Odpust

[madohora]

Ale teraz robi różnicę, czy złodziej ukradł pieniądze, żeby spędzić miło dzień na Ibizie, czy wziął je, bo został niesprawiedliwie szantażowany. W zależności od tego, jak złe były jego intencje, otrzymuje inną karę. Tak to robią sądy. Nie chodzi tylko o ustalenie, czy sprawca jest winny, ale także dlaczegoon to zrobił. Następnie sędzia ustala karę. Zawsze masz prawo do odszkodowania, bo to Twoje pieniądze, nawet jeśli złodziej sam był pod presją. Ale karę mogę wymierzyć na podstawie tego, czy złodziej myślał, że nie może postąpić inaczej. Jeśli więc chcę oddać sprawiedliwość złodziejowi, muszę odróżnić nie tylko winę od szkody, ale także zadośćuczynienie i karę.

To delikatne rozróżnienie dokonane przez Kościół pomiędzy winą, szkodą i karą nie jest zatem zbędne, ale konieczne, aby oddać sprawiedliwość sprawcy. Dotyczy to oczywiście także Boga. Ponieważ Bóg chce być sprawiedliwy także wobec nas.

Drogi Thorsten, dla ciebie, jako strony poszkodowanej, korzystne będzie także dokonanie subtelnych rozróżnień. Ponieważ jeśli myślisz, że przebaczenie winy i akceptacja krzywdy to to samo, bycie chrześcijaninem nie tylko będzie dla ciebie zbyt trudne, ale na dłuższą metę staniesz się zgorzkniały. Będziesz patrzeć z zazdrością na niechrześcijan, którzy upierają się przy swoich prawach własności, ponieważ czujesz, że musisz wszystko zaakceptować.

Jeśli nie będziesz już rozróżniał pomiędzy zadośćuczynieniem a karą i nie będziesz już łączył kary ze sprawiedliwością, wówczas zemsta może zaćmić twój umysł. „Ale ja mu pokażę!” Proszę, nie rób tego sobie! Chroń się przed zazdrością i zemstą, goryczą i zemstą. Raczej rozeznawaj i oddaj sprawiedliwość sobie, grzesznikowi i Bogu.

Zakazanie odpustów w myśleniu kościelnym nie prowadzi do większej sprawiedliwości, jak powiedział ci twój nauczyciel religii. Bez pobłażania i wiedzy, która się za nim kryje, nasza wiara staje się uboższa w prawość.

Drogi Thorsten, chcesz studiować medycynę, a nie teologię; może dlatego te myśli nie są do końca „twojej rzeczy”. Jeśli jednak poważnie potraktujemy winę człowieka w jej trzech odcieniach, jest to, że tak powiem, „psychohigiena”, wszak coś medycznego, przynajmniej w najszerszym tego słowa znaczeniu. Poza tym każdy dobry lekarz powinien także zasmakować w pokrewnych dziedzinach medycyny... a teologia z pewnością do nich należy, wszak zajmuje się zbawieniem ludzi tak samo

[madohora]

Papież Jan Paweł II zatwierdził ją 25 czerwca 1992 r. i nakazał jej publikację 11 października 1992 r. poprzez Konstytucję Apostolską Fidei Depositum . Katechizm został przetłumaczony na wiele języków, ale oficjalnym wydaniem jest łacina . Autentycznym wzorem dla wszystkich wydań w językach narodowych jest Katechizm Katolicki Ecclesiae , wydany w 1997 r., którego zmiany zostały uwzględnione w wydaniach bieżących

[madohora]

KKK początkowo rozwijało się pod roboczym tytułem „Światowy Katechizm”. Jak wynika z jego własnych wypowiedzi, papież Jan Paweł II w ten sposób zrealizował życzenie Synodu Biskupów z okazji 20. rocznicy zakończenia Soboru Watykańskiego II w 1985 roku. W 1986 r. powołał komisję złożoną z dwunastu kardynałów i biskupów, której przewodniczył kardynał Joseph Ratzinger , która przez sześć lat przygotowywała projekt katechizmu. Pomagała jej w tym komisja redakcyjna złożona z siedmiu biskupów diecezjalnych oraz ekspertów w dziedzinie teologii i katechezy .

[madohora]

W skład Komitetu Redakcyjnego wchodzili: José Manuel Estepa Llaurens (hiszpański biskup wojskowy), arcybiskup Jean-Marcel Honoré ( Tours ), arcybiskup Estanislao Esteban Karlic ( Paraná , Argentyna ), biskup David Every Constant ( Leeds ), arcybiskup Joseph Levada ( Portland w stanie Oregon) ), biskup Alessandro Maggiolini ( Carpi , Como od 1989 ), biskup Jorge Arturo Medina Estévez ( Rancagua , Chile), ksiądz maronita Jean Corbon(Liban).

[madohora]

Po szeregu projektów i uwagach biskupów całego Kościoła powszechnego, ostateczny tekst i tytuł Katechizmu (dawniej „Katechizm dla Kościoła Powszechnego”) został ukończony 14 lutego 1991 roku

[madohora]

W 2003 roku papież Jan Paweł II zlecił Josephowi Ratzingerowi stworzenie krótkiego katechizmu z KKK. „Katechizm ludowy” ( Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego ) opublikowany w 2005 r. zawiera odpowiedzi – w oparciu o stare tradycje katechizmu (patrz Mały Katechizm Marcina Lutra ) – na 256 stronach 598 pytań i został po raz pierwszy opublikowany w języku włoskim w 2005 r., ale obecnie jest dostępny również w języku niemieckim. 2 sierpnia 2018 r. papież Franciszek zapisał w katechizmie także ogólne odrzucenie kary śmierci

[madohora]

Celebracja misterium chrześcijańskiego (sakramenty)
Edytować
Paragrafy 1066–1690
Liturgię wyjaśnia się jako podstawowe sprawowanie Kościoła i wspólnoty, podkreśla się wielość jako jedność.
W oparciu o siedem sakramentów : chrzest , bierzmowanie , Eucharystię , pokutę , namaszczenie chorych , święcenia kapłańskie i małżeństwo , rozwinięte i szczegółowo ukazane są podstawowe stwierdzenia.

[madohora]

Modlitwa chrześcijańska (życie modlitewne)
Edytować
Paragrafy 2558–2865
Najpierw wyjaśnione i zinterpretowane zostanie znaczenie, źródła i formy modlitwy w modlitwie chrześcijańskiej.
W drugiej części Modlitwy Pańskiej przedstawiono jako podsumowanie całej Ewangelii i duchowo wyjaśniono zwrot „Ojcze”. Szczegółowo omówiono siedem próśb Modlitwy Pańskiej

[madohora]

Katechizm chce adresować do szerokiego grona odbiorców i spełniać zadania:

Ma służyć jako przewodnik i autorytatywny punkt odniesienia przy opracowywaniu różnych katechizmów dla różnych epok w diecezjach, krajach i regionach Kościoła powszechnego.
Dla księży, nauczycieli religii i katechetów powinien stanowić pomoc („bezpieczny i autentyczny podręcznik”) w nauczaniu wiary.
Dla katolików, którzy chcą w spójny i kompleksowy sposób dowiedzieć się więcej o swojej wierze, ma ona stanowić swego rodzaju lekturę i kompendium wiedzy.
Dla osób innych wyznań lub przekonań powinna być źródłem informacji o wierze katolickiej.

[madohora]

Najpoważniejszym zarzutem jest prawdopodobnie to, że KKK w niektórych istotnych punktach teologicznie pozostaje w tyle za Soborem Watykańskim II. Wyjaśniono to na poszczególnych przykładach:

[madohora]

W niektórych miejscach (zwłaszcza w akapicie „Tajemnice życia Chrystusa” KKK 512-570) duchowa interpretacja Pisma Świętego jest przedstawiona w sposób historyzujący w porównaniu z tekstem biblijnym.

[madohora]

Ponieważ związek Pisma Świętego (Biblii) z tradycją (tradycją kościelną) został w Dei Verbum rozumiany jako wspólny priorytet , KKK po raz kolejny wskazuje na wyższość tradycji i władzy kościelnej nad Pismem, kładąc szczególny nacisk na interpretację duchową i władzę kościelną

[madohora]

Mały Katechizm to krótki tekst napisany przez Marcina Lutra w 1529 roku jako wprowadzenie do wiary chrześcijańskiej . Przez wieki był jednym z najważniejszych materiałów nauczania nie tylko w kościołach luterańskich , ale także w szkołach publicznych na terenach ewangelickich ; nawet teraz jest często używany w kościołach luterańskich i Zjednoczonych podczas zajęć bierzmowania . Oprócz Confessio Augustana jest to jedno z pism wyznaniowych we wszystkich kościołach luterańskich , które stanowią podstawę doktryny kościelnej.

[madohora]

Jeszcze przed Małym Katechizmem istniały katechizmy składające się z Dziesięciu Przykazań, Wyznania wiary i Modlitwy Pańskiej. Luter rozszerzył katechizm o sakramenty chrztu, komunii i spowiedzi, tak że Mały Katechizm poruszał następujące tematy:

[madohora]

Mały katechizm rozpoczyna się od przedmowy , a następnie omawia tematykę poszczególnych działów (części głównych) . Dziesięć Przykazań, Credo i Modlitwa Pańska są wymienione dosłownie. Ponadto, podobnie jak inne tematy, są one krótko objaśnione w formie pytań i odpowiedzi.

[madohora]

Mały Katechizm używany był w krajach niemieckojęzycznych nie tylko jako podstawowy podręcznik do lekcji szkolnych, z którego uczył się czytania i pisania . Tłumaczenia Małego Katechizmu na języki bałtyckie można już wykazać na rok 1545. W XVI w. pojawiły się pierwsze przekłady na język polski, łotewski, słoweński, a także szwedzki. W XVIII wieku została przetłumaczona na język arabski. Wydanie chińskie opublikowano w 1843 r., a wydanie japońskie sto lat później.

[madohora]

Odpusty.
8. Rodziny należące do związku mają
udział we wszystkich odpustach łaskach nadanych związkowi przez
papieży, jak się to pokazuje ze świa-
dectwa przystąpienia do związku.

[madohora]

Ojciec św ięty Leon XIII. nadał
członkom O gólnego Zw iązku R o-
dzin ch rześciańskich następujące
Odpusty.
Odpusty zupełne.
Członkowie Związku św. Rodziny,
tak męzcy jak żeńscy przystąpiwszy
poprzednio godnie do św. Sakramen-
tów Pokuty i Ołtarza, i odwiedziwszy
kościół parafialny albo też inny kościół
publiczny, gdzie się czas pewien m o-
dlić mają podług intencyi Ojca św., mogą dostąpić w następnych dniach
zupełnego odpustu:
I. W dniu przyjęcia, poprzednio na-
leży jednak odmówić modlitwę pole-
cającą a potwierdzoną przez Oj Ca św.
II. W dniu, w którym wspólnie po-
święcenie się św. Rodzinie ma być po-
nowione.
III. W następne dnie św iąteczne: 1.
Boże Narodzenie, 2. Obrzezanie, 3. św.
Trzech Króli, 4. Wielkanoc, 5. W nie-
bowstąpienie, 6. Niepokalane Poczęcie
Najśw. Panny Maryi, 7. Narodzenie
Panny Maryi, 8. Zwiastowanie Panny
Maryi, 9. Święto Matki Boskiej G ro-
mnicznej, 10. Wniebowzięcie Najśw.
Panny Maryi, 11. Uroczystość św. Jó-
zefa (19 marca), 12. Opieka św. Józefa
(w 3. niedzielę po Wielkanocy), 13. Za-
ślubienie Najśw. Maryi P. (23. Stycznia).
IV. W dniu święta tytularnego.
V. W dowolnym dniu każdego mie-
siąca, po odmówieniu przepisanych
modlitw przed obrazem św. Rodziny.
VI. W godzinę śmierci, jeźli nie mogąc
otrzymać św. Sakramentów Pokuty i
Ołtarza wzbudzą w sobie żal dosko-
nały i święte imię Jezusa albo usty,
albo (gdy już mówić nie mogą) ser-
cem wzywać będą.

[madohora]

Miesiąc m arzec,
pośw ięcony św. Józefowi.
Nauka.
Gały miesiąc marzec jest poświę-
cony św. Józefowi, ponieważ święto
świętego Józefa przypada właśnie 19.
marca.
Wierni, którzy podczas całego mie-
siąca marca jakiekolwiek modlitwy i
ćwiczenie się w cnotach, wykonują,
zyskują następujące O dpusty:
1) O dpust 300 dni na każdy dzień
miesiąca marca.
2) Odpust zupełny w dzień dowol-
nie obrany pod warunkiem spo-
wiedzi, Komunii świętej i modlitwy
na intencyę Ojca św. *)
Wierni mający ważną przeszkodę do
odprawienia nabożeństwa w miesiącu
marcu, zyskują te same Odpusty, gdy
jaki inny miesiąc poświęcą świętemu
Józefowi. **)
Można nawet wtedy zyskać te Od­pusty, gdy kto urządzi owe miesięczne
nabożeństwo tak, iż je zakończy w
święto Józefa św. dnia 19. marca.
Polecamy tu następujący sposób
nabożeństw a:
1) Na każdy dzień odprawić te mo-
dlitwy i rozmyślania, które tu w
książecce się znajdują.
2) Ćwiczyć się w tych cnotach, przez
które św. Józef znalazł łaskę u
Boga, przedewszystkiem ćwiczyć
się w cierpliwości.
3) W święto św. Józefa przyjąć godnie
święte Sakraments Pokuty i O łta-
rza, dołączając 5 Ojcze nasz, 5
Zdrowaś, 5 Chwała na intencyę
Ojca świętego, dla zyskania Odpustu zupełnego

[madohora]

Odpusty
Odpustem zupełnym obda-
rzono:
t) Nawiedzenie jedrej spo-
śród czterech bazylik palrial-
rhalnych w Rzymie 1 odmó-
wienie tam Ojcze nasz i Wie-
rzę:
a) w ś./ęto tytularne,,
b) w jakiekolwiek święto m-
kazanc,
c) jeden raz w roku w duwol
nie obrauym dniu.
t) Nawiedzenie kościoła para-
fialnego lub katedralnego 1
odmówienie tam Ojcze nasz
i Wierzę:
a) w święto tytularne,
bi w Porcjunkulę, tj. 2 sier-
pnia. Nawiedzenie to może
mieć mie.isrc od południa dnia
poprzedzającego. Ordynariusz
może zamiast wyżej określo-
nych dni ustalić inne.
3) Nawiedzenie kościoła lub o1
tarza w dniu jego konsrkracji
i odmówienie lam Ojcze n_sz
i Wierzę.
4; Nawiedzenie kościoła lub
kaplicy publi?zncj (a także
pólpuhllcznrj, ale tylko przez
osoby prawnie z niej korzy-
stające) w Dzień Zaduszny,
względnie za zrodą ordyna-
riusza w niedzielę poprzedza-
jącą lub nas.ypującą albo we
Wsrv itkicli Świętych. Odpust
ten zyskuje się wyłącznic dla
zmarłych. Odmuwić trzeba
Oleze nrsz I Wierzę.
5) Odwiedzenie cmentarze w
czasie od 1 — 8 listopada I
pomodlenie się tern za zmar-
łych. Opust ten zyskuje się
dla zmarłych.
C) Nawiedzenie kościoła lub
kaplicy zakonnej w cięto *a
loi velela zakonu. Odmówić
trzeba Ořeze nasz i Wierzę.
7) Uczestniczenie podczas wi-
zytacji biskupiej w nabożeń-
stwie. któremu przewodniczy
wizytator.
8) Oduowicnic przyrzeczeń
chrztu w rocznicę własne :o
chrztu lub we Wielką Sobotę.
9) Półgodzinne nais ledzrnie
Najświętszego Sakramentu.
10) Przyjęcie nabożne błogo-
sławieństwu papieskiego udzie
Innego Urbi et Orbi — chociaż
by drogą radiową.
11) Adoracja krzyża w Wielki
Piątek.
.Dwaj misjonarze polscy,
franciszkanie z Niepokalane'
wa, brat Frtrycy Gurmenny
i brat Tymoteusz Mucha, mn-
ją zami podjąć się wydawa-
nia w Zambii, w Afryce, w
miejscowym języku, czasopis-
ma maryjnego. Praabywają oni
oo kilku miesięcy w. Rzymie,
przygotowując się do wyjaz-
du na misje do tępo kraju,
w którym Ojcowie Francisz-
ki :ie mają 17 placówek, całą
prpfeklnrę apostolską oraz
biskupstwo. Oprócz nich w
Zambii pracują także misjo-
nnize innych zakonów, jak
Ojcowie Jezuici z ks. arcy-
biskupem metropolitą Ada-
mem Kozlowieckim na c_ele,
Oicowie Kapucyni i Ojcowie
Biali. Prowadza oni tam szko-
zupełne
12 )Modlitwa „Oto ja, o dobry
I najsłodszy Jezu” we wszyst
kie piątki wielkiego postu.
13) Uczestniczenie w nabożeń-
stwie eucharystycznym w cza
sic kongresu cuchary t rzn :-
go
14) Odprawienie co najmniej
trzydniowych rekolekcji.
15) Publiczne odmówienie ak-
tu przebłagania N S.P.J. w
uroczystość Najśw. Serca P.J.
16) Publiczne namówienie ak-
tu poświęcenia Chrystusowi
Królowi w uroczystoś® Chrys-
tusa Króla.
17) Używanie krzyża, krucy-
fiksu, medalik», szkap'.erza,
koronki — poświęconych pr.cz
biskupa. Odpust ten zyskać
można w uroczystość sw. Pio-
tra i Pawia pod warunkiem
odmówienia symbolu w lary.
18) Uczestniczenie v uroczy-
stym zakończeniu misji —pod
warunkiem, że wysłuchało się
przynajmniej niektórych ka-
zań.
19) Przyjçrie I Komunii św.,
a także pobożne uczestnicze-
nie w uroczystości I Komunii
św. (Chrdł.1 oczywiście d uczc
sUilczcnie we IVszy św.)
20) Odprawienie pierwszej
uroczystej Mszy Sw., a także
pobożne uczestniczenie we
Mszy św., prymiejanta.
21) Uczestniczenie we Mszy
św. odpra lanej z okazji 25—
50 — lub 60 — I« c«a kapłań-
stwa. Kaplan jubilat zyskuje
odpust, jeśli w tym dniu od-
nawia postanowienia w iernego
wykonywania swojego powo-
łania.
22) Oinuówlenic w kościele,
kaplicy, rodzinie, społeczno-
ści zakonnej lub stowarzysze-
niu kościelnym części (5 dzle
siątek) różańea z pobożnym
rozważaniem tajemnie.
23) Półgodzinne czytanie Pis-
ma św jako lektury duchow-
nej
24) Uczestniczenie we niszy
św., jutrzni lub nieszporach
w kościele wyznaczonym w
danym dniu jako stacyjnym
25) Nawiedzenie kośclol a, w
którym odbywa się synod die
ceztalny, i odmówienie tam
Ojcze nasz i Wierzę.
26) Uroczyste odmówienie
ly, szpitale, Sierocińce i inne
dzieła apostolskie i charyta-
tywne. Wśród Ojców Fran-
ciszkanów są tam także Po-
lacy, ni. in. Amerykanin pol-
skiego pochodzenia, o. Antoni
Bocheński, i brat Stanislaw
oraz o. Florian Pytka z Pol-
ski, który obecnie buduje w
Zambii już trzeci kościół.
Popi jednio wybudował on
szpital i obszerną szkolę, na
otwarcie której przybył na-
wet premier Zambii, dzięku-
jąc mu za to wielkie dzie-
ło. (H)
SPRAWA POKOJU
Dzień studiów 1. rozważań
nad problemami pokoju w
świecie zorganizowali 23. IV.
69. studenci uniwersytetów
Gregorianum, Angelicum. Pro-
paganda Fide, Instytutu Re-
gina Mundi oraz chrześcijań-
„Przed tak wielkim Sakra-
mentem" we Wielki Czwar-
tek.
27) Publiczne odmówienie „Te
Deum” w ostatni dzień roku.
28) Publiczne odmówienie
„Przybądź Duchu Stworzycie-
lu" 1 stveznia lub w uroczy-
stość Zesłania Ducha św
29) Odprawienie Drogi Krzy-
żowej. Aby zyskać odiust,
trzeba iść od stacji do stacji
I rozważać treść 14 stacji.
Jeśli jednak odprawił, się Dro
gę Krzyżową publicznie i prze
chodzenie byłoby niemożliwo
bez zamieszani?., wystarczy,
żc chodzi przewodniczący na-
bożeństwa.
30) Wierny, dla którego nie-
osiągalny jest kaptan, który
by udzielił mu w niebezpie-
czeństwie śmierci sakramen-
tów św. I błogosławieństwa
apostolskiego z odpustem zu-
pełnym na godzinę śmierci,
zyskać może taki odpust, byle
w ciągu życi~i zasadniczo się
modlił.
Dokonując któregokolwiek
z wyżej wymienionych uczyn-
ków, zyskuje się odpust zupni
ny, jeśli spełni się trzy w run
ki, od których zawsze jest
umleżiilonc zyskanie odpustu
zupełnego, mianowicie przy-
stąpienie de spowiedzi, przyję
cie Komunii św. 1 modlitwa
w intencji ojca św. Ponadto
trzeba być woluym „d przy-
wiązania do grzechu. Spowiedź
może mieć miejsce w kilka
dni przed lub po spełnieniu
dzieła obdarzonego odpustem.
Wypada, by Komunię śv
przyjąć i modlitwę w Intencji
Ojca św. odmówić w dniu wy
konv-vania dzieła odpustowe-
go. 7j każda Komunia św. I
modlitwą w intencji Ojca św.
może się łączyć ty Iko jeden
odpust zupełny, natomiast nie
jest wymagana osobna spo-
wiedź dla każdego odpustu
Oczywiście jednego dnia moż-
na zyskać tylko jeden odpust
zupełny '— ra wyjątkiem od-
pustu na godzinę śmierci, któ
ry można zyskać nawet, jeśli
tego samego dnia zyskano już
inny. Jako modlitwa w Inten-
cji ojca św. przewidziane jest
Oj ze nasz i Zdrowaś, mozn.1
' idnik odmówić inną wg wiz
■aiero upodoba.lia,

[madohora]

Odpust
zisiejsza ewangelja opowiada nam, że Pan
Jezus z swymi apostoły przeprawił się przez
morze galilejskie i dojechał do miasta por-
towego Kafarnaum. Tam posiadał św. Piotr
piękny dumek, w którym z swym bratem Andrzejem
mieszkał. W tym samym domku uzdrowił niegdyś
Pan Jezus świekrę Piotrową. —
Lud usłyszawszy o przybyciu Zbawiciela zebrał
się licznie. Wszelkie pokoje, przedsionki, nawet
płaski dach był zajęty słuchaczami. W obszerniej-
szym gmachu Pan Jezus nauczał, a lud słuchał
w głębokiem skupieniu, bo słodkie jak miód płynęły
słowa z ust Syna Bożego.
W Kafarnaum żył człowiek, bardzo zamożny.
Wyprawiał wspaniałe uczty, spożywał w gronie przy-
jaciół najzacniejsze potrawy, upijał się najkosztowniej.
szem winem. W tern nawiedził go Pan Bóg choroba
*=-----------------
Dwa jarzma.
To jarzmo, które wkłada świat,
Przygniata człeka po kres lat;
I coraz większe nań śle zło,
Aż chytry szatan zdławi go.
Lecz Pana jarzmo lekkie nam,
Tych, co je noszą, wspiera Sam;
Tern lżejsze, im trwa dłuższy czas,
Aż po nagrodę wezwią nas.
Z tych jedno jarzmo każdy ma,
Co szczęście lub mu zgubę, da:
Lecz nie każdego zna je wzrok,
Bo go zaślepia złudny mrok.
Hej człeku! powstań z złego snu,
Spójrz, jakie jarzmo dźwigasz tu;
Część trudu, którym świat gnie cię,
Złóż Bogu — wielkim staniesz się.
Ks. Galant.
_____ -.................
nieuleczalną. Ciało zatrute nadmiernem zażywaniem
wybornego wina, przez rozwiezie życie, nabyło choroby
złączonej z okropnemi bólami. Bezwładny spoczywał
na miękkiem łożu purpurowem; na słynniejsi lekarze
przyjeżdżali z dalekich krajów, ale pomóc chorują-
cemu nie mogli. Bogacz rozpaczał. Cóż mu teraz
po ślicznych ogrodach i żyznych polach, cóż mu pa
zacnych winach i złotych puharach? Najkosztowniej,
sze potrawy mu się zbrzydzily, nic go nie cieszyło,
ani śpiew ani wesoła muzyka. Już stoi śmierć
z wymierzoną kosą przy łożu jego. Nie ujdzie jej,
bo ona nieubłagana, nędzarza zmiata i bogacza
z ziemi do grobu, na korony nie zważa, ani łachma-
nami się nie brzydzi.
Bogacz czuje już ostrze kosy na gardle swojem;
skądże ratunku prosić?
W tern słyszy, że Mesjasz, prorok Nazareński,
przybył do miasta
„Doń pójdę, u Niego znajdę zdrowie i odpuszcze-
nie mych grzechów,“ westchnął biedny bogacz. Kiwnął
aa sługi swoje; przyskoczyli, podnieśli chorego pana
6 łożem.
„Zanieście mnie do Jezusa z Nazaret!“ rozkazał.
Ale do Nauczyciela nie podobna się dostać. Tłum
zwarty jak mur otacza swego Mesjasza. Bezradni
stoją służebnicy; a tli pan w oczach ich z śmiercią
walczy. Cóż uczynić?
„Wstąpimy na niski dach. Rozluźniamy deski
a spuścimy chorego tuż przed nogi Mesjasza.*
I tak uczynili.
Pan Jezus patrzy na chorego swym ojcowskiem
okiem. A konający w sercu się modli gorąco: „Jezusie
Nazareński, zmiłuj się nademną!" —
W tern rozlegają się w śmiertelnej ciszy słowa
Boskiego miłosierdzia:
„Ufaj, synu, odpuszczając się grzechy
Twoje!“
„A żebyście Wy, synowie Izraela," tak się
odezwał dalej do słuchaczy, „wiedzieli, że ma moc
Syn człowieczy na ziemi odpuszczać grzechy, otoż
słuchajcie, co powiem oto temu nędznikowi: „Wstań,
weźmij łoże twoje, a idź do domu!“
Cóż się stało?
Cud niesłychany!
Chory wstał o własnych siłach z łoża śmierci
i wielbiąc miłosierdzie Boskie, poszedł zdrów do domu
swego.
Grzechów odpuszczenie!
Jak słodkie to słowo z ust Wiecznej Miłości!
Gdy grzechy ociężają twe sumienie, gdyś się za-
winił przed Bogiem i niebem, gdy jęczysz w kaj-
danach zarzuconych na duszę twoją przez ducha
złego, idź do kapłana, uklęknij przed spowiednicą,
tym trybunałem Sądu Bożego, wypowiedz swe grzechy,
uderz w pierś i wołaj z skruchą: Moja wina, moja
wina, moja największa wina, a będzie uleczona
dusza twoja!
Grzechy twe odpuszczone; dusza twa czysta jak
kryształowa woda w studzience; ale nie wszystkie
kary odpuszczone, nie wszystkie winy wymazane
z-księgi wiecznej; trzeba jeszcze pokutować, bo
wielką część kar doczesnych sam musisz odcierpieć
tu na ziemi dobrowolnie, alboli pod przymusem
w czyściu na tamtym świecie.
Jakoż wymazać kary doczesne z księgi wiekuistej?
Oto, przez odpusty, udzielone pokutującym z
skarbca Kościoła św.
Zupełno są te odpusty i niezupełne.
Dostąpisz odpust zupełny, wtedy wszelkie kary
są tobie odpuszczone!
Czegóż wymaga od nas Kościół św., abyśmy do-
stąpili tak wielkiej łaski?
Nic innego, jak stanu łaski!
Jesteś w stanie łaski, Ł. zn. nie maź śmiertelnego
grzechu na sumieniu, wtedy możesz dostąpić odpustu
zupełnego.
Trzeba oczyścić swe sumienie w spowiedzi św.,
posilić duszę pokarmem anielskim, a wtedy odważnie
możem prosić Pana Jezusa o odpust zupełny
wszelkich kar doczesnych. My uczęszczamy często
na odpusty do sąsiednich parafij. Ale jakże często
sdpust zamienia się na rozpust?
Nie dziw tedy, że Pan Jezus nie udzieli każdemu
odpustu, tylko dobrze i sumiennie przygotowanemu.
Sw. Alfons, będący na odpuście pisy pewnym
kościele onowiada: Prosiłem i modliłem we w tym
kościele, ażeby mi Pan Jezus udzielił odpuszczana
wszelkich kar, na które przez grzechy moje zasłu-
żyłem. Otoż, słyszałem głos z nieba:
„Tylko ty, sługo Boży, a jedna stara że-
braczka, odzyskaliście odpust zupełny, albo-
wiem inni nie przybyli tu na to miejsce święte na
odpust, tylko na rozpust."
Szukajmy odpustów, jak nieocenionych skarbów,
ażeby się wypełniło słowo wypowiedziane już 1550 r.
przez papieża Klemensa VI.:
„Udzielamy tego odpustu wzrostowi pobożności
rzymskiego ludu i wszystkich wiernych, aby przezeń
wiara ich zajaśniała nowym blaskiem, by się
wzmocniła ich nadzieja, a rozpaliła miłość.
E. D.
Do ezego by doszło, gdyby ludzie
nie mieli żadnej wiary.
„Dosyć już tej głupiej gadaniny! Reiigja i religja
bez końca! Jak gdyby świat nie mögt istnieć bez
religji! W życiu mojem miałem już nieraz do czy-
nienia z 'ludźmi, którzy w nic nie wierzyli i wcale
się tego nie zapierali — a i tak doszedłem z nimi
łatwiej do końca, niż z obłudnymi świętoszkami,
, u których ciągle na ustach religja i religja. Mieć
głowę na karku i umieć z każdej skorzystać spo-
sobności, by sobie pieniędzy przysporzyć, to i to jest
także religją, która jest bardzo pomocną i skuteczną
w życiu i nigdy nie zawodzi."
Tak odezwał się w pewnej, licznie odwiedzanej
gospodzie młody, zamożny kupiec. Wszyscy obecni
oniemieli na razie, słysząc to niespodziewane, tak
bezczelne oświadczenia młodzika. Jedni podzielali
wprawdzie te same, co i on zasady, ale nie mieli tej
odwagi wyznać swych przekonań tak otwarcie i bez
ogródek. Drudzy potępiali je może w duchu, lecz
nie śmieli wystąpić przeciw tak znakomitemu i wpły-
wowemu mężowi, jakim był ów mówca. Znali oni
dobrze złośliwy jego język i nie chcieli z nim za-
czynać.
Do tych ostatnich należał także pewien krawiec,
siedzący nieco dalej od tego nieprzyjaciela religji.
Przemówienie tego człowieka sprawiło mu niemówną
przykrość. Był on dobrym, starym znajomym rodziny
owego kupca, z którą jako krawiec, od wielu lat miał
do czynienia i wiedział dobrze, jak bogobojnie i re-
ligijnie starał się nieboszczyk ojciec, także kupiec
z zawodu — wychować tego właśnie syna i wszystkie
dzieci swoje. Toteż bolało go serce, gdy słyszał, jak
lekkomyślny ten młodzieniec wygłaszał publicznie
tak bezbożne zasady. Zasady takowe, pomyślał so-
bie, prowadzą do zguby; któż ocali od niej tego
biednego zaślepieńca? Gdy tak smutno rozmyśla,
wpada mu nagle pewna myśl do głowy; rozważa ją
bliżej, znajduje, że jest wyborną — i całkiem już
uspokojony, oddala się nieznacznie.
Nazajutrz, gdy ów kupiec siedział w swej kan-
celarii i pracował, zapukał ktoś z lekka do drzwi.
„Dzień dobry," przemówił, wchodząc dos pokoju
krawiec, który tu bywał częstym i mile widzianym
gościem.
„Cóż mi pan przynosisz nowego, panie majstrze?*
„Nic, jak tylko rachunek za robotę krawiecką
z tamtego roku, o którego zapłacenie upraszam, gdyż
potrzebuję pieniędzy.“
„Co znowu! rachunek przeszłego roku? Czyż panu
nie zapłaciłem własną ręką trzydziestu talarów go-
tówką za robotę przeszłoroczną tu, w tern samem
miejscu? Jakto, to pan nie pamiętasz, żem nie mógł
wtedy znaleźć pańskiego rachunku i że powiedziałem
do pana: Oto należytość za

[madohora]

Co to jest
Ostatnie lata cechuje wielki rozkwit akcji liturgi-
cznej. Życie z rokiem liturgicznym, głębsze poznanie
i współuczestniczenie w Ofierze Mszy św., wysunię-
cie modlitwy zbiorowej na pierwszy plan, zrozumie-
nie — z wyciągnięciem praktycznych wniosków —
prawd tak ważkich, jak: mistyczne Ciało Chrystusa
Pana, Arcykapłaństwo Chrystusa, powszechne ka-
płaństwo wiernych itp.; — to zbawienne owoce ru-
chu liturgicznego. W zasięgu prądu liturgicznego
wszystko truska życiem, poi się mocodajną łaską, pę-
cznieje bogactwem skarbów nadprzyrodzonych. Jeden
tylko odcinek zdaje się być mało wykorzystany, a
jest nim dziedzina odpustów.
Przecież, stojąc przy źródle liturgii, całemi garś-
ciami można zdobywać odpusty; tak ważne dla życia
naszego, a tak po macoszemu traktowane. Prawda,
że nie wypada z nich czynić handlu zamiennego z
Bogiem, lecz nie można ich lekceważyć. Ile jest spo-
sobności, ułatwień, sprzyjających warunków po temu,
by zyskać odpust zupełny, a nie zdobywa się go.
Przyczyna leży w tern, że ludzie mało doceniają, a na-
stępnie bliżej nie znają warunków zyskowania odpu-
stów. Niniejszy artykuł ma pobudzić do czynu, in-
nym ułatwić poznanie sposobu zdobywania odpu-
stów.
Odpust! Słowo to wywołuje ciekawy obraz w
naszej wyobraźni. Oto: tłumy otaczają kościół. Na
cmentarzu kościelnym ustawiono ambonę. Kazno-
dzieja odpustowy z zapałem głosi słowo Boże. Zebra-
ny lud w pobożnych pielgrzymkach przybył z róż-
nych okolic na tę uroczystość. Teraz, zasłuchany w
kazanie, zapomniał o swoich troskach i kłopotach ży-
cia. — Po skończonej Mszy św. rozejdzie się lud w
różnych kierunkach. Cześć zostanie. Jedni z nich od-
wiedzą znajomych, inni pójdą obejrzeć „budy odpu-
stowe“, reszta na murawie szukać będzie wypoczyn-
ku dla strudzonego ciała. — Obraz taki, szczególnie
u nas w Polsce, często się spotyka; wrósł on głębogo
w naszą tradycję. Przyzwyczailiśmy się uważać piel-
„odpust“?
grzymki odpustowe i obecność na „odpustach“ za
piękny i wielki objaw czci i ukochania Boga. I słusz-
nie. Potrzeba bowiem nieraz dużo zaparcia i poświę-
cenia się, chcąc brać w nich udział.
Zapomina się nieraz, że nie do samej pielgrzym-
ki, czy nawiedzenia tego miejsca odpustowego przy-
wiązany jest odpust. To nie wystarcza; potrzeba wy-
pełnić jeszcze inne warunki, by zyskać całkowity od-
pust. Kościół zresztą w swej szczodrobliwości rozda-
je obfitość odpustów. Wystarczy nieraz mały wysi-
łek, aby duszę obmyć, oczyścić ją i uczynić ją godną
nieba. Kto chce jednak poznać warunki dostąpienia
odpustów, winien nasamprzód odpowiedzieć sobie na
pytanie: co to jest odpust?
Odpust jest to odpuszczenie kary doczesnej, na-
leżnej za grzechy już zgładzone co do winy, odpusz-
czenie, udzielone przez Kśociół pozakramentalnie z
swego skarbca duchowego. Zdanie to wyjaśni się na
przykładzie. Wiadomo, że zbrodniarz za swój strasz-
ny występek ponosi karę śmierci. Zanim jednak wy-
rok nastąpi, może wnieść prośbę do Głowy państwa:
króla, prezydenta czy innego zwierzchnika o ułaska-
wienie. Król lub prezydent, korzystając z swej wła-
dzy, nierzadko udziela ułaskawienia, zamieniając ka-
rę śmierci na dożywotnie .więzienie. Więzień teraz po-
znaje ohydę swego czynu, poprawia się dobrym za-
chowaniem jedna sobie uznanie władz więziennych.
Nadchodzi amnestia. Władze zmniejszają karę lub
wypuszczają więźnia na wolność.
Podobnie ma się sprawa z odpustami. Człowiek
wpada w grzech śmiertelny, przez co strasznie obra-
ża Nieskończonego Boga. Wyrok postanowiony: pie-
kło na wieki. Grzesznik jednak skruszony przybywa
do konfesjonału pokuty i prosi o łaskę. Bóg się litu-
je. Winowajca uwolniony od kary: potępienia wiecz-
nego. Grzechy zgładzone; pozostają jeszcze do odpo-
kutowania kary doczesne. Miłosierdzie Boże jednak
dalej sięga; daje grzesznikowi możność skrócenia al-
bo całkowitego uwolnienia się od kar. Ks. L. R.

[madohora]

KOTLETY SCHABOWE Z BOCZNIAKAMI

4 Schabowe
4 Grzyby ziołowe
4 oddział(y) Tak! Oczywiście tymianek
1 szczypta Chili (suszone)
2 oddział(y) Rozmaryn
2 łyżki Oliwa
Sól
Pieprz
120 g Mąka Kukurydziana
2 łyżki Oliwa
2 łyżki Zioła (siekane, mieszane)
1 . Zupa jarzynowa
2 łyżki Kwark
Pietruszka (w doniczce)
1 Pomarańcza
1 palec u nogi Czosnek
100 ml Oliwa
2 łyżki Orzechy brazylijskie

Drobno zmielić zioła razem z oliwą z oliwek, pocierać nimi mięso i grzyby i pozostawić do marynowania na 1 godzinę.
Do gremolaty drobno posiekaj pietruszkę, czosnek i orzechy, wymieszaj z sokiem pomarańczowym, skórką pomarańczową i oliwą z oliwek, dopraw solą i pieprzem.
Doprowadź zupę jarzynową do wrzenia z olejem, powoli dodawaj mąkę kukurydzianą, ciągle mieszając, gotuj na małym ogniu przez około 30 minut, często mieszając.
Tuż przed podaniem dodaj twaróg, dobrze dopraw solą i pieprzem.
Smażyć boczniaki wieprzowe i królewskie ze wszystkich stron i gotować w piekarniku w temperaturze 160 °C przez około 5 minut.
Ułóż kotlety schabowe razem z mąką kukurydzianą i grzybami i udekoruj gremolata.

[madohora]

SZARLOTKA

pół kilograma mąki tortowej,
200 g cukru pudru,
szklanka śmietany 12 proc.,
dwa jajka,
cytryna,
opakowanie cukru waniliowego,
płaska łyżeczka proszku do pieczenia,
szczypta soli,
cztery jabłka,
płaska łyżka cynamonu,
dwie łyżki kaszy manny,
cukier.


Zetrzyj skórkę z cytryny i wyciśnij z niej sok.
Umyj, obierz i zetrzyj na tarce jabłka. Posyp je cukrem i przełóż do garnka. Duś owoce, aż staną się miękkie.
Kiedy jabłka zmiękną, dodaj do nich sok z cytryny i kaszę mannę. Następnie dodaj cynamon, dokładnie wymieszaj całość i pozostaw owoce do przestudzenia.
Przygotuj ciasto. Zmiksuj jajka z cukrem pudrem, dodawaj stopniowo śmietanę i mąkę tortową. Ciasto powinno mieć dość gęstą konsystencję. Podziel je na dwie równe części i wstaw do lodówki na pół godziny. Po tym czasie rozwałkuj obie części ciasta i przełóż pierwszą warstwę do formy do pieczenia.
Rozłóż mus jabłkowy na pierwszej warstwie ciasta. Na wierzchu ułóż drugą część ciasta i ponakłuwaj ciasto widelcem. Można też zetrzeć ją na tarce i posypać nią mus jabłkowy.
Piecz w 200 st. C przez około 45 minut.

[madohora]

O odpustach Rozanca sw.
apieże nadali Różańcowi sw. liczne odpusty,
® które można ofiarować i za dusze zmarłych.
Tu wymieniamy niektóre-
I. Za każde Ojcze nasz lub Zdrowaś
Marya, odmówione na paciorkach ku temu
poświęconych, sto dni odpustu.
II. Za noszenie na sobie poświęconego
Różańca sto dni odpustu.
III. Kto odmawia codzień pobożnie trze-
cią część Różańca, może raz w miesiąc dostą-
pić odpustu zupełnego, byleby w tym dniu
przystąpił po dobrej Spowiedzi do Komunii
św. i pomodlił się potem w kościele lub kaplicy
publicznej, według intencyi Ojca Świętego.
IV. Dla odmawiających często koronkę
i dla noszących ją przy sobie z uszanowaniem
jest odpust zupełny w godzinę śmierci.
V. Kto przed przyjęciem Różańca spo-
wiada się całego życia i przyjmuje Ko-
munię św., dostępuje zupełnego odpustu.