Odpust

[madohora]

[madohora]

Księga I. Normy ogólne (kan. 1–203)
Księga II. Lud Boży (kan. 204–746)
Księga III. Nauczycielskie zadanie Kościoła (kan. 747–833)
Księga IV. Uświęcające zadanie Kościoła (kan. 834–1253)
Księga V. Dobra doczesne Kościoła (kan. 1254–1310)
Księga VI. Sankcje w Kościele (kan. 1311–1399)
Księga VII. Procesy (kan. 1400–1752).

[madohora]

KURCZAK W MLEKU KOKOSOWYM

500 g Udka z kurczaka
2 wędka(i) Trawa cytrynowa
1 Liść lipy
1 szt. Imbir (wielkości kciuka)
2 Limes
2 Scallions
2 Czosnek
1 Chilli
2 Ignamy
250 ml Mleko kokosowe
10 arkuszy Kolendra
Sól
Pieprz
Olej


W przypadku kurczaka z mlekiem kokosowym i słodkimi ziemniakami najpierw posolić kurczaka. Pokrój trawę cytrynową i chili na pół wzdłuż. Limonki pokroić na ćwiartki. Obierz czosnek, imbir i szalotkę i pokrój w cienkie kliny. Obrane słodkie ziemniaki pokroić w kostkę.
Podgrzej 4 łyżki oleju w zapiekance, usmaż w nim kurczaka, a następnie wyjmij.
Smażyć warzywa, z wyjątkiem kostek słodkich ziemniaków, w pieczonej pozostałości, odglazurować mlekiem kokosowym, dodać kurczaka i gulasz przykryte na małym ogniu przez około 40 minut.
Dodaj słodkie ziemniaki i gotuj na wolnym ogniu przez kolejne 20 minut.
Przed podaniem dopraw sos solą i pieprzem i posyp kurczaka mlekiem kokosowym i słodkimi ziemniakami ze świeżą kolendrą.

[madohora]

Formalne prace rozpoczęto 6 maja 1965 sesją, na której podjęto kwestie fundamentalne dla późniejszych prac, m.in. czy mają powstać dwa kodeksy: jeden dla obrządku łacińskiego, a drugi dla Kościołów Wschodnich. W styczniu 1966 zostało skierowane pismo do Konferencji Biskupów z prośbą o nadsyłanie propozycji dotyczących reformy prawa kanonicznego. Kolegium Konsultorów, które stało się głównym organem opracowującym Kodeks było związane merytorycznie 10 dyrektywami wyrażonymi w Zasadach, które winny kierować odnową kodeksu prawa kanonicznego. Celem prac Papieskiej Komisji dla Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego było przygotowanie projektów przepisów poszczególnych dziedzin prawa (tzw. schematów). Nad każdym schematem pracowała grupa robocza Kolegium Konsultorów. Od 1969 rozpoczęto publikowanie dokumentacji prac zespołów w półroczniku Communicationes, który stał się oficjalnym organem Komisji informującym o przebiegu pracy kodyfikacyjnej. Zespoły pracowały na sesjach, które odbywały się w Rzymie.

[madohora]

[madohora]

Poczwarte:‎ ‎Obrazy‎ ‎mają‎ ‎przedstawiać świętych‎ ‎takich,‎ ‎którzy‎ ‎albo‎ ‎już‎ ‎są‎ ‎uro czyście‎ ‎kanonizowani,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎w‎ ‎marty rologiach‎ ‎zatwierdzonych‎ ‎są‎ ‎zapisani.‎ ‎Po tych‎ ‎upomnieniach‎ ‎wyliczają‎ ‎się ODPUSTY,
których‎ ‎za‎ ‎pozwoleniem‎ ‎Ojca‎ ‎Świę tego‎ ‎dostąpić‎ ‎może‎ ‎każdy,‎ ‎kto‎ ‎przechowuje u‎ ‎siebie‎ ‎jaki‎ ‎przedmiot‎ ‎z‎ ‎powyżej‎ ‎wyliczo nych‎ ‎i‎ ‎dopełni‎ ‎pobożnych‎ ‎uczynków,‎ ‎które dla‎ ‎uzyskania‎ ‎tych‎ ‎odpustów‎ ‎są‎ ‎przepi sane.‎ ‎Ktokolwiek‎ ‎odmówi‎ ‎przynajmniej raz‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎koronkę‎ ‎pańską‎ ‎lub‎ ‎jakąś koronkę‎ ‎o‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎ró żaniec,‎ ‎lub‎ ‎jedną‎ ‎z‎ ‎trzech‎ ‎części‎ ‎różańca, lub‎ ‎pacierze‎ ‎kapłańskie,‎ ‎lub‎ ‎małe‎ ‎officium o‎ ‎Najśw.‎ ‎Pannie,‎ ‎lub‎ ‎officium‎ ‎za‎ ‎zmar łych,‎ ‎lub‎ ‎siedm‎ ‎psalmów‎ ‎pokutnych,‎ ‎lub psalmy‎ ‎graduałne,‎ ‎lub‎ ‎miałby‎ ‎w‎ ‎zwyczaju nauczać‎ ‎katechizmu,‎ ‎lub‎ ‎odwiedzać‎ ‎więź niów',‎ ‎lub‎ ‎chorych‎ ‎w‎ ‎szpitalu,‎ ‎miłosier dziem‎ ‎tknięty,‎ ‎lub‎ ‎też‎ ‎ubogich‎ ‎wspomagać, lub‎ ‎obecnym‎ ‎być‎ ‎na‎ ‎Mszy‎ ‎świętej,‎ ‎lub ją‎ ‎odprawi,‎ ‎będąc‎ ‎kapłanem:‎ ‎ktokolwiek to‎ ‎uczyni,‎ ‎prawdziwie‎ ‎skruszony,‎ ‎grzechy swe‎ ‎wyzna‎ ‎na‎ ‎świętej‎ ‎spowiedzi‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎ko munii‎ ‎przystąpi,‎ ‎w‎ ‎którymkolwiek‎ ‎z‎ ‎niżej wymienionych‎ ‎dni‎ ‎to‎ ‎uczyni,‎ ‎to‎ ‎jest‎ ‎w uroczystość‎ ‎Narodzenia‎ ‎Pańskiego,‎ ‎Trzech Króli‎ ‎czyli‎ ‎Objawienia‎ ‎Pańskiego,‎ ‎Zmart wychwstania‎ ‎,‎ ‎Wniebowstąpienia,‎ ‎Zielo nych‎ ‎Świąt‎ ‎czyli‎ ‎Zesłania‎ ‎Ducha‎ ‎święte go,‎ ‎także‎ ‎w‎ ‎inne‎ ‎dni‎ ‎świąteczne:‎ ‎Prze- najśw.‎ ‎Trójcy,‎ ‎Bożego‎ ‎Ciała,‎ ‎Oczyszczenia, Zwiastowania,‎ ‎Wniebowzięcia,‎ ‎Narodzenia i‎ ‎Niepokalanego‎ ‎poczęcia‎ ‎Najśw.‎ ‎Maryi Panny‎ ‎;‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎narodzenia‎ ‎św.‎ ‎Jana Chrzciciela,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎św.‎ ‎Józefa,‎ ‎oblu bieńca‎ ‎Jejże‎ ‎N.‎ ‎Maryi‎ ‎P.,‎ ‎ŚŚ.‎ ‎Apostołów Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła,‎ ‎Jędrzeja,‎ ‎Jakóba,‎ ‎Jana, Tomasza,‎ ‎Filipa‎ ‎i‎ ‎Jakóba,‎ ‎Bartłomieja, Mateusza,‎ ‎Szymona‎ ‎i‎ ‎Judy‎ ‎Tadeusza,‎ ‎Ma cieja‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych;‎ ‎w‎ ‎tymże dniu‎ ‎będzie‎ ‎się‎ ‎modlić‎ ‎pobożnie‎ ‎o‎ ‎wykorze nienie‎ ‎herezyi‎ ‎i‎ ‎schyzm,‎ ‎o‎ ‎pomnożenie‎ ‎wia ry‎ ‎katolickiej,‎ ‎o‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgodę‎ ‎pomiędzy panującymi‎ ‎chrześciańskimi,‎ ‎jakoteż‎ ‎o inne‎ ‎potrzeby‎ ‎Świętego‎ ‎Kościoła,‎ ‎dostąpi

[madohora]

Sacra‎ ‎Congregatio‎ ‎Indulgentiis‎ ‎Sacrisque Reliquiis‎ ‎praeposila‎ ‎praesens‎ ‎Summarium‎ ‎ex lingua‎ ‎latina‎ ‎in‎ ‎polonum‎ ‎idioma‎ ‎fideliter‎ ‎ver sum,‎ ‎uti‎ ‎vir‎ ‎peritus‎ ‎in‎ ‎polonica‎ ‎lingua‎ ‎testatus est,‎ ‎authenticum‎ ‎recognovit,‎ ‎lypisque‎ ‎imprimi benigne‎ ‎permisit. Datum‎ ‎Romae‎ ‎ex‎ ‎Secretaria‎ ‎eiusdem‎ ‎Sa- crae‎ ‎Congregationis‎ ‎die‎ ‎17‎ ‎Septembris‎ ‎1900.
losephus‎ ‎M.‎ ‎Gan.‎ ‎Goselli‎ ‎Substit.

[madohora]

Dzieje‎ ‎klasztoru‎ ‎Jasnogórskiego wskazują‎ ‎nam,‎ ‎że‎ ‎pożary‎ ‎niejednokro tnie‎ ‎nawiedzały‎ ‎przybytek‎ ‎Maryi.‎ ‎Pierw sza‎ ‎wieża‎ ‎kościelna‎ ‎zgorzała‎ ‎10‎ ‎lute go‎ ‎Roku‎ ‎Pańskiego‎ ‎1654,‎ ‎a‎ ‎niezadłu go,‎ ‎bo‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1690‎ ‎padła‎ ‎ofiarą‎ ‎pło mieni‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎całym‎ ‎kościołem.‎ ‎Wie ża,‎ ‎która‎ ‎spaliła‎ ‎się‎ ‎lat‎ ‎pięć‎ ‎temu,‎ ‎wznie siona‎ ‎była‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1702,‎ ‎a‎ ‎pięknością swoją‎ ‎i‎ ‎prawdziwą‎ ‎swojskością‎ ‎zaw sze‎ ‎głęboko‎ ‎w‎ ‎pamięci‎ ‎pielgrzymów Maryi‎ ‎Najświętszej‎ ‎się‎ ‎utrwalała. Teraz‎ ‎kiedy‎ ‎święte‎ ‎miejsce‎ ‎nasze, cudami‎ ‎słynące,‎ ‎chwałę‎ ‎Maryi‎ ‎już z‎ ‎wielkiej‎ ‎odbudowanej‎ ‎wieży‎ ‎głosić światu‎ ‎będzie,‎ ‎dobrze‎ ‎było‎ ‎by‎ ‎przy pomnieć‎ ‎sobie‎ ‎jakie‎ ‎to‎ ‎koleje‎ ‎prze chodził‎ ‎klasztor‎ ‎Panienki‎ ‎Częstochow skiej,‎ ‎jak‎ ‎cześć‎ ‎Królowej‎ ‎Nieba‎ ‎i‎ ‎Ziemi stopniowo‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎świętym‎ ‎Jej‎ ‎miejscu wzrastała,‎ ‎a‎ ‎Jasna‎ ‎Góra‎ ‎teraz‎ ‎stała‎ ‎się ogólną‎ ‎polską‎ ‎świątynią‎ ‎pełną‎ ‎cudów wielkich‎ ‎i‎ ‎wspomnień‎ ‎podniosłych
z‎ ‎dziejami‎ ‎Narodu‎ ‎Polskiego‎ ‎związa nych. Legenda‎ ‎święta‎ ‎głosi,‎ ‎że‎ ‎kiedy Matka‎ ‎Najświętsza‎ ‎z‎ ‎Synem‎ ‎swym Dzieciątkiem‎ ‎w‎ ‎domku‎ ‎w‎ ‎Nazaret‎ ‎mie szkała,‎ ‎a‎ ‎Bóg‎ ‎Człowiek‎ ‎w‎ ‎pokorze i‎ ‎w‎ ‎posłuszeństwie‎ ‎synowskiem‎ ‎ojcu swemu‎ ‎przybranemu‎ ‎Św.‎ ‎Józefowi‎ ‎rę kami‎ ‎pomagał,‎ ‎pracą‎ ‎Świętej‎ ‎Rodziny zdziałany‎ ‎powstał‎ ‎stół‎ ‎cyprysowy,‎ ‎do którego‎ ‎i‎ ‎sam‎ ‎Chrystus‎ ‎Pan‎ ‎pracy‎ ‎rąk swoich‎ ‎dokładał.‎ ‎Przy‎ ‎tym‎ ‎stole‎ ‎Świę tym‎ ‎siadywała‎ ‎Panienka‎ ‎Najświętsza a‎ ‎Dzieciątko‎ ‎Boże‎ ‎pod‎ ‎Jej‎ ‎opieką‎ ‎po magało‎ ‎Św.‎ ‎Józefowi.‎ ‎A‎ ‎kiedy‎ ‎Chry stus‎ ‎Pan‎ ‎umęczon‎ ‎i‎ ‎ukrzyżowany‎ ‎zmar- twych‎ ‎powstał‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niebo‎ ‎wstąpił‎ ‎dzie wice‎ ‎ten‎ ‎stół,‎ ‎co‎ ‎dla‎ ‎Matki‎ ‎Bożej‎ ‎był tak‎ ‎drogi‎ ‎i‎ ‎przypominał‎ ‎jej‎ ‎lata‎ ‎dzie cięce‎ ‎Zbawcy‎ ‎świata‎ ‎do‎ ‎domu‎ ‎Zebe deusza,‎ ‎ojca,‎ ‎świętego‎ ‎Jana‎ ‎Ewangeli sty,‎ ‎przeniosły,‎ ‎bo‎ ‎i‎ ‎Matka‎ ‎Boża‎ ‎tam za‎ ‎wskazaniem‎ ‎Chrystusa‎ ‎Pana‎ ‎za mieszkała.

[madohora]

ruszyć‎ ‎z‎ ‎miejsca‎ ‎nie‎ ‎chciały,‎ ‎Hussyci w‎ ‎złości‎ ‎wielkiej‎ ‎rozbili‎ ‎Obraz‎ ‎Święty o‎ ‎kamień‎ ‎na‎ ‎trzy‎ ‎części,‎ ‎a‎ ‎jeden‎ ‎z‎ ‎nich świętokradzko‎ ‎ściągnął‎ ‎na‎ ‎Niego‎ ‎rękę i‎ ‎szablą‎ ‎dwa‎ ‎cięcia‎ ‎Świętemu‎ ‎Obliczu zadał.‎ ‎Na‎ ‎miejscu‎ ‎tym‎ ‎wytrysło‎ ‎źró dełko‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎wody‎ ‎obmyły‎ ‎Świętą Twarz‎ ‎tak‎ ‎zbeszczeczoną.‎ ‎I‎ ‎po‎ ‎dziś dzień‎ ‎przy‎ ‎kościółku‎ ‎Świętej‎ ‎Barbary istnieje‎ ‎to‎ ‎źródełko,‎ ‎a‎ ‎woda‎ ‎jego‎ ‎dziw nie‎ ‎czysta,‎ ‎brana‎ ‎jest‎ ‎przez‎ ‎pobożnych pielgrzymów.‎ ‎Tu‎ ‎wzniesiono‎ ‎również krzyż,‎ ‎a‎ ‎potem‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1646‎ ‎świąty nię‎ ‎pod‎ ‎wezwaniem‎ ‎Św.‎ ‎Barbary. Ojcowie‎ ‎zawieźli‎ ‎Obraz‎ ‎połupa- ny‎ ‎w‎ ‎czci‎ ‎najwyższej‎ ‎do‎ ‎Krakowa i‎ ‎tu‎ ‎król‎ ‎Władysław‎ ‎Jagiełło‎ ‎najzdoł- szych‎ ‎mistrzów‎ ‎z‎ ‎Konstantynopola‎ ‎za wezwał.‎ ‎Ci‎ ‎Obraz‎ ‎do‎ ‎stanu‎ ‎w‎ ‎jakim był‎ ‎przed‎ ‎tern‎ ‎doprowadzili,‎ ‎ale‎ ‎po mimo‎ ‎starań,‎ ‎znaków‎ ‎cięć‎ ‎szabli‎ ‎za trzeć‎ ‎nie‎ ‎mogli.‎ ‎Wielką‎ ‎radością‎ ‎na pełniły‎ ‎się‎ ‎serca‎ ‎wiernych‎ ‎Maryi‎ ‎sług i‎ ‎całego‎ ‎ludu,‎ ‎kiedy‎ ‎Obraz‎ ‎przewieziony‎ ‎został‎ ‎napowrót.-‎ ‎Król,‎ ‎senat, wszyscy‎ ‎dostojnicy‎ ‎i‎ ‎szlachta‎ ‎w‎ ‎try umfalnym‎ ‎pochodzie‎ ‎Obraz‎ ‎Najświęt szej‎ ‎Panny‎ ‎z‎ ‎wielką‎ ‎uroczystością‎ ‎na powrót‎ ‎na‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎wprowadzili. Była‎ ‎to‎ ‎więc‎ ‎pierwsza,‎ ‎a‎ ‎najwspa nialsza‎ ‎pielgrzymka‎ ‎do‎ ‎stóp‎ ‎Maryi Częstochowskiej.‎ ‎Odtąd‎ ‎przez‎ ‎wieki całe‎ ‎co‎ ‎rok‎ ‎pielgrzymi‎ ‎dążą‎ ‎do‎ ‎miej sca‎ ‎świętego. Czas‎ ‎płynął,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎Roku‎ ‎Pańskim 1682‎ ‎przypadła‎ ‎trzechsetna‎ ‎rocznica sprowadzenia‎ ‎Obrazu‎ ‎Cudownego.‎ ‎Pa pież,‎ ‎Inocenty‎ ‎XI,‎ ‎w‎ ‎dniu‎ ‎obchodu‎ ‎Ju bileuszu,‎ ‎1‎ ‎Lipca‎ ‎1682‎ ‎roku,‎ ‎obda rzył‎ ‎Jasną‎ ‎Górę‎ ‎zupełnemi‎ ‎odpusta mi,‎ ‎których‎ ‎dostępują‎ ‎wierni,‎ ‎co‎ ‎świą tynię‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Częstochowskiej nawiedzą‎ ‎i‎ ‎po‎ ‎spowiedzi,‎ ‎za‎ ‎grzechy żałując,‎ ‎Sakramenty‎ ‎Święte‎ ‎przyjmą. W‎ ‎tym‎ ‎roku,‎ ‎jak‎ ‎pisze‎ ‎dziejopis, 140,000‎ ‎wiernych‎ ‎podążyło‎ ‎do‎ ‎Częstochowy‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski‎ ‎i‎ ‎krajów‎ ‎przy
ległych‎ ‎dla‎ ‎oddania‎ ‎Czci‎ ‎Najświętszej Panience. W‎ ‎niespełna‎ ‎lat‎ ‎sto‎ ‎kroniki‎ ‎klasz torne‎ ‎zaznaczają‎ ‎drugą‎ ‎wielką‎ ‎uro czystość‎ ‎Koronacyi‎ ‎Wizerunku‎ ‎Cuda mi‎ ‎słynącego.‎ ‎Oto‎ ‎Kardynał‎ ‎Bene dykt‎ ‎Odeschalchi‎ ‎wyjednywał‎ ‎u‎ ‎kapi tuły‎ ‎Św.‎ ‎Piotra‎ ‎w‎ ‎Rzymie‎ ‎dwie‎ ‎złote korony‎ ‎dla‎ ‎cudownego‎ ‎obrazu,‎ ‎a‎ ‎Pa pież‎ ‎Klemens‎ ‎II‎ ‎w‎ ‎bulli‎ ‎nadał‎ ‎wiel kie‎ ‎przywileje‎ ‎klasztorowi. Uroczystość‎ ‎Koronacyi‎ ‎roku‎ ‎Pań skiego‎ ‎1717‎ ‎dnia‎ ‎8‎ ‎Września‎ ‎jedno czy‎ ‎u‎ ‎stóp‎ ‎Maryi‎ ‎150‎ ‎tysięczny‎ ‎tłum Jej‎ ‎Wiernych‎ ‎Czcicieli.‎ ‎Przybywa‎ ‎do 800‎ ‎kapłanów‎ ‎z‎ ‎całej‎ ‎Polski,‎ ‎a‎ ‎bi- skup-koronat‎ ‎po‎ ‎uroczystym‎ ‎hymnie: „‎ ‎Wielbij‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana",‎ ‎wieńczy‎ ‎ko ronami‎ ‎głowy‎ ‎Najświętszej‎ ‎Panny‎ ‎i‎ ‎Dzie ciątka‎ ‎Jezus.‎ ‎Najsłynniejsi‎ ‎kaznodzieje ówcześni,‎ ‎Ksiądz‎ ‎Andrzej‎ ‎Karsznicki, kaznodzieja‎ ‎Królewski‎ ‎i‎ ‎Ksiądz‎ ‎Srebr- nicki‎ ‎z‎ ‎Krakowa‎ ‎przybyły,‎ ‎po‎ ‎wspa niałych‎ ‎przemowach‎ ‎chwałę‎ ‎i‎ ‎uwielbienie

[madohora]

W łączności z powyższym dekretem z dnia 12 sierpnia br.
o warunkach zyskania odpustu jubileuszowego zwracamy uwagę
na to, że
1. w roku jubileuszowym są zawieszone nietylko od-
pusty z wyjątkiem w dekrecie wymienionych, lecz zawieszone
są też dla spowiedników fakultety i indulty absolucji od censur,
dyspens od ślubów, nieprawidłowości i przeszkód do święceń
w jakibądź sposób udzielone. Temu zawieszeniu nie podlegają
fakultety udzielone przez Codex J. C. ani też fakultety pro foro
externo Nuncjuszów, Ordynarjuszów i Przełożonych zakonnych;
nie są zawieszone fakultety pro foro interno, udzielone Ordy-
nariuszom i spowiednikom od Penitencjarji dla osób, które do
Rzymu się udać nie mogą oraz fakultety spowiedników w Lour-
des i Palestynie. (Ad illud idem propositum ad quod indulgen-
tiarum intermissio spectat, facúltales et indulta absolvendi etiam
a casibus Nobis et Apostolicae Sedi reservatis, relaxandi cen-
suras, dispensando a votis eademque commutandi, dispensandi
praeterea ab irregularitatibus et impediments cuilibet et quoquo
modo concessa extra Urbem eiusque suburbium per Iubilaei
Maximi decursum suspendimus nullique suffragari volumus
(A. A. S. XXV. p. 12).
2. Przy absolucji od censur i nieprawidłowości do świę-
ceń należy stwierdzić, czy penitent przy pierwszej spowiedzi
jubileuszowej nie otrzymał już absolucji, ponieważ fakultety
spowiedników odnoszą się tylko do pierwszej spowiedzi św.
jubileuszowej.
3. Spowiednicy powinni przy udzieleniu absolucji lub
dyspensy uważać na zastrzeżenia prawnie wymagane.
Tylko chorym można zmniejszyć modlitwy dla otrzy-
mania odpustu przepisane pod nr. II., 3.
5. Visitado Basilicae nie może być zmieniona na dobry
uczynek, do którego wypełnienia już istnieje zobowiązanie.
(Mónita de usu faeultatum Confessariis per Annum Sanctum
tributarum etc. A. A. S. XXV. pag. 60.)
Katowice, dnia 31 sierpnia 1933 r.
f Stanislaw Adamski,
Biskup.

[madohora]

Alfonsy w posłuszeństwie cingulum całuje,
Lecz pokornem pytaniem tak się informuje:
„Wszystko według rozkazu Ojca Gwardyana.
Lecz do Świętego Krzyża, gdzie bywa śpiewana
Summa, i do kościółka Upadku Trzeciego
Raczył Ojciec Głwardyan brata Aleksego
Syłać do usług księży; poczciwiec Stokowy
Zawsze, jak dotąd było, pomagać gotowy,
Latoś także pomoże; czy Ojciec pozwoli?“

[madohora]

Portiunkula
Moja ciocia Hela jest wyjątkowo
pobożny kobietą. Przeszłego roku
w dniu Najśw. Maryi Panny Aniel-
skiej poprosiła mnie, bym wraz z nią
udała się do Panewnik, by uzyskać
tzw. odpust portiunculi. Owszem,
słyszałam już kilka razy o tym od-
puście, ale teraz mając sposobność
porozmawiania z ciocią stawiłam
kilka pytań:
— Ciocia przeszłego roku była
w Asyżu, wiele czytała o św. Fran-
ciszku, może więc mi powie historię
powstania tego odpustu.
Ciocia nieznacznie poprawiła so-
bie zawiązaną na głowie chustę,
chrząknęła i odpowiedziała:
— Trzy kwadranse od Asyżu,
w uroczej dolinie Umbrii, stał mały
kościółek pod wezwaniem Matki Bo-
skiej Anielskiej. Wystawili go w IV
wieku pielgrzymi, wracający z Zie-
mi św. i umieścili w nim relikwie
z grobu Matki Boskiej. Św. Franci-
szek ogromnie lubił modlić się w za-
cisznym kościółku, a gdy pod wpły-
wem gorącej miłości ku Bogu wy-
rzekł się wszelkiej wygody życiowej,
obrał ten kościółek za stałe miejsce
modlitwy. Przez długie godziny,
dnie a nawet noce klęczał św. Bieda-
czyna z Asyżu przed Bogiem i prosił
o różne łaski. I pewnego razu pod-
czas zachwycenia zrozumiał słowa
Jezusa: „Franciszku, zażądaj jakiej-
kolwiek łaski, a ja ci jej udzielę.“
święty padł twarzą na ziemię i od-
powiedział: „Ja nędzny, niegodny
grzesznik proszę najpokorniej, abyś
wszystkim tym, którzy po szczerym
wyznaniu swych grzechów odwie-
dzą ten kościół, udzielił odpustu zu-
pełnego, tj. darował wszystkie kary
doczesne.“ I Pan Bóg spełnił to
wielkie życzenie świętego.
— Ciociu, czy tylko w tamtym ko-
ściółku można było zyskać odpust?
— Tak było przez długie lata.
Ale w r. 1847 Ojciec św. Pius IX
orzekł, że wszyscy po wyznaniu
swych grzechów i przyjęciu Komunii
świętej mogą uzyskać ten odpust
tylekroć, ile razy odwiedzą kościół
uprzywilejowany tym odpustem i tam
pomodlą się na intencję Ojca św.
Przez długi czas szliśmy w milcze-
niu. Potem zapytałam:
— A jak wyglada ten mały ko-
ściółek?
Zauważyłam, że ciocia się uśmiech-
nęła.
— Dzisiaj nad małym kościółkiem
wznosi się wielka bazylika pod we-
zwaniem Najśw. Maryi Panny Aniel-
skiej. Jakiś uprzejmy zakonnik opro-
wadzał nas po kościele, pozwolił
zajrzeć do celi, w której św. Fran-
ciszek się modlił, a w ogrodzie
zwrócił nam uwagę na krzak róży.
0 krzaku tym wspomina pewna
rzewna legenda.
— Ciocia ją zna? Proszę mi ją
powtórzyć.
— W pewną mroźną, zimową noc
modlił się św. Franciszek. Było
w około cicho i mroczno. Wtedy
przystąpił do modlącego się szatan
1 kusił: „Jesteś młodym, przystoj-
nym, czeka cię długie życie, dlaczego
więc niszczysz życie i urodę na po-
kucie i wyrzeczeniu się? Patrz, jak
inni się bawią, jak inni są swobodni,
jak oni wykorzystują życie... a ty?...“
Św. Franciszek, nie mogąc ścierpieć
tych pokus, wybiegł na pole, stanął
przed ciernistym krzakiem różanym
i nagle rzucił się w ten ciernisty
krzew. Z licznych drobnych a do-
kuczliwych ran popłynęła krew...
i w tej chwili stało się coś prze-
dziwnego: krzak cierniowy zbro-
czony krwią Świętego zakwitnął
w tę mroźną noc krwawymi i bia-
łymi różami...
— A teraz jeszcze kwitnie? I tak rozmawiając doszliśmy do
— Owszem, przyniosłam sobie Panewntk, do kościoła OO. Fran-
nawet kilka płatków różanych. Są ciszkanów. Poszłam do spowiedzi
białe i mają charakterystyczne ślady świętej a potem szczerze prosiłam
krwawych kropel. Podobnej odmia- Boga o darowanie mi wszystkich
ny róż nie widziałam w całej tamtej- kar, na ja^e zasłużyłam sobie prze-
szej okolicy. stępując przykazania Boże.
Emgt

[madohora]

Tajemnica odpustów

Odpust - warto więc przyjrzeć się temu po-
jęciu. Ma ono swoją długą i pełną
zawirowań historię, jak również wielką
liczbę skojarzeń: właściwych – wielkie
święto parafialne, okazja do zmniejszenia
czekającej nas kary za grzechy i niewłaści-
wych: od budy z tandetą i świecidełkami,
do tyleż zaskakującego, co podejrzanego
pomysłu wykupienia się od kary czyśćco-
wej pieniędzmi.
Dziś, gdy chcemy naszą wiedzę o odpu-
stach uzupełnić, przebić się musimy przez
gąszcz zagadnień historycznych, bowiem
ich historia ściśle związana jest z dziejami
Kościoła. Natomiast, gdy interesuje nas
stan wiedzy współczesnej, czeka nas wę-
drówka przez szereg dokumentów praw-
nych, gdzie czyha na zainteresowanego
wielka liczba drobiazgowych wskazań
i licznych niuansów – w taki dzień, w da-
nym kościele, po odmówieniu wskazanej
modlitwy, pod warunkiem itd. Najczę-
ściej, w informacji z ogłoszeń parafial-
nych o możliwościach skorzystania z łaski
odpustu, cała procedura jego uzyskania
ukryta jest za sformułowaniem „pod zwy-
kłymi warunkami”, które w istocie nie
są takie zwykłe. Na przykład: „modlitwa
w intencji papieża” to nie modlitwa za
papieża, ale modlitwa w jedności z nim za
to, o co on sam się modli. Przykładowo,
spełnimy ten warunek, odmawiając jeden
raz „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo” lub
inną modlitwę. Do spowiedzi sakramen-
talnej niekoniecznie trzeba przystąpić w
danym dniu, ale do komunii św. już tak.
Natomiast, w jakim stopniu udało nam się
zrealizować „wykluczenie przywiązania do
grzechu nawet powszedniego” na zawsze
pozostanie tajemnicą. W dokumentach
kościelnych możemy też znaleźć dokładną
definicję odpustu, uzasadnienie, co zosta-
je odpuszczone i z jakiego źródła pocho-
dzą zasoby łaski.
Wszystko to razem sprawia, że u wier-
nego może zrodzić się uczucie paniki, jak
zawsze gdy staje w obliczu drobiazgowo
opracowanych procedur. Oto jest jakieś
dobro, które mogę osiągnąć, ale czy po-
dołam?
Lista okazji do uzyskania odpustów jest
niezwykle długa (tak długa, że na wielu
stronach internetowych, np. ILG, Opoka,
zamieszcza się jedynie wybór) i tam rów-
nież drobiazgowo zostaje wymienione, ja-
kie modlitwy lub inne czynności skutkują
darowaniem kary. Na końcu, jako stosun-
kowo niedawo dodane, umieszczone są
praktyki związane z kultem Miłosierdzia
Bożego.
I oto, szczęśliwie, zataczając wielkie
koło, zdobywanie wiedzy o odpustach
prowadzi nas do sedna sprawy – czyli
świadectwa o Bożym Miłosierdziu, które
jako niezmierzone istnieje poza wszelką
biurokracją. Dopiero teraz można spojrzeć
na długie katalogi warunków z dystansu
i ze spokojem. Na każdym kroku mnóstwo
sytuacji daje nam okazję do usunięcia
wszystkich przeszkód, jakie nas od radości
zbawienia oddalają. Jak bardzo Niebieski
Ojciec wyczekuje swych dzieci, skoro chce,
żeby jak najszybciej znalazły się w Niebie!
Nawiedzenie licznych kościołów, róża-
niec, adoracja Najświętszego Sakramen-
tu, rekolekcje, pielgrzymki, wspomnienia
świętych patronów, nawet oglądanie
transmisji w telewizji lub słuchanie przez
radio – wszystko to niesie w sobie obiet-
nicę przebaczenia. Do każdego takiego
aktu dodana jest i przyobiecana łaska od-
pustu, jeśli nie zupełnego, to przynajmniej
częściowego.Tak liczne okoliczności są do-
wodem Bożego oczekiwania, to świadec-
two wyciągniętej ręki. Jeżeli świadomie
ktoś żyje Kościołem, nie ma możliwości,
by łaska odpustu go ominęła. Natrafi na
nią wielokrotnie w czasie całego roku li-
turgicznego, bez konieczności drżenia
o skrupulatne zachowanie procedur, które
zastąpić można miłością i hojnością w od-
powiedzi na Boże wezwania.
Wśród zapewnień z listy znajduje się
taki punkt:
„publiczne świadectwo własnej wiary
w określonych sytuacjach życia codzien-
nego, jak częste przystępowanie do sa-
kramentów, włączenie się we wspólnoto-
we formy wyrażania wiary i apostolstwa,
głoszenie słowem i uczynkami zbawienia
chrześcijańskiego osobom, które są dale-
kie od wiary”.
W opracowaniach znajdujemy także
informację, że łaska odpustów związana
jest nie tylko z odmawianiem modlitw.
W oczach Boga wartość mają też czyny
miłosierdzia, umartwienia, czyli świado-
me rezygnowanie z jakichś dobrych rzeczy
oraz postawa otwartego i przyjaznego in-
nym świadectwa w miejscach, gdzie Kościół
instytucjonalny ma utrudniony dostęp.
To oznacza, że Bóg ściśle związał swą
łaskę z codziennością świeckiego życia.
Chodzi zatem o zwykłe bycie chrześci-
janinem w świeckim świecie: dbanie o for-
mację duchową i dawanie świadectwa.
Wykonując swą świecką pracę w laickiej
rzeczywistości, pozostać sobą: katolikiem,
wiernym Bogu, otwartym na ludzi, to zy-
skiwać darowanie kary. Hojnie i z ufnością
odpowiadać na gest Miłosierdzia, to znać
tajemnicę odpustów.

[madohora]

Marcin Luter
TRZY SCENY Z ŻYCIA NASZEGO REFORMATORA.
Scena I.
(Cela klasztorna: 1 proste łóżko, przykryte kocem, stół,
2 krzesła, nad łóżkiem prosty krzyż. Przy stole siedzi
2 mnichów i prowadzi rozmowę).
Luter
Szukając prawdy i spokoju duszy,
Przywdziałem szaty mnicha-zakonnika,
Lecz dziś przed Tobą Boże, wyznać muszę,
Że zawiódł mnie ten żywot pokutnika ...
Surowe posty, chłosta, biczowanie,
Nie dały tego, czego szukam w życiu,
Bo duszy pewnie czegoś więcej trzeba ...
Często więc siedzę i rozmyślam skrycie,
Jakaż jest droga właściwa do nieba? ...
Mnich Albert
Ach, zostaw, bracie, próżne rozmyślania,
Cóż to pomoże, na cóż to się zdało? —
Zmieniasz się, jesteś wprost nie do poznania.
Że często myślę: co się z tobą stało?
Samotny, wspólnych unikasz pacierzy,
Przy książkach tylko siedzisz i pisaniu ...
Czemu to czynisz? — Czy to tak należy
Na bezowocnym trwonić czas czytaniu? ...
Luter
... Czy ty to zrozumiesz? —•
Bracie Albercie, chcę ci wyznać szcżerze:
Znalazłem księgę, (pokazuje Biblię) w niej jest Słowo
Boże,
Z niego niech Kościół nasz swe prawdy bierze,
To wtedy nic nas nie zwiedzie w bezdroże!
Ale powiadam ci, bracie, w tym dziele
Nie masz ni słowa o naszych odpustach,
Ani o żadnym biczowaniu, chłostach,
Nawet o świętych. Lecz o Bogu — wiele!
On jeden wielki, Jemu nikt nie sprosta!!
Mnich Albert
I ja odczuwam niepokój, obawę
I myślę nad rym, gdy się spać położę,
Czy wiernie troszczę się o Bożą sprawę,
Czy klasztor wiedzie mnie w Królestwo Boże? ...
Luter (głośno)
Bracie, rozmyślać tylko — to za mało,
Tu trzeba czynu, trzeba zło naprawić!
Na co się nasze umartwianie zdało?
Trzeba do walki z złem czynnie się stawić!
Mnich Albert
Lecz czy ty tylko to uczynić zdołasz?
Któż cię wysłucha, ciebie, mnichu szary?
Gniew przełożonych na siebie wywołasz,
Będziesz wyklęty, nie unikniesz kary!!
Winieneś słuchać, a nie rozkazywać,
Rób co ci każą, nie dręcz sobie głowy,
Pracą, modlitwą dni swoje wypełniaj. — (wstaje)
Ja już odchodzę, więc bądź, bracie, zdrowy.
Luter (wstaje i mówi z mocą)
A ja nie będę milczał, bo nie mogę!
Mam ślepo słuchać? Nie na tom stworzony!
To wszak niezgodne jest z moim sumieniem!
Czy może kłamcą mam zostać przed Bogiem?
Nie!!! Chcę zbawienie mieć, nie potępienie!!!
Mnich Albert
Bracie, ty jesteś dziś dziwnie wzburzony!
Skąd się u ciebie ta odwaga bierze?
Ty musisz milczeć, nie bądźże szalony ...
Pójdź lepiej ze mną na wspólne pacierze!
• Luter (stanowczo)
Ja milczeć nie będę!
Ja Boże prawdy będę głosić śmiało]

[madohora]

Bóg jest takim sztukmistrzem, co potrafi to, co
chce nam przeszkadzać i szkodzić, zmusić do tego, by
nam pomagało i było pożyteczne, to co chce nas zabić
zmusić, by nam do życia służyło. Dr M. Luter

[madohora]

Osoba otrzymująca odpust musi wykonać jakąś czynność, aby go otrzymać. Najczęściej jest to odmówienie (jednorazowe lub wielokrotne) określonej modlitwy , ale może również obejmować pielgrzymkę , odwiedzenie określonego miejsca (np. sanktuarium , kościoła czy cmentarza ) lub spełnienie określonych dobrych uczynków

[madohora]

Przebaczenie grzechów i przywrócenie komunii z Bogiem pociąga za sobą darowanie wiecznej kary za grzech, ale doczesna kara za grzech pozostaje. Przykład tego można zobaczyć w 2 Samuela 12, kiedy po tym, jak Dawid odpokutował za swój grzech, prorok Natan mówi mu, że otrzymał przebaczenie, ale: „Tak mówi Pan, Bóg Izraela:... Dlatego teraz miecz nie odejdzie od twojego domu, bo mnie wzgardziłeś i wziąłeś za żonę żonę Uriasza”.

[madohora]

Kościół, zgodnie z rozumieniem władzy wiązania lub rozwiązywania nadanej przez Chrystusa, udziela poddanym swojej jurysdykcji dobrodziejstw tych zasług za modlitwę lub inne pobożne uczynki podejmowane przez wiernych. Otwierając dla poszczególnych chrześcijan swój skarbiec, „Kościół nie chce po prostu przyjść z pomocą tym chrześcijanom, ale także pobudzić ich do dzieł pobożności, pokuty i miłości”.

[madohora]

Minimalnym warunkiem uzyskania odpustu cząstkowego jest skrucha serca; pod tym warunkiem katolik wykonujący daną pracę lub odmawiający daną modlitwę uzyskuje za pośrednictwem Kościoła darowanie kary doczesnej równej karze uzyskanej wskutek własnego uczynku

[madohora]

W tej samej ustawie papież Paweł nakazał dokonanie rewizji oficjalnej listy modlitw i dobrych uczynków odpustowych, zwanej Raccolta , „w celu dołączenia odpustów jedynie do najważniejszych modlitw i dzieł pobożności, miłości i pokuty”. [20] Raccolta została zastąpiona Enchiridion Indulgentiarum . Chociaż z listy usunięto wiele modlitw i dobrych uczynków odpustowych, obecnie zawiera ona nowe ogólne udzielenie odpustów cząstkowych, które dotyczą szerokiego zakresu działań modlitewnych, i wskazuje, że modlitwy, które w niej znajdują, są godne czci ze względu na boskie natchnienie lub starożytność lub będące w powszechnym użyciu, to tylko przykłady [21]z tych, do których odnosi się pierwsze z tych ogólnych przyznań: „Wznosząc umysł do Boga z pokorną ufnością podczas wykonywania obowiązków i znoszenia trudności życiowych oraz dodając, przynajmniej w myślach, pobożną inwokację”. [22] W ten sposób Enchiridion Indulgentiarum , pomimo swoich mniejszych rozmiarów, klasyfikuje jako odpustowe nieporównanie większą liczbę modlitw, niż traktowano jako takie w Raccolta .

[madohora]

dokonanie aktu wiary, nadziei, miłości, skruchy lub komunii duchowej
odmawiając Bogu Ukrytemu (Adoro te dedykowane), Tobie, błogosławiony Józefie (Ad te beate Ioseph), niektórymi modlitwami Brewiarza Rzymskiego (Dziękujemy Ci, Panie Boże Wszechmogący, Módlmy się za naszego Papieża, Święta Uczto, Święta Maryjo). pomocy bezbronnym, Święci Apostołowie Piotr i Paweł, Nawiedź, prosimy Cię, Panie), Aniele Boży, Aniele Pański, Duszo Chrystusowa (Anima Christi), Wysłuchaj nas (Rytuał Rzymski), Niech Ci się spodoba, Panie, Wieczny Odpoczynek, Witaj Święta Królowo, Pod Twoją opiekę uciekamy się lub Przyjdź Duchu Święty
odmawianie Litanii do Imienia Jezusa, Serca Jezusa, Krwi Jezusa, Dziewicy Maryi, Świętego Józefa lub Wszystkich Świętych
odmawiając Małe Oficjum Męki Pańskiej, Serca Pana Jezusa, Niepokalanego Poczęcia lub św. Józefa
recytując Credo Apostolskie, Credo Nicejskie, Jutrznię lub Nieszpory oficjum za zmarłych, Psalm 50, Psalm 129, Magnificat lub Memorare (Pamiętaj o Najświętsza Maryjo Panno)
nauczanie lub uczenie się doktryny chrześcijańskiej
zwiedzanie katakumb chrześcijańskich
modlitwa o powołania kapłańskie lub zakonne
modląc się o powrót chrześcijan niekatolickich do Kościoła katolickiego
spędzić trochę czasu na modlitwie myślnej
czyniąc znak krzyża
odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych

[madohora]

Specjalne odpusty
Edytować
Odpust zupełny można uzyskać także przy niektórych okazjach, które nie zdarzają się codziennie. Obejmują one między innymi:

[madohora]

Pierwszy odpust był przeznaczony dla ofiar Covid-19 i osób im pomagających. Do czynności, z którymi wiązał się odpust, zaliczała się modlitwa różańcowa, droga krzyżowa , a przynajmniej odmawianie Wiary , Modlitwy Pańskiej i modlitwy maryjnej .

[madohora]

Sobór w Epaone w 517 r. jest świadkiem wzrostu praktyki zastępowania surowych pokut kanonicznych nową, łagodniejszą: jego 29. kanon obniżył do dwóch lat pokutę, jaką odstępcy mieli odprawiać po powrocie do Kościoła, ale zobowiązał ich do postu jednego dnia na trzy w ciągu tych dwóch lat, aby przyjść do kościoła i zająć miejsce u drzwi penitentów, a następnie wyjść z katechumenami . Każdy, kto sprzeciwiał się nowemu rozwiązaniu, miał przestrzegać znacznie dłuższej, starożytnej pokuty

[madohora]

Odpusty stawały się coraz bardziej popularne w średniowieczu jako nagroda za pobożność i dobre uczynki, choć z doktrynalnego punktu widzenia Kościół katolicki twierdził, że odpust przysługuje jedynie za doczesną karę za grzechy odpuszczone już w sakramencie spowiedzi . Ponadto udzielano odpustów za akty jałmużny, a także modlitwa, pielgrzymki i posty. Ponieważ odpusty udzielane za jałmużnę wydawały się niektórym zwykłą transakcją pieniężną, zamiast postrzegać odpust jako przyznawany za sam dobry uczynek – akt dobroczynności dokonany na rzecz szpitala, sierocińca lub kościoła – wielu zaczęło postrzegać odpusty za jałmużnę po prostu „ kupowanie” lub „kupowanie” odpustów. Wierni prosili o udzielanie odpustów za odmawianie ulubionych modlitw, dokonywanie aktów pobożności, uczęszczanie do miejsc kultu i pielgrzymowanie ; bractważądał odpustów za odprawianie przedstawień i procesji; stowarzyszenia domagały się, aby ich spotkania były nagradzane odpustami. Do dobrych uczynków zaliczały się datki pieniężne na cele charytatywne, a zebrane w ten sposób pieniądze przeznaczano na wiele celów, zarówno religijnych, jak i obywatelskich; projekty budowlane finansowane z odpustów obejmują kościoły, szpitale, kolonie trędowatych , szkoły, drogi i mosty.

[madohora]

[madohora]

Inaczej rzecz się miała z odpustami za zmarłych. W związku z tym nie ma wątpliwości, że Tetzel zgodnie z tym, co uważał za swoje autorytatywne instrukcje, ogłosił jako doktrynę chrześcijańską, że do uzyskania odpustu za zmarłych nie jest wymagana nic innego jak tylko ofiara pieniężna, bez konieczności skruchy lub spowiedzi . Nauczał także, zgodnie z ówczesną opinią, że odpust można uzyskać z niezawodną mocą dla każdej duszy. Wychodząc z tego założenia, nie ma wątpliwości, że jego doktryna była w zasadzie doktryną drastycznego przysłowia:

[madohora]

Peter Marshall stwierdza, że ​​Luter nie sprzeciwiał się bezpośrednio idei odpustów, przyznając, że „biskupi i proboszczowie mają obowiązek z całą czcią przyjmować komisarzy odpustów apostolskich” i przestrzegł, że „nie należy nikomu przeszkadzać w ich kupowaniu”. Luter zajmował się wyłącznie sprawami teologicznymi i sprzeciwiał się odpustom, aby propagować swoją koncepcję zbawienia przez samą wiarę ( sola fide ). Luter wątpił także, czy dusza w czyśćcu ma w ogóle gwarancję osiągnięcia zbawienia, ostatecznie odrzucając istnienie czyśćca jako całości; było to sprzeczne z nauką Kościoła katolickiego i jego Doktorów , takich jak Tomasz z Akwinu.W związku z tym Marshall argumentuje, że „Luter nie zaprzeczył, że odpusty są pożyteczne ani że intencje papieża, gdy je udzielał, były dobre”, lecz jedynie sprzeciwił się im ze względu na swoje poglądy teologiczne, a nie rzekome zepsucie Kościoła. Niemiecki humanista Johann Cochlaeus argumentował, że „Lutera nie poruszały autentycznie obawy dotyczące nadużyć w głoszeniu odpustów”. Pogląd odpustów jako podstawowej przyczyny Reformacji i symbolu zepsucia Kościoła katolickiego był także kwestionowany przez teologów luterańskich, takich jak August Wilhelm Dieckhoff i Gustav Kawerau Marshall wyjaśnia naturę odpustów w czasach reformacji, pisząc:

[madohora]

Kościoły prawosławne wierzą, że odpuszczenie grzechów można uzyskać przez świętą tajemnicę spowiedzi. Ze względu na różnice w teologii zbawienia odpusty za odpuszczenie kar doczesnych za grzechy obecnie w prawosławiu nie istnieją , lecz aż do XX w. w niektórych miejscach istniała praktyka wydawania świadectw rozgrzeszenia ( gr . συγχωροχάρτια – synchorochartia ), która była zasadniczo identyczne z odpustami, a w wielu przypadkach znacznie bardziej ekstrawaganckie.

[madohora]

Odpust ( odpusty mnogie , łac. odpust ) to darowanie kar doczesnych za grzechy (początkowo rozumiane jako liczba dni pokuty, później błędnie rozumiane jako skrócenie kary pobytu w czyśćcu ) , które może być zupełne ( odpusty pełne ) lub częściowe ( odpusty cząstkowe ). [1] Odpust można uzyskać zarówno dla siebie, jak i za dusze w czyśćcu cierpiące. W średniowieczu reformatorzy Kościoła, tacy jak Jan Viklef , Jan Hus czy Marcin Luter, wypowiadali się przeciwko targowaniu się (również targowaniu się , czyli możliwości zdobycia pieniędzy) o odpusty. O ile Viclef i Luter całkowicie odrzucali odpusty, o tyle Hus wypowiadał się jedynie przeciwko uzyskiwaniu ich za pieniądze (w dodatku w związku z finansowaniem wojny Jana XXIII. )

[madohora]

[madohora]

Miller‎ ‎posyłał‎ ‎najprzód‎ ‎parlamen tarzy,‎ ‎grożąc‎ ‎zakonnikom,‎ ‎jeśliby‎ ‎się nie‎ ‎poddali,‎ ‎a‎ ‎groźby‎ ‎te‎ ‎nie‎ ‎były‎ ‎pró żne;‎ ‎bo‎ ‎podług‎ ‎ówczesnego‎ ‎prawa wojny,‎ ‎po‎ ‎wzięciu‎ ‎miasta‎ ‎szturmem, wszystko‎ ‎tępiono‎ ‎ogniem‎ ‎i‎ ‎mieczem. Szwedzi‎ ‎zaś‎ ‎wojowali‎ ‎okrutnie,‎ ‎i‎ ‎szcze gólniej‎ ‎srożyli‎ ‎się‎ ‎przeciw‎ ‎duchownym katolickim.‎ ‎Wysłańcami‎ ‎od‎ ‎jenerała oblegającego‎ ‎bywali‎ ‎Polacy:‎ ‎ci‎ ‎w‎ ‎do brej‎ ‎wierze,‎ ‎mając‎ ‎opór‎ ‎tak‎ ‎szczupłej -siły‎ ‎za‎ ‎nieużyteczną‎ ‎ofiarę,‎ ‎starali‎ ‎się przekonać‎ ‎oblężonych,‎ ‎że‎ ‎nie‎ ‎mogą już‎ ‎w‎ ‎niczem‎ ‎pokładać‎ ‎nadziei‎ ‎i‎ ‎po winni‎ ‎uledz‎ ‎konieczności;‎ ‎przemawiali do‎ ‎nich‎ ‎głosem‎ ‎rozsądku.‎ ‎Ale‎ ‎rada zakonników‎ ‎słuchała‎ ‎ich‎ ‎mowy‎ ‎ze smutkiem,‎ ‎odpowiedzi‎ ‎żadnej‎ ‎nie‎ ‎dano, i‎ ‎rezolucję‎ ‎odłożono‎ ‎do‎ ‎jutra.‎ ‎Miller, zniecierpliwiony‎ ‎rokowaniem,‎ ‎przystą pił‎ ‎do‎ ‎szturmu:‎ ‎tu‎ ‎poczynają‎ ‎się‎ ‎krwa we,‎ ‎uparcie‎ ‎powtarzane‎ ‎ataki.‎ ‎Jedna wycieczka,‎ ‎pod‎ ‎dowództwem‎ ‎Piotra Czarnieckiego,‎ ‎udaje‎ ‎się‎ ‎bardzo‎ ‎pomyślnie:‎ ‎Szwedom,‎ ‎odpartym‎ ‎aż‎ ‎do obozu,‎ ‎zabito‎ ‎kilku‎ ‎oficerów‎ ‎i‎ ‎kilka dział‎ ‎zagwożdżono. Tymczasem‎ ‎Miller‎ ‎sprowadza‎ ‎z‎ ‎Kra kowa‎ ‎wielkie‎ ‎działo‎ ‎oblężnicze;‎ ‎na dzieje‎ ‎oblężonych‎ ‎zewszech‎ ‎stron‎ ‎ni kną,‎ ‎duch‎ ‎załogi‎ ‎upada,‎ ‎żołnierze‎ ‎wo łają‎ ‎o‎ ‎kapitulację,‎ ‎zanosi‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎ro kosz‎ ‎w‎ ‎twierdzy.‎ ‎Przeor‎ ‎znowu‎ ‎zgro madza‎ ‎wojenną‎ ‎radę‎ ‎zakonników,‎ ‎are sztuje‎ ‎dowódcę‎ ‎milicji,‎ ‎wygania‎ ‎kilku kanonierów,‎ ‎przedsiębierze‎ ‎różnego‎ ‎ro dzaju‎ ‎środki,‎ ‎stawi‎ ‎przy‎ ‎każdym‎ ‎od dziale‎ ‎walczących‎ ‎kapłana,‎ ‎żeby‎ ‎ich zagrzewał,‎ ‎każę‎ ‎wykonywać‎ ‎nową‎ ‎przy sięgę‎ ‎na‎ ‎wierność,‎ ‎i‎ ‎przygotowany‎ ‎do statecznie,‎ ‎wytrzymuje‎ ‎jedno‎ ‎z‎ ‎naj gwałtowniejszych‎ ‎uderzeń. Wśród‎ ‎tego‎ ‎szturmu,‎ ‎kiedy‎ ‎prze szło‎ ‎pięćset‎ ‎pocisków‎ ‎działowych‎ ‎pa- dło‎ ‎na‎ ‎sam‎ ‎dziedziniec‎ ‎klasztorny, kiedy‎ ‎jedni‎ ‎walczyli‎ ‎na‎ ‎wałach,‎ ‎dru dzy‎ ‎biegali‎ ‎po‎ ‎dachach,‎ ‎gasząc‎ ‎wszczę ty‎ ‎ogień,‎ ‎reszta‎ ‎księży,‎ ‎otoczonych‎ ‎lu-

[madohora]

go‎ ‎na‎ ‎sobie‎ ‎noszą,‎ ‎albo‎ ‎się‎ ‎mo dlą‎ ‎przed‎ ‎nim,‎ ‎lub‎ ‎z‎ ‎nim. 3.‎ ‎Wynika‎ ‎z‎ ‎dekretów‎ ‎Św.‎ ‎Kon- gregacyi‎ ‎odpustów,‎ ‎a‎ ‎szczególniej z‎ ‎dekretu‎ ‎dnia‎ ‎4‎ ‎czerwca‎ ‎1721‎ ‎r., że‎ ‎krzyże,‎ ‎szkaplerze‎ ‎i‎ ‎różańce, a‎ ‎tern‎ ‎samem‎ ‎medale,‎ ‎statuy‎ ‎i‎ ‎in ne‎ ‎przedmioty‎ ‎religijne,‎ ‎obdarowa ne‎ ‎odpustami‎ ‎na‎ ‎Miejscach‎ ‎Świę tych‎,‎ ‎nie‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎ani‎ ‎sprzeda ne,‎ ‎ani‎ ‎zmienione‎ ‎na‎ ‎inne‎ ‎przed mioty,‎ ‎ani‎ ‎pożyczone‎ ‎innym‎ ‎oso bom‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎myśli,‎ ‎aby‎ ‎one‎ ‎brały udział‎ ‎w‎ ‎odpustach‎1‎). 4.‎ ‎Wszystkie‎ ‎te‎ ‎odpusty‎ ‎mo gą‎ ‎być‎ ‎ofiarowane‎ ‎za‎ ‎dusze w‎ ‎czyścu‎ ‎cierpiące. Odpusty. I.‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę śmierci,‎ ‎kto‎ ‎wezwie‎ ‎Najświętsze Imię‎ ‎Jezus‎,‎ ‎po‎ ‎odbyciu‎ ‎spowie- 1‎)‎ ‎Patrz:‎ ‎Raccolta,‎ ‎1886,‎ ‎p‎ ‎448.

[madohora]

Odpusty‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.
„Dominus‎ ‎misit‎ ‎me,‎ ‎ut‎ ‎prae- dicarem‎ ‎captiois‎ ‎indulgentiam." „Pan‎ ‎posłał‎ ‎mnie,‎ ‎abym‎ ‎opo wiadał‎ ‎więźniom‎ ‎wyzwolenie" (Iz.‎ ‎LXI.‎ ‎1.)
Odpust,‎ ‎po‎ ‎łacinie‎ ‎indulgentia, znaczy‎ ‎przebaczenie,‎ ‎darowanie.‎ ‎W‎ ‎ję zyku‎ ‎kościelnym‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie, skasowanie‎ ‎nie‎ ‎grzechów,‎ ‎nie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎ale‎ ‎tylko‎ ‎kary‎ ‎doczesnej t.‎ ‎j.‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎lub‎ ‎czyścowej. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny‎ ‎lub cząstkowy. Zupełny‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎całej kary,‎ ‎która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎na ziemi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎spowiedzi odpuszczone,‎ ‎ale‎ ‎niedostatecznie‎ ‎od pokutowane,‎ ‎lub‎ ‎którąbyśmy‎ ‎mieli po‎ ‎śmierci‎ ‎dopełnić‎ ‎w‎ ‎czyścu. Cząstkowy‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎tyle kary,‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎dawnej‎ ‎surowej‎ ‎praktyce kościoła‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎jej‎ ‎dopełnić. W‎ ‎Kościele‎ ‎katolickim‎ ‎odpustów może‎ ‎udzielać‎ ‎bez‎ ‎zastrzeżeń‎ ‎tylko Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎Kardynałowie‎ ‎zaś‎ ‎i‎ ‎Bi skupi‎ ‎w‎ ‎zakresie‎ ‎władzy,‎ ‎oznaczonej w‎ ‎Kodeksie‎ ‎prawa‎ ‎Kan.‎ ‎lub‎ ‎danej im‎ ‎przez‎ ‎Stolicę‎ ‎św.‎ ‎(Kan.‎ ‎239.‎ ‎912). Odpusty‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎przywiązane do‎ ‎miejsca,‎ ‎czasu,‎ ‎rzeczy‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎ja kiejś‎ ‎praktyki‎ ‎pobożnej‎ ‎albo‎ ‎mod litwy. Do‎ ‎pozyskania‎ ‎odpustu‎ ‎potrze bne‎ ‎są: 1)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎(dusza‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎bez grzechu‎ ‎ciężkiego). 2)‎ ‎intencja‎ ‎przynajmniej‎ ‎ogólna (habitualis).

[madohora]

2)‎ ‎Do‎ ‎medalików,‎ ‎krzyżyków,‎ ‎fi gurek‎ ‎i‎ ‎obrazków‎ ‎(jeżeli‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎dę tego‎ ‎szkła,‎ ‎stali,‎ ‎ołowiu‎ ‎lub‎ ‎innej kruchej‎ ‎materji,‎ ‎co‎ ‎odnosi‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎do różańców)‎ ‎przywiązany‎ ‎jest‎ ‎odpust zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach‎ ‎podanych‎ ‎§‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1., a‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎niemożności‎ ‎ich‎ ‎dopełnie nia,‎ ‎wystarczy‎ ‎pobożne‎ ‎ich‎ ‎pocało wanie,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎nań‎ ‎z‎ ‎wy mówieniem‎ ‎choćby‎ ‎myślą‎ ‎imienia Jezus. 3)‎ ‎Do‎ ‎krzyżyków‎ ‎(z‎ ‎figurką‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyżyka)‎ ‎odpust zupełny‎ ‎na‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach,‎ ‎podanych‎ ‎w‎ ‎poprzednim punkcie,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎ale i‎ ‎dla‎ ‎innych,‎ ‎ile‎ ‎razy‎ ‎tego‎ ‎zajdzie potrzeba. 4)‎ ‎Do‎ ‎tychże‎ ‎krzyżyków‎ ‎odpusty Drogi‎ ‎Krzyżowej,‎ ‎które‎ ‎można‎ ‎zy skać‎ ‎trzymając‎ ‎w‎ ‎ręku‎ ‎taki‎ ‎krzyżyk nawet‎ ‎przy‎ ‎stacjach‎ ‎niepoświęconych z‎ ‎odpustami,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎domu,‎ ‎lub będąc‎ ‎chorym,‎ ‎leżąc‎ ‎w‎ ‎łóżku,‎ ‎w‎ ‎dro dze‎ ‎i‎ ‎innej‎ ‎niemożności‎ ‎odbycia‎ ‎Dro gi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎z‎ ‎warun kiem‎ ‎jednak:‎ ‎1)‎ ‎odmówienia‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz,‎ ‎1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎do każdej‎ ‎stacji;‎ ‎2)‎ ‎rozważania‎ ‎Męki Pańskiej;‎ ‎3)‎ ‎odmówienia‎ ‎na‎ ‎końcu 5‎ ‎pacierzy,‎ ‎jak‎ ‎wyżej,‎ ‎do‎ ‎5‎ ‎ran‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎pacierz‎ ‎w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca św.,‎ ‎razem‎ ‎więc‎ ‎z‎ ‎poprzedniemi‎ ‎20 pacierzy.‎ ‎W‎ ‎ciężkiej‎ ‎chorobie‎ ‎i‎ ‎nie możności‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw‎ ‎pa cierze‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎pozys‎ ‎a- nia‎ ‎odpustu.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ucałowanie, a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎na‎ ‎wizerunek‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego‎ ‎(z‎ ‎odpustami poświęcony),‎ ‎akt‎ ‎strzelisty‎ ‎na‎ ‎cześć męki‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎choćby myślą‎ ‎wyrażony.‎ ‎(A.‎ ‎A.‎ ‎S.‎ ‎1931‎ ‎r. str.‎ ‎167,‎ ‎522). 5)‎ ‎Medaliki‎ ‎Szkaplerzne‎ ‎(z‎ ‎wize runkiem‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎na‎ ‎je dnej‎ ‎stronie,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎drugiej‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎Jego)‎ ‎zostają przy‎ ‎poświęceniu‎ ‎zamienione‎ ‎na‎ ‎wszy

[madohora]

[madohora]

Jak podkreślił przełożony generalny Zakonu Paulinów o. Arnold Chrapkowski, powodem prośby do Penitencjarii Apostolskiej „była troska o dobro duchowe każdego pielgrzyma, który przybywa do Matki Bożej, aby mógł korzystać z wielkiego bogactwa Kościoła, jakim jest łaska odpustu”.

[madohora]

SERNIK

200 g Herbatniki maślane
500 g Mascarpone (lub Mascarino)
150 g Jogurt
3 Jaja
100 g Masło
Cytryna (trochę startej skórki z cytryny lub limonki)
3 łyżki Cukier puder (lub cukier granulowany)
2 Pkg. Wanilia
2 łyżki Skrobi kukurydzianej
Sól

Połam herbatniki maślane tak małe, jak to możliwe i pokrusz między palcami. Najlepszym sposobem na to jest włożenie ciasteczek do torebki zamrażarki i przewrócenie ich za pomocą chodzika do makaronu.
Umieść okruchy w misce i, jeśli to konieczne, zetrzyj je odwróconą chochlą lub tłuczkiem.
Rozpuść masło powoli i polej nim herbatniki. Dobrze wymieszaj i przykryj nim dno niezbyt dużej tortownicy (średnica 28 cm). Pozostaw go w lodówce na co najmniej 20 minut.
Następnie rozgrzej piekarnik do 180–200°C.
Oddziel jajka i ubij białka szczyptą soli, aż będą sztywne.
Mascarpone lub mascarino wymieszaj z jogurtem i skrobią kukurydzianą, aż będą gładkie. Dodaj cukier waniliowy, cukier i startą skórkę z cytryny lub limonki. Stopniowo mieszaj żółtka i delikatnie złóż ubite białka.
Nałóż mieszaninę na bazę miękiszu i piecz przez około 40 minut.

[madohora]

W późnym średniowieczu na bazie tej koncepcji rozwinęły się różne formy suscepcji (czyli sposobów zapewnienia sobie lub komuś odpustu) – tak było w przypadku zabezpieczania finansowania różnych przedsięwzięć kościelnych (np. szpitali, budowy kościołów , w razie nadużyć, a nawet wojny ) można uzyskać odpusty za kontrybucję, czyli kwotę pieniężną. Niekiedy odpusty pełniły nawet rolę swego rodzaju zabezpieczenia.

[madohora]

Odpusty stosuje się w kościołach uznających prymat papieski , czyli przede wszystkim w kościołach rzymskokatolickich i greckokatolickich . Reformator Marcin Luter stopniowo doszedł do całkowitego odrzucenia odpustów.

[madohora]

Odpust

[madohora]

Odpust ( łac. odpust od łac. odpust - miłosierdzie, odpust) - w Kościele katolickim wyzwolenie od kary doraźnej (kary) za grzechy , w których grzesznik już odpokutował i wina za którą już została zostało odpuszczone w sakramencie spowiedzi , w szczególności zezwolenie na odstąpienie od pokuty nałożonej przez Kościół.

[madohora]

W dniu 8 grudnia 2020 r. Papież Franciszek ogłosił odpust specjalny w związku z pandemią koronaawirusa Covid-19 dla wszystkich, którzy w ciągu roku pokutowali. Przebaczenie grzechów udzielane jest „pokutującemu i z zamiarem jak najszybszego spełnienia trzech warunków, czy to w domu, czy w innym miejscu przymusowego pobytu – spowiedzi, komunii i modlitwy”

[madohora]

🔸Wyznanie.
🔸Komunia.
🔸Modlitwy w intencjach Papieża.
🔸Dokonywanie określonych czynności, z którymi Kościół wiąże otrzymanie odpustu (modlitwy, posługa miłosierdzia, świadectwo wiary).
🔸Żadnego przywiązania do żadnego grzechu

[madohora]

Na Wschodzie w wielu miejscach praktyka wydawania (i sprzedaży) świadectw rozgrzeszenia ( gr. συγχωροχαρτια ) istniała aż do połowy XX wieku

[madohora]

Zanim Kościół został sformalizowany, nic nie odpowiadało współczesnej koncepcji rozgrzeszenia – przebaczenia lub odpuszczenia grzechów przez jednego człowieka drugiemu. Spowiedź kapitulna była starożytną spowiedzią publiczną. W pierwotnym Kościele spowiedź przed Bogiem była jedyną zalecaną formą. Według św. Klemensa Rzymskiego Pan nie wymaga od nikogo niczego poza wyznaniem wiary przed Nim. Didache pokazuje nam, że spowiedź ta była publiczna, w kościele i że od każdego wierzącego oczekiwano wyznania swoich przewinień w niedzielę przed łamaniem chleba podczas uczty eucharystycznej, gdyż nikt nie mógł przychodzić na modlitwę ze złym sumieniem. Wczesny Kościół nauczał, że sama Eucharystia zapewniała przebaczenie („...publiczna spowiedź była dobrowolna i dotyczyła tajnych grzechów; według niego zapewnia to dostęp do sakramentu, który gładzi grzech, pokazując dalej, że to Eucharystia zapewniła przebaczenie”)

[madohora]

Według Thomasa Pollocka Oakleya przewodniki pokutne powstały najpierw w Walii, prawdopodobnie w kościele św. Dawida , i rozprzestrzeniły się poprzez misje do Irlandii. Przywieziono ich do Wielkiej Brytanii wraz z misją Hiberno-szkocką , a na kontynent sprowadzili misjonarze irlandzcy i anglosascy.

[madohora]

Penitential of Cummean poradził księdzu, aby przy narzucaniu pokuty wziął pod uwagę mocne i słabe strony penitenta. Ci, którzy nie mogli pościć, byli natomiast zobowiązani do codziennego odmawiania określonej liczby psalmów, dawania jałmużny lub wykonywania innych ćwiczeń pokutnych, określonych przez spowiednika

[madohora]

August Wilhelm Dieckhoff (5 lutego 1823 w Getyndze – 12 września 1894 w Rostocku ) był niemieckim teologiem luterańskim , znanym ze swoich studiów nad historią doktryny ewangelickiej w okresie reformacji .

[madohora]

Ksiądz katolicki , był ważną postacią w nauce klasycznej, piszącym w spontanicznym i naturalnym stylu łacińskim . Rozwijając humanistyczne techniki pracy z tekstami, przygotował ważne nowe łacińskie i greckie wydania Nowego Testamentu , które poruszały kwestie mające wpływ na reformację i kontrreformację . Napisał także O wolnej woli , Pochwała szaleństwa , Podręcznik chrześcijańskiego rycerza , O uprzejmości u dzieci ,Copia: Podstawy stylu obfitego i wiele innych dzieł.

[madohora]

Około 1484 roku wraz z bratem uczęszczali do gimnazjum w Hertogenbosch prowadzonego przez Braci Wspólnego Życia . Zetknął się tam z ruchem Devotio moderna i słynną książką Braci „ Naśladowanie Chrystusa”, ale wystrzegał się surowych zasad i rygorystycznych metod braci zakonnych i wychowawców. Obaj bracia powinni się zgodzić, że będą przeciwstawiać się duchowieństwu, ale zamiast tego będą studiować na uniwersytecie. Piotr wyjechał do klasztoru augustianów w Stein , co pozostawiło Erasmusa w poczuciu zdrady. Ostatecznie Erazm wstąpił do tego samego klasztoru w latach 1485/86.

[madohora]

Erazm podróżował szeroko i regularnie, ze względu na biedę, „ucieczkę” ze swojej kanonii Steyn (do Cambrai ), edukację (do Paryża , Turynu ), ucieczkę przed zarazą pocenia się (do Orleanu ), zatrudnienie (do Anglii ), przeszukiwanie bibliotek o rękopisy, pisanie ( Brabant ), radę królewską ( Kolonia ), patronat, korepetycje i opiekę (północne Włochy ), tworzenie sieci kontaktów ( Rzym ), osobiste oglądanie książek poprzez druk ( Paryż , Wenecja , Louvain , Bazylea) i unikanie prześladowań ze strony fanatyków religijnych ( Freiburg ). Lubił jazdę konną

[madohora]

Pierwsza wizyta - 1499-1500

W 1499 roku został zaproszony do Anglii przez Williama Blounta, 4. barona Mountjoy , który zaproponował mu towarzyszenie w jego podróży do Anglii. Jego pobyt w Anglii był owocny w nawiązaniu przyjaźni na całe życie z przywódcami myśli angielskiej w czasach króla Henryka VIII .

[madohora]

Podczas drugiej wizyty Erasmus spędził ponad rok w domu Thomasa More'a , doskonaląc swoje umiejętności tłumaczeniowe.

[madohora]

O. Chrapkowski podkreśla, że jest to wielki dar papieża Franciszka dany za pośrednictwem Penitencjarii Apostolskiej. - Idea zrodziła się już dawno temu, ale droga była długa. Konieczne było zebranie wielu dokumentów, także historycznych, potwierdzających przywileje nadane temu miejsca w ciągu wieków oraz odpowiednie umotywowanie prośby wystosowanej przez Zakon – zauważa.

[madohora]

W odczytanym słowie obok wskazania warunków odpustu zupełnego „in perpetuo” przedstawiciel Stolicy Apostolskiej zachęcił paulinów, którzy wielkodusznie poświęcają się sakramentowi spowiedzi do jeszcze większej hojności w dostępie do mocy Bożego Miłosierdzia i niesienia Chrystusa eucharystycznego.

[madohora]

[madohora]

Od 26 maja 2001 roku wierni w Archidiecezji Krakowskiej mogli zyskać odpust zupełny za odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego. Taki dekret wydała Penitencjaria Apostolska na prośbę metropolity krakowskiego Franciszka kard. Macharskiego. Od 12 stycznia 2002 roku za pobożne odmówienie Koronki do Miłosierdzia Bożego można już w całej Polsce uzyskać odpust zupełny. Zezwolenie to jest odpowiedzią Stolicy Apostolskiej na prośbę kard. Józefa Glempa, prymasa Polski i przewodniczącego Konferencji Episkopatu.

[madohora]

Odpusty w Kościele Katolickim
W historii narosło wiele opinii na temat odpustów Były czasy, w których poprzez niewłaściwe ich traktowanie dochodziło do bardzo poważnych nadużyć. Dzisiaj, a już właściwie podczas trwania Soboru Watykańskiego II, zorientowano sin, że odpusty są zbyt ważną sprawą, by przejść obok nich obojętnie. Z tej racji Paweł VI ogłosił w Konstytucji Apostolskiej Indulgentiarum doctrina, z 1 stycznia 1967 r., poprawioną naukę w zakresie praktyki odpustów. Podaje ją w sposób skondensowany w kanonach 992-997 kodeks prawa kanonicznego Jana Pawła II z 1983 r.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Czynności nasze... (Mszał Rzymski: kolekta z czwartku po Popielcu) - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie przed zebraniami modlitwy: Stajemy wobec Ciebie, Panie - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷. Odmówienie hymnu Duszo Chrystusowa - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Nawiedzenie cmentarza starochrześcijańskiego, czyli katakumb - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie Jutrzni lub Nieszporów żałobnych - odpust cząstkowy.

[madohora]

🔷Odmówienie modlitwy: Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu - po komunii św. przed obrazem Jezusa Chrystusa w każdy piątek Wielkiego Postu i w Wielki Piątek - odpust zupełny; w pozostałe dni roku - odpust cząstkowy.