Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

Budową ciała traszki górskiej przypomina inne krajowe gatunki traszek. Niewielkie oczy osadzone na płaskiej i szerokiej głowie, kończyny dobrze wykształcone i umięśnione, ogon bocznie spłaszczony, stosunkowo krótki. Ubarwienie w okresie przebywania na lądzie przeważnie ciemne, najczęściej ciemnooliwkowe lub czarne. Niektóre osobniki mogą mieć jaśniejsze plamy o nieregularnym kształcie. Spodnia strona ciała i podgardle jednolicie pomarańczowe. W okresie godów u samców pojawia się charakterystyczny fałd skórny na grzbiecie, ponadto w tym okresie u obu płci występuje niebieskie ubarwienie z rzędami ciemniejszych i jaśniejszych plam o różnym układzie.

[madohora]

Duży zasięg występowania a zarazem izolacja geograficzna populacji sprawiła, że traszka górska ma wiele ras geograficznych, o nieco odmiennym wyglądzie.
Nie ma specjalnych preferencji co do zasiedlanych zbiorników spotykana zarówno w czystych górskich stawach o kamienistym dnie jak i w zanieczyszczonych zbiornikach pochodzenia sztucznego.

[madohora]

Traszka zwyczajna odżywia się larwami owadów, np. komarów, pająkami, pierścienicami a także nieposiadającymi skorupki ślimakami.

[madohora]

Traszka helwecka żywi się w głównej mierzę bezkręgowcami (owadami, ich larwami, skorupiakami, mięczakami). Może również polować na kijanki innych płazów.

[madohora]

Gody traszka karpacka odbywa między marcem a kwietniem, w różnorodnych zbiornikach wodnych. Jaja składane są (od maja do czerwca) pojedynczo, zawinięte w liście, rzadziej są przyklejane do podłoża. Samica może złożyć od 100 do 250 jaj. Wyklucie larw z osłonek jajowych trwa 30 dni. Larwa jest jasnożółta, z ciemniejszymi pasami na grzbiecie. Na początku mierzy 6 mm, a pod koniec rozwoju larwalnego może osiągnąć 3,5 cm. Całkowity rozwój larw trwa 3 miesiące.

[madohora]

[madohora]

Osiąga długość 14-16 cm. W okresie godowym posiada bardzo intensywne zabarwienie, zwłaszcza widoczne u samców. W tym czasie grzbiet ma kolor jaskrawozielony, pokryty czarnymi plamami tworzącymi marmurkowy deseń. Oprócz tego na grzbiecie samców wyrasta gładki, nieprzerwany nad nasadą ogona fałd skórny, na jego żółtawym tle znajdują się ułożone na przemian białe i czarne plamy. samice są mniej intensywnie ubarwione, nie mają fałdu skórnego, jedynie na grzbiecie przebiega wąska, żółta smuga. Poza okresem godowym grzbiet jest oliwkowozielony, pokryty różnej wielkości ciemnozielonymi lub brązowymi plamami. Brzuch jest szary, rdzawy lub brązowy, pokryty małymi, jasnymi punktami oraz dużymi czarnymi plamami.

[madohora]

Traszka chińska (Cynops orientalis) – gatunek płaza ogoniastego z rodziny salamandrowatych.

[madohora]

[madohora]

Dni spędza ukryta w wodorostach, żeruje po zmierzchu. Środowisko wodne opuszcza zazwyczaj tylko w przypadku wyschnięcia zbiornika. Na lądzie zazwyczaj ukrywa się pod kamieniami. W momencie zaatakowania żebra przebijają skórę, znajdują się tam gruczoły z trującą substancją.

[madohora]

Długość do 16 cm, ciało wałkowate, ogon lekko bocznie spłaszczony. Płaz ten zasiedla największy obszar ze wszystkich płazów (ponad 12 mln km²). Występuje w Rosji (m.in. obwody niżnonowogrodzki, kostromski i archangielski), pn. Kazachstanie, północnej Mongolii, pn.-wsch. Chinach, pn.-wsch. KRLD oraz na Hokkaido (Japonia). Po śnie zimowym spędzonym na lądzie, na rozród wchodzi do wody. Zapłodnienie zewnętrzne.

[madohora]

Powierzchnia grzbietowa kątozęba syberyjskiego ubarwiona jest w szerokich tonacjach koloru brązowego z różnymi odcieniami: złocistym, oliwkowym, szarawym, brązowo-brunatnym, brunatnym, ciemnoszarym, szarobrunatnym, szarobrązowym, brunatno-cynamonowym, dymno-szarym tworzącymi smugi na bokach ciała. Wzdłuż grzbietu, od głowy aż do końca ogona, ciągnie się szeroka złotawa, jasnobrązowa lub srebrzysta metalicznie błyszcząca wstęga, niekiedy z ciemnobrązową cienką linią kręgową pośrodku. Brzuch srebrzystoszary, niekiedy z małymi ciemnymi plamkami. U części osobników na ciele widoczne są małe ciemne plamki, względnie kropki, układające się czasami w wyraźny marmurek. Ubarwienie to pełni funkcję ochronną, gdyż doskonale stapia się z otoczeniem, szczególnie podczas „białych” nocy polarnych. Powierzchnia podgardzielowa ma barwę różową, brzuch – jasnoszarą, biało nakrapianą. Powierzchnia skóry jest błyszcząca.

[madohora]

Płaz ten należy do gatunków palearktycznych, przy czym zamieszkuje największy areał ze wszystkich współczesnych płazów – o powierzchni prawie 12,5 mln km². Swoim zasięgiem obejmuje terytoria 6 krajów: Rosji, Kazachstanu, Mongolii, Chin, KRL-D i Japonii. Jest to jedyny gatunek płaza ogoniastego, który przekracza północne koło podbiegunowe i dochodzi do rekordowej, wśród wszystkich przedstawicieli płazów i gadów szerokości geograficznej – 72°N. Jest także jedynym kątozębem, którego zasięg wybiega poza Azję – mianowicie występuje w Europie Wschodniej, gdzie znanych jest ok. 30 reliktowych populacji. Ogólnie zasięg obejmuje wschodnią część Europy, Syberię, Daleki Wschód wraz z Kamczatką (jedyny przedstawiciel herpetofauny na tym terenie), Sachalinem i Hokkaido.

[madohora]

Rozwój zarodkowy trwa przeciętnie ok. 22 dni (strefa umiarkowana). Przeciętnie w końcu V, początkach VI zarodki, względnie młode larwy, opuszczają torebki jajowe. Długość ich w tym stadium wynosi ok. 8 – 12 mm. Jedną z charakterystycznych cech późniejszego rozwoju larwalnego jest występowanie "płetewki" na palcach przednich kończyn larw. Larwa jest typu limnofilnego. Rozwój larwalny trwa przeciętnie 60 – 80 dni, czasem zdarza się, że larwy zimują. Okresem masowej metamorfozy jest połowa VII i VIII, i larwy wtedy osiągają 2 – 6 cm długości. Po metamorfozie młode kątozęby syberyjskie pędzą lądowy tryb życia, dojrzałość płciową osiągają w 3, rzadziej 4 roku życia.

[madohora]

Traszki, trytony – płazy ogoniaste o wodno-lądowym trybie życia, między innymi z rodzaju Triturus z rodziny salamandrowatych.

[madohora]

Występuje w całej Europie Środkowej. Najdalej na północ wysunięta granica jej zasięgu sięga 55° N (zasięg obejmuje całą Danię). Nie występuje na Półwyspie Skandynawskim. Obszarem jej występowania są wszystkie góry Europy Środkowej – Alpy, Sudety i całe Karpaty oraz Góry Świętokrzyskie. Wschodnia granica jej zasięgu przebiega przez Ukrainę. Zasięg górny do 1700 m n.p.m. W polskich Tatrach najwyższe jej stanowisko znajduje się w Małym Stawie Polskim w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, występuje dość licznie w niektórych stawach w Dolinie Gąsienicowej i w Smreczyńskim Stawie

[madohora]

Polska nazwa zwierzęcia pochodzi od grzebienia noszonego przez samca w porze godowej. Podobnie epitet gatunkowy nazwy naukowej cristatus to łaciński przymiotnik oznaczający „czubaty, ozdobiony kitą”. Angielska nazwa great crested newt również pochodzi od grzebienia, a także od dużych rozmiarów tej traszki, większej, niż innych gatunków brytyjskich.

[madohora]

Niekiedy przypisuje się traszkom możliwość zmiany ubarwienia wraz ze zmianą otoczenia, co miałoby trwać kilka dni

[madohora]

Płaz ten preferuje niziny. Występuje na terenie całej Polski, sięgając po Pogórze Karpackie, gdzie spotkać ją można już rzadko i tylko do wysokości 700 – 850 m n.p.m.. Jednak w innych częściach Europy granica jej zasięgu pionowego sięga 2000

[madohora]

Stan środowiska lądowego otaczającego zbiornik wodny, w którym żyją traszki, jest ważny z uwagi na możliwość ewentualnej migracji osobników. Utrudniają ją lub uniemożliwiają nie tylko tereny zabudowane i drogi, ale też rzeki i tereny suche

[madohora]

Wymienione powyżej podgatunki są niekiedy uznawane za osobne gatunki: T. dobrogicius, T. carnifex i T. karelinii

[madohora]

Składanie dużych, mierzących około 5 mm, niepigmentowanych żółtozielonych, jasnożółtych lub białawych jaj odbywa się w maju i na początku czerwca (niektóre źródła wspominają o kwietniu a nawet lutym i marcu), gdy temperatura wody wzrośnie. Jaja opuszczają ciało matki w kilku porcjach po kilkanaście. Dojrzewają w jajnikach sukcesywnie, dlatego też składanie ich zajmuje matce do kilku miesięcy. Ich liczbę ocenia się na 70–600, średnio około 300 (nieraz też na 150–200, 200–300, a najszerzej 150–700). Jaja są pojedynczo lub po 2–3 sztuki zawijane w liście roślin wodnych po wewnętrznej ich stronie, co chroni je przed drapieżnikami[8]. Samica używa do tej czynności swych tylnych łap[2]. Stara się, by jaja nie były widoczne z zewnątrz.

[madohora]

[madohora]

Traszka karpacka osiąga długość 10 cm[6]. Wedle innych źródeł mierzą tyle samice, podczas gdy mniejsze od nich samce mają 8-9 cm[7]. Jeszcze inne podaje 6,5-9 cm u samców oraz 7,5-10 cm u samic. Dymorfizm płciowy odnotowano również w przypadku masy ciała. W fazie wodnej samce ważą 2-3 g, a samice 2,1-3,8 g[3]. Czyni to L. montadoni niewielką traszką[7], mniejszą od traszki górskiej[6]; zaś rozmiarami, pokrojem ciała oraz – w mniejszym stopniu – ubarwieniem przypominającą traszkę zwyczajną bądź helwecką. Pomimo niewielkich rozmiarów wygląda ona masywnie. Połowa długości ciała przypada na ogon

[madohora]

Ogon L. montadoni cechuje spłaszczenie boczne. Zaopatrzony jest w błonę płetwową o umiarkowanej szerokości oraz cienką nitkę[7]. Występuje ona tylko w czasie godów u samców (w fazie lądowej pozostaje po niej milimetrowej długości czarny szpic), natomiast wspomniana płetwa ogonowa występuje u obu płci, choć u samca w czasie sezonu rozrodczego jest większa