwała się: Wszech-
mocny Boże a Synu mój kochany! błagam Cię, abyś
przyjął prośbę tego ubogiego Franciszka. Następnie
odezwał się Jezus: Franciszku! prosisz mię o rze-
czy wielkiej wagi — udzielam Ci tej łaski, o którą
prosisz, ale większe jeszcze będą ci dane, chcę je-
dnak, byś się udał do mojego zastępcy do Rzymu,
który ma władzę związania i rozwiązania, z prośbą,
by potwierdził ten odpust, którego ci udzieliłem.
Tymczasem, gdy się to działo w kościółku, bracia
zakonni trwający po celach na modlitwie, zdziwieni
światłością, która wybuchała z okien kościółka,
przyszedłszy pod drzwi jego, słyszeli całą rozmowę
Franciszka z Panem Jezusem i Maryą, ale do ko-
ściółka wejść się nie odważyli. Zaraz na drugi
dzień, a było to w Styczniu r. 1221. wybrał się św.
Franciszek w towarzystwie dwóch Braci do Peru-
gii, miasta o 5 mil od Assyżu odległego, gdzie chwi-
lowo przebywał ówczesny papież Honoryusz III.
Stanąwszy przed Papieżem rzekł św. Franci-
szek: Ojcze święty, przed kilku laty odbudowałem
mały kościółek Porcyunkuh w Twoich posiadło-
ściach blisko Assyżu. Pan Jezus w objawieniu ob-
darzył ten kościółek odpustem nadzwyczajnym, któ-
regoby dostąpił każdy odwiedzający ten kościółek
po wyspowiadaniu się z grzechów swoich — odpu-
szczenie kar doczesnych wszystkich na jakieby za-
służył od chwili urodzenia swego aż do wejścia do
tego kościółka i to bez żadnej ofiary. — Papież,
który znał dobrze gorliwość św. Franciszka, usły-
szawszy tak nadzwyczajną prośbę, zawahał się na
chwilę i rzekł: Franciszku! Stolica Apostolska nie
zwykła udzielać tak wielkich odpustów, gdyż do do-
stąpienia odpustu należy dać jaką jałmużnę lub wy-
konać jaki uczynek miłosierny, a ty żądasz tego od-
pustu bez ofiary. — Wtedy opowiedział Franciszek
Ojcu świętemu całą rozmowę ostatniej nocy z Pa-
nem Jezusem i Maryą a/wtedy odpowiedział Pa-
pież Honoryusz III i to trzy razy: Zgadzam się na
to o co prosisz. — Otrzymawszy tak wielką łaskę,
Franciszek ucałowawszy nogi Papieża, odszedł z ra-
dością wielką, lecz kardynałowie przedstawiali Ojcu
świętemu, że udzielenie tak wielkiego odpustu Por-
cyunkuh zniesie pielgrzymki do ziemi świętej i do
grobów Apostołów św. Piotra i Pawła. Na to przed-
stawienie kardynałów odpowiedział Ojciec święty:
Zezwolenie już daliśmy Franciszkowi, nie wypada
nam je odwoływać, ale możemy je ograniczyć na
kilka lat.
Dwa lata minęły od chwili, kiedy Franciszek
otrzymał ten wielki odpust Porcyunkuii, gdy zaś w
miesiącu Styczniu r. 1223 Franciszek modlił się w
swej celi w nocy o nawrócenie grzeszników — sta-
nął zaś anioł w ludzkim ciele przed nim i rzekł:
Franciszku, idź do kościółka, tam czeka na ciebie
Jezus z Maryą matką swoją. — Ody wszedł do ko-
ściółka, zobaczył Jezusa i Maryę w otoczeniu anio-
łów, a oddawszy pokłon Majestatowi Bożemu, usły-
szał słowa Jezusa: Franciszku, idź do mego Za-
stępcy na ziemi, a powiedz mu: Chcę,'aby ten od-
pust, którego Ci udzieliłem, a który mój Zastępca
potwierdził, rozpoczął się nieszporami tego dnia,
w którym mój Apostoł Piotr był w okowach (to jest
1 sierpnia) a kończył się nieszporami drugiego dnia
(to jest 2 sierpnia), a na świadków tej mojej woli
weź ze sobą świadków twoich Braci, którzy słyszą
obecnie moje s.Awa, zabierz także ze sobą z ogródka
po trzy róże każdego koloru, które zakwitły na
świadectwo mojej woli. — Poczem widzenie zni-
knęło. Na drugi dzień wybrał się Franciszek z
dwoma Braćmi do Rzymu, zabrał 9 róż (z każdego
koloru po trzy: białe, czerwone i żółte), które cu-
downie w zimowym miesiącu Styczniu w ogródku
zakwitły i stanął przed Papieżem Honoryuszem III,
któremu opowiedział to powtórne objawienie się
Pana Jezusa. Papież naradził się z kardynałami,
potwierdził ten odpust Porcyunkuh, wyznaczył dzień
1 sierpnia na nieszporach na ogłoszenie tego odpu-
i stu. Gdy. lud pobożny dowiedział się o tym odpu-
I ście, tysiące wiernych zgromadziło się do Assyżu;
¡ kilku Biskupów przyjechało na ogłoszenie tego od-
1 pustu. urządzono ambonę przed kościółkiem

[madohora]

Ewangelja św. dzisiejsza bardzo wymownie i do<
bitnie przedstawia nam z jednej strony ciężkość obrazy
P. Boga, z drugiej zaś wielkie miłosierdzie Boże, skłon-
ne do przebaczenia winy, jeśli tylko grzesznik okażą
skruchę i o przebaczenie prosi.
Ciężkość obrazy Bożej jest oddana w przypowie-
ści przez porównanie do bardzo wielkiego długu dzie-
sięciu tysięcy talentów, t. zn. na naszą walutę: kilka'
miljonów złotych.
Miłosierdzie Boże uderza każdego, kto zadał sobid
choćby jeno odrobinę trudu, by przyjrzeć się owemu
Królowi z przypowieści, który przedstawia Boga prze-
baczającego. Ledwie grzesznik upadnie w skrusze na
kolana, już słyszy nad sobą ojcowski głos przebaczenia*
Przebaczenie Boże idzie jednak tak daleko, że Bóg
odpuszcza nietylko winę, oraz karę wieczną, ale i karę
doczesną darować gotów, jeśli spełnimy pewne — zwy-
kłe lekkie i nietrudne — warunki.
Odpuszczenie kary doczesnej — poza spowiedzią1
i— nazywamy odpustem.
I temu odpustowi, o którym dzisiejszy katolik
myśli tak rzadko, poświęcimy nasze rozważania tej niedzieli.

[madohora]

Nic jest on również zwolnieniem od obowiązku:
ł) naprawienia wyrządzonej szkody bliźniemu, b) na-
prawienia danego zgorszenia, c) przeproszenia się z bli-
źniem i zaniechania zawiści.
Odpust zupełny zyskujemy przy różnych nadzwy-
czajnych okolicznościach, n. p. w „roku jubileuszo-
wym“, w dniu Matki Boskiej Anielskiej („Porcjunku-
la“), w dniu Patrona lub Patronki naszego kościoła
parafjalnego i t. d. Stąd to n. p. uroczystość patronalną
kościoła parafjalnego nazywamy poprostu: odpustem.
Odpust cząstkowy zyskiwać możemy codziennie.
W książeczkach do modlenia mamy przy pewnych mo-
dlitwach zaznaczone, że są one odpustowe, t. zn. że za
ich pobożne odmówienie zyskujemy 40, 100 lub 300 dni
odpustu, a nawet rok lub siedem lat i siedm „kwadra-
gen“ (t. zn. siedm Wielkich Postów). Określenia te
trzeba należycie rozumieć! Wielu bowiem sądzi — nie-
słusznie, że 100 lub 300 dni krócej będzie w czyścu, je-
śli odmówi taką czy inną litanję. Kościół św. poucza
nas jednak, że kto odmówi n. p. litanję do Serca P. Je-
zusa, otrzyma 300 dni odpustu, t. zn. darowanem mu
będzie tyle kary doczesnej, ileby miał darowanej, gdy-
by pokutował przez 300 dni według dawnych suro-
wych przepisów pokuty kościelnej — w pierwszych
wiekach chrześcijaństwa. Ile to wynosi odpokutowa-
nej kary, Bóg jeden tylko wie, który oblicza nasze za-
sługi, który liczy każdą naszą łzę i każdy odruch na-
szego serca pokutującego....

[madohora]

I zaraz w pierwszych wiekach chrześcijaństwa Ko-
ściół korzystał z władzy udzielania odpustów. M. m,
odpuszczał albo skracał kary grzesznikom, o ile przed-
łożyli listy od męczenników, ofiarujących za pokutu-
jących swe zasług

[madohora]

Z afrykańskiego frontu — pokojowego
W czasopiśmie „Grands Laks", wydawanym przez
Ojców Białych w Louvain, czytamy ostatnio bardzo
interesujące szczegóły o apostolstwie prasowem w okrę-
gu Ruanda. Nikt nawet o tern nie pomyśli: czy i jak
prosperuje tam prasa katolicka, a jednak rozwija tam
ona podziwu godną działalność — w najprymitywniej-
szych warunkach lokalnych.
Z góry należy zaznaczyć, że prasa w Ruanda oby-
wa się bez... drukarni i maszyn drukarskich. Mimo to
tamtejsze placówki misyjne szczycą się — i to słusznie
— swem wiasnem czasopismem p. t. „Kinya Mateka“.
Z początku było to czasopismo wydawane na stacji mi-
syjnej w Kabgayi, następnie zostało przeniesione do Se-
minarjum Duchownego.
Sztab pracowników czasopisma dzieli się na dwie
grupy: a) redakcyjną i b) „drukarską". W grupie re-
dakcyjnej pracują dwaj ojcowie (księża), z których je-
den pisze o sprawach kościelno - religijnych, a drugi
o zjawiskach meteorologicznych i z różnych dziedzin
orzyrody. wogółe. Artykuły do działu gospodarczego
pisze sam król Ruandy, Wutam. Ponadto czasopismo
ma szereg współpracowników w różnych stronach kra-
ju, którzy pisują na różne tematy. Jak widzimy zatem,
organizacja strony redakcyjnej „Kinya Mateka“ jest
bez zarzutu. Trochę „inaczej“ przedstawia się praca w
grupię „drukarskiej“. „Drukarnią“ jest tu... maszyna
do pisania i powielacz. Z początku „bito“ w ten spo-
sób 500 egzemplarzy czasopisma, dziś już: 3000. „Dru-
karzy“ pracuje: dwunastu, wszyscy tubylcy, w tern
dwu tubylczych braci zakonnych.
Oprócz „Kinya Mateka“ okazuje się w Ruandzie
specjalne czasopismo dla duchowieństwa tubylczego,
które zawiera: kazanie, artykuł apologetyczny, poucze-
nia liturgiczne i drobne wiadomości kościelne. Czaso-
pismo to zapożyczyło swą nazwę od wspomnianego po-
wyżej organu Ojców Białych, „Grands Lacs“.
"Wreszcie ma Ruanda osobne czasopismo katolic-
kie dla dzieci p. t. „Malec“. ...Mimowoli nasuwa się re-
fleksja: ilu z nas już pomogło naszej prasie katolickiej
dla murzynów w Ruandzie? Pewnie bardzo niewielu..
Przypominamy, że wszelkie ofiary na misje za-graniczne najlepiej posyłać przez: „Misje katolickie“ —Kraków — ul. Kopernika 26.

[madohora]

Odpust w Bigucicach

[madohora]

Kto uczyni ákt ťkruchy žalu zá gržC;,
chy fléoic z ftátecznym przedsięwzięciem j
poprawy życia» Jubfię będzie czwifczył.<
wiakowey cnocie » naśladując rzeeżo»,,
] 'ych Świętych, zá káždym razem doftr^ _
pi Odpuftu siedm lût-, y tylei KUJtidYngenj,
Kto będzie czytał, lub iiuchał czyt:1'
fącego i ákowy rozdział żywota rzeczo» ’
nych Sw!ętychalbo odwiedzi lei) Oł- '
tarz, lub część wyrządzi Ich Obrazowi
modląc ilę za podwyżfzenie Kościoł i 5
za. nawiercenie grzefzni«ow , dofiąpi %'*
każdy m razem fio dni Odpnfin.
Kto da iałmużnę ubogim» lub Ich ni
uczać będzie» álbo innym każc-nauczać
w rzeczach do wiary y dobrych obyCzź
iow należących » zá każdym razem do»
ftąpi fio dni 0dpu fiu.
Ktokolwiek czwiczyćlię będzie w na
bożenftwic do NayświętfzegoSikramen»
tu Ołtarza, lub ďoMatki Jßoikiey» roz-■<
pamiętywaiąc tę taiemnicę y dôbrodziey
ftwá, Które Gę z niey nà nas zlewaią; Jub
toż 'ubolewaiąc nád boleściami » które
Matka Boitka uczuła z męki y śmierci Sy»
na fwoicgo, lub innym fpolobem wyprowa
dzaiąc częsic Nayświętlzcmu Sak ran
towi^y modląc lię za potrzeby Kościoła
Swłfjtego , za każdym razem doft|pj
lfi$ dni Qdpußtt* .
Kto vna dzwon takiego Kościoła z ra-,
c na, w południe, y w wieczór odmowi. na
5 bożnic zwykłąMod1 itw Anioł Tùéfti &Cj
* lub teynie umijjfiąc: iedno Oycxe wfx-> %
“ 'Pozdrž wienie Anieltkic; lub podobn:e gdy
^dzwonią za umarłych , ieieli odmowi
HjPialm: Z głębokości-, á nic umiciąc tego
^F.almu, gdy odwowi .iedno Oyczfi mfz ,
r-y pozdrowienie Aniełfiie, doitąpi fin dn
‘i Qdpufiiu »
»I Kto znaydui^efię w Rzymie , lub w
* tęgo or:olicy na mil 20. dlafpráwiedli«*
1 V>cy praçfeèkody nie mogąc bydąprzyto-
mnym na uroczyftey benedjićcyi, k,tor£
ÎQycicc Święty zwykł dawać w Wielka-
' noc, y w Nicbowiiąpicnie Pańlkie, leże-
li ‘powiądawfzy fię y kpmunikowawfzy*
1 będzie fię flipdlił zá wyko; żenienie ka-
te rftw &c, doftąpi Odpuftu,iâk gdyby był
przytomnym, Takowegoż Qdpuíiu wzz-
iemnie dostąpi y ten , który ńlębędz z
' ani w Rzymie, ani w iego Powiecie,b^dz
gdziekolwiek fię hędzic znaydował, by
też nic b,ł zatrudniony, czyniąc to, co
fię wyżey wyraziło.
Ktokolwiek przy zgonie iyci.’będzie
EQGU nabożnie polecał fw* du Izę,\ ej
~%*iac udy, á przynaymnicy leretm Nayswîçtfzc ïmî$ JEZüS , załuiąc fzezerzc
za grzechy, y i łko wyźey fpowiadawiey
fię y Kommun íkowawízy, á nicmogąc 1
do tego przy?ć, przynajmniej fk'rufzony,
doftąpi odpufzczer a wlizylriaçh grzc-
chow y Zupełnepo Odpaftu.
Kaźdcn z rzeczonych Od ptrftow może
Łydź ofiarowany na ratunek dufz wÇz r
t :U zoftaiących. ,
Dl?l doiłąpienia rzeczonych Odpuftow
dofyć mieć koronkę, lub metalik, albo,
krzyżyk benedyk' wany odOycá Świę-
tego z'tymi OdpuíláiTjrfci( lub te? benedy
kowany od tych, ktofzy od famego Qý
cá Świętego matą nâ to wyraźne pozwo-
lenie, ^achowuiąc fię poéíng wyrażone-
go przepifánia- by eż t ákowcmodlitwy
povjďnien z obowiązku odmiłw tac.
Rozkązuie Oyciec Święty , ążeS w
'iOziiwąnlu y używaniu tych koronek,
metalików Sec, zachowany był Dekret •
fzczęsliwey pamięci Alexandra VU- Pa, r
picia, drukowany dn:g 6. Lutego i<>$?• I
to ieił: iż meta Irki, koronki Sic. benedy
kowane z wyżey wyrążonem Odpada-
mi, nie mogą iîuzyé'tylko t-m Óiobom,' !
którym "ędą po/wolóne, lub tym- któ-
rym od Olob mśiących rozdawania in-
nym pozwolenie ,tzpicrwfze.y {ręki bę- !
da dine, iż nic bydź pożyczane iqnytn,
nym* Am też dr-em darowane, iniczey
tracą Odpofty które matą, A utraciwfi r
, ie , na içh «îieyfcç niemocą bydz
I inne nadane, ’ .
Swą Swiątpbliwoi c zákazuie , Azęby
oá innym niieyfcu precz Rzymu » Ipu-»
Ry te me były drukowane % bęz wyra,
^niego pozwolenia S wiotcy K,ongreg?cyi
Odpuftow

[madohora]

i napojeni ciało twoje, a nie uważasz, iż to za
często! A gdyby bogacz jak i corocznie, albo co-
miesiąc albo jeszcze częściej obsypywał cię skarbam i
swemi, czy liż byś się gniew ał? Jubileusz, to lekarstw o
dla dusz chorujących, to pokarm pokrzepiający, to-
skarb, to wspomożenie śród nędzy tego świata
koniecznie potrzebne, a ty miałbyś nie chcieć
przyjąć go?
„Ojciec święty podobno nader hojnie rozdawa
skarby kościoła!“
I owszem, nader hojnie! ale cóż w tern złego?
Kiedy ojciec, widząc iż najukochańsze dziecko jego-
już kona, jeszcze za ostatni grosz sprowadza lekarza,
nie czyniż li powinności swojej? A cóż by św iat
m yślał o ojcu, który mając skarby nieprzebrane,
obojętnie p atrzał by na okropne cierpienia jedynaka,
i nie postarał się o lekarza i lekarstw a? Uważaj
więc: Ojcem niezmiernie bogatym jest N am iestnik
Chrystusów, gdyż szafuje nieograniczonemu i nigdy
niewyczerpanemu zasługam i Jezusa, a Jedynakiem
jego jesteś ty, jako członek jednego kościoła Chry-
stusowego, a ty jedynaku śm iertelnie chorujesz;
»nader sm utne czasy obecne; królestwa upadają,,
m ocarstw a giną, a ludzie najniegodziwszych zasad
knują bezzecne zam iary; kiedyć już i Bóg sam
straszliwemu karam i grozi, toć podobno przyszłość
sroższe jeszcze klęski przyniesie!“ Tak to w liście-
swoim nasz Leon Papież o chorobie jedynaka mówi;,
jakoż tedy konającem u nie podawać lekarstwa,
z którego pomocy słusznie spodziewać się można?
»Ludzie tern zuchwałej grzeszą, im łatw iej odpust
zyskają!« Czy to praw da ? A jeżeli prawda, któż
w inien? Czy Jubileusz? Aleć zaiste nie tak. Kto-
teräz lekkomyślnie grzeszy, ten też podczas zeszłego
Jubileuszu nie sta ra ł się o zyskanie odpustu. A
w reszcie czy liż o lekkomyślnych nie w ypada wię-
kszego mieć staran ia ja k o pobożnych? W szak i
boski nasz Pasterz D obry dziewięćdziesiąt dziewięć

[madohora]

domu pierw otnego; uwolniony z więzów szatańskich
odpocząć ma w słodkiej wolności służby bożej.
Gdyż więc Jubileusz je st zwyczajnym tylko odpu-
stem zupełnym, jaki przez wstąpienie do któregokol-
wiek z licznych bractw kościelnych, przez odmawianie
tak zwanych m odlitw odpustowych, przez odwiedzanie
pewnych odpustam i uprzywilejowanych kościołów,
łub przez pełnienie niektórych uczynków miłosierdzia
zyskać można, tedyć pierwszem będzie zadaniem
wiedzieć, co to jest »odpust«.
Otóż odpust w ścisłem swem znaczeniu nie jest
przebaczeniem grzechów łub darowaniem k ar wie-
cznych, lecz jest zupełnem albo też nie zupełnem
darowaniem k ar doczesnych. Odpuszczenie grzechów
i darowanie k ar wiecznych jedynie znaleść można
w św. Sakram encie Pokuty. Skoro się więc szczerze
przed kapłanem pełnomocnym wyspowiadasz, odpuści
ci P an Bóg wszystkie tw e i najcięższe grzechy
i wszelkie wieczne kary, na jakiekolwiek mogłeś
zasłużyć chociaż by w najgłębszem piekle.
Może odpowiesz: »Jeżelić tak, na cóż tedy
odpusty?« Otóż musisz wiedzieć, że każdy grzech
śm iertelny na dwojaką przed Bogiem zasługuje
karę, na wieczną, k tó rą musiałbyś ponosić w piekle,
i na doczesną tu na świecie; grzechy zaś powszednie
czyli m ałe pociągają za sobą tylko karę doczesną,
n. p. choroby, nędzę, prześladowanie, uszkodzenie
m ajątku i t. p.
K to się więc szczerze wyspowiada, odbiera n a ­
tychm iast przebaczenie wszystkich grzechów i wszy-
stkich k ar wiecznych, ale kary doczesne nie przestaną
wisieć nad nim, człowiek czy chce czy nie chce,
ponosić je musi, bądź tu w doczesności, bądź po
śmierci w czyścu.
Uważaj dalej, iż Bóg, będąc Świętością n aj-
doskonalszą najmniejszym grzechem brzydzić się
musi, więc najm niejsze niedobre słówko, najm niejszą
naw et myśl nieenotliwą karać będzie! Ileż zaś

[madohora]

kilkunasto — naw et kilkadziesiąt — letnie ostre
posty o samym tylko chlebie i wodzie! i t. p.
Cóżbyś rzekł, gdyby po uczynionej szczerej spowiedzi
kapłan ta k mówił do ciebie:
»W ielkie są tw oje grzechy, lecz P. Bóg miło-
sierny wszystkie przebaczy i kary piekielne daruje;
ale na zadosyćuczynienie sprawiedliwości jego będziesz
odtąd pościł dwadzieścia lat o suchym chlebie
i w odzie!«
Nie bój się, żaden kapłan nie wyczyta ci ta-
kiego w yroku, ale pam iętaj, że takie kary w pier-
wszych w iekach istniały. Obecnie zaś przem awia
kościół do ciebie tem i słowy:
»Odmawiaj po spowiedzi znajome ci modlitewki
odpustowe, dawaj jałm użnę, bądź członkiem bractw
kościelnych, odwiedzaj kościoły uprzywilejowane,
uczęszczaj ile tylko możesz na Msze św. i inne n a ­
bożeństwa, zachowuj przeznaczone posty, ta k bowiem
pokażesz, że prawdziwie masz szczere pragnienie
zadosyć uczynić sprawiedliwości boskiej, a za to ja
z nieprzebranego skarbu zasług Jezusa i najświętszej
M atki jego i Świętych tyle ci ofiaruję, ile ci potrzeba
do zupełnego albo częściowego wypłacenia się przed
sprawiedliwością boską, słowem, czyń co ci radzę,
a za sumienne wykonywanie tak łatw ych zadań
ja z mocy od Jezusa otrzymanej, zwięzywać albo
rozwięzywać, ze skarbu zasług Chrystusowych udzielę
tobie tyle, ile ci potrzeba do wynagrodzenia win
tw oich przed Bogiem, t. j. grzechowy tw ój dług
m usi być wypłacony, ale nie będziesz go płacił ty,
któ ry nic nie masz, lecz go zapłacą nieskończone
zasługi życia, męki i śmierci Chrystusowej za to,
że przez pełnienie moich zadań na takie uwzglę-
dnienie sobie zasłużyłeś.«
Takie więc częściowe lub zupełne darow anie k ar
doczesnych za grzechy przez spowiedź sakram entalną
już odpuszczone nazywamy „odpustem“ . Jest to
ta k samo, jak gdybyś ty za jakieś przewinienie osą

[madohora]

ru je 100 dni, albo 7 lal, albo 50 la t m ąk czyśćco-
wych na które zasłużyłem ? I tu błądzisz! Owe
liczby znaczą tylko, iżby P. Bóg od kary czyscowej
tyle ujął, ile byś sobie zasłużył przez ostry post
0 chlebie i wodzie przez 100 dni albo 7 la t albo
50 la t trw ający. Może myślisz, iż to bardzo
wielki odpust, a w rzeczy samej jest bardzo krótki.
Post bowiem niedokucza ciału tak ja k ogień;
w ostrym owem poszczeniu może przeżyłbyś 7 la t
1 więcej, a nie um arłbyś, ale w ogniu zginiesz,
w je dnem momencie ! Z tąd więc poznasz, że naw et
100 lat postu i odpustu nie ważą jeszcze tyle, ile jedna
m inuta cierpień w ogniu, szczególnie w ogniu czyśćco-
wym ! Sądźże więc sam, czy łatw ą jest rzeczą w ypłacić
się zupełnie sprawiedliwości boskiej ! Chociażbyś za
pobożne jakieś ćwiczenia codziennie zyskał kilka lat
odpustu, bądź pewien, że codzienne tw e zasłużone
przez grzech kary są liczniejsze jak zyskane tw e od-
pusty ; nadto nie masz ani tego upewnienia, czy owe
modlitwy i ćwiczenia czyniłeś ta k pobożnie, jak
potrzeba, aby owych odpustów stać się godnym!
N a takie więc trudności zważając postępuje so-
bie kościół święty katolicki z nam i zupełnie jako
M atka najtroskliw sza z dziatkam i swemi, t. i. wszel-
kim sposobem sta ra się o jak najznaczniejsze skró-
cenie albo o zupełne odpuszczenie k ar doczesnych,
mianowicie czyscowych, wskazując -nam rozliczne
sposoby i okazyje do zyskania odpustu zupełnego.
Odpust zupełny! Darowanie k ar w szystkich!
Jak aż nieograniczona dobroć boska! Ileż więc
człowiek starań dokładać powinien, aby takiego
dostąpić o d pustu! Aleć przeciw nie: im większa
szczodrobliwość boska, tern niegodziwsza obojętność
ludzi; pełnienie w arunkowych pobożnych ćwiczeń
odkładają z dnia na dzień, i ta k zam iast skarbów
nie zyskają nic, przy tern na większe jeszcze zasługują
ukarania, nie przyjm ując jałmużny, której Bóg
dobrotliwy tale szczodrze udziela!

[madohora]

wy, co zbłądziwszy z dróg zbawienia giniecie pod
jażm em niecnych żądz i szatańskiej niewoli. W ejrzyj-
cie w serca wasze a pojednajcie się z Bogiem!«
Najprzewielebniejszy nasz X iątę Biskup do zy-
skania odpustu tem i słowy nas zaprasza:
»Porachujm y się z sumieniem i z grzechami
naszemi i wołajmy ja k ów syn m arnotraw ny: Oj-
cze, zgrzeszyłem przeciw niebu i Tobie, ale patrz,
oto głębokim zdjęty żalem za grzechy moje, chcę
się szczerze ich wyznać z mocnem postanowieniem,
że się nawrócę na drogę przykazań twoich. O droga
trzodo moja, przypomnijcie sobie ów czas i owe
słowa, które P. Jezus krótko przed męką swoją
mówił do ludu swego: Jeruzalem, Jeruzalem , ile-
kroć chciałem zgromadzić syny twoje, jako kokosz
kurczęta swoje pod skrzydła zgromadza, a niechcia-
łoś; Ach żebyś jeszcze tego oto dnia poznało, co
je s t ku zbawieniu twemu!«
Starajm yż się więc o wypłacenie długów naszych,
usiłujm y się zyskać odpust zupełny, którego dostą-
pić można pod następującem i w arunkam i:
1) Potrzeba się szczerze wyspowiadać wszystkich
wiadomych grzechów, a to ze skruchą i mocnem
postanowieniem popraw y i przyjąć z najw ię-
kszą pobożnością kommunię św.
2) Potrzeba w intencyi Jubileuszu odwiedzać
kościoły wyznaczone.
3) Trzeba pełnić uczynki um artw iania samego
siebie.
4) Potrzeba w edług możności w duchu pokuty i
miłości dawać jałm użny, a to hojniej ja k po
inne razy!
W szystkie te obowiązki jeszcze niecoś obja-
śnim y :

[madohora]

b) Odwiedzanie kościołów.
D rugim w arunkiem uzyskania odpustu jubi-
leuszowego jest odwiedzanie kościołów. Odwiedzanie
takow e możno jest naśladowaniem pielgrzymek, na
które w dawnych czasach chrześciańskich wielcy
grzesznicy skazywani bywali. Pielgrzymowano do
grobu Pańskiego w Jerozolimie, odwiedzano groby
św. P iotra i Paw ła w Rzymie, św. Jakoba w
Kompostelli, św. M arcina w Turonie i t. p. W
sprawie obecnego Jubileuszu rozporządził Ojciec św.
iż mieszkańcy owych m iast, w których się trzy
znajdują kościoły katolickie, powinni te trzy kościoły
odwiedzić, a to każdy dwa razy, że więc czynić
powinni sześć odw iedzeń; gdzie dwa tylko kościoły,
odwiedzać powinni każdy trzy razy, a gdzie jeden,
te n więc odwiedzić sześć razy, a podczas tegoż odwie-
dzania modlić się w intencyi Ojca św. t. j. w sposób
m odlitw w tejto książeczcze umieszczonych. K to bykolw iek nie był w stanie do kościoła iść, powinien prosić Ojca swego duchownego o wyznaczenie innych warunków

[madohora]

O Jałmużnach.
Błogosławieni miłosierni, albowiem oni m iło-
sierdzia dostępują, mówi P. Jezus, dodając: Coście
jednem u z najmniejszych uczynili, toście mnie
uczynili!
Rozumie się, że ów jeszcze nie udziela jałm użny,
który to wraca, co bezprawnie posiada. K to bli-
źniego swego bądź w m ajątku, bądź w sławie
ukrzywdził, musi krzywdę wynagrodzić, inaczej
bowiem ani niech nie myśli o zyskaniu odpustu.
Jeżeli zaś nie wiesz jako nagrodzić, albo już nic
nieposiadasz i nie jesteś w stanie wynagrodzić, albo
nie wiesz, gdzie się ów znajduje, którem u nagrodzić
należy, pytaj o radę spowiednika.
Jeżeli pościsz, daj to czegoś nie spotrzebow ał ubogim, daj jeszcze więcej. Jeżeliś sam ubogi, okaż litość tw ą nad ubogim modląc się za n iego; odwie-
dzaj chorujących; gdzie możesz, nam aw iaj oziębłych
do uczynienia zaniedbanej spowiedzi, pojednaj się
z sąsiadem, dawaj spory grosz na Ojca św., który
takiej jałm użny nie bierze dla siebie, lecz rozdawa
n a potrzeby powszechne kościoła; nie zapomnij o
bractw ie św.1', M ichała, św. Bonifacego, Dzieciątka
Jezus: kolekta bowiem tych bractw obraca się na
wybudowanie kościołów i szkół w ubogich krajach,
n a wychowanie pogańskich dziatek w wierze kato ­
lickiej. Pam iętaj, co mówi Chrystus P a n : Jak ą
m iarką wy mierzycie, ta k ą będzie wam odmierzano.
Czytając powyższe obowiązki może westchniesz:
»Któż może wszystko to wypełnić!« Otóż niechaj
każdy czyni ile może! Zacznij tylko a zobaczysz,
że wszystko możesz; przytem pam iętaj, że czego
nie wypełnisz tu za życia, będziesz m usiał wypłacać
w okropnym ogniu czyscowym, a tam będziesz
cierpiał-m ożno_jlługie la ta za to, czegoś tu w kilku
godzinach niecliciał czynić chociaźeś mógł.
K to by mniemał, że Boga m ożna przebłagać na
każdy czas, nie tylko w czasie Jubileuszu, że człowiek
może zawsze około zbawienia swego pracowrać —
n a to odpowiadam: i owszem takci jest, aleć i to
wiadomo, że pewne czasy skuteczniejsze są, zda-
tniejsze do ćwiczenia się w dobrem.
W szak i Duch św. woła: Szukajcie P ana, kiedy
znalezion być może, wołajcie do niego, kiedy jest
bliski! Dziś jeszcze, kiedy usłyszycie głos w ołają-
cego, nie zatwardzajcież serc w aszych!
Do któregoż zaś czasu jeżeli nie do Jubileuszu
słuszniej przystosować by można słowa Paw ła św.:
»Oto teraz czas przyjemny, oto teraz dzień zba-
wienia!« Nie jednego bowiem człowieka, n iejed en
naród, lecz wszystkie dzieci swoje, dwieście m ilio-
nów katolików zaprasza Ojciec św. do czynienia
pokuty, do wszystkich wołając, pójdźcież i skosztujeie jak słodki jest P a n ! Spieszże więc i ty, stra-
cona możno owieczko Chrystusowa, śpiesz się, boć
i ciebie odkupił Zbawiciel boską krw ią rozlaną, i
ciebie powołał do nieba, i dla ciebie już jest zgo-
tow ane miejsce w królestwie niebieskiem, nie rozpa-
czaj, możesz i ty pomimo mnóstwa grzechów twoich
hyc zbawionym na wieki, ale idź a ja k najsumienniej
korzystaj z nieograniczonych łask Jubileuszowych.
Do ciebie to mówi P a n : Nie chcę śmierci bez-
bożnego, lecz aby się nawrócił i żył na wieki.
1) U w ażaj: Jubileusz roku 1879 trw a od pierwszej
Niedzieli Postu aż do Niedzieli Świątecznej,
czyli od 2 go Marca do 1 go Czerwca włącznie.
2) Spowiedź jubileuszowa zastąpi spowiedź wiel-
kanocną, wielkanocna spowiedź jubileuszową.
3) Odwiedzanie kościołów można uczynić przed
spowiedzią jubileuszową albo po spowiedzi.
4) W yznaczone sześć odwiedzeń można dowolnie
podzielić na cały czas Jubileuszu, więc _ n l h n .-----
codziennie jedno odwiedzenie, albo co tydzień,
albo co dwa tygodnie jedno odwiedzenie, by
tylko wszystkie sześć wykonano w czasie wy-
znaczonym Jubileuszu. >
5) K tóre kościoły odwiedzać — to w każdej
parafii wyznaczy ojciec duchowny.
6) Chorujący, uwięzieni, podróżujący, zakonnicy
lub zakonnice klasztorne, nie wychodzące poza
progi klasztoru, od spowiedników swoich
dowiedzą się, pod którem i w arunkam i odpust
zyskać mogą.
7) Dzieci, które do pierwszej komunii św. jeszcze
nie przystąpiły, mogą dostąpić odpustu przez
spowiedź tylko i odwiedzenie kościoła.
8) W jakiejkolw iek niepewności trzeba prosić
Ojca duchownego o doradę i wynanczenie.
9) Zyskany odpust Jubileuszowy można ofiarować duszom w czyścn cierpiącym

[madohora]

Odpust Porcyunkuli
We wszystkich kościołach zakonu św. Franciszka,
trwający od nieszporów dnia 1 sierpnia aż do skoń-
czonych nieszporów dnia 2 sierpnia.
Każdego roku otwiera się w dniu 1 sierpnia źró-
dło nieprzebrane we wszystkich kościołach Franci-
szkańskich, bo źródło szczególniejszego miłosierdzia
Boskiego — odpust zupełny, to znaczy odpuszczenie
wszystkich kar doczesnych, na które człowiek zasłu-
żył od urodzenia swojego aż do chwili wejścia do
kościoła Franciszkańskiego. Historya tego odpustu
nadzwyczajnego jest następująca: (podajemy historyę
dla pożytku czytelników naszych z powodu zbliżają-
cej się uroczystości Matki Boskiej Anielskiej czyli Por-
cyunkuli.)
W roku 351 po Chrystusie w miesiącu Maju uj-
rzeli mieszkańcy Jerozolimy na niebie krzyż jaśniejący,
rozciągający się od góry Kalwaryjskiej aż do góry
Oliwnej. Po tern widzeniu cudownem wybrało się
czterech pielgrzymów z Jerozolimy do Rzymu, by od-
wiedzić groby św. Apostołów Piotra i Pawła. Piel-
grzymi ci będąc na posłuchaniu u ówczesnego papie-
ża Liberyusza, prosili go jako właściciela ziemi wło-
skiej, by im pozwolił osiedlić się na dolinie Spoleto.
Otrzymawszy zezwolenie, przybyli w okolicę miaste-
czka Assyźa, gdzie kupili od mieszczan kawałek ziemi
tak zwaną porcyę ziemi, na której wybudowali małą
kapliczkę oraz mieszkanie pustelnicze dla siebie. W
kaplicy tej, którą zbudowali na cześć Maryi Zwiasto-
wania, złożyli w ołtarzu relikwie z grobu Chrystusa.
Bo śmierci tych pustelników kapliczka ta była opu-
szczoną, dopiero w ósmym wieku zajęli się tą kapli-
czką Ojcowie Benedyktyni, którzy ją odrestaurowali,
a ponieważ w tej kaplicy słyszano często śpiewy anio-
łów, nazwano ją ogólnie kaplicą Matki Boskiej Aniel-
skiej lub Porcyunkuli, bo do tej kapliczki należała por-
cVa ziemi. Z biegiem czasu i okoliczności ta kaplica
Ostała opuszczoną i groziła upadkiem tak dalece, że
tej kaplicy nabożeństwo już się nie odprawiało, a
kaplica ta służyła na nocne schronienie się pasterzy,
Pasących trzodę w tej dolinie. Ołtarz Zwiastowania
Otrzymywali pasterze, którzy tutaj różnych łask do-
znawali, a śpiewy aniołów często słyszeli.
W wieku 13, gdy ta kaplica groziła zawaleniem
Przez ząb czasu, powstał św. Franciszek seraficzny,
........ , j „ , ..... ............. ............ ..
Straszna tajemnica.
(Ciąg dalszy.)
— Tak, odpowiedział Herman, musiałeś mnie nie-
mal wyrzucić za drzwi, zanim pojąłem, że to tylko
oja mego szczęścia uczyniłeś, aby mi wskazać wyższe
?*ery sztuki, które byłbym chętnie ofiarował za wyra-
janie zegarów i lichtarzy w twej fabryce.
Teraz wprawdzie poczynam być znanym, a może i
dawnym; ale kto mi zaręczy, że też jak dawniej...
— Posiadam przyjaźń mego starego mistrza ? A
,'ęc pozostałeś członkiem rodziny, Hermanie? kocham
C|S jak Bernarda i może więcej od Ksawerego...
— Doprawdy?
— Bądź tego pewnym.
—- Ale gdybym cię prosił o jednę łaskę?
~~ Jestem prawie pewnym, żebym ci jej nie od-
mówił.
— Choćby chodziło o bardzo ważną sprawę?
— Wtedy tern więcej!
h — A więc, rzekł Herman Berry, zdobywając się
a całą swą odwagę, pozwolisz mi tę figurę ofiaro
pannie Sabinie? Jutro są jej imieniny... i...
h> — Kochane, szlachetne dziecko, zawołał starzec,
l1.6 Śmiesz domówić?... A przecie przepędziłeś dziesięć
o w domu Duvala? Ody nas żegnałeś ze łzami w
J*ach, tu pozostawiłeś najpiękniejszą część prze-
j/Ości z wesołemi nadziejami na przyszłość... Ale
św- Była potrzebną dla ciebie... Niebezpieczeństwa
Dr ata były ci obcemi; miałeś je poznać, aby się
z walkę życia doskonalić. Na swej artystyczne
°dze nie popełniłeś żadnego błędu. Twoje oko by-
który zapragnął tę kapliczkę odbudować; poprosił ten
mąż święty papieża Honoryusza 111, by mu pozwolił
tę kapliczkę odbudować i przy niej z Braćmi swoimi
osiąść, na co chętnie Papież zezwolił, a w roku 1209
do odrestaurowaniu tej kaplicy Matki Boskiej Aniel-
skiej czyli Porcyunkuli osiadł św. Franciszek z Braćmi
swoimi przy tym kościółku, przy którym założył swój
zakosi — dlatego też to miejsce nazwanem jest
kolebką zakonu Franciszkańskiego.
W pewnej nocy w miesiącu Styczniu modlił się
jak zwykle św. Franciszek o nawrócenie grzeszników
zatwardziałych w swojej celi zakonnej, gdy nagle
stanął przed nim anioł, przybrany z rozkazu Bożego
w ciało ludzkie, który rzekł: Franciszku! idź do ko-
ścioła; bo tam czeka Cię Jezus z Maryą Matką swoją
— anioł zniknął. Poszedł św. Franciszeek do kościół-
ka, ujrzał Jezusa w majestacie wielkim i Maryę Naj-
świętszą w otoczeniu aniołów; sługa Boży padł twarzą
na ziemie, adorując Jezusa, który rzekł do męża Bo-
żego: Franciszku, przez wzgląd na twoją gorliwość
o zbawienie dusz ludzkich, proś mię, o co zechcesz,
a otrzymasz. O co prosił Franciszek święty? czy o
zdrowie czy o majątek? czy o jaką doczesność? o co
byśmy prosili, gdyby Jezus tak do nas przemówił,
jak do św. Franciszka? Mąż ten święty bez namysłu
rzekł: Zbawicielu Chryste Jezu! błagam Cię, chociaż
jestem nędznym grzesznikiem, abyś raczył z miłosier-
dzia Twego dozwolić, aby każdy zwiedzający ten u-
bogi kościółek M. B. Anielskiej czyli Porcyunkuli,
dostąpił po wyspowiadaniu się grzechów w Sakra-
mencie Pokuty, odpuszczenia wszystkich kar docze-
snych, na jakie zasłużył od urodzenia swego aż do
chwili wstąpienia do tego kościółka. A zwracając się
do Maryi asystującej Synowi swojemu rzekł: Ciebie
zaś Matko Boska Anielska proszę jako Obronicielkę
rodu ludzkiego, abyś raczyła się wstawić za mną do
Synaczka Twojego, abym otrzymał tę łaskę, o kórą
błagam. Wtedy Marya odezwała się: Wszechmocny
Boże a Synu mój kochany! błagam Cię, abyś przyjął
prośbę tego ubogiego Franciszka. Następnie odezwał
się Jezus: Franciszku! prosisz mię o rzeczy wielkiej
wagi — udzielam Ci tej łaski, o którą prosisz, ale
więcej jeszcze będzie ci dane, chcę jednak byś się udał
do mojego zastępcy do Rzymu, który ma władzę
związania i rozwiązania z prośbą, by potwierdził ten
odpust, którego ci udzieliłem. Tymczasem, gdy się to
działo w kościółku, bracia zakonni trwający po celach
lo zwrócone tylko na jednę gwiazdę, serce twe znało
tylko jednę miłość!... To pięknie, to rzadko! Często
nazywałeś mnie swym dobroczyńcą, swym mistrzem,
pozostaje mi tylko jedno miano, które mi dać możesz.
— Jedyne miano? Ty mnie pojmujesz? Chciałże-
byś?...
— A więc uściskaj swego ojca! dodał pan Du-
val, wyciągając ku niemu ręce.
W serdecznym uścisku otworzyły się ich serca,
a w oczach rzeźbiarza łza zabłysła. Pan Duval był
także wzruszonym i z niechęcią spojrzeli na lokaja
Franciszka, który stojąc na progu, wołał:
— Czy zechce pan teraz przyjąć pana Moreta?
— Czemu nie, odrzekł Duval, idąc ku drzwiom.
— Więc moja statua...
— Jest odtąd własnością Sabiny, nie będzie po-
trzebowała długo czekać na tę przyjemną niespo-
dziankę.
To rzekszy Duval, odwrócił się w drugą stronę
pracowni i zawołał:
— Lipp Lapp!
Na ten głos ukazała się dziwaczna postać, stoją-
ca wyprostowana, podczas gdy długie jej łapy zwie-
szały się obok chudego ciała. Zbliżyła się do swego
pana.
Była to wielka małpa, z gatunku orangutanów, z
rozumną twarzą, o łagodnem spojrzeniu, z szerokiemi
ustami, którym tylko brakło mowy. Miała na sobie
złotem i perłami naszywaną suknią, rodzaj liberyi. Ró-
żnokolorowy turban okrywał jej głowę i zdawała się
być dumną z bogactwa ubioru.
Jeden z przyjaciół Duvala przywiózł ją ze sobą
z wyspy Jawy i dał mu ją w podarunku. To czwo-
na modlitwie, zdziwieni śwattością, która wybuchała
z okien kościółka, przyszedłszy pod drzwi jego, słyszeli
całą rozmowę Franciszka z Panem Jezusem i Maryą,
ale do kościółka wejść się nie odważyli. Zaraz na drugi
dzień, a było to w Styczniu r. 1221, wybrał sie św.
Franciszek w towarzystwie dwóch Braci do Perugii,
miasta o 5 mil od Asyżu odległego, gdzie chwilowo
przebywał ówczesny papież Honoryusz III.
Stanąwszy przed Papieżem rzekł św. Franciszek:
Ojcze święty, przed kilku laty odbudowałem mały ko-
ściółek Porcyunkuli w Twoich posiadłościach blisko
Assyżu. Pan Jezus w objawieniu obdarzył ten ko-
ściółek odpustem nadzwyczajnym, któregoby dostąpił
każdy odwiedzający ten

[madohora]

Św., Franciszek z Assyżu, im więcej postępował w do-
skonałości, im bardziej jednoczył się z Bogiem, tern więcej
przelewał łez i uczuwał boleść dla zguby dusz odkupionych
krwią Pańską najdroższą. Zaczem nie przestając nigdy prosić
miłosierdzia od Boga za grzesznymi i pragnąc wszystkim lu-
dziom zbawienia, gdy w roku Pańskim 1223 pewnej nocy
w bliskości kościoła Porcyunkuli był w modlitwie, okazał mu
się anioł, i rzekł mu, aby zaraz poszedł do kościoła, bo tam
Pan Jezus z Matką swoją i z wielką gromadą aniołów nań
czekają. Usłyszawszy to miłe poselstwo, św. Franciszek po-
szedł natychmiast do kościoła i tam znalazł Pana Jezusa sie-
dzącego, nad wielkiem ołtarzem na stolicy królewskiej,, z naj-
świętszą Matuchną swą, po prawej stronie siedzącą, otoczonych
wielkiemi wojskami Duchów błogosławionych; a gdy upadł
na ziemię, usłyszał głos Pański do siebie tak mówiący: »Wiedz
o tym, Franciszku, żem usłyszał twoje modlitwy i wiem, z ja-
kiem staraniem i z jaką pilnością ty i bracia twoi staracie się
0 zbawienie dusz; prośże mnie o jaką tylko chcesz łaskę dla
dusz zbawienia a ja wszystko uczynię«. Zarazem Święty ośmie-
liwszy się i wzburzony tak wielkiem ofiarowaniem Pańskiem
z pokorą wielką odpowiedział»Panie Jezu Chryste! ja nędzny
1 niegodny grzesznik, z uczciwością jaką mogę największą,
proszę Cię, abyś raczył uczynić tę' łaskę wszystkiemu ludowi
chrześcijańskiemu i dał powszechne odpuszczenie i zupełny od-
pust wszystkich grzechów onym wszystkim, którzy wyspowia-
dawszy się i skruszeni będąc nawiedzieliby ten tu kościół.
A ciebie też proszę, najchwalebniejsza Panno, Matko święta
i Orędowniczko nasza, abyś się przyczyniła za mną i za wszy-
stkiemi grzesznikami u twojego najsłodszego Syna«., Na te
słowa Najśw. Panna zaraz powstała i wedle woli Świętego
zaczęła prosić Pana Jezusa mówiąc: »O najwyższy Panie mój
i Synu żywota mojego, proszę Cię, racz pozwolić tę łaskę
twemu słudze wiernemu, o którą prosi z taką miłością ku zba-
wieniu ludzkiemu. Tego ty sam nad wszystkie inne ęzeczy
pragniesz; pozwólże mu jej przeto w tym kościele moim ku
czci twej i ku zbudowaniu twego świętego Kościoła«. Zatem
Pan zaraz odpowiedział: »Franciszku, ta łaska, którą żądasz,
jest bardzo wielka; jednak to twoje pożądanie podobne mojemu
zasługuje więcej. Przetoż ci pozwalam tego, o coś mnie pro-
sił. Ale idź do. mojego wikarego, któremu dałem moc zwią

[madohora]

Jeszcze nie był naznaczony dzień, którego miał być
otrzymany pomieniony odpust. Lecz gdy przyszedł Ojciec św. Franciszek do kościółka Maryi Anielskiej, będąc w celi na mo-
dlitwie około północy, ukazał mu się szatan w postaci aniel-
skiej, mówiąc: »0 ubogi Franciszku, czemu chcesz umrzeć
przed czasem ? czemu psujesz zdrowie tak długiem niespaniem ?
czyli nie wiesz, że noc jest uczyniona dla spania i że sen jest
przedniejszym posiłkiem ciała.« Czemu się chcesz zabić ? Czyli
to nie lepiej, szanować zdrowie, którymbyś mógł służyć dłużej
Panu twemu i więcej ratować dusz? Nie psuj więc sobie
zdrowia zbytniem czuwaniem i modlitwą.« Co słysząc Ojciec św.
znając zdradę nieprzyjacielską, który go kusił, powstawszy
z modlitwy poszedł z celi i rzucił się do ciernia ostrego i po
nim tak się przewracał i tak aż wszystek krwią się oblał, roz-
mawiając tak ze sobą: »0 ciało moje, jak daleko lepiej, bawić
się naśladowaniem męki Pańskiej, jak się oddawać rozkoszom
świeckim.« Tymczasęm okazała się jasność wielka, a w środku
lodu, którego w styczniu było dosyć, w onym chruście cier-
niowym, obaczy róże śliczne i białe i czerwone, a do tego
piękny pułk Aniołów tak wielki, iż od owego miejsca zastąpili
całą drogę aż do kościoła; z których jeden rzekł do św. Fran-
ciszka: »Pójdź Franciszku, bo na ciebie Bóg czeka.« Franci-
szek poszedł przed swego miłego Pana i z wielką uczciwością
upadłszy na kolana rzekł: »Najłaskawszy Panie, Rządzco nieba
i ziemi, gdy żeś raczył pozwolić odpust zupełny temu ko-
ściółkowi, proszę cię, żebyś też naznaczył dzień, w którymby
go można dostąpić.« Na co Pan odpowiedział: »Bardzo rad
uczynię, co ty chcesz, a przetoż naznaczam pierwszy dzień
sierpnia, od nieszporów tegoż dnia aż do zachodu słońca dru-
giego dnia po święcie, którego ja wybawiłem Piotra apostoła
mojego z okowów Herodowych.«
Podziękowawszy Święty rzekł: »Powiedz mi jeszcze,
Panie mój, jako o tern wiedzieć będą ludzie i jako temu zu-
| pełnie uwierzą?« A Pan do niego: »Wróć do mojego Wika-
rego i weź z sobą kilka z braci twoich, którzy się przypa-
trzyli, temu widzeniu i proś go, żeby potwierdził dzień i kazał
A. ogłosić ten odpust.« Zaczerni gdy aniołowie śpiewali hymn:
Te Deurn laudamus Pan znikł a Franciszek wziąwszy trzy
róże białe i trzy czerwone z wyżej pomienionego krzaku puścił
się w drogę z trzyma braćmi, którzy byli świadkami owego
widzenia, poszedł do Papieża, który już był wrócił do Rzymu
i zdał mu sprawę o tern, co Chrystus był do niego przemówił,
i przyzwał towarzyszów na świadectwo i dał mu też one
róże. Ojciec św. wysłuchawszy go pilnie i nie mogąc się na-
patrzyć onych kwiatków różanych, tak ślicznych, tak do niego
mówił: »Ta róża w miesiącu styczniu zaprawdę sama dostatecznie wyświadcza prawdę wszystkiego coś mi powiedział.
Przetoż będę mówił z kardynałami, jako dogodzić twojej prośbie.«
Franciszek nazajutrz wrócił do Ojca św., gdy tenże byłwkon-
systorzu z kardynałami i z rozkazu papieskiego przedłożył do-
wodnie wszystko i jako naznaczenie dnia odpustu od Pana
otrzymał. Co gdy uczynił, rzekł Papież: »Gdyżeśmy w tern
upewnieni, iż wola Pana Jezusa najwyższego i prawdziwego
biskupa, którego- my aczkolwiek niegodnie miejsce trzymamy
na ziemi, jest taka, udzielamy też ze strony naszej odpustu zu-
pełnego na wieki do wymienionego kościoła na tenże dzień.«

[madohora]

Szczsptea przepisy o
Di'igo czrść konstytucji „In
oulgentilpuin docinna” po-
Otje . dwadzieścia nowych
EŁci egóiovřych przepisów, do-
tycząeyćft odpustów:
1- Odpust jest to darowanie
vvooeo Boga kary doczesnej
za grzechy zgładzone już co
do winy, zyskiwane przez
chrześcijan ina właściwie dys-
ponowanego, pod piwnymi i
określonym, warunkami, za
spi awą Kościoła, który jako
szafarz zbawienia autoryta-
tywnie zarządza skarbcem za-
t oscuczy ni en Chrystusa oraz
świętych i stosuje go.
2. Odpust jest albo cząstko-
wy, f Ibo zupełny, w zależnoś-
ci od tego, czy uwalnia od ka-
ry doczesnej w części, czy w
całości.
3. Tak cząstkowe jak zupeł
ne odpusty można zaw^ ze
aplikować zmarłym na spo-
sób wstawiennictwa.
4. Odpust cząstkowy będzie
odtąd określany tylko słowa-
ttii „odpust cząstkowy” bez
oznaczania dni czy lat.
' • Wierny wykonujący przy
najmniej ze skruszonym ser-
cem d>.,eło obdarzone odpu-
stem cząstkowym zj skuje za
sprawą Kościoła takie samo
darowanie kary doczesnej, ja-
kie sam już uzyskał swoją
czynnością.
6. Odpust zupełny można
zyskać tylko jeden raz w cią-
gu dnia — z zachowaniem
jednak warunków zawartych
pod nr 18 dla znajdujących
się w niebezpieczeństwie
-mierci. Odpust cząstkowy
można w jednym dniu zyskać
częściej, chyba że wyraźnie
zaznaczono co innego.
7. Dla uzyskania odpustu
zupełnego jest wymagane wy-
konanie dzieła obuarzonego
odpustem oraz spełnienie
trzech warunków: spowiedź
sakramentalna, Komunia św.
°.ra í modlitwa w intencji Oj-
ca św- Wy maga się ponadto
wykluczenia wszelkiej skłon-
ności do jakiegokolwiek grze-
je'11» także lekkiego. Jeżeli
bl ak takiej dyspozy cji względ
nie spełniono warunków,
odpust jest tylko cząstkowy.
8. Owe trzy warunki moż-
spe,łn,ić w ciągu kilku dni
niufn *ub po wykonaniu prze
nak bf T-dZieła; Wł’Pada i"1'
to i ÍW- PrŁ>’^‘
inłr.r, ™*}viono modlitwę w
... cji Ojca św. w dniu, w
"'rjri wykonuje s; dzieło
ooda zone odpustem.
Jedna spowiedź sakra-
mentalna wystarcza oo zy: k;
a wielu odpustów zupeg-
natomiast z każdą Ko-
munią ćw. j modlitwą w in-
Djea św. można złączyć
yskanie tylko jednego odpu-
Etu zupełnego.
10. Warunl :owi odmówienia
•modlitwy w intencji Ojcc św.
yr,i się zadość odmawiając
Jogo intencji jeden raz ój-
rtio na?Z * Zdrowaś. Wie ni
km ^ odmówić jal.ą-
Wj,^1<?15 ii,n4 ńnoJlitwe wg
asr,ej pobożności,
bie Pozostają w mocy urraw
Ua spowiedników k. 035,
uprawniające ich do zamie-
niania czy to dzieła nakaza-
nego czy też warunków prze-
pisanych wiernym, którzy ich
nie mogą wykonać. Ordynariu
sze natomiast mogą wierny m,
nad którymi sprawują wła-
dze, jeśli oni zamieszkują
miejsca, gdzie w żaden sposób
albo tylko z trudnością mogą
przystąpić do spowiedzi i Ko-
munii św., zezwolić na zyska-
nie odpustu zupełnego bez
aktualnej spowiedzi i Komu-
nii św., byle byli skruszonego
serca i postanowili przyjąć te
sakramenty, skoro tylko będą
mogli.
12. Znosi się podział odpu-
stów na osobiste, rzeczowe i
miejscowe, aby tym jaśniej
podkreślić, że odpustami ob-
darza się uczynki wiernych,
chociaż te są nieraz związa-
ne z jakimś przeamiotem lub
miejscem.
13. Zbiór odpustów należy
zrewidować w tym kierunku,
aby tylko szczególne modlit-
wy oraz szczególno dzieła po-
bożności, miłości i pokuty by-
ły obdarzone odpustami.
14. Spisy i wykazy odpu-
stów zakonów, zgromadzeń
zakonnych, stowarzyszeń ży-
jących wspólnie bez ślubów,
instytucji świeckich i stowa-
rzyszeń wiernych należy czym
prędzej zrewidować tak, że
odpust zupełny można zyskać
tylko w określone dni, usta-
nowione przez Stolicę Apo-
stolską na wniosek najwyż-
s-OfO przełożonego lub —gdy
chodzi o stowarzyszenia wier-
nvch — ordynariusza miej-
sca.
15. We wszystkich kośrio-
îa-h i kap’icach publicznych
Istnieje możliwość zyskania
w dniu 2 listopada odpustu zu
pełnego, który można tylko
aplikować zmarłym. W krph-
ca^h półpubhcznych odpust
taki mogą zyskać wierni, któ-
rzy prawnie z nich korzysta-
ją. W kościołach zaś parafial-
nych można ponadto zyskać
odpust zopelny dwa razy w
roku: w śwdęto tytularne 1 w
Po-cjunkula, tj. 2 sierpnia lub
też w inny dogodniejszy dzień
ustalony przez ordynariuszy.
Wszystkie te odpusty można
zvskać albo w dni wyżej okre
ślone, lub też, za zrodą ordy-
nariusza, w niedzielę poprze-
dzającą lub następującą. Po-
zostałe odpusty’ związane z koś
ciołami lub kaplicami należy
czym prędzej zrewidować.
rewizję tę należy wnieść w
ciągu roku do Penitencjarii. Z
upływem dwóch łat od ogło-
szenia konstytucji, a więc od
30 stycznia 1960 roku tracą
moc vvsz.vstkip odpusty nie za-
twierdzone. To pos'anowienie
dofiT 'y także odpustów, o któ
rych mowa w n. 14.
16 Dzieło nakazane dln zy-
skania odpustu zupełnego
zwia-nnepo z kościołem lub
kaplicą to poboż.ne nawiedze-
nie kościoła łub kaplicy i od-
mówienie tam Ojcze nasz 1
Wierz« w Boga.
17. Wierny używający przed
cJpysïasS]
miotu kultu (krucyfiksu, krzy
ża, koronki, szkapleiza, me-
dalika) poświęconego przez
kapłana, zyskuje odpust czą-
stkowy. Jeśli zaś przedmiot
ten został poświęcony przez
papieża lub biskupa, wierny
używając go nabożnie może
zyskać odpust zupeiny w dniu
św. Apostołów Piotra i Pa-
wia, odmówiwszy jednak wy-
znanie wiary wg jakiegokol-
wiek stosowanego symbolu.
18. Jeżeli jest osiągalny ka-
płan, który by udzielił wier-
nemu w niebezpieczeństwie
śmierci sakramentów św. i
błogosławieństwa apostolskie-
go z odpustem zupełnym, o
którym w k. 468 § 2, to Koś-
ciół udziela takiemu wierne-
mu odpustu zupełnego na go-
dzinę śmierci, byleby tenże
wierny habitualnie modlił się
w ciągu życia. Dla zyskania
tego odpustu zaleca się użyć
krucyfiksu lub krzyża. Odpu-
stu tego wierny może dostą-
pić nawet, jeśli tego samego
dnia zyskał już jeacn odpust
zupełny.
19. Normy o odpustach zu-
pełnych, zwłaszcza n. 6, sto-
sują się także do tych odpu-
stów, które dotąd nazywały
się „toties quolies” »
Normy te wchodzą w ży-
cie w trzy miesiące od ich
ogłoszenia w Aktach Stolicy
Apostolskiej. Ponieważ nu-
mer, w którym je opubliko-
wano, nosi datę 30 stycznia
1967 r., zaczną oobw.ązywać
od 30 kwietnia 1967 r.
W nowy ch normach chodzi-
ło pi zede wszystkim o 1) wpro
wadzenie nowej miary odpu-
stów cząstkowych, 2> odpo-
wiednie zredukowanie ilości
odpustów zupełnych, 3) spro-
wadzenie t.zw. odpustów rze-
czowych i miejscowych do for
my prostszej i godniejszej
Środki te zmierzają do pod-
niesienia godności odpustów
i ich znaczenia ^ życiu
chrześcijan. Mają pozbawić
odpusty szeregu naleciałości,
wadliwych, nazbyt przedmio-
towych czy nawet jakby ma-
gicznych interpretacji, a za-
razem wpleść je jako pomoc
Kościoła w trudy chrześcijan
stwa, pogłębić jego miłość i
nadać dodatkowy walor jego
działaniu.
opr. Kf. R. Sobań

[madohora]

Odpust Porcyunkuli.
Dziwny Bóg w Świętych swoich (Ps. 47- 3^)
mówi Pismo święte, a gdy takim jest w każdym
z wiernych sług Swoich, jakże tem bardziej ona
przedziwność Boża jaśnieć musi w tak "wyjątkowo
wysokich Jego wybrańcach, jakim jest św. Franciszek
Seraficki. W yprosił On u Boga, za pośrednictwem
Przenajśw. Panny bardzo wielką łaskę dla całego
świata.
W tymże bowiem roku, w którym nadał Pa*
tryarcha Assyzki Regułę braciom i siostrom t r z e c ie g o
zakonu, otrzymał on, modląc się w ulubionym swoim
kościółku Porcyunkuli, najzupełniejszy, największy,
najłatwiej do dostąpienia odpust powszechny, a wła-
śnie od miejsca, gdzie uzyskanym został, odpustem
Porcyunkuli zwany.
Po założeniu Trzeciego Zakonu, Franciszek
miewał kazania po wielu miejscach Toskanii i zało-
żył wtedy nowy klasztor dla Braci Mniejszych przy
miasteczku Kolumbario, na górze samotnej, a ko-
ściółek przy nim wniósł pod tytułem Wniebowzięcia
Matki Bożej. Poczem, a było to juź w jesieni, wrócił
do klasztoru Maryi Panny Anielskiej.
W tem ustronnem miejscu przebywając Święty,
mniej zajęty kazywaniem jak gdzieindziej, więcej
jeszcze jak zwykle poświęcał czasu modlitwie. Im
zaś wyższe odbierał z Nieba oświecenie, im gorętsza
miłość Boga rozpaliła się w jego sercu, tem lepiej
oceniał on nieszczęśliwy stan grzeszników, a ser-
deczną przejęty nad nimi litością, gorzko nad ich
zaślepieniem płakał, najostrzejsze pokuty zadawał
sobie w intencyi uproszenia dla nich łaski nawróce-
nia, najczęściej a najusilniej za nich się modlił. Je-
dnej nocył gdy w celi z nadzwyczajną gorącością
ducha prosił Pana Boga o nawrócenie grzeszników,
objawił się mu Aniół i kazał mu iść do kościoła,
w którym jak mu to oświadczył zastanie Pana Je-
zusa z Jego Przenajświętszą Matką w towarzystwie
wielkiej liczby duchów niebieskich.
Poszedł więc sługa Boży do kościoła, a uj-
rzawszy Syna Bożego, padł twarzą do ziemi oddając
mu cześć najgłębszą, a Pan Jezus rzekł do niego:
sFranciszku, przez wzgląd na twoją i Braci twoich
gorliwość o zbawienie dusz ludzkich, pozwalam ci
prosić mnie o co chcesz dla ich pożytku, a na
chwałę Imienia mojego*. A na to mąż Boży: »Ojcze
nasz święty, błagam Cię, chociażem niczem innem,
jak nędznym grzesznikiem, ażebyś raczył z skryptem ani Bullą Papiezką, jak to ma miejsce ze
wszystkimi innymi odpustami, a jednak jest najpowszechniej znany.

[madohora]

rola wyobraża niewinność i świętość, którąśmy
grzechami naszemi utracili, a teraz znów przez
łaskę Boską odzyskać mamy. — Wydaniem Jubi-
leuszowego odpustu odznaczali dawnićj papieże
zmianę stulecia. Bonifacy VIII. ogłosił w roku
1300 wśród szczególnych uroczystości Jubileusz,
wskutek czego przeszło 200 tysięcy pielgrzymów
do Rzymu przybyło. Późnićj powtarzały się Jubi-
leusze co 50, 33, a nareszcie co 25 lat. Przy
nadzwyczajnych wypadkach nie kieruje się Głowa
Kościoła tym zwyczajem, lecz otwiera wiernym
chojniśj i częściej powierzone mu skarby, czyli
innemi słowy — Papież udziela, jak latoś, od-
pustu w rodzaju Jubileuszu. — Odpust jubileuszowy
różni się od zwykłych odpustów przez to, że z
okazyi tćj otrzymują.spowiednicy większą władzę.
W czasie jubileuszowym mogą odpuszczać grzechy,
które zwykle tylko papież lub biskupi odpuszczać
mogą. Oprócz tego otrzymają spowiednicy władzę
1) od niektórych ślubów zwolnić, jeżeli takowe nie
były na korzyść trzecićj osoby złożone; 2) inne
śluby, jak na przykład takie, które złożono jako
karę za grzechy, mogą być na inne, lżój do speł-
nienia, zamienione. W dalszym ciągu niniejszej
nauki przedłóżmy sobie trzy pytania: 1) Jakie
przyczyny spowodowały Ojca św. do powtórnego
wydania w tak krótkim czasie Jubileuszu?
2) Jakich owoców spodziewa się z tego? 3) Jakie
osobiste i ogolne powinności (warunki) przepisał
wiernym chrześcianom katolickim, którzy odpustu
tego dostąpić chcą? .— Najprzód opiszemy te wa­

[madohora]

Papież Leo XIII. opisując w Encyklice pod-
stawy, na których chrześciańskie państwo opierać
się powinno, dostarcza przez ogłoszenie Jubileuszu odpowiednich środków, jak każdy pojedynczy na
pożytek państwa do cnót chrześciańskich powrócić
może; ponieważ gdy każdy pojedynczy w publicznem
i prywatnem życiu po chrześciańsku myśli, wten-
czas ma i państwo największą z tego korzyść.
Takiem bowiem jest państwo, jakiem go otworzą
obyczaje narodów, a jako doskonałość okrętu lub
domu zawisła od doskonałości części pojedynczych,
i od stosownego ich na właściwych miejscach
rozłożenia, w takóż sam nieomal sposób bieg
spraw publicznych dobry i bez szwanku być nie
może, jeżeli obywatele nie postępują prawym życia
torem. Samo prawodawstwo cywilne i to wszystko,
z czego składa się działanie życia publicznego,
tylko za sprawą ludzi powstaje i ginie. Ludzie
zaś zwykli na rzeczach tych wyrazisty wyciskać obraz zdań swoich i obyczajów.“

[madohora]

W końcu opiszmy warunki ustanowione. Kto
odpustu jubileuszowego dostąpić chce, musi następujące warunki spełnić. Ojcieć św. będąc przeko-
nany, źe modlitwa, post i jałmużna najlepszemi
uczynkami są, rozkazuje wszystkim wiernym sześciorazowe odwiedzenie kościoła, dwurazowe poszczenie, jałmużnę, jako i przyjęcie św. Sakramentu pokuty i ołtarza.

[madohora]

🔹Przez dwa dni postne tylko potraw używając,
okrom dni postną dyspensą nie objętych. Mięsa
używać nie jest dozwolonem, jednorazowe nasy-
cenie, zwłaszcza rano i wieczór się posilić jest
dozwolone, jak zwykle przy innych pośtach. Nasz Najprzewielebniejszy Książe - Biskup na mocy swego
apostolskiego upoważnienia dozwolił, że w czasie
postu jubileuszowego jaj i mleka używać można.

[madohora]

🔹Przepisana jałmużna ma się przyczynić do
podniesienia i rozkrzewienia wiary katolickiśj.
Dla tego poleca Ojciec św. tę jałmużnę, za poro-
zumieniem ze spowiednikiem, ofiarować na pry-
watne szkoły i seminarya duchowne. Najprzewie-
lebniejszy Książe-Biskup zalece ofiary jubileuszowe
złożyć na cel Stowarzyszenia św. Bonifacego. —
„Przez to, napomina nas w ostatnim liście apo-
stolskim, spełnicie życzenie Ojca św., który szkoły
ludowe waszćj pobożnśj ofiarności zaleca. Stowa-
rzyszenie św. Bonifacego postanowiło bowiem
troszczyć się o naukę katolicką i służbę bożą
pomiędzy rozproszonymi katolikami..“ — Wydawca
niniejszego „Pisma miesięcznego“ również poleca się do przyjmowania ofiar na budowę swego nowego kościoła.

[madohora]

DEKRET O ODPUSTACH W ROKU KAPŁAŃSKIM
Penitencjaria Apostolska dekretem URBIS ET ORBIS z dnia
25 kwietnia 2009 r. ogłosiła warunki zyskania odpustów w Roku Ka-
płańskim, który rozpoczął się 19 czerwca 2009 r., a kończy 19 czerwca
2010 r. Dekret dotyczy zyskania odpustu, który mogą otrzymać ka-
płani, jak i wszyscy wierni.
1. Kapłani, którzy w skrusze serca w jakimkolwiek dniu pobożnie odmówią przynajmniej
jutrznię lub nieszpory przed wystawionym publicznie do adoracji lub obecnym w tabernaku-
lum Najświętszym Sakramentem i – za przykładem świętego Jana Marii Vianneya – oddadzą
się duchem ochoczym i hojnym celebracji sakramentów, przede wszystkim sakramentu poku-
ty, uzyskać mogą odpust zupełny, który będą mogli ofiarować również za zmarłych kapłanów,
pod warunkiem przystąpienia do sakramentalnej spowiedzi, przyjęcia Komunii Świętej oraz
odmówienia modlitwy w intencjach Ojca Świętego.
2. Kapłani mogą ponadto uzyskać odpust cząstkowy, także możliwy do ofiarowania za
zmarłych kapłanów, jeśli pobożnie odmówią przepisane modlitwy o uświęcenie życia i o
gorliwe wypełnianie powierzonych im zadań.
3. Wszyscy wierni, którzy w pokorze serca w kościele albo w kaplicy będą uczestniczyć po-
bożnie we Mszy Świętej, ofiarując tego dnia modlitwy i dobre uczynki w intencji kapłanów,
aby Jezus Chrystus Najwyższy i Wieczny Kapłan ich uświęcił i kształtował według swego
Serca, mogą uzyskać odpust zupełny pod warunkiem przystąpienia do sakramentalnej spo-
wiedzi i odmówienia modlitwy w intencjach Ojca Świętego w dniach, w których rozpoczyna
się i kończy Rok Kapłaństwa, w dniu 150. rocznicy śmierci świętego Jana Marii Vianneya (4
sierpnia 2009 r.), w pierwsze czwartki miesiąca, w pierwszą sobotę września – Dzień Modlitw
o Uświęcenie Duchowieństwa (5 września 2009 r.) oraz Wspomnienie Błogosławionych Mę-
czenników ks. Emila Szramka, Józefa Czempiela i Towarzyszy (12 czerwca 2010 r.).
4. Osoby w podeszłym wieku, chorzy i wszyscy, którzy ze słusznych powodów nie mogą
wychodzić z domu, mogą uzyskać odpust zupełny, jeśli – w duchu wyzbycia się przywiązania
do jakiegokolwiek grzechu i z zamiarem wykonania, jak tylko będzie to możliwe, trzech zwy-
kłych warunków odpustu – we własnym domu albo tam, gdzie przeszkoda ich wstrzymuje,
w dniach wyżej wskazanych odmówią modlitwy o uświęcenie kapłanów i ofiarują z ufnością
Bogu przez Maryję, Królową Apostołów, swoje cierpienia i niewygody życia.
5. Udziela się, wreszcie, odpustu cząstkowego wszystkim wiernym, ilekroć pobożnie od-
mówią pięć razy Ojcze nasz…, Zdrowaś, Maryjo… i Chwała Ojcu… albo inną modlitwę
specjalnie zatwierdzoną ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa, by wyprosić kapłanom
łaskę zachowania czystości i świętości życia.
Odpust zupełny można zyskać tylko jeden raz dziennie, spełniając zwykłe w takich przy-
padkach warunki oraz uczestnicząc we wskazanych powyżej praktykach.
Katowice, 12 czerwca 2009 r. VA I 6936/09
Ks. Grzegorz Olszowski + Damian Zimoń
Kanclerz Arcybiskup Metropolita
Kurii Metropolitalnej Katowicki

[madohora]

Odpust