Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Węże (Serpentes) – podrząd gadów z rzędu łuskonośnych. Charakteryzują się wydłużonym, beznogim ciałem i aparatem szczękowym umożliwiającym niezwykle szerokie rozwarcie szczęk, a co za tym idzie połykanie ofiar w całości, brakiem błony bębenkowej i ucha środkowego. Liczba kręgów, które mają (podobnie jak u waranów) dodatkowe powierzchnie stawowe, może sięgać 400. Węże (jadowite i właściwe) mają tylko jedno (prawe) płuco (dusiciele mają dwa), wydłużoną wątrobę, nerki ułożone jedna za drugą. Mają dobrze rozwinięty narząd Jacobsona. Węże są grupą monofiletyczną. Rozmnażają się płciowo.

Do chwili obecnej opisano ponad 3000 gatunków węży. W bazie danych The Reptile Database 18 stycznia 2009 figurowało 3149 gatunków[2].

W Polsce występuje 5 gatunków:

gniewosz plamisty (Coronella austriaca)
wąż Eskulapa (Elaphe longissima)
zaskroniec zwyczajny (Natrix natrix)
zaskroniec rybołów[3] (Natrix tesselata)
żmija zygzakowata (Vipera berus)

Węże są mięsożerne. Połykają ofiary w całości, mimo że często wielokrotnie są one większe od samego węża. Połykanie polega na nasuwaniu się węża na swoją ofiarę. Jest to możliwe dzięki bardzo ruchliwej trzewioczaszce oraz specyficznemu ułożeniu podskórnych naczyń krwionośnych, które tworzą sieć zmieniających kształt rombów.

Wśród węży występują gatunki jadowite. Szacuje się, że stanowią one od 10-25% wszystkich gatunków węży. Różnice w szacunkach pochodzą stąd, że niektóre węże uważa się za tzw. warunkowo jadowite (zęby jadowe położone w tyle szczęki, płytkie ukąszenie nie wprowadza więc jadu). Jad węży wytwarzany jest w specjalnym gruczole jadowym i spływa do ostrych zębów jadowych, którymi zwierzę uśmierca ofiarę.

Dział zoologii zajmujący się wężami to ofiologia.

[madohora1]

[madohora1]

Mandryl (Mandrillus sphinx) – ssak z rzędu naczelnych, rodziny makakowatych, blisko spokrewniony z drylem, największa z małp zwierzokształtnych. Mandryle żyją w tropikalnych lasach Afryki Zachodniej (Kamerun, Gabon i Kongo). Występują w lasach różnego typu.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Ryby, ryby właściwe (Pisces) – tradycyjna nazwa zmiennocieplnych kręgowców wodnych oddychających skrzelami, posiadających szczęki i poruszających się za pomocą płetw. Niezwykle zróżnicowane pod względem budowy zewnętrznej i wewnętrznej, ubarwienia oraz przystosowania do warunków środowiska. Stanowią najliczniejszą grupę współcześnie żyjących kręgowców (ponad połowę). Ponad 31 tysięcy współcześnie żyjących gatunków opisano naukowo, a co roku naukowcy opisują 100–150 nowych gatunków morskich i nieco więcej słodkowodnych[1]. W Polsce występuje około 120 gatunków. Szacuje się, że nie odkryto jeszcze co najmniej 5000 gatunków, głównie ryb głębinowych ze strefy klimatu tropikalnego

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Kameleonowate, kameleony (Chamaeleonidae) – rodzina gadów z grupy jaszczurek, słynąca ze zdolności do zmiany ubarwienia, długiego języka i oryginalnych kształtów ciała. Mają chwytny ogon i palce zrośnięte w rodzaj szczypiec, którymi przytrzymują się gałęzi. Nazwa kameleon wywodzi się z gr. chamailéōn - lew na ziem
Większość gatunków występuje w Afryce i na Madagaskarze. Nieliczne spotykane są w innych regionach: południowa Europa (1 gatunek), Bliski Wschód (1 gatunek), Indie (1 gatunek), Hawaje (1 podgatunek kameleona Jacksona Chamaeleo jacksonii xantholophus) - wprowadzony sztucznie, zaaklimatyzowany) i Cejlon (1 gatunek).
Biotopem kameleonów są tropikalne, wilgotne lasy oraz tereny pustynne i skaliste. Większość gatunków wiedzie nadrzewny tryb życia.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

• 001

[madohora1]

• 002

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Ogończowate, ogończe (Dasyatidae) – rodzina ryb chrzęstnoszkieletowych zaliczana do płaszczek orleniokształtnych, obejmująca ponad 70 gatunków, w tym jadowite. Niektóre gatunki są niebezpieczne dla człowieka. Występują w gorących i umiarkowanie ciepłych wodach niemal całego świata. Większość gatunków morskich. Niektóre spotykane w wodach słonawych lub słodkich. ciało płaskie, w kształcie zbliżonym do rombu lub tarczy o średnicy od 10 cm u Dasyatis acutirostra do 3 m u Dasyatis brevicaudata
szerokie płetwy piersiowe podobne do skrzydeł, brak płetwy grzbietowej i ogonowej
przynajmniej jeden ostry, ząbkowany, jadowity kolec na długim ogonie, kolce po wypadnięciu odrastają
jajożyworodne, samica rodzi od kilku do kilkunastu młodych

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DZIEŃ DZIECKA W ŚLĄSKIM ZOO - Radio Katowice - 31.05.2022

[madohora]

Jak powiedział uczestniczący w badaniach Scott Hocknull z Queensland Museum: „Australia była domem dla największych jaszczurek świata, w tym Megalanii (Varanus priscus) która dorastała do ponad 7 metrów i warana z Komodo, który osiąga do 3 m długości”. Megalonia wyginęła 40 000 lat temu, ale przez wiele lat oba gatunki występowały w Australii jednocześnie – dodaje badacz. Teorie o pochodzeniu waranów potwierdzają też skamieniałe szczątki trzech osobników, znalezione niedawno na Timorze, które należały do gatunku większego niż waran z Komodo.

[madohora]

Waran z komodo (Varanus komodoensis Ouwens, 1912) jest jednym z 8 przedstawicieli podrodzaju Varanus – w jego skład wchodzą ponadto Varanus giganteus, Varanus gouldii, Varanus mertensi, Varanus panoptes, Varanus rosenbergi, Varanus spenceri, Varanus varius.

[madohora]

Ora lub biawak raksasa („ziemny krokodyl”, „ogromny jaszczur”) – tak nazywa je najczęściej rdzenna ludność.

[madohora]

Miejscem gdzie można obejrzeć te warany w Polsce jest stary ogród zoologiczny w Poznaniu, pawilon zmiennocieplnych.

[madohora]

Znane są przypadki atakowania przez te warany ludzi. Po obfitym posiłku potrzebują 3 – 6 dni na jego strawienie.

[madohora]

Pierwszym w historii rozmnożeniem poza terenem Indonezji może poszczycić się Smithsonian National Zoological Park w Waszyngtonie. W 1992 r. przyszło na świat 13 młodych „smoków z Komodo” – ich rodzicami była para waranów odłowiona ze środowiska naturalnego (Walsh i współ., 1993).

[madohora]

Długie szczęki zaopatrzone były w liczne, zakrzywione i ostre zęby z krawędziami tnącymi w ich przedniej i tylnej stronie.

[madohora]

Było to zwierzę średniej wielkości, od pół do 3 m długości z charakterystycznym grzebieniem skórnym rozpostartym na wyrostkach kręgów grzbietowych (wyrostki te miały krótkie poprzeczne odnogi

[madohora]

Należał do rodziny Spenacodontidae, do której zalicza się również haptodusa i dimetrodona.

[madohora]

Żył pod koniec karbonu i na początku permu (300-280 milionów lat temu) na obszarach północnej Pangei (szczątki znaleziono na terenie Niemiec i Stanów Zjednoczonych).

[madohora]

Najbardziej charakterystyczną cechą dimetrodona był wielki "żagiel" na grzbiecie, powstały z niezwykle długich wyrostków kręgowych, za życia zwierzęcia pokrytych cienką skórą. Funkcja tego tworu nie jest dokładnie znana; mógł on służyć zwierzęciu do regulowania temperatury ciała lub odgrywać jakąś rolę w komunikacji z innymi przedstawicielami jego gatunku. Wyrostki kręgowe zaczęły się wydłużać już u wcześniejszych sfenakodontów, m.in. z rodzaju Sphenacodon, lecz u żadnego nie stworzyły tak wielkiego "żagla", jak u dimetrodona.

[madohora]

Dimetrodon pojawił się w filmach animowanych: Disney'owskiej Fantazji z 1940 roku i w Pradawnym lądzie Dona Blutha. Jednak w filmach tych błędnie umieszczono go w czasach dinozaurów mimo iż w rzeczywistości żył ponad 30 milionów lat przed pojawieniem się pierwszych dinozaurów.

[madohora]

Ophiacodon dzielił z innymi przedstawicielami Ophiacodontidae takie cechy, jak spora w porównaniu z tułowiem głowa oraz mocne obręcze kończyn (być może dostosowane do dźwigania ciężkich głów zwierząt).

[madohora]

Waran guzoszyi

Zasięg występowania
Południowo-wschodnia Azja
Biotop
Lasy deszczowe, zarośla mangrowe
Ubarwienie od prawie czarnego do ciemnobrązowego zależnie od regionu. Charakterystyczną cechą gatunku są duże, spiczaste łuski na szyi.
Samotnik. Aktywny w ciągu dnia.
Samica składa jaja kilka razy w roku, zwykle w złożeniu jest od 2 do 14 jaj. Ich inkubacja trwa około trzech miesięcy, po czym klują się młode - jaskrawo ubarwione i mierzące do 25 cm.

[madohora]

Jest wszystkożerny. Oprócz owadów, płazów i małych jaszczurek, zjada też owoce a w środowiskach synantropijnych może zapolować na psy. Żywi się również jajami i padliną. Poszukuje pożywienia przede wszystkim w godzinach porannych. Większe ofiary chwyta w potężny zgryz i zabija je energicznie uderzając nimi o ziemię. Mniejsze ofiary połyka w całości.

[madohora]

[madohora]

pytony, Pythonidae, rodzina dusicieli;
33 gat. zwykle znacznych rozmiarów; ciało mocnej budowy; większość dł. 3–6 m; ubarwienie grzbietu przeważnie brązowe z rzędami ciemniejszych, czarno obwiedzionych plam; na wargach żuchwy organy zmysłu termicznego, umożliwiające precyzyjne zlokalizowanie stałocieplnej zdobyczy; żywią się gł. ssakami i ptakami; zamieszkują lasy równikowe oraz suchorośla środkowej i południowej Afryki, południowej Azji i Australazji; pyton siatkowy, Python reticulatus, jeden z największych węży świata, dł. do 10 m.

[madohora]

Tak jak inne węże, pytony siatkowe są praktycznie głuche, a ich wzrok jest mocno ograniczony przez nieruchome gałki oczne. Posiadają jednak wewnętrzną strukturę słuchową - kolumienkę, która może odbierać wibracje z ziemi - w ten sposób osobniki komunikują się ze sobą, np. podczas sezonu rozrodczego. Innym dobrze rozwiniętym zmysłem u pytonów siatkowych jest węch (a właściwie smak, gdyż 'wąchają' za pomocą rozwidlonego języka) - węże komunikują się ze sobą również za pomocą feromonów, które przekazują bardzo dokładne informacje o każdym osobniku.

[madohora]

Spotykany w Australii, gdzie zasiedla całą północno-wschodnią cześć kontynentu, a także Nową Gwineę

[madohora]

Zasiedla Nową Gwinee a także okoliczne wysepki oraz północny skrawek półwyspu York w Australii. Odizolowane populacje żyjące na wyspach z czasem dały początek czterem lokalnym odmianom geograficznym tego gatunku.

[madohora]

Było sobotnie popołudnie, Ben Nyaumbe jak zwykle pracował na farmie.

[madohora]

Pyton tygrysi może połknąć ofiarę kilkukrotnie większą od średnicy jego głowy.

[madohora]

Typowym zachowaniem obronnym jest zwijanie się w kłębek, głowę ukrywa wtedy w splotach ciała. Stąd angielska nazwa gatunku: ball python czyli pyton kulowy.
Gatunek popularny w hodowli amatorskiej, gdzie popularne są zarówno osobniki o dzikim ubarwieniu jak i te z poszczególnych odmian barwnych. Ceny niektórych najpiękniejszych a zarazem najrzadszych odmian barwnych sięgają kilkudziesięciu tysięcy dolarów.

[madohora]

Zwierzęta chronione przez Konwencje Waszyngtońską (CITES) mogą dorastać do ponad 6 metrów długości. W naturze gady te zamieszkują lasy tropikalne na terenie Azji. Gatunek od lat jest z powodzeniem utrzymywany i rozmnażany przez terrarystów na całym świecie. Niestety nieodpowiedzialne ludzkie zachowania stały się przyczyną problemu jaki ma obecnie Floryda. Niechciane gady, gdy się znudziły zaczęły lądować w okolicznych lasach, wyrzucane przez beztroskich właścicieli, podobnie jak u nas psy czy koty.

[madohora]

Wymiary
Około 120–190 cm, maks. ok. 250 cm

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Paw indyjski (paw niebieski, paw zwyczajny) (Pavo cristatus) - duży ptak grzebiący z rodziny kurowatych. Jako ptak hodowlany często spotykany w kolekcjach na całym świecie.
Samiec bardzo barwny. Głowa i szyja oraz pierś i brzuch błękitne, z metalicznym połyskiem, na głowie czub z piór tworzący koronę, grzbiet zielony z metalicznym połyskiem, skrzydła brązowe z czarnymi prążkami. Właściwy ogon stosunkowo krótki, biało-brązowy. To co nazywa się "pawim ogonem" to w rzeczywistości tren utworzony przez wydłużone pióra pokryw nadogonowych. Na końcówce brązowozielonych piór znajdują się "pawie oka", na które składają się koncentryczne kręgi: czarny, niebieski, płowy i żółty. Samice mają wierzch ciała brązowawy, spód jasny. Nie posiadają trenu, mają natomiast koronę na głowie. Tren samca osiąga ostateczną długość między 3 a 6 rokiem życia. Pawie tworzą haremy, w których na jednego samca przypada 2 do 5 samic.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Ogród Zoologiczny

Jednym z większych przedsięwzięć budowlanych na terenie Parku był Ogród
Zoologiczny. W 1953 r. został dodany do programu Parku razem z Wesołym
Miasteczkiem ponieważ uznano, że obydwa obiekty odpowiadają na „zapo-
trzebowanie społeczne” mieszkańców regionu śląsko-dąbrowskiego. Obie
instytucje miały charakter rozrywkowy, jednak ZOO, w odróżnieniu od
„Wesołego”, pełniło również funkcje edukacyjne i ekologiczne.
Jego założyciel i pierwszy dyrektor Tadeusz Bandur wcześniej kierował
restytuowanym po II wojnie światowej zwierzyńcem przy ulicy Bankowej
w Katowicach. W 1972 r. w chorzowskim ZOO można było oglądać 1,5 tys.
różnych gatunków zwierząt.
Ogród Zoologiczny zajął obszar 48 ha. Jego plan przypomina drzewo –
z główną szeroką aleją od której odchodzą lekko meandrujące węższe alejki.
Wejście zaakcentowano historyzującą bramą przeniesioną z parku
w Świerklańcu oraz dwoma socrealistycznymi pawilonami (jeden z nich
pełnił funkcję kas). Koncepcję urbanistyki opracował główny projektant
Parku Władysław Niemirski.
W latach pięćdziesiątych obiekty powstające na terenie ZOO starano się
wpisać w otaczający je krajobraz, nadając im często wernakularną formę oraz
stosując tradycyjne konstrukcje i naturalne materiały, np. drewno, kamień,
słomę czy gont. Jako przyład takiego budynku można wskazać domek dla
łabędzi, który przyjął postać kamiennego budyneczku krytego strzechą.
Głównym założeniem projektowym chorzowskiego ZOO było zapew-
nienie zwierzętom jak najbardziej zbliżonych do naturalnych warunków
życia. W ten sposób stwarzano również iluzję obserwacji zwierząt w ich
naturalnym środowisku. Dobrze oddają to słowa Aleksandra Baumgardtena z 1959 r

[madohora]

Pawilon żyraf
Kolejny nowoczesny pawilon razem z wybiegiem był przeznaczony dla
żyraf. Zaprojektowali go w 1962 r. M. Paneth, Adam Huebner (Hübner)
oraz konstruktor B. Boczkaj. Prace przy jego budowie bardzo się przecią-
gały – został ukończony dopiero w 1971 r. Zespół składał się z pawilonu
oraz wybiegów dla żyraf, zebr, antylop, gazeli i okapi.
Oprócz żyraf – Kreski i Wielokropka, oraz ich dzieci – Przecinka
i Średnika, miały w nim znaleźć schronienie gazele, krokodyle i aligatory,
a także anakondy. Budynek miał konstrukcję półszkieletową, z obszernymi
wybiegami wewnętrznymi oraz pasażami dla publiczności93
. Wieloczłonowa
i zróżnicowana wysokościowo bryła pawilonu mówiła o jego funkcji.
Głównym akcentem była najwyższa część o przekroju trapezowym, w które
zamieszkały żyrafy. Jej charakterystycznym elementem była żelbetowa rama
tworząca obramienie i zadaszenie dla tych zwierząt. Wysokiej partii towarzy-
szyły dwie niższe – jedna o przeszklonej frontowej ścianie i druga, w formie
wydłużonego prostopadłościanu, nakryta czterema świetlikami w kształcie
piramid. Zarówno forma pawilonu, jak i znakomita funkcjonalność wnę-
trza uzasadniały powszechną opinię, że był to najnowocześniejszy obiekt tego typu w Polsce

[madohora]

Ostatnie lata to czas intensywnych przemian w śląskim zoo. Dzięki licznym inwestycjom na jego terenie powstały nowe budynki, pozwalające na sprowadzenie nowych gatunków zwierząt. Warto tutaj wymienić budynek dla gibonów oraz ekspozycję pingwinów Humboldta oraz nowe obiekty dla gatunków hodowanych już na terenie ogrodu (żyrafiarnia, budynek nosorożców, budynek gepardów). Modernizacji poddano również wiele istniejących obiektów (budynek egzotarium, akwarium, antylop czy też małpiarni).

[madohora]

Na terenie ogrodu działa Mini Zoo. Występują tam zwierzęta łagodniejsze, które można nakarmić oraz pogłaskać takie jak króliki, świnki morskie, kozy domowe czy owce domowe.

[madohora]

Na terenie Parku Śląskiego, w Śląskim Ogrodzie Zoologicznym, znajduje się zespół rzeźb o charakterze edukacyjnym przedstawiających różne gatunki dinozaurów naturalnej wielkości. Otwarcie Kotliny Dinozaurów miało miejsce w 1975 roku. Była to pierwsza w Polsce tego typu ekspozycja[6]. Inspiracją do jej powstania były prace wykopaliskowe na terenie pustyni Gobi, prowadzone w latach 1963–1971 przez polskich paleontologów. Dinozaury były zaprojektowane przez Wojciecha Skarżyńskiego, pracownika Instytutu Paleontologii PAN i uczestnika w/w wypraw do Mongolii. Wykonawcą prac była Katowicka Pracownia Sztuk Plastycznych. Przy tworzeniu zwierząt pracowali między innymi rzeźbiarze: Henryk Fudali, Waldemar Madej oraz Józef Sawicki, architekt wnętrz Jan Kosarz i architekt krajobrazu Zofia Ziembińska-Sznee. Nadzór naukowy prowadziła prof. Zofia Kielan-Jaworowska. Wszystkie 16 modeli zwierząt wykonano z żelbetu.

[madohora]

Nemegtozaur (Nemegtosaurus mongoliensis) – zauropod z grupy tytanozaurów, z rodziny nemegtozaurów (Nemegtosauridae). Żył w epoce późnej kredy na terenach Azji. Długość ciała ok. 7 m. Jego szczątki znalazł w Chinach i Mongolii polski paleontolog Aleksander Nowiński.

[madohora]

Dinozaury rozmnażały się płciowo z zapłodnieniem wewnętrznym i były jajorodne. Jaja, o pojemności od kilkudziesięciu ml do 2 l, otaczała twarda skorupa z kalcytu (węglan wapnia) grubości (zależnie od wielkości jaja) 0,2–5 mm, dzięki której zachowały się w stanie kopalnym. Jaja dinozaurów mogły być niemal kuliste (u hadrozaurów i zauropodów) lub silnie wydłużone (u ceratopsów, teropodów), nieco asymetryczne (tępy koniec mieścił przedni koniec zarodka), składane do 30 sztuk w jednym gnieździe. Inkubacja trwał prawdopodobnie kilka tygodni. Nawet największe dinozaury zaczynały żywot jako niewielkie „pisklęta” i osiągały kilkudziesięciotonowe rozmiary dopiero po wielu latach (dojrzałość płciową zyskiwały zapewne po kilku–kilkunastu latach, osiągnąwszy ok. 2/3 swoich ostatecznych rozmiarów). Niektóre dinozaury (hadrozaury, teropody, ankylozaury?) były gniazdownikami, inne (ceratopsy, hipsylofodonty) zagniazdownikami. Kolonie lęgowe, zakładane w tym samym miejscu (ale w kolejnych warstwach osadów), odkryto np. w stanie Montana oraz na Gob

[madohora]

najbardziej zróżnicowany podrząd dinozaurów, obejmuje wszystkie dinozaury mięsożerne (niektóre t., jak terizinozaury i ornitomimozaury, mogły być wszystkożerne, owadożerne lub nawet roślinożerne), w tym największe drapieżniki lądowe wszech czasów, np. tyranozaury; ob. teropody dzieli się na ceratozaury (Ceratosauria) i tetanury (Tetanura); z niewielkich jurajskich teropodów wywodzą się ptaki; cechy ptasie (np. budowa stóp, upierzenie, puste kości z workami powietrznymi) występują też u wielu nielotnych teropodów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W ŚLĄSKIM Z OO URODZIŁA SIĘ PANDA RUDA - Dziennik Zachodni - (archiwum)

[madohora]

PADŁ OSTATNI PAWIAN ZE ŚLĄSKIEGO OGRODU ZOOLOGICZNEGO - Nasze Miasto - 25.09.2022

[madohora]

CHORZOWSKIE ZOO MA NOWEGO MIESZKAŃCA - Dziennik Zachodni - (archiwum)

[madohora]

ŚLĄSKIE ZOO MA NOWĄ MIESZKANKĘ - Nasze Miasto - (archiwum)

[madohora]

Również w latach 50. XX w. rozpoczęła się historia obecnego Śląskiego Ogrodu Zoologicznego. W 1951 r. za sprawą wojewody Katowickiego, gen. Jerzego Ziętka na obszarze nieużytków pokopalnianych leżących między Chorzowem, Katowicami i Siemianowicami zapoczątkowano budowę Wojewódzkiego Parku Kultury i Wypoczynku (obecnie Park Śląski). Miejsce to zaprojektowano jako ostoję zieleni oraz centrum wypoczynkowo -kulturalne przemysłowego Śląska. Na jego terenie zaplanowano budowę wielu obiektów, wśród których znalazł się również ogród zoologiczny. Decyzję o budowie nowoczesnego zoo ogłoszono w 1953 r. uchwałą Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Stalinogrodzie. Uchwała zakładała likwidację dotychczasowych zwierzyńców w Bytomiu i Katowicach oraz budowę blisko 50 ha obiektu, dostosowanego do hodowli i prezentacji egzotycznych gatunków zwierząt z całego świata.

[madohora]

Dyrektor Liszka sprawował swoją funkcję do 2007 r. Następnie przez trzy miesiące jego funkcję pełniła Jolanta Kopiec, ekonomistka, która w kadencji 2002-2006 była Radną Sejmiku Województwa Śląskiego. Po jej odejściu ogrodem zarządzał Andrzej Malec – kierownik działu hodowlanego w śląskim ZOO, a następnie - po przekształceniu zoo w wojewódzką jednostkę budżetową - Kazimierz Dul, zastępca dyrektora Wydziału Ochrony Środowiska Urzędu Marszałkowskiego. W okresie od 2009 r. do sierpnia 2020 r. funkcję dyrektora Śląskiego Ogrodu Zoologicznego ponownie objęła Jolanta Kopiec.

[madohora]

ślepowron, Nycticorax nycticorax,
ptak z rodziny czaplowatych;
długość do 60 cm; upierzenie srebrzystobiałe, na skrzydłach popielate, wierzch głowy i grzbiet granatowe; żywi się rybami, żabami i bezkręgowcami wodnymi, żeruje głównie nocą; gnieździ się w koloniach na drzewach, na podmokłych obszarach Eurazji, Afryki, Ameryki Północnej; w Polsce wędrowny, rzadki, chroniony.

[madohora]

kakadu, Cacatuidae,
rodzina papug, do której należą 3 podrodziny: kakadu (Cacatuinae), żałobnice, nimfy, obejmujące razem 21 gatunków;
dość duże, upierzone gł. biało lub różowo w różnych odcieniach, z czubem na głowie; niezwykle krzykliwe i b. towarzyskie; gromadne, grupami gnieżdżą się w dziuplach drzew; żywią się gł. owocami; świetliste lasy Australii, Nowej Zelandii, Filipin; w niewoli łatwo naśladują mowę ludzką; m.in.: kakadu molucka, zw. też czerwonoczubą, Kakatoe moluccensis, dł. ok. 50 cm, szczególnie strojna, Australia.

[madohora]

IUCN uznaje araraunę za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988. Całkowita liczebność populacji nie została oszacowana, jednak nie jest to ptak pospolity. Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy. Gatunek jest odławiany i sprzedawany jako ptak klatkowy. Umieszczony w załączniku II konwencji CITES.

[madohora]

Wybieg żółwi. Wybrane gatunki prezentowane są w okresie od maja do października. Na zimę przenoszone są do budynku antylop.

[madohora]

Żółw stepowy (Testudo horsfieldii) – gatunek gada z podrzędu żółwi skrytoszyjnych z rodziny żółwi lądowych.
Skorupa żółwia stepowego ma kształt owalny (podgatunek Testudo horsfieldii horsfieldii różni się okrągłą skorupą). Jest barwy oliwkowozielonej z ciemnymi plamami na każdej tarczce. Skorupa jest bardziej płaska niż u żółwi z rodzaju Testudo. Żółwie te mają ciemne łapy, miejscami żółtawe. Cechą charakterystyczną jest występowanie czterech pazurów na wszystkich kończynach.
Testudo horsfieldii horsfieldii
Testudo horsfieldii kazachstanica
Testudo horsfieldii rustamovi
Dorosłe osobniki mierzą od 15 do 23 cm, przy czym samice są większe od samców. Wielkość tę osiągają około 20 roku życia.
Żółwie te żyją na jałowych, suchych, skalistych i porośniętych trawami terenach stepów środkowoazjatyckich. Natomiast w norach, w których śpią, zimują i wypoczywają panuje stosunkowo wysoka wilgotność.
Żółwie stepowe dawniej były uważane za zwierzęta wszystkożerne z przewagą pokarmu roślinnego w diecie; nowsze badania wskazują jednak, że są one ściśle roślinożerne. Żywią się okresowo dostępną roślinnością, lecz unikają traw. Z nastaniem lata, pożywienie staje się mniej soczyste. Dieta dziko żyjących żółwi stepowych jest obfita w błonnik, zaś uboga w białko. Ponadto jest ona zmienna i zależna od sezonu oraz związanej z nim dostępności określonych gatunków roślin. W diecie tej występują przykładowo takie gatunki jak: Ceratocephalus falcatus, Papaver pavoninum, Koelpinia linearis.
Żółwie te są aktywne głównie wiosną, po okresie zimowej hibernacji. Wówczas rozpoczynają szukanie partnera do godów. Zazwyczaj żółwie te zapadają w letni letarg (estywacja), który często przeradza się w sen zimowy, rozpoczynający się z nastaniem jesieni. W okresach deszczowych, kiedy ziemia jest miękka, żółw stepowy kopie nory dochodzące do 2 metrów długości, które są zakończone większą komorą, w której może się swobodnie obrócić. Nory służą za miejsce snu oraz letniego i zimowego spoczynku. Zdarza się że jedną norę zamieszkuje jednocześnie kilka żółwi.
Żółwie osiągają dojrzałość płciową w wieku 3-5 lat. W maju lub czerwcu samica składa 2-6 jaj (przeważnie 3), z których po okresie trwającej 80-110 dni inkubacji wykluwają się młode żółwie.
Żółwie te występują naturalnie na terenie prawie całego Wielkiego Stepu. Duże ich populacje występują w południowo-wschodniej Rosji, Iranie, Pakistanie, Afganistanie, Uzbekistanie i północnym Kazachstanie.
Gatunek Testudo horsfieldii wymieniony jest w aneksie B Rozporządzenia Rady (WE) Nr 338/97 w sprawie handlu dzikimi zwierzętami oraz w załączniku II konwencji CITES

[madohora]

[madohora]

Pytony zielone zamieszkują lasy deszczowe Nowej Gwinei, otaczające wyspy będące częścią Indonezji oraz Północną Australię. Ich populacja rozwinęła się na niewielkiej części naszego globu, przez co zwierzęta te wymagają specyficznych warunków, które zapewnia im klimat tamtejszego regionu. Jest to jednocześnie wskazówka dla nas hodowców jakie warunki hodowli są niezbędne dla tych niezwykłych zwierząt.
W Indonezji panuje klimat charakterystyczny dla stref równikowych (bardzo wilgotny). Centralna część Kalimantanu i Małych Wysp Sundajskich ma klimat podrównikowy.

[madohora]

Większość osobników można obserwować na wysokości od 3 do 4 m, jednak niektóre osobniki można spotkać na wysokości sięgającej nawet 18 m. W ciągu nocy polują na wysokości ok. 30 cm, zwinięte w charakterystyczne „S”. Często wybierają te same miejsca zarówno do polowania w nocy jak i odpoczynku w ciągu dnia. Samice można spotkać również polujące w ciągu dnia, jest to prawdopodobnie związane z przygotowaniem do okresu rozrodczego.

[madohora]

Gady są rozdzielnopłciowe; rozród jest w pełni niezależny od środowiska wodnego; u wszystkich występuje zapłodnienie wewnętrzne; większość jest jajorodna — jaja są składane zawsze na lądzie, zawierają dużo substancji zapasowych i są otoczone mocną, skórzastą osłoną, niekiedy wysyconą solami wapnia; zarodek rozwija się w błonach płodowych, a młode opuszczające jajo, jest podobne do osobników dorosłych i zdolne do samodzielnego życia; na szybkość rozwoju zarodków wpływa temperatura otoczenia, u niektórych gadów od temperatury zależy również płeć wyklutych młodych; samice nielicznych gatunków opiekują się złożonymi jajami; wiele gadów łuskonośnych jest żyworodnych lub jajożyworodnych; niektóre gatunki jaszczurek rozmnażają się partenogenetycznie (np. kaukaska jaszczurka skalna, Lacerta saxicola). Gady cechuje bardzo niski metabolizm, dlatego ich aktywność życiowa zależy od temperatury otoczenia (ektotermia); w nie sprzyjających warunkach termicznych (chłodniejsze miesiące, noce) gady wykazują małą aktywność życiową; w regionach o umiarkowanym lub chłodnym klimacie zapadają podczas zimy w stan odrętwienia (hibernują); w korzystnych warunkach termicznych potrafią utrzymywać temperaturę ciała na jednakowym poziomie — umożliwia im to specjalne zachowanie polegające na czerpaniu ciepła z bezpośredniego promieniowania słonecznego, od nagrzanego podłoża itp.; zakres tolerowanych temperatur jest bardzo różny (od ponad 40°C u niektórych tropikalnych jaszczurek do 6°C u hatterii). Zamieszkują różnorodne środowiska, głównie ciepłych i gorących obszarów całej kuli ziemskiej; większość prowadzi lądowy tryb życia, mniej liczne są gady słodkowodne (w zasadzie tylko częściowo związane z wodnym środowiskiem); niektóre węże i żółwie przystosowały się do życia w morzach; kilka gatunków, przeważnie żyworodnych, zasiedla obszary wysunięte daleko na północ (np. żmija zygzakowata, jaszczurka żyworódka); niektóre gatunki występują wysoko w górach (np. mokasyn himalajski, Agkistrodon himalayanus). W Europie żyją tylko żółwie i łuskonośne, w Polsce występuje 9 gatunków gadów, wszystkie chronione.

[madohora]

żółwie olbrzymie, termin określający największe gat. żółwi lądowych;
ż. słoniowy (Geochelone elephantopus), dł. do 1,2 m, z Galápagos, oraz Geochelone gigantea, dł. do 1,4 m, z wysp O. Indyjskiego.

[madohora]

Jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem – przyczyniły się do tego jego niekontrolowane połowy, wybieranie jaj z gniazd. Dużym zagrożeniem jest także niszczenie środowiska naturalnego oraz postępujące zaśmiecanie mórz – np. foliowe torebki i porzucone sieci to śmiertelne zagrożenie dla żółwi.
Nazwa żółw zielony nawiązuje do zielonej barwy jego tkanki tłuszczowej. Znany jest także pod nazwą żółw jadalny - gatunek ten od ponad 350 lat jest ceniony w kuchni, co niestety nie sprzyja jego ochronie.

[madohora]

Wielki żółw Cantora jest największym słodkowodnym żółwiem (choć gatunek jest słabo poznany, i jego maksymalne rozmiary nie są do końca poznane)

[madohora]

Żółw wężoszyi zamieszkuje doliny rzek we wschodniej i południowo-wschodniej Australii. Na niewielkich wyspach w Cieśninie Bassa między Tasmanią, a Australią istnieją niewielkie populacje tego żółwia, które zostały tu prawdopodobnie sztucznie wprowadzone przez człowieka.

[madohora]

Żółwie morskie zamieszkują morza i oceany strefy subtropikalnej i tropikalnej – większość gatunków zasiedla wody Oceanu Indyjskiego, Atlantyckiego i Spokojnego, niektóre gatunki (np. karetta) spotykane są w Morzu Śródziemnym; żółw natator występuje jedynie w wodach przybrzeżnych wokół północnej Australii.

[madohora]

Największymi gatunkami żółwi morskich są żółw zielony (Chelonia mydas) o długości pancerza do 140 cm i średniej masie ciała 68–190 kg oraz karetta (Caretta caretta) o długości pancerza do 120 cm i średniej masie ciała ok. 80-200 kg; największe osobniki tych gatunków mogą ważyć ponad 400 kg. Najmniejszym gatunkiem rodziny jest żółw zatokowy (Lepidochelys kempii) o długości pancerza do 75 cm i masie ciała do 50 kg.

[madohora]

Żółwie morskie są jajorodne; zapłodnienie jest wewnętrzne – odbywa się pod wodą za pomocą organu kopulacyjnego uwypuklanego ze steku. Samice w okresie rozrodczym składają w nocy ok. 100 jaj do 3-7 nor wykopanych przez siebie na wybrzeżu z dala od linii przypływu, następnie przysypują je piaskiem i wracają z powrotem do morza. Samice rozmnażają się co 2-5 lat.

[madohora]

Naturalną jadłodajnią dla ptaków są owoce pozostające na gałęziach głogu, jarzębiny czy berberysu.

[madohora]

Ten słodkowodny gad żyje tylko w jednym miejscu na Ziemi ‒ w rzece Mary River w Queensland w Australii. Niestety to unikalne stworzenie jest na skraju wyginięcia.

[madohora]

W ostatnich latach ogrody zoologiczne kilkakrotnie informowały o śmierci wiekowych gadów hodowanych w niewoli. W 2006 roku głośna była śmierć Harriet – 175 letniej samicy żółwia słoniowego z Galapagos, która żyła w jednym z ogrodów zoologicznych w Australii. Z kolei w 2004 roku zmarł Timothy – 165 letni samiec żółwia śródziemnomorskiego. Jeszcze starszy był Tu'i Malila – żółw promienisty zmarły w 1965 roku. Dostojne zwierzę urodziło się około 1777 roku na Madagaskarze i było darem kapitana Jamesa Cooka dla rodziny królewskiej władającej wyspą Tonga. Jak łatwo policzyć zwierzę żyło co najmniej 188 lat.

[madohora]

Żółw słoniowy na Wyspach Galapagos wypełnia niszę ekologiczną zajmowana normalnie przez dużych roślinożerców. Podstawę ich diety stanowi trawa i niższe liście krzewów oraz inne rośliny zielone. Dieta ta jest wzbogacana o plechę rozmaitych porostów, wszelkie dostępne owoce a nawet kaktusy.

[madohora]

Rozmnażanie u żółwi oliwkowych jest bardzo specyficzne i złożone. Zasadniczo gatunek ten przyjmuje 2 różniące się od siebie strategie związane ze składaniem jaj. Samice żółwi oliwkowych albo składają je w sposób zsynchronizowany (tzw. 'arribadas', kiedy setki lub tysiące samic wychodzą na plaże równocześnie i masowo składają jaja), albo rozproszony (samice pojedynczo, w różnych porach, wychodzą samotnie na brzeg). Ten drugi sposób jest bardziej rozpowszechniony (pojedyncze gniazda spotyka się w bardzo wielu krajach). Natomiast słynne 'arribadas' mają miejsce raptem w kilkunastu lokalizacjach na całym świecie. Ze względu na fakt, że bierze w nich udział bardzo wiele samic, rozmnażanie się podczas 'arribadas' jest kluczowe dla zachowania gatunku. Przeciętna samica żółwia oliwkowego wychodzi na brzeg i składa jaja od jednego do trzech razy w roku. Za każdym razem w piasku na plaży zakopywanych jest ok. 100 jaj. W przeciwieństwie do innych żółwi morskich, u których po roku rozrodczym następuje rok na odpoczynek i regenerację, samice żółwi oliwkowych składają jaja praktycznie co roku. Samce pokrywają samice na otwartym morzu, ale również w wodach przybrzeżnych w bezpośrednim sąsiedztwie plaż rozrodczych - samce nigdy nie wychodzą na ląd. Młode żółwiki wylęgają się po ok. 2 miesiącach inkubacji jaj.

[madohora]

Żółw promienisty występuje na obszarach suchych, zdominowanych przez niskie lasy i kolczaste zarośla. Takie ekosystemy są na Madagaskarze poddane silnej presji człowieka - wycinka, intensywny wypas kóz i owiec, wypalanie w celu pozyskania węgla drzewnego.

[madohora]

Karetta to jedyny żółw morski regularnie rozradzający się na plażach Europy - znane miejsca lęgowe znajdują się w Grecji oraz w południowych Włoszech (Kalabria).

[madohora]

Żółw śródziemnomorski jest typowym żółwiem lądowym, występującym w basenie Morza Śródziemnego i na przyległych obszarach. Ze względu na swój sympatyczny wygląd wydaje się być atrakcyjnym zwierzęciem domowym. Z tego powodu nielegalne odłowy do handlu terrarystycznego (żółw śródziemnomorski jest objęty ochroną w przeważającej większości krajów, w których występuje) stanowią istotne zagrożenie dla jego przetrwania. Ludzie od bardzo dawna interesowali się tymi żółwiami, między innymi dlatego, że ich mięso jest jadalne. Z tego powodu niektóre miejsca występowania żółwia śródziemnomorskiego (np. Majorka, Sardynia) są efektem ich celowego lub przypadkowego sprowadzenia przez ludzi w czasach historycznych. Z powodu swojej małej mobilności i powolnego tempa rozmnażania, bardzo wiele żółwi, w tym żółw śródziemnomorski, jest zagrożonych działalnością człowieka. W przypadku żółwia śródziemnomorskiego te zagrożenia wynikają ze zmian w środowisku (np. budowa dróg, oddzielających od siebie populacje żółwi), a z drugiej strony - z odłowu żółwi do celów handlowych. Na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych gatunek ten ma status VU (narażony na wyginięcie).

[madohora]

Żółw śródziemnomorski żywi się przede wszystkim pokarmem roślinnym - liśćmi, źdźbłami traw, rzadziej kwiatami i owocami. Rzadko spożywa dodatkowo bezkręgowce (ślimaki, dżdżownice) lub padlinę

[madohora]

Żółw plamisty

Żółw plamisty jest najmniejszym żółwiem świata. Gatunek jest silnie zagrożony wyginięciem (IUCN kategoria EN), ze względu na zmniejszającą się powierzchnię dostępnych dla niego siedlisk - przyczyną jest rozwój rolnictwa, a w dłuższej perspektywie spadająca suma opadów ze względu na globalne zmiany klimatu. Ze względu na swoje niewielkie rozmiary, żółwie plamiste mają ograniczone możliwości przemieszczania się między populacjami, dlatego właśnie przekształcenia środowiska bardzo utrudniają im przetrwanie. Badania terenowe pokazują, że liczebność gatunku cały czas się zmniejsza. Żółw plamisty jest objęty programem ochrony ex situ (tj. poza naturalnym środowiskiem, w hodowlach zamkniętych, np. w zoo) - łącznie w ogrodach zoologicznych całego świata przebywa ok. 100 osobników, które są rozmnażane w celu utworzenia "populacji ratunkowej".

[madohora]

Żółw plamisty żywi się liśćmi i łodygami niskimi, płożących się sukulentów.

[madohora]

Raz na dwa lata dorosłe samice żółwia skórzastego wędrują na plaże, gdzie składają jaja - taka wędrówka może mieć długość 13 tysięcy kilometrów w jedną stronę! Po dotarciu w okolice plaży rozrodczej, samica wychodzi na brzeg kilkukrotnie, w kilkudniowych odstępach. Za każdym razem kopie w piasku osobne gniazdo, do którego składa ok. 80 jaj wielkości kul bilardowych. Po około 2 miesiącach wykluwają się małe żółwiki, które w dużej ilości starają się dotrzeć do wody zanim zostaną pożarte przez czyhające drapieżniki - tylko bardzo niewielki odsetek z nich dożyje wieku dojrzałego

[madohora]

chce jeść, to zjada larwy, podwodne owady, skorupiaki czy małe rybki lub fragmenty roślin. I tak sobie z dnia na dzień jakoś przebieduje. Jak zacznie zbliżać się zima, to będzie szukał jakiś zakamarków, w których da radę zapaść w stan hibernacji, a gdy zima nadejdzie, wówczas obniży temp. ciała, funkcje życiowe zwolnią i w tym stanie zwierzak będzie trwał do wiosny, dopóty dopóki warunki atmosferyczne na to pozwolą. Przychodzi wiosna, gad wybudza się z zimowego letargu i z powrotem zaczyna wieść swoje życie w pobliskim stawku nieopodal domu swojego właściciela…

[madohora]

Są to jedne z mniejszych żółwi występujących na świecie – dorastają do 14 cm, ale z reguły spotyka się osobniki o wymiarach miedzy 7,5 a 10 cm długości karapaksu. Ten jest wysklepiony, owalny, węższy w tylnej części. U osobników starszych jest gładki lub z lekkimi wysklepieniami nazywanymi kilami. Młode żółwie mają je trzy, coraz niższe z każdym rokiem. Poza tym młode zwierzęta są całe czarne i z wiekiem nabierają jaśniejszych barw. Kolor pancerza występuje w kilku wariantach – brązowym, szarym, oliwkowym, beżowym lub czarnym, zazwyczaj nakrapianym promieniście rozchodzącymi się kropkami lub kreskami. Plastron wyraźnie zredukowany a jego przedni fragment nie zamyka się. Pomiędzy tarczkami rogowymi występują dwa pasma nagiej skóry, stosunkowo większe u samców niż u samic. Głowa duża, osadzona na długiej szyi, z nosem wyraźnie wysuniętym do przodu. Szczęka i żuchwa wyposażone w ostre tarczki rogowe z silnie rozwiniętym stawem szczękowym, który pozwala rozkruszyć muszle mięczaków będących pokarmem żółwia. Od nosa odchodzą dwie jasne pręgi ciągnące się przez całą szyję, jedna w jej górnej, a druga w dolnej części. Palce spina błona pławna, zwiększająca powierzchnię „dłoni” i „stóp” zwierzęcia, a tym samym ułatwia pływanie. Na podstawie długości ogona oraz jego budowy można odróżnić samca od samicy. U samca jest dłuższy z grubą podstawą, natomiast u samicy stosunkowo krótki i wąski. Zamieszkuje przede wszystkim zbiorniki wodne wolno płynące lub stojące, trzyma się strefy przybrzeżnej ale na ląd wychodzi rzadko i woli przebywać w wodzie, gdzie spędza większość życia.

[madohora]

O ile skorupa młodych osobników nie stanowi absolutnie żadnego problemu dla potencjalnych wrogów, o tyle dorosłe żółwie mają ją tak bardzo twardą, że żaden zwierz nie odważy się go tknąć. No chyba, że to młody, niedoświadczony łowca, wtedy lekcja będzie to dla niego bolesna. Pancerz tych zwierząt tworzą dwie zasadnicze struktury – część wierzchnia to karapaks, natomiast spodnia – to plastron.

[madohora]

Do rodzaju należą następujące gatunki
Heosemys annandalii (Boulenger, 1903) – żółw świątynny
Heosemys depressa (Anderson, 1875) – cierniec płaski
Heosemys grandis (J.E. Gray, 1860)
Heosemys spinosa (J.E. Gray, 1831) – żółw ciernisty

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

TO CI BIEDRONKA

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Brama wjazdowa do zoo pochodzi z parku w Świerklańcu

[madohora]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Muchołówkę (Dionaea muscipula), dzbanecznika (Nepen thes), oraz saraceoję (Saracenia).

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Sowy (Strigiformes) – rząd ptaków z podgromady ptaków nowoczesnych Neornithes. Obejmuje gatunki drapieżne, które przystosowały się do polowania nocą i o zmroku, choć niektóre gatunki powróciły do dziennego trybu życia. Zamieszkują cały świat, prowadząc zasadniczo osiadły tryb życia, lecz niektóre północne populacje koczują lub stały się wędrowne.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

Ara - ot taka ara robi karierę jako szaradzistka
Tu i tam w hasłach krzyżówkowych błyska
A gdy nauczysz mówić tego ptaka
Nieraz cię czeka niezła wpadka

[madohora]

Wielbłąd - dla nas dziwne to jest zwierzę
Zawsze bukłak z sobą bierze
Nosi go przy każdej pogodzie
Taki ciężar - i tak co dzień

[madohora]

🐫

[madohora]

Paw - gdy go spotkasz to przed tobą
Rozkłada swój piękny ogon
Mówisz piórko mieć to uciecha
A czy wiesz, że ono przynosi pecha

[madohora]

Lew w odróżnieniu od pozostałych przedstawicieli rodziny kotowatych żyje w dobrze zorganizowanych, stałych grupach rodzinnych złożonych z 4-6 spokrewnionych ze sobą samic i ich dzieci. Grupa zajmuje ogromne terytorium, a jej członkowie polują wspólnie na zebry, antylopy gnu, impale i bawoły. Nie odważają się atakować jedynie dorosłych słoni, nosorożców, bawołów i goryli. Samce z reguły pozostawiają to zajęcie bardziej doświadczonym w polowaniu lwicom. Jednak do "jadalni" przychodzą na czas i jako pierwsze zabierają dla siebie "lwią część" najlepszych fragmentów martwego zwierzęcia. W pojedynkę lwy zdobywają drobne zwierzęta, takie jak gryzonie, zające i gady. Zdarzają się niekiedy wśród lwów ludożercy, ale są to przeważnie osobniki słabsze i stare, dla których człowiek jest najłatwiejszą zdobyczą. Dorosłe samce żyją samotnie albo w niewielkich grupach, złożonych z 2-3 niespokrewnionych osobników lub 4-5 z jednej grupy rodzinnej. Wspólnie bronią ogromnego terytorium przed obcymi stadami kawalerskimi. Łączą się w pary z samicami z grup rodzinnych żyjących na ich terenie. Jednak po każdych 2-3 latach skład samców władających danym terytorium się zmienia. Niektóre młode osobniki wygonione ze swej grupy rodzinnej nie dążą do tego, by przyłączyć się do innej i stają się włóczęgami, przy czym 1/3 wszystkich tułających się lwów stanowią lwice. Przerażający ryk lwa rozlegający się w nocy na sawannie paraliżuje na moment wszystkie zwierzęta w okolicy, a nawet człowiek czuje się w takiej chwili bardzo niepewnie. A jednak odzywający się lew nie jest groźny, gdyż ryczy on tylko wtedy, gdy jest najedzony lub zaniepokojony, a w takich przypadkach nigdy nie atakuje.

[madohora]

Dwa wilki (Canis lupus), złe duchy naszych kniei, osobno umieszczone, jeden z nich tak oswojony, że również jak lwy pozwala na odwiedziny dozorcy Motyki w swej klatce i bierze spokojnie żywność z jego ręki

[madohora]

W osobnym przedziale, tuż przy ptaszarni widzimy rosyj skiego królika, będącego produktem specjalnego chowu oswo jonego królika. Jest oh szary, głowę i uszy ma brunatne : odznacza się mocno zwisającem podgardlem.

[madohora]

Podstawę pożywienia salamandry plamistej stanowią różnego rodzaju skąposzczety (np. dżdżownice) oraz bezskorupowe ślimaki. Okazjonalnie dieta jest uzupełniana o różne owady i pajęczaki - bezkręgowce te najczęściej w porę uciekają przed niezgrabną salamandrą plamistą. Larwy podobnie jak dorosłe żywią się głownie drobnymi skąposzczetami i ślimakami a także larwami owadów zamieszkującymi środowisko wodne.

[madohora]

Myszołów zamieszkuje skraje lasów, niekiedy małe zadrzewienia w sąsiedztwie terenów otwartych, takich jak pola, łąki, bagna.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

osioł, Equus asinus,
gatunek z rodziny koniowatych, o długich uszach, nierównej grzywie i małych kopytach;
forma udomowiona osioł domowy; 2 podgat.: osioł somalijski, E.a. somalicus, wys. w kłębie 1,4 m, z prążkowaniem na kończynach, nieliczny, w stanie dzikim zamieszkuje tereny pustynne w Etiopii i Somalii; osioł nubijski, E.a. africanus, wys. w kłębie do 1,2 m, z ciemnym krzyżem na kłębie, w stanie dzikim do niedawna występował w północno-wschodnim Sudanie; zamieszkiwał tereny pustynne, pojedynczo lub w grupach do 100 osobników.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Grzybienie białe (Nymphaea alba L.), zwyczajowo nazywane także nenufarem lub lilią wodną – gatunek byliny z rodziny grzybieniowatych (Nymphaeaceae). Jeden z około 50 gatunków z rodzaju grzybienie Nymphaea. Typ nomenklatoryczny dla rodzaju. Ze względu na efektowne, duże kwiaty pływające na powierzchni wody gatunek ten rozpowszechniony jest w uprawie, zwłaszcza w postaci odmian barwnie kwitnących. Jest to także roślina lecznicza, a dawniej także barwierska. W wielu krajach gatunek z powodu zagrożenia naturalnych stanowisk objęty został ochroną prawną, w tym także chroniony jest w Polsce.

[madohora]

[madohora]

fotoforum.gazeta.pl/photo/3/wd/qa/jcow/Z50SYa47tYJt8mq7UX.jpg

[madohora]

[madohora]

[madohora]

LWY

[madohora]

[madohora]

.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

Były to w większości przychówki urodzone w Śląskim Ogrodzie Zoologicznym, n.in. świnie rzeczne
i niale grzywiaste.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

Modernizacja ogrodzenia i wybiegu gepardów,

[madohora]

Budowa stacji transformatorowej wraz z siecią średniego napięcia.

[madohora]

Wszystkie prowadzone inwestycje pozwoliły nam zlikwidować dużą część najstarszej infrastruktury ogrodu. Dzięki temu z terenu zoo zniknęły stare i nieestetyczne woliery przy wejściu głównym, które wpływały negatywnie na odbiór tej części zoo (w ich miejscu powstaje kompleks hodowlany dla rysia
i rosomaków). Podobnie w przypadku budynku dyrekcji – wyburzenie blisko 50-letniego obiektu
z minionej epoki poprawiło wizerunek zoo, a budowa nowoczesnego obiektu dodała bardziej współczesnego charakteru. Stopniowa wymiana ogrodzeń oraz modernizacja wybiegów nie tylko podnoszą dobrostan zwierząt, ale wpływają też na estetykę ogrodu i komfort obserwacji zwierząt przez gości zoo.

[madohora]

Biały niedźwiedź z jedną łapką
Odwiedzałam go tu z babką

[madohora]

Odmowa przekazania gepardów do Moskwy rozpoczęła wspólne działania polskich ogrodów zoologicznych na rzecz pomocy ukraińskim zoo. Śląskie Zoo pozostawało w stałym kontakcie
z pozostałymi polskimi ogrodami. Po przeanalizowaniu możliwości, jakimi dysponowaliśmy wiosną 2022 r., zgłosiliśmy gotowość do przyjęcia określonych gatunków zwierząt ewakuowanych z terenu Ukrainy – tak, by zapewnić im odpowiednie warunki hodowlane. Ostatecznie do Chorzowa nie trafiło żadne z ukraińskich zwierząt, gdyż gatunki, które mogliśmy przyjąć, nie zostały ewakuowane poza granice Ukrainy.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jak będą miały na imię pierwsze urodzone w Polsce rosomaki?

Odpowiedź na to pytanie poznaliśmy 20 grudnia 2022 r. Z tej okazji rosomaki odwiedzili opiekunowie naszych rosomaków - przedstawiciele Rosomak S.A. należącego do Polskiej Grupy Zbrojeniowej wraz z prawdziwym pojazdem opancerzonym Rosomak.

[madohora]

Imię wybrane przez Rosomak S.A.

[madohora]

Pingwiny opuściły wybieg zewnętrzny
Ze względu na niskie temperatury, które prognozowane są w najbliższym czasie oraz zbliżający się okres zimowy kolonia pingwinów Humboldta przeniesiona została do wewnętrznych pomieszczeń budynku hodowlanego. Pingwiny ponownie będzie można obserwować wiosną.

[madohora]

Limit osób zwiedzających zoo w danym czasie ograniczony zostaje do 12000 osób.
Liczba osób wchodząca na teren ogrodu zliczana będzie przy wejściu przez pracowników zoo. Po osiągnięciu limitu zwiedzających, sprzedaż biletów w kasie zoo zostanie wstrzymana do czasu opuszczenia terenu zoo przez część zwiedzających.

[madohora]

Baltazar, jak pieszczotliwie nazywali go opiekunowie, był jednym z najstarszych zwierząt w naszym zoo - jesienią świętowalibyśmy jego 57 urodziny.

[madohora]

Do tej pory terrarium podzielone było na dwie części, z których każda zajmowana była przez inny gatunek żółwia, związanego ze środowiskiem wodnym - żółwia matamata oraz żółwia sępiego. W ostatnich latach prezentowane osobniki znacznie urosły, a obecne terraria stały się dla nich niewystarczające. Mając na uwadze dobrostan zwierząt i chęć zapewnienia im jak najlepszych warunków, zdecydowano o przebudowie terrarium. Ograniczona powierzchnia nie pozwalała na zapewnienie odpowiednich warunków dla dwóch tak dużych żółwi, w związku z czym podjęto decyzję o ograniczeniu hodowli do jednego z dwóch gatunków i zapewnienie mu większej przestrzeni. W nowym terrarium zobaczyć będzie można żółwia sępiego. Będzie to nadal tylko jeden osobnik - w najbliższym czasie nie ma w planach tworzenia pary hodowlanej tego gatunku.

[madohora]

Tym razem główna część obchodów TygoDnia Misji przeniosła się do internietu. Aby wziąć w nich udział wystarczy dołączyć do wydarzenia na FB: fb.me/e/1alsl3SRa oraz 11 marca wrzucić na swój profil na Facebooku lub Instagramie zdjęcie swojego ulubionego zwierzaka z zoo z hashgiem #chronimyGINĄCEgatunki!

[madohora]

Anoona - nowa mieszkanka Śląskiego Zoo

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Hiena cętkowana - długość ciała ok. 1,3-1,5 m, wysokość w kłębie ok. 80-90 cm. Osiąga od 45 do 80 kg masy ciała. Większa od wilka, lecz zbudowana mniej harmonijnie. Ma masywną budowę, silne kończyny (przednie dłuższe od tylnych, co nadaje im przykucnięty wygląd, na wszystkich po 4 palce z ostrymi pazurami), mocny łeb z krótkimi, prawie nagimi uszami, silne szczęki o dużych zębach przystosowanych do łamania kości - nacisk na 1 cm kw. mniej więcej taki, jaki wywołałby słoń, stojąc na jednej nodze w szpilkach. Kruszy goleń bawołu z równą łatwością, z jaką pies przegryza skrzydełko kurczaka. Doskonały słuch i dobrze rozwinięty zmysł powonienia pozwalają na sprawne wyszukiwanie pokarmu. Sierść rdzawo-brązowa lub szara w ciemnobrązowe, nierównomiernie rozrzucone cętki.

[madohora]

Biruang malajski - głowa mała, płaska z krótkim pyskiem. Uszy małe, okrągłe. Język wydłużony. Ogon zredukowany. Sierść krótka, gęsta i błyszcząca. Ubarwienie sierści zmienne, od ciemnobrązowej po czarną. Pysk jest jaśniejszy, pomarańczowy. Pierś z jasną, białą, żółtą lub pomarańczową plamą w kształcie półksiężyca. Stopy nieowłosione, wyposażone w długie zakrzywione pazury. Samce są o 10-20 procent większe od samic.

[madohora]

U wilka szarego do rozmnażania podchodzi jedynie para dominująca w stadzie. Ruja zwana cieczką ma miejsce w okresie od końca grudnia do lutego. Ciąża samicy trwa 60-65 dni. Młode w liczbie 4-7 rodzą się w norze lub wykrocie. Laktacja trwa ok. 8 tygodni. Samicą karmiącą opiekuje się samiec, a także reszta stada. To samo dotyczy późniejszej opieki nad młodymi. Samodzielność wilki szare uzyskują w wieku 2 lat.

[madohora]

Wyjec płaszczowy jest małpą szerokonosą. Skóra twarzy jest czarna. Futro barwy czarnej. Po bokach ciała występują dłuższe, brązowe lub żółtawe włosy. Spodnia strona ogona oraz twarz są nieowłosione. Ogon jest długi i chwytny. Dymorfizm płciowy jest zaznaczony, przejawia się w rozmiarach ciała. Samice są mniejsze i lżejsze od samców. Wyjec płaszczowy reprezentowany jest przez kilka podgatunków.

[madohora]

lis, lis pospolity, Vulpes vulpes (Vulpes fulva),
ssak drapieżny z rodziny psowatych;
dł. ciała 80–150 cm, ogona 30–60 cm, wys. w kłębie ok. 40 cm; ubarwienie wierzchniej strony ciała rude, brzucha — białe lub szare; poluje gł. nocą na gryzonie, ptaki, jada też jagody i orzechy; kopie nory; Eurazja, północna Afryka i Ameryka Północna, aklimatyzowany w Australii, w Polsce pospolity; żyje do 12 lat; w Polsce jest gat. łownym z okresem ochronnym od marca do sierpnia.

[madohora]

Królik charakteryzuje się przysłowiowo szybkim rozrodem. Mnoży się przez cały prawie rok, od lutego do listopada. Ciąża trwa 28 -33 dni, a w miocie jest zazwyczaj 4 -8 młodych. Matka karmi je przez ok. 3 tygodnie. Chociaż młode rodzą się nagie i ślepe już po 4 -5 miesiącach osiągają dojrzałość płciową. Do rozmiarów osobnika dorosłego dorastają pod koniec pierwszego roku życia. Królik może żyć 10 lat w niewoli. Zdolność do rozrodu kończy się w wieku 6 lat.

[madohora]

Żółwie występują na wszystkich kontynentach i oceanach, z wyjątkiem Antarktyki; największa liczba gatunków żyje w ciepłych i umiarkowanych strefach klimatycznych. Wiele gatunków zasiedla wyspy oceaniczne. Gatunki zamieszkujące strefę umiarkowaną zapadają w sen zimowy; gatunki pustynne i stepowe w czasie suszy zapadają w sen letni.

[madohora]

zaskroniec zwyczajny, Natrix natrix,
niejadowity wąż z podrodziny zaskrońców;
długość do 2 m; ubarwienie szarobrunatne, zielonawe, często plamiste (w tyle głowy 2 żółte plamy); dobrze pływa i nurkuje; żywi się żabami, rzadziej rybami (połyka je żywcem); zamieszkuje Europę, środkową Azję, północno-zachodnią Afrykę; w Polsce chroniony.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Myszarka japońska żyje na czterech głównych wyspach Japonii, Hokkaido, Honsiu, Kiusiu i Sikoku, zamieszkuje także wiele mniejszych otaczających je wysp. Jedną z nich jest Kunaszyr, administracyjnie leżący w granicach Rosji. Myszarka japońska jest spotykana od poziomu morza po góry, zamieszkuje lasy, tereny trawiaste, a także pola (w tym pola ryżowe)

[madohora]

Sokół wędrowny, (Falco peregrinus), zaciekły wróg ku ropatw, cietrzewi, bażantów, kaczek, a nawet dzikich gęsi i czapli. U nas pozostaje przez cały rok. Zadumanemu w klatce śnią się daremnie przestworza niebieskie. W nie woli czuje się dobrze. Ilekroć laży byłem pizy jego klatce, zawsze znajdowałem niedojedzone kawałki czerwonego ścierwa.

[madohora]

Jak myślę o pustułce, to oczyma wyobraźni sięgam po obraz piskląt, które zostały zabrane rodzicom. Często pokryte jeszcze białym puchem, przebywające na naszych balkonach z wielkimi oczami, jakby proszącymi o „coś”. W rzeczywistości one proszą, ale nie nas ludzi, tylko swoich rodziców o jedzenie! Skąd takie zainteresowanie małymi pustułkami? Bo ich przodkowie postanowili wyemigrować do miast.

[madohora]

Mało kto z nas wie, że przed rokiem 1976 pustułka nie była objęta ochroną. Dzisiaj może to dziwić, ale wówczas absolutnie nikt nie myślał o tym, by chronić tego sympatycznego sokoła. Często mylono pustułkę z krogulcem, przez co gatunek bardzo, ale to bardzo cierpiał. Na te ptaki polowano, pod pretekstem wyrządzania przez nie szkód hodowcom gołębi czy drobiu. Dopiero w drugiej połowie lat ’70 ubiegłego wieku, pustułka zaczęła być chroniona w majestacie prawa. Jednak to wcale nie doprowadziło do poprawy sytuacji tego gatunku.

[madohora]

Kania czarna, (M'ilvus migrans s. niger), drapieżnik o ma jestatycznym wyglądzie, posiada ogon wycięty widełkowato i po tern można go zdalcka odróżnić od innych ptaków dra pieżnych. Na zimę odlatuje do 'ciepłych krain. Z powodu szkód jakie czyni

[madohora]

Jest też okoto czterdzieści sztuk golebl, (Columbae), tych poczciwycli gruchaczy polskich rozmaitych odmian, iak: pocztowe, siniaki, grzywacze, blondynety i brunety. Jeden z nich z obrączką na nodze, jako przybłęda do obcego gołębnika, oddany został do zwierzyńca i jak dotąd nikt się po niego nie zgłosił.

[madohora]

dzwoniec, Carduelis chloris,
ptak z rodziny łuszczaków;
dł. 15,5 cm; upierzenie gł. oliwkowozielone; śpiew melodyjny; żywi się nasionami; zamieszkuje brzegi lasów i zadrzewienia Eurazji; w Polsce pospolity, objęty ochroną gatunkową.

[madohora]

gil, Pyrrhula pyrrhula,
ptak z rodziny łuszczaków;
dł. ok. 18 cm; upierzenie grzbietu popielate, strony brzusznej u samca czerwone, u samicy szarożółte, na głowie czarna „czapka”; żywi się owadami, zimą gł. nasionami; zamieszkuje Eurazję, w Polsce gniazdowy (liczniejszy w górach) oraz zimujący.

[madohora]

koszka wodna, Gallinula chloropus, kurka wodna,
ptak z rodziny chruścieli;
długość ciała 32–35 cm; upierzenie ciemnooliwkowe, pióra podogonowe białe; dziób i czoło czerwone (koniec dzioba żółty); żywi się bezkręgowcami i roślinami wodnymi; gniazdo w pobliżu wody, na ziemi lub na niskich krzewach; zamieszkuje szuwary i wody stojące całego świata, poza Australią; w Polsce pospolita, chroniona.

[madohora]

Wszystkie klomby i działki maj, kamienne obramowanie miejscami są żywopłoty. Jest też na miejscu stacja meteorologiczna bogato wy posażona w przerozne termometry, barometry, barografy hidrometry, zegary etc. Przyrządy te zakupiono na miejscu. W środku ogrodu umocowany jest na silnym kamiennym postumencie zegar słoneczny, miejsce częstego zatrzymywa nia się ciekawych i porównywania,

[madohora]

kormorany, Phalacrocoracidae,
rodzina ptaków z rzędu pełnopłetwych;
40 gatunków; mocna budowa ciała, dziób zakończony hakowato; 4 długie palce nóg spięte błoną pływną; upierzenie ciemne, z metalicznym połyskiem, u niektórych na głowie czub; doskonale latają, pływają i nurkują; głównie rybożerne; gniazdowniki kolonijne (na drzewach lub skałach); zamieszkują wybrzeża mórz i jezior całego świata; dostarczają guana (Peru i Chile); w Polsce gnieździ się tylko 1 gatunek — kormoran, zwany też kormoranem czarnym, Phalacrocorax carbo, długość ok. 90 cm, głównie na Mazurach i Pomorzu, chroniony.

[madohora]

JELEŃ

[madohora]

W trzeciej wreszcie zagrodzie przebywa w zupełności oswojona, spokojna i łagodna para jeleni. W nocy z 1-go na 2-go czerwca 1929 dorodna łania została matką, wydając na świat zdrową łańkę. Wypadek ten był miłem zdarzeniem dnia dla Dyrekcji Ogrodów Miejskich, oddającej się zwierzę tom i zwierzyńcowi z całą energją, zapałem i sercem. A na wet prasa miejscowa doniosła o tym radosnym fakcie, jak sam miałem możność czytania w „Polsce Zachodniej 1 *, Nr. 152 z dnia 5 czerwca 1929 r., str. 5

[madohora]

Zajęczyca zginęła przy porodzie, wydając na świat jednego zajączka, żyjącego dotąd razem z bażantami i innemi.

[madohora]

Frekwencja zwiedzających. Jak bardzo potrzebną i wysoce popularną placówką jest zwierzyniec, świadczy fakt nadzwyczajnego zainteresowania się nim miejscowego i okolicznego społeczeństwa. Bardzo rozważnie i pedagogicznie postąpiła Dyrekcja Ogrodów Miejskich, dając w okresie powstawania i rozwoju zwierzyńca wszystkim wstęp wolny. Z prawdziwą radością oglądałem rzesze zwiedzających od wczesnego ranka do późnego wieczora; zwierzyniec bo wiem otwarty jest przez 12 godzin, od 7 rano do 7 wieczór. Naocznie widziałem większą wycieczkę szkolną, a jak m

[madohora]

Zanim powstał współczesny ogród, istniał na Wawelu zwierzyniec. Trzymano w nim m.in. małpy, wielbłądy, lwy, lamparty i wiele gryzoni. Kiedy Zygmunt III Waza przeniósł królewską siedzibę z Krakowa do Warszawy, zwierzyniec podupadł. W XVIII i XIX wieku powstawały zwierzyńce w różnych miejscach Krakowa, np. w Parku Krakowskim. Działacze Krakowskiego Oddziału Towarzystwa Przyrodniczego im. Mikołaja Kopernika – inż. Wincenty Wober, dyrektor Kazimierz Maślankiewicz, Leon Holcer i dr Karol Łukaszewicz wpadli na pomysł, aby ogród zoologiczny umieścić w Lesie Wolskim, w pobliżu klasztoru Kamedułów na Bielanach.

[madohora]

ZOO KRAKÓW

[madohora]

Szacuje się że 60-80% skór krokodylich na rynku pochodzi z tego gatunku.
Jako gatunek najłatwiej dostępny i najtańszy spośród wszystkich krokodyli bywa hodowany przez hobbystów. Jednak nawet tak nieduży krokodyl wymaga ogromnego terrarium a opieka nad nim nie jest tania ani łatwa.

[madohora]

Gatunek po raz pierwszy naukowo opisał w 1758 roku szwedzki przyrodnik Karol Linneusz, nadając mu nazwę Lacerta crocodilus. Jako miejsce typowe wskazał wody Afryki, Azji i Ameryki (łac. Habitat in Africae, Asiae, Americae Aquis); ograniczone w 1955 roku do Gujany

[madohora]

Gdzie się podział ten krokodyl?
Może poszedł znów na lody?
Może w wannie paszczą kłapie,
Może siedzi na kanapie?
Albo zęby w zlewie czyści,
Bo zjadł wcześniej kilo wiśni.

Gdzie się podział ten krokodyl?
Może uciekł gdzieś na schody
Lub w ogrodzie wącha kwiatki,
Może wyszedł do sąsiadki?

Szukam wszędzie – już nie mogę,
Mokrą całą mam podłogę,
Bo rozchlapał z wanny wszystko
Teraz w domu – mokro, ślisko.
Na fotelu, na kanapie, w łóżku,
W butach – wszystko chłapie,
W przedpokoju, na regale,
W starej szafie, w pralce starej
I na stole – gwałtu rety
Zjedzone wszystkie kotlety!
Gdzie się podział ten krokodyl?
Ot mi sprawa – wpadł do wody
Wszak to wszystko wydumałem,
Kiedy kąpiel w wannie brałem!

[madohora]

Spektakularnemu wyglądowi zawdzięcza popularność w hodowlach amatorskich. Jednak błędy żywieniowe, niewłaściwe warunki utrzymania i zbyt ciasne terraria sprawiają, że jaszczurki te często trafiają do lekarzy weterynarii. Jaszczurki te powinny być trzymane tylko przez doświadczonych terrarystów, przy dobrych warunkach mogą żyć nawet 20 lat.
Ubarwieniem i budowa przypomina legwana zielonego, w odróżnieniu od niego żywi się zwierzętami i zasiedla Azję. Jednak podobnie do niego jest gatunkiem konsumpcyjnym, na który polują niektóre tubylcze ludy.

[madohora]

Długość życia to średnio 9 lat, przy opiece weterynaryjnej może żyć nawet do 20 lat.

[madohora]

Okres godów przypada dla agam od grudnia do stycznia. Samica składa około 8-12 jaj i zagrzebuje je w wilgotnym podłożu na głębokość około 20 cm. Rozwój zarodkowy w temperaturze 27-30 °C trwa 65-101 dni. Małe agamy, po wykluciu, tworzą grupy i żyją w nich aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej.
Samice mogą rozmnażać się partenogenetycznie

[madohora]

Anakonda zielona uznawana jest za najcięższego węża świata. Dorosłe okazy mogą ważyć nawet ponad 250 kg.
Po zjedzeniu zwierzęcia wielkości świni anakonda może pościć nawet kilka miesięcy bez szkody dla zdrowia. Jest zwierzęciem długowiecznym, może żyć nawet 30 lat.

[madohora]

Helmut kupił w sklepie zoologicznym żółwia. Sprzedawca powiada:
- Jeśli będzie pan o niego dbał to ten żółw dożyje 200 lat
- No cóż, zobaczymy - odpowiada sceptycznie Helmut

[madohora]

Dorosłe anakondy żywią się tapirami, rybami, czasem jaguarami i kajmanami, a przede wszystkim kapibarami. Czają się na zdobycz w wodzie lub jej pobliżu, po czym znienacka atakują. Przytrzymują pyskiem i owijają się wokół ofiary. Ściskając silnymi mięśniami, doprowadzają do zatrzymania krążenia krwi: gdy zwierzę próbuje się wyrwać lub złapać oddech, wąż zaciska sploty silniej. Po zabiciu połykają zdobycz w całości zaczynając od głowy. Po obfitym posiłku anakonda nie czuje głodu przez kilka tygodni, a bez szkody dla zdrowia może nie jeść przez wiele miesięcy.

[madohora]

Anakonda zielona (Eunectes murinus) – to największa odmiana tego zwierzęcia, która możemy spotkać w Wenezueli, Peru, Boliwii, Paragwaju, Trynidadzie i Tobago, Ekwadorze, Gujanie, Wenezueli, Kolumbii a także dorzeczach rzek Orinoko i Amazonki – czyli na większości terytorium Ameryki Południowej. Najdłuższa anakonda tego gatunki w niewoli mierzyła 6,27 metra, miała wagę 91 kg i długość niemal 6 metrów.

[madohora]

Znajdź rekord...


Menu
O nas
Rekordy
Kategorie
Nasi rekordziści
Wydarzenia
Księga rekordów
Jak pobić rekord
Rekordy online
Najczęściej zadawane pytania
Kontakt
Logotypy
Największy wąż świata – Anakonda zielona
Laura Kantorska
7 lat temu
Ciekawostki, Zwierzęta
Boliwia
Największy wąż świata
Czy wiecie, czym jest ofidiofobia? To paniczny strach przed wężami. Zwierzę, które dziś wam przedstawimy, z pewnością wywoła dreszczyk emocji, niezależnie od tego, czy boicie się węży, czy nie!
Największy wąż świata to bardzo charyzmatyczny gatunek, który możemy spotkać w wielu filmach – z pewnością kojarzycie jego nazwę. Anakonda (Eunectes) to gad, który mierzy średnio 10 metrów i waży nawet 250 kilogramów! Kwestia jego wymiarów jest naprawdę niezwykła – samice anakondy są większe od samców, w najszerszym miejscu ich obwód wynosi cały metr, zaś średnica tego węża wynosi około 30 cm (mniej więcej tyle, co średnica uda osoby o drobnej budowie ciała).

To także zwierzę powszechnie znane ze swoich niesamowitych umiejętności pływackich – Anakonda potrafi wytrzymać pod wodą do 20 minut i pływa z prędkością do 20 km/h (dodajmy, że to prędkość biegu przeciętnego człowieka…) i temu również zawdzięcza swoją łacińską nazwę gatunkową – eunectes – która oznacza „dobrze pływającą”. Ze względu na swoje ogromne rozmiary największy wąż na świecie bardzo rzadko wspina się na drzewa i prowadzi właśnie ziemno – wodny tryb życia. To umożliwia mu rodzenie młodych z pominięciem okresu inkubacji jaj – anakondy są bowiem żyworodne. Oznacza to, że samica rodzi w jednym miocie rodzi od 10 do 50 sztuk, które natychmiast opuszczają matkę. Niestety, pełnoletności dożywa zaledwie kilka procent z nich, ponieważ bez opieki są łatwym łupem dla drapieżników.

Jeśli zaś chodzi o żywienie anakondy, zwykle czatują one w płytkich wodach tuż przy brzegu, wypatrując potencjalne ofiary. To wyjaśnia, czemu ich łupem padają takie zwierzęta, jak dziki, jelenie czy jaguary. Niekiedy wychodzą na ląd, żeby zapolować na kapibary. Żywią się także innymi gatunkami węży, rybami, małymi ptakami, gadami i płazami. Anakondy potrafią wytrzymać bez pożywienia wiele tygodni (rekordowy post tego zwierzęcia trwał dwa lata!), za to po posiłku zazwyczaj nie czują głodu przez parę tygodni. Zdarzają się również przypadki kanibalizmu – zwykle to samiec bywa pożerany przez samicę po jej zapłodnieniu. Taktyka zabijania tych węży jest prosta, ale bardzo skuteczna – po opleceniu sobą ofiary stopniowo zacieśniają splot. Następnie pożerają je w całości, zaczynając od strony głowy. Waga ofiary jednak nie może być większa niż węża, a jej długość nie może być większa niż ćwierć długości anakondy. Dzięki dodatkowej kości żuchwy węże te potrafią rozwierać szczęki pod kątem 180 stopni! Niestety, ofiarami ataków anakondy zielonej padają także ludzie.

Największy wąż świata - anakonda
Anakondy na wolności dożywają do trzydziestu lat. Zasiedlają głównie wody i lądy Ameryki Południowej. Znane są cztery ich gatunki:

Anakonda zielona
Anakonda zielona (Eunectes murinus) – to największa odmiana tego zwierzęcia, która możemy spotkać w Wenezueli, Peru, Boliwii, Paragwaju, Trynidadzie i Tobago, Ekwadorze, Gujanie, Wenezueli, Kolumbii a także dorzeczach rzek Orinoko i Amazonki – czyli na większości terytorium Ameryki Południowej. Najdłuższa anakonda tego gatunki w niewoli mierzyła 6,27 metra, miała wagę 91 kg i długość niemal 6 metrów.

Anakonda boliwijska
Anakonda boliwijska (Eunectes beniensis) została opisana w roku 2002. Od Anakondy zielonej różni ją żółty brzuch i czarne plamki na grzbiecie. Jest nieco mniejsza – dorasta do około 3 metrów, a swoje ofiary może trawić nawet do 4 miesięcy! Jak sama nazwa wskazuje, spotkamy ją głównie w Boliwii.

Anakonda ciemna
Anakonda ciemna (Eunectes deschauenseei) jest spotykana w Brazylii i jest nieco większa od poprzedniczki – może mierzyć do czterech metrów. Swoją nazwę zawdzięcza oliwkowo – brązowemu umaszczeniu, które tworzy wzdłuż jej grzbietu dwa rzędy czarnych, owalnych plam. Ten wąż, w odróżnieniu od innych gatunków anakondy, potrafi topić swoje ofiary. Poluje głównie w nocy, co zdecydowanie ułatwia mu ciemne umaszczenie. W latach 80. była zagrożona, jednak obecnie stan jej populacji się poprawia dzięki staraniom ekologów i przyrodników.

Anakonda żółta
Ostatnim z czterech większych gatunków anakond jest anakonda żółta, zwana też południową lub paragwajską (Eunectes notaeus), spotykana w Argentynie, Urugwaju, Paragwaju, Brazylii i Boliwii. Wąż ten jest nieco mniejszy niż anakonda zielona i ma wyraziste, żółte umaszczenie z czarnymi plamami na grzbiecie.

Tu możecie przyjrzeć się anakondzie zielonej z bliska:




A czytając o największym wężu, warto też przyjrzeć się jego prababci – wiemy o niej zaskakująco wiele. Titanoboa (Titanoboa cerrejonensis) to wymarły wąż, który żył około 60 milionów lat temu, zaś jego odkrycie nastąpiło zaledwie 6 lat temu. Według szacunków ważył blisko tonę, zaś jego długość to około 15 metrów. Z wyglądu bardzo przypominał dzisiejsze anakondy.

Titanoboa została znaleziona w Kolumbii, gdzie zachowały się trzy dobrze zachowane czaszki zwierzęcia. Jest to o tyle niezwykłe, że węże, w przeciwieństwie do innych zwierząt, w obszarze głowy mają bardzo kruche kości, mocowane ze sobą ścięgnami (co pozwala im na pełne rozwarcie szczęk i połykanie ofiar niewiele mniejszych od siebie). Dzięki temu Titanoboa byłaby w stanie bez większego problemu połknąć zwierzęta współcześnie uważane za duże, jak żyrafę czy słonia. Podobnie, jak współczesne anakondy, Titanoboa czatował na swoje ofiary w wodach przybrzeżnych, a następnie je dusił. Nieszczęśnik, który znalazł się w obszarze jego polowania, był miażdżony siłą nacisku 28 ton (!) na metr kwadratowy powierzchni ciała.

Odkrycie wielkiego gada nastąpiło na wybrzeżu Cerrejón, kolumbijskim zagłębiu węglowym (są tam największe złoża węgla kamiennego na świecie!). Wielkiego gada upamiętniło Muzeum Historii Naturalnej w Smithsonian Institution, tworząc jego replikę w skali 1:1, która teraz odbywa tournée po świecie. Trzy lata temu powstał także film dokumentalny „Titanoboa: Monster snake” opowiadający o tym niezwykłym zwierzęciu. Jako ciekawostkę dodajmy, że w roku 2011 stworzono elektromechaniczną replikę węża tego prehistorycznego gatunku.

[madohora]

Zakrzewione miejsca w pobliżu rzek lub zbiorników wodnych.
Gniazdo
W gałęziach drzew lub gęstych zaroślach, wykonane niedbale.
Jaja
Samica składa 2 jaja.

[madohora]

Miedzianka szmaragdowa (Chalcophaps indica) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny gołębiowatych, podrodziny treronów. Występuje na subkontynencie indyjskim, w Azji Południowo-Wschodniej oraz Australii wraz z kilkoma wyspami Oceanii (przyjmując ujęcie systematyczne, w którym do tego gatunku włączana jest miedzianka brązowogłowa, C. (i.) longirostris). Nie jest zagrożony wyginięciem. Trzymany jest w niektórych ogrodach zoologicznych.

[madohora]

W związku z połączeniem w jeden gatunek miedzianki szmaragdowej i brązowogłowej, jak to przedstawiono w Kompletnej liście ptaków świata, podgatunków uznawanych przez IOC jest 10. Te same wymieniają autorzy HBW. Opisano również kilka nieuznawanych podgatunków, w tym C. i. salimalii (południowo-zachodnie Indie), C. i. yamashinai (południowe Riukiu), C. i. formosana (Tajwan), C. i. sanghirensis (Sangihe), C. i. nana (Peleng) i C. i. melvillensis (Wyspa Melville’a). Wszystkie zdają się jednak być wyodrębnione na podstawie mało znaczących różnic względem ptaków podgatunku nominatywnego

[madohora]

[madohora]

Gwarek czczony, gwarek (Gracula religiosa) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae), zamieszkujący południową Azję od Indii po Malezję, Filipiny i Indonezję. Nie jest zagrożony wyginięciem.

[madohora]

Gwarek czczony, gwarek (Gracula religiosa) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny szpakowatych (Sturnidae), zamieszkujący południową Azję od Indii po Malezję, Filipiny i Indonezję. Nie jest zagrożony wyginięciem.

[madohora]

IUCN uznaje gwarka czczonego za gatunek najmniejszej troski (LC, Least Concern; stan w 2018). Dwa podgatunki (robusta i venerata) są od 2016 klasyfikowane jako osobne gatunki. Gwarek wielki (G. r. robusta) jest od 2016 klasyfikowany jako gatunek krytycznie zagrożony wyginięciem (CR, Critically Endangered). Liczebność na wolności szacuje się na zaledwie 160–265 dorosłych osobników. Zagrożeniem dla tych ptaków jest nielegalny ich odłów celem umieszczenia w niewoli. Mogą być nawet bardziej pożądane przez kłusowników niż gwarki czczone innych podgatunków ze względu na swój duży rozmiar. Gwarek floreski (G. r. venerata) w 2016 został sklasyfikowany jako gatunek zagrożony wyginięciem (EN, Endangered); jego liczebność na wolności szacuje się na 2500–9999 dorosłych osobników

[madohora]

Największy przedstawiciel rodziny zimorodkowatych, z dużą głową i masywnym dziobem. Obie płcie wyglądają jednakowo, ale samica jest nieco większa. Upierzenie ciała beżowe, skrzydła brunatne z niebieskimi plamkami. Ogon dość długi, brązowy z ciemnymi prążkami. Za okiem ciemna plama.

[madohora]

[madohora]

Lancetogłów mleczny, wąż królewski, wąż królewski mleczny (Lampropeltis triangulum) – gatunek węża z rodziny połozowatych. Występuje na kontynencie amerykańskim od Ekwadoru do Kanady. Obejmuje około 25 podgatunków mocno zróżnicowanych pod względem rozmiaru (60 cm – 2 m) i ubarwienia.
Niejadowity wąż mleczny przez upodobnienie do węża koralowego jest typowym przykładem mimikry batesowskiej.

[madohora]

Gniazdo znajduje się w ukryciu – gęstych zaroślach lub trawach. Jest to niewielki dołek, wyściełany trawą i liśćmi. Samica znosi od 4 do 8 białych jaj. Wysiaduje je sama przez 19–20 dni. Pisklęta są podobne do rodziców, zależnie od swojej płci. Samczyki łatwo poznać, gdyż mają niebieskie pokrywy podogonowe.

[madohora]

Słowik chiński to mały ptaszek, który swoim delikatnym i pięknym śpiewem potrafi wzbudzić ludzki zachwyt. Na kuli ziemskiej nie brakuje osób, które z przyjemnością trzymają w swoich domach ozdobne ptaki. Mieszkaniem ich powinny być przestronne klatki lub woliery. Słowiki odznaczają się zdolnością do naśladowania dźwięków. Ich śpiew jest delikatny i przyjemny dla ucha. Jest ptakiem lubianym i dobrze znanym przez swoich miłośników.

[madohora]

Takson ten bywał często łączony w jeden gatunek z sójkowcem białogłowym (G. bicolor). Wyróżniono cztery podgatunki G. leucolophus

[madohora]

Z okazji ferii zapraszamy dzieci i młodzież w wieku szkolnym (klasy od I do VIII) do udziału w niecodziennych zajęciach edukacyjnych, podczas których uczestnicy nie tylko poszerzą swoją wiedzę o zwierzętach, ale będą mogli poczuć się jak prawdziwy, profesjonalny detektyw. Dzieci analizując dane, rozwiązując zagadki i zbierając wskazówki, przy niewielkiej pomocy przewodnika, rozwikłają sprawę tajemniczego zniknięcia w śląskim ZOO.

[madohora]

Prowadzone będą od poniedziałku do piątku w okresie od 16 do 27 stycznia. Liczba miejsc jest ograniczona, decyduje kolejność zgłoszeń. W przypadku grup większych niż 20 osób, grupa dzielona będzie na dwie mniejsze. Działanie takie wymaga wcześniejszych ustaleń z tego względu prosimy o podawanie podczas zapisu rzeczywistej liczby uczestników. W przypadku gdy liczba uczestników przekroczy 20 osób i nie zostanie to zgłoszone podczas zapisu, zajęcia dla całej grupy nie będą mogły być zrealizowane.

[madohora]

Podczas zajęć obowiązuje Regulamin Zajęć Edukacyjnych, dostępny na stronie: slaskiezoo.pl/page/regulamin-zaj%C4%99%C4%87-edukacyjnych/143

[madohora]

Uczestnictwo w zajęciach możliwe jest jedynie po uprzedniej rezerwacji miejsca przez wypełnienie formularza zgłoszeniowego na stronie z oo

[madohora]

Rok 2022 był rokiem wyjątkowym, ale też niezwykle trudnym. Skutki pandemii, inflacja i sytuacja geopolityczna postawiły przed nami wiele wyzwań, którym każdego dnia staraliśmy się sprostać. Był to rok intensywnego rozwoju i wielu zmian wywołanych nową drogą rozwoju, jaką dla Śląskiego Zoo obraliśmy w ostatnich dwóch latach. Nasze działania, nastawione na rozwój i realizację misji ogrodu zoologicznego, mimo że znajdują się dopiero na początku, to już teraz przyniosły wiele pozytywnych efektów, które sprawiły, że rok 2022 był dla Śląskiego Zoo rokiem rekordowy

[madohora1]

[madohora]

Kozy - gdyby kózka nie skakała
To by nóżki nie złamała
Ona leży gdzieś i płacze
Wyzdrowiała, znowu skacze!

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

• 004

[madohora1]

• 003

[madohora1]

Pterophyllum – rodzaj słodkowodnych ryb z rodziny pielęgnicowatych (Cichlidae) o charakterystycznym, niemal trójkątnym kształcie ciała uformowanym przez rozbudowane, długie płetwy – grzbietową i odbytową. Długie płetwy piersiowe przekształcone są w nitkowate wyrostki. W języku polskim określane są jako skalary, żaglowce lub ryby księżycowe. Pochodzą z Ameryki Południowej.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

NOWI MIESZKAŃCY Z O O - Polskie Radio Katowice - 13.03.2014

[madohora]

LENIWE WAKACJE ZWIERZAKÓW W ZOO - Fakt - 17.07.2014

[madohora]

FILIP UWODZI CZUBEM SAMICE - Fakt - 23.07.2014

[madohora]

GEPARDY ZE ŚLĄSKIEGO ZOO BĘDĄ MIAŁY NOWY DOM - www.tvn24

[madohora]

SŁOŃ W ZOO - Gazeta.pl - 15.08.2014

[madohora]

HRABAL W PLENERZE PRZED GŁÓWNĄ BRAMĄ OGRODU ZOOLOGICZNEGO - Radio Katowice - 21.08.2014

[madohora]

Jak widzę ludziom od promocji się wydaje, że jak czegoś jest dużo to będzie dobrze oferują nam więc kino przed zoo, kino pod Spodkiem a ...normalne kina i tak świecą pustkami.

[madohora]

W CHORZOWIE URODZIŁA SIĘ PŁASZCZKA - Gazeta.pl - 05.10.2014

[madohora]

ZWIERZĘTA W ŚLĄSKIM Z O O CZEKAJĄ NA ŻOŁĘDZIE - Gazeta.pl - 05.10.2014

[madohora]

Ptak ten zamieszkuje wyspowo pas od Europy Środkowej i Wschodniej po zachodnią Mongolię. Izolowane populacje w Libii i Pakistanie. Północne populacje wędrowne. Przeloty w marcu–maju i sierpniu–listopadzie. Zimują w basenie Morza Śródziemnego, Afryce Subsaharyjskiej, Dolinie i Delcie Nilu, na Bliskim Wschodzie, południowych brzegach Morza Kaspijskiego, subkontynencie indyjskim i w południowo-wschodniej Azji. Sporadycznie zalatuje do Europy Zachodniej i Skandynawii oraz na Wyspy Kanaryjskie i Wyspy Zielonego Przylądka.
W Polsce to gatunek skrajnie nielicznie lęgowy, nieregularnie przelotny, zimuje sporadycznie. Gniazduje głównie na stawach w Budzie Stalowskiej, w dolinie Baryczy i na Lubelszczyźnie

[madohora]

Ara - nazwa taka nie za długa
Chociaż stara to papuga
Do tematu jeszcze wrócę
Hasłem jest w każdej krzyżówce

[madohora]

Nie wiem co rzec bo ta czapla
Coś o ślubie tylko papla
Dzwony biją na trwogę
Pan młody dał nogę
Gdzie? Przydałaby się mapa!

[madohora]

***********GĘŚ TYBETAŃSKA

[madohora]

osioł domowy,
zwierzę gospodarskie pochodzące od dzikich osłów afryk. — nubijskiego i somalijskiego (osioł) oraz prawdopodobnie osła północnoafryk. (obecnie wymarłego);
uznawany za odrębny gat. Equus asinus domesticus; udomowiony ok. 6000 lat temu w staroż. Egipcie, w dolinie Nilu, skąd rozpowszechnił się w krajach arabskich i w Azji Mniejszej; różni się w nieznacznym stopniu od dzikich przodków; przystosowany do środowiska górskiego; najliczniejsze odmiany prymitywne (wys. 80–110 cm), mniej liczne odmiany duże (wys. 120–140 cm), m.in. hamadańskie, egipskie i maryjskie, użytkowane gł. w północnej Afryce, zachodniej, środkowej i wschodniej Azji do pracy i do krzyżowania z koniem; rasy kult. osła domowego (wys. 135–160 cm) hodowane w Europie (np. we Francji rasa baudets z Poitou, w Hiszpanii — kataloński, kastylijski, andaluzyjski) oraz w obu Amerykach, użytkowane do pracy (zwłaszcza jucznej) i do krzyżowania z koniem (muł, osłomuł); silne, wytrzymałe i odporniejsze niż koń na niekorzystne warunki bytowe i choroby; żyje 18–20 lat; ciąża 12 miesięcy. Liczne populacje zdziczałego osła domowego zamieszkują wszystkie części Australii (z wyjątkiem stanu Wiktoria).

[madohora]

lama, Lama glama,
ssak domowy z rzędu parzystokopytnych, z rodziny wielbłądowatych; udomowiona (przed ok. 1000 lat) forma gwanako; hodowana na terenach górskich w Peru, Boliwii i Argentynie;

[madohora]

Lama jest zwierzęciem domowym, najprawdopodobniej pochodzącym od gwanako zasiedlającego góry południowej i zachodniej części Ameryki Południowej. Hoduje się ją w Peru, Boliwii, Chile i północnej Argentynie. Próby aklimatyzowania w górach Europy nie powiodły się. Jest natomiast częstym i mile widzianym mieszkańcem ogrodów zoologicznych.

[madohora]

koza bezoarowa, Capra aegagrus,
gatunek ssaka parzystokopytnego z rodziny krętorogich,
przodek kozy domowej, czasami łączony z nią w jeden gat. Capra hircus, nieco od niej większa; sierść czerwonawoszara z czarnym deseniem, broda; rogi długie, u samców dł. do 1,5 m, półkoliste, obosieczne; żyje na Krecie, w Azji Mniejszej, Iranie, Beludżystanie, północno-zachodnich Indiach i między Kaukazem a Turkiestanem; nazwa koza bezoarowa pochodzi od obecności w jej żołądku złogów ze zlizywanej sierści, zw. bezoarami.

[madohora]

Koza domowa jest zwierzęciem roślinożernym. Żywi się w główniej mierzę trawą i krzewami. W hodowlach jej dieta oparta jest na paszach.

[madohora]

Prowadzi dzienny, naziemny tryb życia.

[madohora]

Pytony (Pythonidae) – rodzina węży z kladu Alethinophidia. Tradycyjnie klasyfikowane jako podrodzina dusicieli; z analiz filogenetycznych wykorzystujących dane molekularne nie wynika jednak jednoznacznie, że podrodziny Boinae i Erycinae są bliżej spokrewnione z pytonami niż z wężami z kladu Caenophidia (m.in. połozowatymi, zdradnicowatymi i żmijowatymi). Analiza filogenetyczna przeprowadzona przez Pyrona, Burbrinka i Wiensa (2013) wykazała, że dusiciele i pytony są bliżej spokrewnione ze sobą nawzajem niż z Caenophidia; jednocześnie jednak z analizy tej wynika, że pytony i dusiciele nie tworzą kladu, do którego nie należałyby także tarczogonowate, tęczowcowate, rodziny Anomochilidae i Cylindrophiidae oraz rodzina/podrodzina Loxocemidae/Loxoceminae. Tym samym istnieje ryzyko, że włączenie pytonów do rodziny dusicieli uczyniłoby tę rodzinę parafiletyczną; stąd też obecnie pytony częściej są klasyfikowane jako odrębna rodzina. Analizy filogenetyczne sugerują szczególnie bliskie pokrewieństwo pytonów z rodzinami tęczowcowatych i Loxocemidae.

[madohora]

Był okryty długim, gęstym włosem; miał stosunkowo małe uszy i wielkie ciosy (siekacze) — do 4 m długości, zęby trzonowe zdatne do rozcierania pokarmu roślinnego; w wiecznej zmarzlinie na Syberii odkryto doskonale zachowane całe ciała mamutów; w jaskiniach odnaleziono rysunki naskalne przedstawiające mamuty.

[madohora]

SŁONIE

[madohora]

Niestabilna sytuacja polityczna w Republice Środkowoafrykańskiej zagraża jednej z najważniejszych ostoi słoni w tej części Afryki – alarmuje międzynarodowa organizacja ekologiczna WWF.

[madohora]

SŁOŃ

[madohora]

Były raz sobie cztery słonie
Małe wesołe zielone słonie
Każdy z kokardką na ogonie
Hej cztery słonie
I poszły sobie w daleki świat
Daleką drogę w wesoły świat
Hej świeci słońce wieje wiatr
A one idą w świat
Hej cztery słonie zielone słonie
Każdy kokardkę ma na ogonie
Ten pyzaty ten smarkaty
Kochają się jak wariaty
Płyną przez morza cztery słonie
Małe wesołe zielone słonie
Oj gwałtu rety jeden tonie
Smarkaty tonie
Na pomoc biegną mu wszystkie wnet
Za trąbę ciągną go i za grzbiet
I wyciągnęły z wody go
Więc strasznie rade są
Hej
Cztery słonie zielone słonie
Każdy kokardkę ma na ogonie
Ten pyzaty ten smarkaty
Kochają się jak wariaty
Idą przez góry cztery słonie
Małe wesołe zielone słonie
Wtem jeden w przepaść straszną leci
Patrzcie ten trzeci
Na pomoc biegną mu wszystkie wnet
Za uszy ciągną go i za grzbiet
I wyciągnęły wreszcie go
Więc strasznie rade są
Hej
Cztery słonie zielone słonie
Każdy kokardkę ma na ogonie
Ten pyzaty ten smarkaty
Kochają się jak wariaty
A gdy obeszły już świat cały
To podskoczyły i się zaśmiały
Trąby podniosły swe do góry
I trąbią w chmury
Hej łatwo obejść ten cały świat
Gdy obok brata wędruje brat
Cóż im uczynić może kto
Gdy zawsze razem są
Hej
Cztery słonie zielone słonie
Każdy kokardkę ma na ogonie
Ten pyzaty ten smarkaty
Kochają się jak wariaty
Cztery słonie zielone słonie
Każdy kokardkę ma na ogonie
Ten pyzaty ten smarkaty
Kochają się jak wariaty

[madohora]

Die Nahrung der Elefanten basiert auf Pflanzen, die mit dem Rüssel aufgenommen werden. In der Regel nutzen die Tiere sowohl harte Bestandteile wie Gräser als auch weichere wie Blätter und Zweige. Die genaue Zusammensetzung wird von der jahreszeitlichen Verfügbarkeit der einzelnen Pflanzen bestimmt. Ausgewachsene männliche Tiere kommen einmal jährlich in die Musth, eine teils mehrmonatig andauernde Phase, die durch einen massiven Hormonanstieg gekennzeichnet wird. Als Resultat daraus kommt es nicht nur zu einer beständigen Sekretausscheidung, sondern auch zu einer erhöhten Aggressivität gegenüber Geschlechtsgenossen. Die Musth ist Teil des Fortpflanzungsverhaltens. Der Sexualzyklus der weiblichen Tiere währt außerordentlich lang und ist ebenfalls durch auffällige Hormonanstiege markiert. Nach einer Tragzeit von fast zwei Jahren wird zumeist ein einziges Jungtier geboren, das in der Familiengruppe aufwächst. Junge weibliche Tiere verbleiben hier nach der Geschlechtsreife, junge männliche verlassen diese dann.

[madohora]

STAJENKA W ŚLĄSKIM OGRODZIE ZOOLOGICZNYM - Fakt.pl - 23.12.2014

[madohora1]

Ukwiały (Actiniaria) – rząd bezszkieletowych, osiadłych lub półosiadłych koralowców sześciopromiennych (Hexacorallia) żyjących pojedynczo, często intensywnie ubarwionych, z wyraźnymi deseniami. Zwierzęta te często żyją w symbiozie z innymi organizmami. Do najbardziej znanych ukwiałów zalicza się: Aiptasia diaphana, Actinia equina oraz ukwiały symbiotyczne Discosoma, Stoichactis, Radianthus. Niektóre gatunki są hodowane w akwariach morskich.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora]

URODZINY HIPOPOTAMA - Radio Katowice - 30.05.2016

[madohora]

url=https://katowice.wyborcza.pl/katowice/1,35063,20643101,nie-zyje-hipopotam-hipolit-pustka-i-zal-jest-nieograniczona.html]NIE ŻYJE HIPOPOTAM HIPOLIT - Wyborcza - 02.09.2016[/url]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DOLINA DINOZAURÓW LATA 80 (zdjęcie archiwalne)

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NIELEGALNE PAMIĄTKI Z WAKACJI TRAFIŁY DO CHORZOWSKIEGO Z O O - Onet.pl - 11.08.2018

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY MA URODZINY - Wyborcza - 07.09.2018

[madohora]

W ŚLĄSKIM Z OO POWSTAŁ ELEGANCKI PAWILON - Wyborcza - 08.02.2019

[madohora]

Bernikla Białolica - długość ciała 58-71 cm, waga - 1,2-2,4 kg

Są monogamiczne, łączą się w pary na całe życie. Samica buduje gniazdo, zwykle na krawędziach klifów, aby uchronić je przed drapieżnikami. Składa 4-5 jaj i wysiaduje je około 25 dni. Pisklęta usamodzielniają się po 40-45 dniach.
Jest ptakiem wędrownym - zimę spędza w Skandynawii, na wybrzeżach Zatoki Biskajskiej lub na Półwyspie Iberyjskim. Podczas przelotów bernikla jest widywana również w Polsce.
Skaliste obszary tundry w pobliżu wybrzeża morskiego, a także jeziora i rzeki
Żyje w koloniach, również z innymi ptakami morskimi. Aktywność dzienna.
Gatunek mniejszej troski - kategoria LC.
Grenlandia i inne wyspy leżące na Oceanie Arktycznym, północna część Atlantyku, czasami spotykana na wyspach Morza Bałtyckiego.
Między płciami nie ma różnic w wielkości i ubarwieniu. Spód ciała jest biały, a wierzch szaroniebieski z poprzecznymi prążkami. Potylica, szyja i pierś czarne. Głowa biała, poza potylicą. Dziób i łapy czarne.
Żywi się różnorodną roślinnością lądową. W czasie zimowania zjada również mięczaki i skorupiaki morskie.

[madohora]

boa dusiciel, Boa constrictor,
wąż z rodziny boidów, jedyny przedstawiciel rodzaju;
zamieszkuje ciepłe obszary Ameryki; ciało ciężkiej budowy, z deseniem złożonym z ciemnobrązowych romboidalnych wzorów na jaśniejszym tle; dł. do 2,5, wyjątkowo 4 m; poluje gł. na ssaki, ptaki i jaszczurki, z gospodarstw ludzkich porywa drób i psy; żyworodny; długowieczny (w niewoli żyje nawet do 40 lat).

[madohora]

[madohora]

Jest wszystkożerny. Oprócz owadów, płazów i małych jaszczurek, zjada też owoce a w środowiskach synantropijnych może zapolować na psy[a]. Żywi się również jajami i padliną. Poszukuje pożywienia przede wszystkim w godzinach porannych. Większe ofiary chwyta w potężny zgryz i zabija je energicznie uderzając nimi o ziemię. Mniejsze ofiary połyka w całości.

[madohora]

Teju argentyńskie nadają się na zwierzęta domowe, gdyż przywiązują się do swoich właścicieli i są dosyć spokojne. W dobrych warunkach mogą żyć nawet około 20 lat. Należy pamiętać jednak, że tak jak w przypadku większości gadów wymagają one stałej opieki i jeśli nie mają częstego kontaktu z człowiekiem stają się bardziej agresywne i czują się niespokojnie, nawet w obecności właściciela.

[madohora]

[madohora]

Słoń sumatrzański jest jednym z największych organizmów lądowych. Długość ciała waha się od 550 do 640 cm. U słoni występuje duży dymorfizm płciowy. Samce są znacznie większe niż samice. Samce mają od 240 do 300 cm wysokości ciała, przy masie wynoszącej od 3500 do 6000 kg. Samice mają od 195 do 240 cm wzrostu i masę ciała od 2000 do 3500 kg. Mają długi ogon – około półtora metra. Słonie sumatrzańskie mają szarą skórę pokrytą rzadkimi, krótkimi włosami. U dorosłych osobników włosy te są rzadkie, a młode mają stosunkowo grubą, brązową sierść. Samce mają ciosy, będące przedłużeniem górnych siekaczy, samice ich nie mają (u słoni afrykańskich zarówno samce, jak i samice mają ciosy). Słoń sumatrzański ma duże, płaskie uszy, ale są one mniejsze niż uszy słoni afrykańskich. Niewielkie uszy kontrastują z bardzo dużą głową o płaskim czole. Długa trąba jest zakończona wyrostkiem chwytnym i umożliwia słoniom między innymi precyzyjne zdobywanie pożywienia, służąc do chwytania gałęzi, owoców i innych pokarmów.

[madohora]

Chociaż najnowsze wiadomości z IUCN mogą zabrzmieć ponuro, organizacje zajmujące się ochroną przyrody twierdzą, że wciąż istnieje dobry powód, aby optymistycznie patrzeć na przyszłość słoni afrykańskich.

[madohora]

Szczególnie wnikliwie badano dane z europejskich ogrodów zoologicznych (połowa słoni w niewoli żyje na tym kontynencie). Z pośród zwierząt żyjących na wolności badano populację słoni z Parku Narodowego Amboseli w Kenii oraz pracujących przy transporcie drewna w Myanma Timber Enterprise na Birmie.

[madohora]

Wszyscy byliśmy bardzo podekscytowani, trudno było uwierzyć wlasnym oczom – jak dodaje.

[madohora]

***

[madohora]

Elephantidae is a family of large, herbivorous proboscidean mammals collectively called elephants and mammoths. These are terrestrial large mammals with a snout modified into a trunk and teeth modified into tusks. Most genera and species in the family are extinct. Only two genera, Loxodonta (African elephants) and Elephas (Asiatic elephants), are living.

[madohora]

tygrys, Panthera tigris,
największy ssak drapieżny z rodziny kotowatych, blisko spokrewniony z lwem, lampartem i jaguarem; zamieszkuje lasy południowo-wschodniej Azji, od Indii po południowo-wschodnią Rosję, wschodnie Chiny, Wietnam i Sumatrę, często w zacienionych, gęstych zaroślach w sąsiedztwie wody;

[madohora]

Gatunek poligynandryczny. Do rozrodu może przystępować przez cały rok. Ruja przypada co 3 do 9 tygodni i trwa do 6 dni. Ciąża trwa ponad trzy miesiące. Samica rodzi przeważnie od 2 do 4 młodych (maksymalnie do 7). Młode rodzą się ślepe, początkowo żywią się mlekiem matki. Po upływie dwóch miesięcy młode opuszczają legowisko. W tym okresie zaczynają pożywiać się mięsem przyniesionym przez matkę. Po 1,5 roku stają się samodzielne. Młode odłączają się od matki przed uzyskaniem dojrzałości płciowej. Dojrzałość płciową osiąga między czwartym a piątym rokiem życia.

[madohora]

Bardzo powoli, ale liczba tygrysów syberyjskich zaczyna wzrastać. Jednak entuzjazm jest zbyt wczesny, gdyż nadal jest to gatunek na granicy wymarcia.

[madohora]

niedźwiedź polarny, niedźwiedź biały, Ursus maritimus (Thalarctos maritimus),
gatunek ssaka z rodziny niedźwiedziowatych;
Arktyka; dł. ciała do 300 cm, masa do 800 kg (samice 380); sierść bardzo gęsta, biała, okrywa także stopy; doskonale pływa i nurkuje; poluje gł. na foki, także na zwierzęta lądowe; gat. zagrożony.

[madohora]

Niedźwiedź brunatny na równi z niedźwiedziem polarnym należy do największych drapieżników lądowych. Ma do 2,8 m wzrostu, jego waga dochodzi do 780 kg. Można go łatwo rozpoznać po ubarwieniu oraz długich pazurach, za pomocą których wykopuje korzenie i cebulki roślin.

[madohora]

Niedźwiedź brunatny obrósł, jak z resztą większość zwierząt, licznymi legendami. W naszej strefie kulturowej te zwierzęta są przede wszystkim kojarzone z małym, pluszowym misiem, bez którego wiele dzieci nie może zasnąć. „Dzieci lubią misie…”. Natomiast trzeba zadać sobie pytanie w drugą stronę: czy misie lubią dzieci? Niezwykle zastanawiającym jest, dlaczego tak pokochaliśmy niedźwiedzia brunatnego, a o wiele mniej niebezpiecznego, przynajmniej względem człowieka, wilka wielu potępia? Czy niedźwiedzi brunatnych należy się bać, a może nic sobie nie robić z jego obecności? Odpowiedź na to pytanie jest paradoksalna, bo chodzi o jedno, i drugie.

[madohora]

Kamieniste podłoże Sanu miejscami wynurza się ponad lustro wody, a woda jest tak przejrzysta, że do samego dna widać, co się w rzece dzieje. Zatem na tych kamiennych występkach przystają niedźwiedzie i jak tylko mogą, ryby łapią. Z łososiami u nas trudno, ale można za to spotkać pstrągi, wcale nie mniej smaczne. Po tej letnio-jesiennej wyżerce, przemierzonych kilometrach wśród dzikich ostępów, najlepiej z dala od dwunożnej istoty, wszędzie wpychającej nos, największe polskie drapieżniki rozpoczynają przygotowania do snu zimowego.

[madohora]

Lwy skaczą na odległość 11 m i wysokość 4 m pozdrawiam także podciągnąć łapę na gałęzi drzewa. Żyją w stadach do 30 osobników. Podczas polowania młode lwy naganiają ofiary w pułapkę w której czyhają stare lewice. Szczególnie chętnie polują na zebry i antylopy. Po udanym polowaniu pożerają najpierw wnętrzności ofiary żołądek jednak nie jest jeden tylko zakopywanie w ziemi wnętrzności zdobyczy zawierają one wpływ stawiony rośliny co stanowi dla lwóch źródło witamin.

[madohora]

U lwów już po 3 latach życia samica zdolna jest do rozrodu, ciąża trwa u nich 102-105 dni, lwica rodzi 1-9 (najczęściej 2-3) młodych. W ciągu życia jedna samica może urodzić do 45 potomków. Potomstwo pojawia się u wszystkich samic z grupy zwykle w tym samym okresie i matki karmią zarówno swoje, jak i cudze dzieci. Opiekuje się nim nie tylko matka, ale również ojciec. Zaczynają chodzić dopiero po 2 miesiącach życia, a po 6 miesiącach przestają żywić się mlekiem i rozpoczynają pierwsze wyprawy łowieckie. Dla lwów bardzo istotne jest przygotowanie dorastającego pokolenia do samodzielnego życia. Lwice-matki jednakowo troszczą się o wszystkie lwiątka urodzone w grupie rodzinnej. Dożywają niekiedy 30 lat.

[madohora]

Pokrótce – stado lwów składa się z samic i młodych w różnym wieku, którym towarzyszy kilka samców. Ich rolą jest zapładnianie samic oraz obrona stada przed ewentualnym niebezpieczeństwem. Polowania w ich przypadku są owiane wieloma barwnymi opowieściami, które można zakwalifikować do kategorii mitów. Mówi się, że stado w pokarm zaopatrują samice. To one polują, to one przynoszą jedzenie, wreszcie, na ich barkach leży odpowiedzialność za wyżywienie swoich pobratymców. Otóż okazuje się, że wcale nie jest tak do końca. Czasami pojedyncze osobniki udają się na swoje „prywatne” polowania, zarówno samce jak i samice, chociaż samotniczy tryb życia, jeśli już, wiodą przede wszystkim samce. Zwłaszcza stare osobniki, które zostały pokonane w wyniku walk o przywództwo w stadzie, wędrują na dalekie odległości poszukując nowego stada, któremu mogą przewodzić. Nie zawsze jednak znajdują swoją oazę wśród kolejnych lwów afrykańskich, stąd zmuszone są funkcjonować samotnie. Zatem wcale nie jest to prawdą, że tylko samice potrafią polować, bo samce też umieją, tylko polują wtedy, kiedy faktycznie muszą. Sezon rozrodczy u tych zwierząt trwa cały rok. Wystarczy sygnał od samicy, by samce, jak zaczarowane, za nią podążały. I tutaj kluczową rolę odgrywa grzywa. Stanowi symbol męskości i im jest większa, im bardziej gęsta, zadbana, tym samiec bardziej atrakcyjny dla partnerki. Intensywna woń wydzielana przez gruczoły zapachowe samicy unosi się w powietrzu, samce walczą o względy lwicy, a ta dokonuje wyboru. Następnie ze swoim wybrankiem oddala się na kilka dni, a wtedy para kopuluje ze sobą nawet kilkadziesiąt razy. Następnie wracają do stada, a zapłodniona samica rodzi młode po ok. 100-114 dniach. Kocięta przy porodzie ważą 1-2 kg, mają cętki, które następnie z wiekiem zanikają, a w jednym miocie może być od 1 do nawet 6 noworodków. Ssaki rodzą się ślepe, a dopiero po ok. 10 dniach zaczynają otwierać oczy, po dwóch tygodniach próbują stawać na nogi, natomiast w pierwszym miesiącu życia wyrastają im pierwsze zęby.

[madohora]

Miasto Katowice zamierzało jeszcze przed wojną stworzyć duży ogród botaniczny, około 10-cio hektarowy. Jednak duzy g j yta te ,piany a powojenny brak srod- przez dtuższy czas na przewodzie. W przedwojennych ogrodach naukowych ogromna przestrzeń zajmowały rośliny hodowane specjalnie dla późniejszego do starczania ich szkołom do poglądowej nauki przyrodniczej. Gospodarstwo takie było drogie, a korzyść dla nauki znikoma. Po dokładnem rozważeniu tego problemu założyło Miasto Katowice w Odrodzonej Polsce botaniczny ogród naukowy dla uczniów, całego miejscowego i okolicznego społeczeństwa, niezapomlnając równocześnie o oddziale zoologicznym, tak zwanym zwierzyńcu. Doświadczenie bowiem wykazało, ze żywe zwierzęta pociągają publiczność o wiele silniej, aniżeli rośliny. W przeciwieństwie do dawnych ogrodow botanicz nych — nauka odbywa się dziś w ogrodzie na miejscu.

[madohora]

Dział biologiczny. Celem ułatwienia orjentacji zwiedzającemu ogród nauko wy, oznaczano działy biologiczne wielkiemi tabliczkami. I. Rośliny pnące. Liany. Rośliny, których pędy są zbyt wiotkie, ażeby się mogły trzvmac saine w położeniu pionowem, a Które wnoszą się do rrórv czepiając się innych roślin, lub jakichkolwiek martwych oodoór nazywamy roślinami pnącemi. Dążność roślin pną cych idzie w kierunku rozprzestrzenia się części asymilują- cvch t i liści i łodyg, uzyskując tern samem możność łatwiej szej transpiracji oraz asymilacji. Umocowywanie się pędów ndbvwa się przy pomocy specjalnych narządów chwytnych (t zw wąsów), korzeni przybyszowych, owijanie się na oko..o podpór liści, pędów ssawek, kolców albo też cierni

[madohora]

rosiczka, Drosera,
rodzaj z rodziny rosiczkowatych;
ok. 100 gat. owadożernych bylin występujących gł. na obszarach międzyzwrotnikowych, także w strefie umiarkowanej, na siedliskach najuboższych w azot, np. na torfowiskach; liście w przyziemnej rozetce, z czerwonymi włoskami, wydzielającymi lepki śluz; włoski przytrzymują owada, wydzielają enzymy trawienne, a następnie wchłaniają pokarm; kwiaty drobne, białe, zebrane w grono na szczycie bezlistnego pędu; w Polsce 3 gat. (pod ochroną), gł. na niżu, m.in. rosiczka okrągłolistna, D. rotundifolia.

[madohora]

By rosiczka okrągłolistna długo i zdrowo rosła, warto postawić ją w dobrze oświetlonym miejscu, ale nie w pełnym słońcu. W pomieszczeniu powinna panować bardzo duża wilgotność powietrza. Jeżeli nie potrafimy oszacować stan wilgotności w pokoju, doniczkę z rosiczką warto umieścić w dużym, szklanym naczyniu. Idealne podłoże to mieszanka torfu z piaskiem w stosunku 2:1, roślina wymaga kwaśnego odczynu. Podlewanie rośliny polega na wlewaniu na podstawkę wody destylowanej, przegotowanej lub deszczówki – nie może to być bieżąca woda z kranu! Podłoże musi być ciągle wilgotne, nie wolno dopuścić do jego przesuszenia. Raz na jakiś czas roślinę warto zraszać. Odpowiednia temperatura dla rosiczki to około 20°C w okresie letnim, zaś zimą w granicach 15°C. Doniczka, w której znajduje się roślina powinna mieć średnicę nie mniejszą niż 15 cm. Co więcej, trzeba uważać, aby liście rośliny nie stykały się z szybą, ponieważ latem może dojść do porażenia ich przez słońce.
Bardzo ważne jest, by rosiczki nigdy nie nawozić! Azot konieczny do wzrostu roślina czerpie z upolowanych owadów, natomiast wszystkie pozostałe minerały pobiera z podłoża.

[madohora]

Cele i zadania obecnych zwierzyńców. Istnieje u nas nadto kilka zwierzyńców, zwanych często i niezbyt szczęśliwie „ogrodami zoologicznemi 44 lub też krócej „zoologami 44 . Zwierzyńce takie posiadają następujące miasta: Poznań, Leszno, Kraków, Warszawa, Zamość, Częstochowa, Grodno i Katowice. Zadania tych obecnych zwierzyńców są bezporównania szlachetniejsze i wznioślejsze, aniżeli dawnych. Są to w peł- nem słowa tego znaczeniu — placówki naukowe i pedago giczne, o niezaprzeczonej wartości społecznej i kulturalnej. Zwierzyniec, dając przegląd zwierząt i ptaków krajowych, przyczynia się do poznania własnej ojczyzny, potęgując przez to miłość kraju rodzinnego. Zwierzyniec, to bezcenna pomoc w nauce historji natu ralnej. opartej na poglądach: to podręcznik praktycznej zoologii

[madohora]

Zwierzyniec, to ulubione miejsce zebrań szerokich warstw ludności miejskiej, znużonej całodzienną pracą przy warszta cie zawodu, przygnębionej tak często szarzyzną życia, łakną6 cej swobodnego choćby na chwilę wytchnienia, wśród tego otoczenia, które mu w życiu najmniej, a może nigdy żadnej przykrości, ani krzywdy nie wyrządziło. Zwierzyniec wytwarza przyjacielski stosunek między człowiekiem a dzikiem zwierzęciem, jeżeli tylko okazuje się zrozumienie jego potrzeb i otacza go pieczołowitością. Nie opuści ono wtedy swego przyjaciela i czułego dobroczyńcy, i niejednokrotnie okazuje zadziwiającą wdzięczność. Prof. Dr. Edward Lotli pisze, że „Zwierzęta są o wiele inteligentniejsze i szlachetniejsze niż naogół przypuszczamy. Obcowanie z niemi znakomicie rozszerza światopogląd czło wieka". Zwierzyniec poza nauką dostarcza też wiele przyjemności i rozrywek, a głównie dla dzieci, dla których na miejscu jest piasek do zabawy, starsze jeździć mogą na osiołkach, kucy kach, słoniach, na wózkach, gdzie w zaprzęgu bywają strusie, lamy, wielbłądy i t. p. Zwierzyniec jest wreszcie ozdobą miasta i podnosi jego wartość w oczach ludzi światłych i nauki.

[madohora]

Ogród zoologiczny jest instytucją naukowo-badawczą oraz edukacyjną, która dysponuje odpowiednio urządzonym i zagospodarowanym terenem wraz z infrastrukturą techniczną i funkcjonalnie związanymi z nim budynkami (m.in. wybiegi, pawilony, woliery, terraria, akwaria). Ogród zoologiczny stanowi miejsce hodowli i utrzymywania gatunków dzikich zwierząt w celu ich ochrony poza środowiskiem naturalnego występowania (ochrona ex situ), prowadzenia badań naukowych, edukacji oraz publicznej ekspozycji tych gatunków dla osób zwiedzających.

[madohora]

Zwierzyniec czyli ogród zoologiczny, je s t to ogród, w którym b y w ają u trzy m yw ane zw ierzęta różnych
krajów ta k w celach naukow ych, ja k i n a to, b y szersza publiczność mogła je oglądać. N ajw iększe zwierzyńce są w Schönbrunie koło Wiednia, w B e rlinie, L o n d y n ie i t. d.

[madohora]

Poza tern: jęczmień, len, lucerna, seradela, wiklina, kuku rydza, konopie, chmiel, koper, piołun, kminek, mięta, rozma ryn, gorczyca, pokrzywa, rżniączka, koniczyna, łącznik, dmli szek, angielska trawa, by lica, marzanna, majeranek, mie chunka, melisa, lawenda, lubczyk, żywokost.

[madohora]

PTASZARNIA

[madohora1]

[madohora]

[madohora]

Sępy w nowej wolierzeS ́py p∏owe nale ̋à do jednych z najwi ́kszychdrapie ̋ników a jednoczeÊnie tak ̋e do tych najgro ̋niej-szych na kontynencie europejskim. Dlatego te ̋, ostraw-skie zoo zdecydowa∏o intensywnie poÊwi ́ciç si ́ ichhodowli i z czasem do∏àczyç je do bie ̋àcych projektówogrodu, których celem jest powrót tego wspania∏egoptaka do kilku miejsc jego bytowania w Europie.AbyÊmy mogli ten cel osiàgnàç, zdecydowano o posta-wieniu ogromnej woliery, która oferuje s ́pom wyra ̋nielepsze warunki ̋ycia i gniazdowania ni ̋ dotychczas. Poprzebudowie woliera ma a ̋ 8 metrów wysokoÊci a jejcz ́Êcià jest tak ̋e sztuczna ska∏a

[madohora]

AKSIS

[madohora]

BINTURONG – popatrz tylko niebraku
Ten pan chodzi w brązowym fraku
W dzień śpi cicho gdzieś na drzewie
A co robi w nocy? Nie wiem.

[madohora]

13:00 - Pokazowe karmienie pingwinów.

[madohora]

Hulmany – nowi mieszkańcy zoo

Małpy zamieszkały w jednej z wolier małpiarni.

[madohora]

Naszych nowych mieszkańców spotkać można w budynku małpiarni. Małpy zamieszkały w wolierze zajmowanej do niedawna przez gerezy abisyńskie (pomieszczenia przy wejściu do budynku od strony budynku pawianów). Na razie jeszcze aklimatyzują się do nowego miejsca i poznają swój nowy dom, jednak już teraz możecie je zobaczyć.

[madohora]

Zgodnie z decyzją koordynatora hodowli gepardów w ramach EEP, 9 maja samice wyjechały do Zoo de La Boissière du Doré we Francji.

[madohora]

Od 11 czerwca (sobota) wózek będzie można wypożyczyć zarówno przy wejściu głównym do zoo, jak i przy wejściu bocznym od ul. Złotej. Chęć wypożyczenia wózka należy zgłosić kasjerowi podczas zakupu biletu.

[madohora]

W 2019 roku w ramach I edycji Wojewódzkiego Budżetu Obywatelskiego Mieszkańcy Województwa Śląskiego swoimi głosami pokazali wyraźnie, że Śląski Ogród Zoologiczny oraz jego podopieczni są niezwykle bliscy ich sercom - pracownikom zoo udało się pozyskać środki na budowę nowego wybiegu dla Panter śnieżnych. Rok później sympatię mieszkańców Województwa zyskał projekt budowy wolier dla kuraków leśnych, które również udało się zrealizować. W ubiegłym roku do sukcesu zabrakło niewiele - projekt "Otocjony na swoim" zajął IV miejsce i nie uzyskał finansowania.

[madohora]

Dzień Pandy Małej

Ze względu na złe warunki atmosferyczne wydarzenie przeniesione na 1.10.2022

[madohora]

🦊 gra terenowa,

[madohora]

Październik to czas, w którym dzień staje się co raz krótszy. W związku z tym od 1 października obowiązywać będą jesienne godziny zwiedzania ogrodu.

[madohora]

Wraz z obniżaniem się temperatur, najbardziej wrażliwe gatunki zwierząt będą przenoszone do wnętrz ogrzewanych pawilonów. Obserwować je będzie można przez szyby ekspozycyjne oraz we wnętrzach budynków.

[madohora]

1 października spotykamy się przy wybiegu pand małych podczas obchodów Dnia Zwierząt oraz Dnia ZOOopiekunów.

Od 10:00 do 17:00 czekać na Was będą:

[madohora]

Miasteczko plenerowe Dziennika Zachodniego.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Naukowcy z Japonii badali mózgi samców zeberek śpiewających w dwóch różnych sytuacjach – podczas zalotów do samicy i w samotności. Zeberki wyśpiewują takie "monologi" prawdopodobnie po to, by ćwiczyć trele lub by kontaktować się z ptakami, których nie widzą.

[madohora]

Zeberka zwyczajna, zeberka, amadyna zebrowata (Taeniopygia guttata) – gatunek małego ptaka z rodziny astryldowatych (Estrildidae), zamieszkujący Australię, gdzie jest liczny, i Małe Wyspy Sundajskie. Jest to ptak chętnie hodowany w klatkach na całym świecie. Komisja Faunistyczna Sekcji Ornitologicznej Polskiego Towarzystwa Zoologicznego wymienia ją na liście gatunków stwierdzonych w Polsce, lecz nie zaliczonych do awifauny krajowej (kategoria E w klasyfikacji AERC – pojaw nienaturalny)

[madohora]

Rozród zwykle odbywa się w porze deszczowej, ale może to być również inna pora roku po opadach deszczu. Na południu zasięgu występowania lęgi są bardziej regularne, zależne od pory deszczowej, temperatury, dostępności pokarmu, długości przerwy między lęgami.

[madohora]

Traszka karpacka (Lissotriton montandoni) jest niewielkim zwierzęciem dorastającym do zaledwie 10 cm długości ciała, i samice są nieco większe od samców, co w świecie płazów należy do reguły. Niemal połowa tej długości przypada na ogon, a masa ciała tych zwierząt wynosi między 2,8 a 3,5 grama, co czyni je jedną z mniejszych przedstawicielek swojego rodzaju. Chociaż jest bardzo mała, to krępa budowa ciała sprawia, że wydaje nam się większa niż w rzeczywistości. Z wyglądu przypomina nieco traszkę zwyczajną lub traszkę helwecką. Poza okresem godowym przybiera barwę od gliniastej przez brązową po oliwkową z lekkim fioletowawym połyskiem. Po bokach ciała przebiegają dwa szerokie pasy o nieregularnym kształcie, a na grzbiecie wyróżnia się regularną wstęgę grzbietową. Spód ciała ma wyrazistą, jaskrawą barwę i w zależności od osobnika może być pomarańczowa, żółta lub czerwonawa. Podczas godów zaznacza się wyraźny dymorfizm płciowy. Jest to tzw. faza wodna, bowiem cykl życiowy tych płazów dzieli się wyraźnie na okres lądowy oraz wodny. Ale zanim o różnicach między płciami, to zacznijmy od ogólnych zmian.

[madohora]

Traszka grzebieniasta to największy a zarazem najładniejszy gatunek traszki występujący w Polsce. Skóra na grzbiecie z licznymi brodawkami, na spodzie ciała gładka. Ogon bocznie spłaszczony, kończyny umięśnione o długich palcach. W okresie życia na lądzie jest przeważnie ciemnoszara lub brązowa, niekiedy nawet czarna, z licznymi ciemnymi plamami na grzbiecie i bokach ciała. Uwagę zwraca kontrastowy spód ciała w kolorze jasnożółtym z czarnymi plamami. W okresie godowym, kiedy zamieszkują wodę, u samców pojawia się charakterystyczny, grzebieniasty fałd skórny na ogonie, a na bokach ciała pojawiają się błękitne smugi.

[madohora]

Traszka górska to wyglądający rodem jak z lasów tropikalnych płaz, którego można znaleźć na terenach górskich całej Europy. W czasie wiosennych wycieczek po górskich szlakach, wystarczy rozejrzeć się za jakimikolwiek stojącymi zbiornikami wodnymi, aby zwiększyć prawdopodobieństwo spotkania z nią. Mimo królewskiej aparycji traszka górska nie jest wybredna i zadowoli się zarówno czystymi stawami o kamienistym dnie, jak i zanieczyszczonymi zbiornikami zbudowanymi przez człowieka.

[madohora]

Prawdziwe zagrożenie nadeszło jednak z mniej spodziewanej strony. W 2008 roku z parku narodowego Picos de Europa w Hiszpanii nadeszły wieści o wirusie z rodzaju Ranavirus, który dziesiątkuje populacje kilku gatunków wrażliwych na niego płazów. Wśród tych najbardziej podatnych znalazła się właśnie traszka górska. Od 2008 roku wirus zdążył kilkukrotnie zmutować, tworząc bardziej i mniej śmiercionośne szczepy i rozprzestrzeniając się na terenie całej Europy. Udowodniono, że nawet w przypadku braku objawów klinicznych, zarażone osobniki stają się aktywnymi nosicielami i rozsiewają wirusa poprzez odchody, co sprawia że trudno jest oszacować tempo rozprzestrzeniania, a w związku z tym zastosować czynniki zapobiegawcze. Nie jest to jednak pierwszy patogen, który poważnie zagraża płazom na taką skalę. Odkryty w 1998 roku grzyb wywołujący chorobę zwaną chytridiomykozą stał się poważnym zagrożeniem dla wielu endemicznych gatunków płazów. Dane z 2019 roku wskazują na to, że chytridiomykoza była głównym czynnikiem spadku populacji aż 501 gatunków płazów, wśród których 90 zostało uznanych za wymarłe. Jak się okazało, grzyb upodobał sobie także traszki górskie, których populacja może nie ucierpiała zbytnio pod wpływem choroby, ale stały się idealnymi nosicielami, rozprzestrzeniając ją na bardziej wrażliwe gatunki. Naukowcy wciąż pracują nad rozwiązaniami w walce zarówno z ranawirusem, jak i chytridiomykozą, ale do tej pory nie znaleziono skutecznych środków, więc wysiłki skupiają się w największym stopniu nad ograniczeniem transmisji obu chorób. W Nowej Zelandii, w której traszki są introdukowanym gatunkiem, zostały uznane za na tyle duże zagrożenie w przenoszeniu chytridiomykozy, że oficjalnie ogłoszono je „nieproszonym” gościem i rozpoczęto plan eradykacji, czyli usuwania traszek górskich ze środowiska. Na szczęście w Europie, w tym w Polsce traszki górskie pozostają proszonymi gośćmi, z którymi spotkanie może umilić wiosenny spacer po Tatrzańskich szlakach.

[madohora]

Traszka grzebieniasta jest stworzeniem wodno-lądowym. Czas godów, a także rozród odbywa pod woda. Kiedy to wszystko dobiegnie do swojego końca wówczas płazy wychodzą na suchy ląd i do czasu zapadnięcia w sen zimowy szwendają się po okolicy. Traszki kroczą z miejsca na miejsce i w tym czasie szukają wygodnej do przetrwania zimy szczelinki.

[madohora]

Chyba nikogo, kto choć trochę interesuje się płazami, nie zaskoczę. Ogród przyjazny traszkom, to ogród także przyjazny dla innych płazów. Powinien być, najogólniej rzecz biorąc, wilgotny, z dużą ilością kryjówek oraz z dostępem do otwartych przestrzeni wodnych. Ogród bez oczka wodnego zwabi tylko ropuchy, natomiast o innych możemy zapomnieć.

[madohora]

Pula genów grupy jednych i drugich osobników ulega rozległym zmianom, które uwidaczniają się, np. poprzez różny wygląd zwierząt, zmiany zachowania, czy zmiany w fizjologii. Przymiotnik „sympatryczna” określa rodzaj tworzenia nowych istot. Stosujemy go wtedy, gdy mamy do czynienia z populacjami danego gatunku występującymi obok siebie i nie dzieli ich żadna granica, a pewna grupa zwierząt zaczyna specjalizować się w jakiejś dziedzinie. Na przykład gatunek „X” polujący na płazy oraz owady występuje w Polsce. Część osobników preferuje polowania na owady. Z czasem ta grupa zaczyna się wysoko specjalizować w polowaniu na te zwierzęta, że dochodzi do wykształcenia cech umożliwiających chwytanie owadzich ofiar na skutek izolacji rozrodczej. Tzn. osobniki wyspecjalizowane nabywają inne upodobania względem środowiska życia, a także całego rozrodu i ot mamy nowy gatunek „Xa”. Ten proces nie ominął traszek. Otóż traszka karpacka oraz traszka zwyczajna to dwa zupełnie różne gatunki. Najprawdopodobniej za wyodrębnieniem traszki karpackiej oraz uznaniem za odrębny takson, stał powyżej opisany proces. Oba płazy do dzisiaj występują na tym samym terenie, ich populacje przenikają się, a różnicowanie obu gatunków miało miejsce między miocenem oraz późnym pliocenem, czyli 6,3 mln – 3,7 mln lat temu. Ostateczny proces powstawania jednak dopiero był przed nami. 1,4 – 0,9 mln lat temu, gdy zaczynała się epoka lodowcowa, doszło do izolacji populacji karpackiej, co ostatecznie przełożyło się na powstanie nowego gatunku traszek w takiej formie, w jakiej ją znamy obecnie. Zlodowacenie przypieczętowało tylko procesy, które zaszły dużo wcześniej. Tak myślano do tej pory.

[madohora]

GALAGO – zamieszkuje Senegal, Kamerun i Angolę. Jest to nieduże zwierzątko wielkości naszej wiewiórki, o jasnym szarobrązowym futerku. Budowa uszu galago jest zbliżona do budowy uszu nietoperzy i mogą składać się na czas dziennego spoczynku

[madohora]

GÓRALEK SYRYJSKI – zamieszkuje tereny Syrii i Palestyny grupując się w liczne kolonie. To niewielkie zwierzatko o szarym umaszczeniu, wbrew pozorom jest bardzo zwinne i wspina się po skałach z wielką zręcznością. Góralki żywią się wyłącznie pokarmem roślinnym.

[madohora]

MILU – pierwotnie zamieszkiwał północne Chiny, Mandżurię i Japonię. Jednak już w 1865 roku kiedy zamieszczono pierwszyopis Milu, żył tylko w cesarskim zwierzyńcu. Obecnie Milu jest hodowany w ogrodach zoologicznych. W porównaniu do naszego jelenia ma dość „dziwne” poroże. Jego poroże nie tworzy wieńca a tylko jedną „widlicę”. Milu jest zwierzęciem błotnym. Dokskonale pływa. Najchętniej żywi się roślinami wodnymi.

[madohora]

JELONEK – och jelonku, droga chyba nie tędy
Gryziesz i niszczysz stare dęby
Lecz kary za to nie poniesiesz nijakiej
Bo jesteś pod ochroną. Problem to taki.

[madohora]

LAMPART – do kilku dni wieść niesie
Że zamieszkał gdzieś w naszym lesie
I podobno grzybiarzy straszy
Już nie straszy. Gdzieś się zaszył!

[madohora]

Traszka górska spotykana jest w Europie środkowej, gdzie zasiedla wszystkie pasma górskie: Alpy, Karpaty i Sudety a także Góry Świętokrzyskie. W górach spotykana do wysokości 1 700 m n.p.m. a w Polsce zasiedla m in. niektóre z tatrzańskich stawów.

[madohora]

Traszka zwyczajna ma smukłe ciało, którego tułów jest ciemnobrunatny, często czarno nakrapiany. Brzuch tego płaza ma kolor żółty, na którym również widnieją kropki. Po bokach głowy znajdują się niewielkie gruczoły przyuszne. Istnieje u tego gatunku wyraźny dymorfizm płciowy, który przejawia się przede wszystkim w tym, że samiec jest większy od samicy. Poza tym, w czasie godów, samiec przybiera specyficzną szatę godową, która charakteryzuje się uwydatnioną i wysoką płetwą grzbietową biegnącą wzdłuż ciała od środka głowy aż do końca ogona. Sam ogon samca również ma wówczas charakterystyczny wygląd, posiada bowiem na bokach błękitne smugi pokryte czarnymi plamami. Samica nie ma tak intensywnego ubarwienia, a jej płetwa grzbietowa jest o wiele mniejsza. Masa ciała traszki zwyczajnej może wynosić 3-4 g, a długość ciała około 10 cm.

[madohora]

Traszka zwyczajna charakteryzuje się tym, że lepiej, niż inne gatunki z tej rodziny potrafi przystosować się do różnych warunków środowiska. Jest także jedyną w Polsce traszką, u której samce mają dłuższe ciało, niż samice.

[madohora]

Traszka helwecka wykazuje tendencje kanibalistyczne.

[madohora]

Traszka karpacka pożywia się bezkręgowcami (owadami, ich larwami, skorupiakami, pierścienicami oraz mięczakami).

[madohora]

Traszka hongkońska, traszka z Hongkongu (Paramesotriton hongkongensis) – gatunek płaza z rodziny salamandrowatych, opisywany również jako podgatunek Paramesotriton chinensis.

[madohora]

Większą część czasu spędza na lądzie, jedynie w okresię lęgowym przebywa w leśnych strumieniach i małych zbiornikach wodnych.

[madohora]

Traszka chińska należy do mniejszych traszek. Osiąga długość od 6 do 9 cm, chociaż niektóre źródła podają minimalnie większe rozmiary - ok. 10 cm. Jest płazem o smukłej i drobnej budowie ciała. Głowa jest spłaszczona lekko w płaszczyźnie poziomej, zakończona niewielkim otworem gębowym. Oczy są umiejscowione po jej bokach. Tułów ma obły kształt i podobnie jak głowa delikatnie spłaszczony grzbietobrzusznie. Na końcu ciała znajduje się ogon osiągający długość mniej więcej tą samą co ciało. Kończyny są szeroko rozstawione i opatrzone drobnymi szczupłymi palcami. Na przednich łapach są to cztery na tylnych pięć palców. Skóra jest dość gładka, wydziela spore ilości śluzu i zawiera gruczoły produkujące substancje toksyczne dla obrony przed wrogami. Ubarwienie grzbietu jest przeważnie ciemnobrązowe do czarnego, brzuch pokrywa ostrzegawczy pomarańczowy kolor upstrzony ciemnymi plamami, który jak w przypadku kumaków działa na potencjalnych wrogów odstraszająco.

[madohora]

Traszka Waltla, salamandra Waltla (Pleurodeles waltl) – gatunek płaza ogoniastego z podrodziny Pleurodelinae w rodzinie salamandrowatych (Salamandridae). Największy europejski płaz. Bardzo popularny wśród akwarystów, ze względu na niewygórowane wymagania

[madohora]

Dwa razy w roku – wczesną wiosną i latem. Samica składa do 1000 jaj i przyczepia do roślin wodnych. Wyklute z jaj larwy cechują się dużym apetytem i rozwijają się bardzo szybko.

[madohora]

Gatunek ten został opisany przez Dybowskiego w czasie jego zesłania na Sybir. Jeszcze tylko 1 gatunek płaza ogoniastego został opisany przez Polaka, a mianowicie – salamandra kaukaska.

[madohora]

U tego gatunku płaza dymorfizm płciowy jest słabo zaznaczony. Jedynie w okresie godowym zaznaczają się niewielkie różnice w morfologii samca i samicy. Samce charakteryzują się:
szerszą głową i większą masą ciała
dłuższym i wyższym ogonem (gł. powiększa się fałd skórny na grzbietowej stronie ogona)
większą kloaką (dłuższą jak i szerszą)
relatywnie dłuższymi kończynami przednimi
ciemniejszą barwą ciała

[madohora]

Kątoząb syberyjski zamieszkuje 4 główne formacje roślinne: tundrę, tajgę (typowa strefa dla tego gatunku), lasostep i step, przy czym na północy jego środowiskową granicą rozmieszczenia jest tundra krzewinkowa, natomiast na południu step łąkowy. Środowiskiem jego są wszelkiego typu lasy (iglaste, mieszane, liściaste), tereny otwarte (polany śródleśne, łąki, błonia, rozlewiska rzek). Zamieszkuje także tereny antropogeniczne (parki, pola uprawne, miasta). Zasięg pionowy obejmuje tereny od 0 do 900 m n.p.m., jedynie w okolicach jeziora Chubsuguł sięga do 2250 m n.p.m. Powyższe dane wskazują na eurytopowość tego gatunku.

[madohora]

Larwy generalnie żywią się organizmami dennymi i naroślinnymi, z niewielkim udziałem zooplanktonu. Osobniki przeobrażone zjadają wszelkie lądowe bezkręgowce, jakie mieszczą się w ich paszczach, czyli gatunek ten jest polifagiem. Zdobycz atakują nagłym wyrzutem języka.

[madohora]

W Polsce występują 4 gatunki:
traszka górska (Mesotriton alpestris)
traszka grzebieniasta (Triturus cristatus)
traszka karpacka (Lissotriton montandoni)
traszka zwyczajna (Lissotriton vulgaris)

[madohora]

Jest gatunkiem wodno-lądowym. W porze godowej spotkać ją można w zimnych górskich źródłach, w różnej wielkości stawkach leśnych i polnych, szczególnie tych o mulistym dnie, zarośniętych rzęsą wodną lub inną roślinnością wodną, w rowach przydrożnych i kałużach. Występuje również w stawach i jeziorach tatrzańskich. Tam gdzie brak jest powierzchniowych zbiorników wodnych miejscem godów traszki stają się z konieczności każde, nawet niewielkie, kałuże, koleiny polnych dróg, zakola i rozlewiska małych rzek. Nie składa jednak jaj w wodach płynących. Po zakończeniu pory godowej opuszcza zbiorniki wodne, przebywając na lądzie w ich pobliżu.

[madohora]

Płaz osiąga długość ciała 15-18 cm (według innych źródeł jedynie 8–16 cm), przy czym mniejsze od samic samce – 11–12 cm (w Polsce rekord 15,5 cm), płeć przeciwna – 13–14 cm (w Polsce rekord 16,5 cm). Masa ciała wynosi 7,6–10,6 g w przypadku samców, 6,3–9,4 g – u samic. Jest to największa traszka w Polsce i Wielkiej Brytanii[8], uznaje się ją nieraz też za największego wodnego przedstawiciela salamandrowatych w Europie choć traszka Waltla jest jeszcze większa.

[madohora]

Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samice przerastają płeć przeciwną, słabiej od nich zbudowaną. Szata godowa występuje tylko u samców. Na pierwszy rzut oka można rozpoznać samca po obfitującym w głębokie wcięcia osiągającym wysokość kilku mm grzebieniu, biegnącym po grzbiecie ciała przez całą jego długość, wytwarzanym w okresie godowym z fałdu skóry. Jest on wiotki i gdy jego właściciel opuści środowisko wodne, opada mu na bok. Widoczny cały rok, poza sezonem rozrodczym przybiera on wiele skromniejsze rozmiary. Nad okolicą krzyżową w grzebieniu tym występuje wyraźna przerwa, co jest cechą gatunkową. Zauważono, że u młodych, pierwszy raz biorących udział w przedłużaniu gatunku osobników posiada on więcej zębów, które osiągają mniejsze rozmiary, u starszych zwierząt ich ilość spada, ale robią się większe i coraz bardziej nieregularne. Wargi kloakalne samca są czarne, większe i bardziej nabrzmiałe niż u samicy (u niej są płaskie i żółte), a tęczówki jego oczu są złociste, pomarszczone. Występują też różnice w kształcie ciała; samce są bardziej smukłe, niż samice. W szacie godowej samca dominują kolory jasnobłękitne z perłowo mieniącymi się pasmami na bocznych częściach tylnego fragmentu ogona. Smugom tym, mającym działać na zasadzie odblasku, przypisuje się rolę w rozpoznawaniu się osobników, gdy ilość światła nie jest duża. Na podgardzieli i na głowie występują biało-czarne plamki, na bokach ciała białe kropki, cały grzbiet ciała zmienia barwę na brązową lub popielatą, brzuch staje się jaskrawo pomarańczowy. Skóra samca w trakcie sezonu rozrodczego sprawia też wrażenie bardziej opuchniętej i szorstkiej. Samica zamiast grzebienia godowego ma płytki rowek, który kończy się u nasady ogona. Jej kloaka jest bardziej płaska i czerwonawa. Na brzusznej stronie ogona posiada ona nieregularną żółtą lub pomarańczową linię. Podczas pory godowej u samic na brzusznej i grzbietowej krawędzi ogona pojawiają się fałdy skórne, które znacznie ułatwiają jej pływanie. Proporcjonalnie ich kończyny są krótsze, niż u samców.

[madohora]

Jest gatunkiem ziemno-wodnym, spośród wszystkich krajowych traszek jest najsilniej związana ze środowiskiem wodnym. W okresie godowym spotkać ją można w różnego rodzaju zbiornikach wodnych, jak stawy (także w ogrodach), rowy, starorzecza. Zasiedla też sadzawki, a nawet doły po torfie, żwirze czy glinianki. Często pojawia się w okolicach źródeł. Preferuje wody stojące, rzadziej wybiera te o wolnym nurcie. W tamtych stronach zasiedla też częściej tereny zalewowe i wody o wyższym stopniu eutrofizacji.

[madohora]

Na podstawie wielkości i proporcji poszczególnych części ciała, a także umaszczenia wyróżniono w obrębie gatunku 4 podgatunki:

[madohora]

Zwierzę to rozpoczyna swą aktywność na przełomie marca i kwietnia kiedy rozmarza gleba[. W zależności od szerokości geograficznej czas ten może wahać się od lutego aż do maja. T. cristatus prowadzi nocny tryb życia. Tylko w okresie godowym, podczas przebywania w wodzie, wykazuje aktywność całodobową. Jednakże według innych źródeł jest aktywny nocą, za dnia kryjąc się wśród roślinności na dnie zbiornika wodnego. W wodzie porusza się bardzo sprawnie, o wiele sprawniej niż na lądzie
Pływając, używa ogona. Odżywia się wówczas bardzo intensywnie organizmami wodnymi, takimi, jak: ośliczki, małżoraczki i inne skorupiaki, pająki wodne, owady wodne i ich larwy, ślimaki, pijawki, a także małe ryby oraz skrzek i kijanki płazów. Wymienia się tu zarówno larwy odrębnego rzędu płazów bezogonowych, jak i własnego, nie gardząc nawet należącymi do tego samego gatunku. Ich ofiarami padają rzadziej ważki i dorosłe traszki zwyczajne, jednak w Mołdawii odnotowano spadek populacji tych ostatnich z powodu drapieżnictwa większego kuzyna

[madohora]

Po około dwóch tygodniach (12–20 nieraz nawet 21 dniach, okres ten zależy od temperatury wody) z około połowy jaj wylęgają się larwy (tak niski współczynnik to skutek wad wrodzonych, dostrzega się tutaj dużą rolę pierwszej pary chromosomów). Nie mają jeszcze kończyn ani rzucających się w oczy skrzeli zewnętrznych, są prawie przezroczyste. Kijanka posiada narząd Rusconiego tworzący śluz przydatny w przyssaniu się do rośliny wodnej, kiedy jeszcze nie musi polować dzięki zgromadzonym w jaju składnikom odżywczym. Początek życia spędza więc ona blisko dna uczepiona roślin wodnych. Gdy skończy się ten zapas, kijanka odrywa się. Pływa w wodzie za pomocą ostro zakończonego ogona i wysokiej płetwy ogonowej (larwa limnofilna). Oddycha za pomocą skrzeli zewnętrznych. Kształtuje się przewód pokarmowy rozpoczynający się otworem gębowym i kończący odbytem. Larwa jest odtąd bardzo drapieżna i żarłoczna, zjadając wszelkiego rodzaju drobne zwierzęta wodne: niewielkie skorupiaki (Daphniidae, Chydoridae, wioślarki, widłonogi), chruściki, inne larwy i imago owadów (początkowo w małej ilości), pająki wodne, ślimaki, małże a także małe ryby i kijanki (również larwy własnego gatunku). Łapie nawet ofiary takie duże, że nie może ich przełknąć. Charakteryzuje się wyraźną nicią ogonową, niespotykaną u pokrewnych traszek. Zabarwiona jest na kolor oliwkowozielony na grzbiecie, przy czym płetwę ogonową pokrywają ciemne plamki o białawych obwódkach, na bokach i brzuchu jest złocista. Skrzela zewnętrzne, posiadające długie i gęsto ułożone blaszki, są czerwonawe. W miarę rozwoju wyrastają jej najpierw kończyny przednie a później tylne – po 7–8 tygodniach życia (według innych źródeł już po 6). Cechują je długie palce, u młodszych larw zwłaszcza w przypadku przednich łap. Długość larwy określa się na 5–7, a nawet 8 cm długości, przerasta więc kijanki innych traszek. W przeciwieństwie do pokrewnych gatunków, bytujących w okolicy dna zbiornika wodnego, larwa traszki grzebieniastej żyje w toni wodnej, co naraża ją na duże zagrożenie ze strony drapieżnych ryb. Po dwóch i pół lub trzech miesiącach (90–100 dni) następuje przeobrażenie[4]. Okres ten również zależny jest od warunków środowiskowych, takich jak choćby dostępność pokarmu (w przypadku innych traszek zwykle trwa krócej). Część kijanek nie przechodzi metamorfozy w pierwszym roku swego życia, ale hibernuje. Część zwierząt pozostaje na zimę w zbiorniku wodnym pomimo ukończenia przeobrażenia. Jednak pierwsze wychodzą na ląd już w sierpniu. Wysychanie zbiornika przyspiesza metamorfozę.

[madohora]

Traszka karpacka (Lissotriton montandoni) – gatunek płaza ogoniastego z rodziny salamandrowatych. Zamieszkuje Karpaty i wschodnią część Sudetów. Prowadzi lądowy tryb życia, rozmnażając się w wodzie, często w niewielkich, istniejących tylko okresowo zbiornikach wodnych. Składane są w nich jaja, z których wylęgają się kijanki. Podobnie jak dorosłe traszki, prowadzą one drapieżny tryb życia. W drugiej połowie lipca powstają dorosłe osobniki. Jest to gatunek o niewielkich zasobach w Europie Środkowej, na Ukrainie osiąga niekiedy znaczne zagęszczenie. Radzi sobie w siedliskach antropogenicznych. IUCN uznaje ją za gatunek najmniejszej troski.

[madohora]

Traszka karpacka cechuje się zmiennym ubarwieniem grzbietu. Zależy ono od wielu czynników: temperatury otoczenia, lądowej lub wodnej fazy życia, od podłoża. Przyjmuje kolor gliniastooliwkowobrązowy (który dominuje)[3], jasnobrązowy, płowy[6], oliwkowy, zielonkawy, brązowawy[7], czerwonopomarańczowy, ciemny oliwkowobrązowy, do czarnego[2]. Zdarza się, że jest plamisty[6], może być marmurkowaty bądź pokryty plamami barwy czarnej[7] lub brązowej[8]. Może pokrywać go skomplikowany deseń (który Babik podaje jako jedyną opcję)[3]. Na grzbiecie widnieje też szeroka żółta pręga, przebiegająca podłużnie[8], pośrodkowo[2], o brzegach nieregularnie powyginanych, otoczonych nieciągłymi liniami czarnej barwy[8]. Pokrywająca grzbiet zwierzęcia skóra jest nieznacznie ziarnista[6]: drobne ziarnistości występują podczas fazy lądowej, z wyjątkiem fazy wodnej, kiedy odznacza się gładkością[2]. Głowę pokrywa marmurkowanie ciemnych plamek[3]. Z kolei brzuszna strona ciała traszki karpackiej cechuje się barwą jednolicie pomarańczową[6] (jaskrawą[8]), żółtopomarańczową[3] lub żółtą[7]. Stronę brzuszną od grzbietowej oddziela linia ciemnych plamek[3]. Opisywano osobniki albinotyczne. Jest to u płazów cecha dziedziczona recesywnie, związana z brakiem czarnego barwnika w skórze

[madohora]

Przednie kończyny zaopatrzone są w 4 palce. Tylne łapy kończą się 5 palcami. Ani na pierwszych, ani na drugich nie występuje błona pławna

[madohora]

MANGUSTECZKA – by wpis tu nie został pusty
Wyczytałam, że to miniaturka mangusty
I tak jeszcze mi się zdaje
Że ma takie same zwyczaje

[madohora]

SERWAL – na ten temat to już wszystko
Chciałbyś mieć w domu takie kocisko
Chociaż to istota słodka
Ja tam wolę domowego kotka

[madohora]

WYDRA – zamieszkuje Euroazję, Amerykę i Afrykę. Żyje nad wodami, gdzie kopie nory. Wejście do nory znajduje się pod poziomem wody. Długość ciała wynosi 80 cm , długość ogona 50 cm. Wydra ma piękne, błyszczące futro – brązowe, od spodu jaśniejsze. Podstawą wyżywienia są ryby ale karmi się też rakami, drobnymi skorupiakammi, żabami, mniejszymi ptakami i ssakami.

[madohora]

Pisałam już o tym podczas informacji o otwarciu z oo w Gdańsku (było pierwsze). No a co do naszego z o o no to przecież jak to:
- jest dzień dziecka a bombelek musi sobie przecież zobaczyć/dotknąć/zrobić zdjęcie itd.
- co mi tu jakiś (przepraszam pracowników zoo) od sprzątania będzie gadał? Niech dalej zamiata! Ja wiem lepiej
- co? ja będę w z oo w kagańcu chodzić? przecież to tak jak w parku?!

[madohora]

Zachowania godowe traszki karpackiej nie przedstawiają szczególnych różnic w porównaniu z rozrodem innych traszek[8]. Zaloty szczególnie przypominają opisywane u traszki zwyczajnej[2]. Występuje skomplikowany taniec godowy. Kończy się on złożeniem przez samca spermatoforu. Samica pobiera go. Nie zachowuje wierności – ma w zwyczaju jeszcze tej samej nocy podejmować kopulację z innymi samcami

[madohora]

[madohora]

Ciało wysmukłe[6], cylindryczne, wydłużone i słabo umięśnione. Przez lupę można w skórze zobaczyć otwory podobne do linii bocznej ryb[5]. Przez środek grzbietu u obu płci biegnie wzdłuż ciała niski fałd skórny. Otwór kloakalny ma kształty podłużnej szpary. Ogon, łagodnie zwężający się ku końcowi, zakończony wyraźnym szpicem[5], osiąga długość równą w przybliżeniu długości głowy i tułowia, może być nieco dłuższy lub krótszy[10]. Samiec posiada rozpościerający się pośrodku grzbietu i ogona karbowany grzebień oraz szerokie błony pławne na tylnych łapach, dobrze rozwinięte zwłaszcza w okresie godowym. Przybiera on też wtedy swoistą szatę godową. Na bokach jego ogona, a nieraz i grzbietu, pojawiają się podłużne niebieskie pasy. Jego kloaka staje się opuchnięta

[madohora]

Jest gatunkiem ziemno-wodnym[5]. Do wody wchodzi wiosną lub jesienią (zależnie od podgatunku i regionu), by spędzić tam okres godowy[10]. W Polsce odbywa się to na przełomie marca i kwietnia[6]. Wykazuje wówczas aktywność przez całą dobę, szczególnie zaś podczas ciepłych, słonecznych dni[5]. Aktywność dorosłych zwierząt przypada jednak głównie na noc (tyczy się to również lądowej fazy życia)[10]. Traszka zwyczajna doskonale pływa za pomocą ogona wyposażonego w płetwę. Odżywia się w tym czasie drobnymi zwierzętami wodnymi: larwami owadów, chruścikami, niewielkimi skorupiakami. Zjada również kijanki innych płazów i ich jaja

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Holotyp (gr. ὅλοτύπος od ὅλος „cały, całkowity” τύπος „odbicie, obraz, posąg, wzór, znak, odcisk”) – pojedynczy typ nomenklatoryczny wskazany przez autora nazwy taksonu, na podstawie którego wyróżniono i opisano nowy gatunek lub podgatunek, ewentualnie także takson w randze gatunku wzorcowy dla rodzaju i rodzaj dla rodziny.

[madohora]

Termin holotyp używany jest też w mineralogii do nazwania okazu, który stał się podstawą wyróżnienia nowego minerału

[madohora]

Nie wyróżnia się podgatunków. Badania dowodzą jednak, że na południu zasięgu istnieje odmiana, która morfologicznie jest podobna do Acrantophis dumerili, ale genetycznie bliższa jest boa madagaskarskiemu (A. madagascariensis); być może populacja ta stanowi osobny gatunek, ale potwierdzenie tego wymaga dalszych badań.

[madohora]

Aktywność
Są to węże aktywne nocą.

[madohora]

Osiąga do 3 m długości

[madohora]

Powierzchnia tej wulkanicznej wyspy wynosi ok. 300 km², zamieszkuje ją 40 tysięcy stałych mieszkańców. Najwyższym szczytem Nosy Be jest Mont Lokone (450 m n.p.m.), drugim Mont Passot o wysokości 329 m n.pi.m. Wyspa jest zalesiona. Nosy Be otaczają rafy koralowe.

[madohora]

Waranowate, warany (Varanidae) – rodzina jaszczurek. Obejmuje w zależności od przyjmowanej definicji filogenetycznej (patrz niżej) 1 lub 2 współczesne rodzaje i blisko 70 gatunków – wśród nich największe ze współcześnie żyjących jaszczurek: waran z Komodo, waran papuaski, waran paskowany i waran wielki – oraz kilka rodzajów wymarłych

[madohora]

Pokarm
Niemal wszystkie są drapieżnikami lub żywią się padliną. V. olivaceus i V. bitatawa zjadają owoce. Mniejsze gatunki żywią się głównie owadami, większe zjadają kręgowce włącznie z ssakami.

[madohora]

Późniejsza analiza przeprowadzona przez Norella, Gao i Conrada (2008) wykazała, że bliżej spokrewniony z rodzajem Varanus niż Lanthanotus jest rodzaj Saniwa. Na drzewie ścisłej zgodności rodzaje Cherminotus, Aiolosaurus i Ovoo znalazły się w nierozwikłanej politomii z rodzajem Lanthanotus i z kladem obejmującym Varanus i Saniwa; na drzewie zgodności wygenerowanym metodą konsensusu Adamsa także Ovoo jest bliżej spokrewniony z Varanus, zaś Cherminotus jest bliżej spokrewniony z Lanthanotus. Rodzaje Telmasaurus i Saniwides znalazły się natomiast poza najmniejszym kladem obejmującym rodzaje Varanus i Lanthanotus. Podobne rezultaty dała analiza Conrada, Rieppela i Grande'a (2008). Autorzy ci dodatkowo stwierdzili, że rodzaj Iberovaranus jest znany ze zbyt skąpego materiału kopalnego, by można było z pewnością orzekać o jego pozycji filogenetycznej. Analiza filogenetyczna gadów łuskonośnych przeprowadzona przez Conrada (2008) potwierdziła, że Saniwa jest bliżej spokrewniona z Varanus niż z Lanthanotus, a rodzaje Cherminotus i Aiolosaurus są bliżej spokrewnione z Lanthanotus niż z Varanus. Na drzewie ścisłej zgodności rodzaje Telmasaurus, Saniwides, Proplatynotia i Palaeosaniwa są w nierozwikłanej politomii z kladem obejmującym rodzaje Varanus i Saniwa, kladem obejmującym Lanthanotus, Cherminotus i Aiolosaurus, kladem Monstersauria i kilkoma rodzajami gadów łuskonośnych; na drzewie zgodności wygenerowanym metodą konsensusu Adamsa te cztery rodzaje znajdują się poza najmniejszym kladem obejmującym Varanus i Lanthanotus (przy czym Palaeosaniwa należy do Monstersauria, a pozostałe trzy rodzaje są bliżej spokrewnione z waranami niż z helodermami).

[madohora]

Zachowanie
Aby chronić się przed przegrzaniem na pustyni, kopią jamy albo ukrywają się w głębokich skalnych szczelinach. Wychodzą z nich, aby polować, często przemierzając znaczne odległości. Zimują od maja do sierpnia. Są szybkimi biegaczami, przy czym mogą biec na czterech lub tylko na tylnych nogach. W razie niebezpieczeństwa, gdy są zaskoczone przez napastnika unoszą ciało do góry na łapach, nadymają gardło i syczą robiąc obronny albo agresywny pokaz, rzucają się na przeciwnika uderzając go umięśnionym ogonem. Mogą też rzucić się z otwartym pyskiem i udawać atak

[madohora]

Rozmiary
Długość do 2,5 m
Masa ciała do 30 kg.

[madohora]

[madohora]

Pomiędzy majem a sierpniem przebiegają gody, a we wrześniu samice składają do wykopanych jam w ziemi po kilkanaście i więcej jaj o długości 12 cm w pergaminowatych osłonkach. Wyklute warany ważą ok. 100 g i mają 40 cm długości. potrzebują ok. pięciu-sześciu lat, by urosnąć do 2 metrów długości, a mogą żyć ponad 50 lat.
Samice waranów z Komodo prawdopodobnie przy braku samców mogą rozmnażać się partenogenetycznie. Opisano przypadki dwóch samic, które złożyły niezapłodnione jaja – fingerprinting genetyczny potwierdził, że genotyp wyklutych z nich młodych jest identyczny, jak ich matek. Jedna z tych samic później rozmnażała się płciowo

[madohora]

Do stołecznego ZOO trafiły młode zwierzęta: samiec urodził się w styczniu tego roku a samica we wrześniu zeszłego, a zatem minie jeszcze 1,5 roku zanim osiągną dojrzałość.

[madohora]

Waran z Komodo jest organizmem jajorodnym. Może rozmnażać się na drodze partenogenezy. Gody odbywają się między majem a sierpniem. Samica kopie dołek w ziemi, do którego następnie składa jaja. Składanie jaj odbywa się we wrześniu. Samica składa zwykle do kilkunastu jaj (może ich złożyć od 1 do 30). Średnica jaj wynosi 12 cm. Rozwój trwa ok. 8 miesięcy. Młode po wylęgu mierzą 37-40 cm i ważą około 100 g. Waran z Komodo osiąga dojrzałość płciową między 9 (samice) a 10 (samce) rokiem życia. Żyje do 50 lat.

[madohora]