Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora1]

[madohora]

Śląski Ogród Zoologiczny to jedna z głównych atrakcji Parku Śląskiego. Zoo powstało w latach 50. XX w. wskutek decyzji ówczesnych władz, które postanowiły zlikwidować dotychczasowe zwierzyńce w Bytomiu i Katowicach i rozpocząć taką budowę na powierzchni blisko 50 ha. Miał powstać kompleks, dostosowany do hodowli i prezentacji egzotycznych gatunków zwierząt z całego świata. Wejście do śląskiego zoo, od ponad 60 lat, zdobi zabytkowa brama - niegdyś znajdująca się na wejściu do kompleksu pałacowego Donnersmarcków w Świerklańcu.

[madohora]

Liczba występujących w ogrodzie zwierząt sięga prawie 3000 w których jest ponad 300 gatunków świata fauny.

[madohora]

W sierpniu 2011 urodziły się tu cztery gepardy, surykatki, siedem kurek wodnych, trzy daniele, gerezy, wielbłąd dwugarbny, osioł domowy, sitatungi, pytony tygrysie, wilk grzywiasty, lemury katta i łabędzie czarne.
W 2012 urodziły się pelikany i gerezy.
W 2015 roku urodził się oryks szablorogi, osioł Poitou, żyrafa. Swoje stado powiększyły też małpki miko, a także addaksy.
W 2020 roku urodziło się pięć świnek rzecznych. W kwietniu urodziły się cztery otocjony. W sierpniu urodziła się panda mała.

[madohora]

dinozaury, Dinosauria,
nadrząd lądowych gadów naczelnych (archozaurów). Występowały od późnego triasu (ok. 200 mln lat temu) do końca kredy (65 mln lat temu) na wszystkich kontynentach; z terenów Polski znane z jurajskich tropów z Gór Świętokrzyskich oraz fragmentów szkieletów teropodów: z końca triasu z Lisowic na Śląsku (powiat lubliniecki) i wczesnej jury z Sołtykowa w Górach Świętokrzyskich.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BRONTOZAUR

[madohora]

LAS DESZCZOWY W CHORZOWSKIM ZOO - Mój Chorzów (archiwum)

[madohora]

NOWY MIESZKANIEC ŚLĄSKIEGO OGRODU ZOOLOGICZNEGO - Nasze Miasto (archiwum)

[madohora]

WSZYSTKO REGULUJE NATURA - Dziennik Zachodni - (archiwum)

[madohora]

NOWI MIESZKAŃCY ŚLĄSKIEGO OGRODY ZOOLOGICZNEGO - Mój Chorzów (archiwum)

[madohora]

W CHORZOWSKIM Z OO PADŁ 6 LETNI LEW BARTEK - Dziennik Zachodni (archiwum)

[madohora]

Kolejne lata działalności zoo, to lata jego prawdziwego rozkwitu. Systematycznie budowano nowe budynki i tworzono wybiegi. Sprowadzanie zwierząt odbywało się najczęściej na zasadzie wymiany handlowej lub zakupu zwierząt odłowionych z natury (ówczesne przepisy dopuszczały taką możliwość). W 1962 r. podpisana została umowa z Polską Żeglugą Morską, dzięki której PŻM stało się opiekunem śląskiego zoo. Od tej pory do zoo regularnie trafiały zwierzęta z różnych stron świata, znacząco powiększając prezentowaną kolekcję gatunków. W ten sposób do zoo trafiły między innymi krokodyle, szympansy, wiele gatunków węży i jaszczurek, pingwiny i strusie afrykańskie. Systematycznie powstawały także nowe budynki oraz wybiegi dla nowo sprowadzanych gatunków zwierząt. Wśród nich warto wymienić oddany w roku 1965 r. nowoczesny pawilon przeznaczony dla słoni i hipopotamów. W kolejnych latach powstały także pomieszczenia dla tapirów, jeleni, addaksów, wielbłądów, lam, żyraf oraz antylop nilgau. Wybudowana została także duża woliera, w której można było oglądać różne gatunki ptaków drapieżnych, a obecnie eksponowane są w niej czaple.

[madohora]

paw, paw indyjski, Pavo cristatus,
ptak z rodziny kurowatych (Phasianidae);
wyraźny dymorfizm płciowy, samica do 90 cm, samiec do 200–225 cm, z czego co najmniej połowa przypada na tren tworzony przez bardzo silnie wydłużone pokrywy nadogonowe; właściwe pióra ogona (sterówki), znacznie krótsze, stanowią podporę dla trenu w czasie toków; pióra trenu brązowozielone i metalicznie połyskujące, na końcu wielkie tzw. pawie oka, ubarwione czarno, niebiesko, płowo i żółto; na głowie samca czub z piór; wszystkożerny; w porze godów samce tokują, wykonując osobliwe tańce; żyje w małych stadkach; noc spędza na drzewach; zamieszkuje lasy Płw. Indyjskiego i Cejlonu, gdzie jest otaczany kultem; jest lubianym ptakiem ozdobnym; w Europie są hodowane 3 odmiany: biała, czarnoskrzydła i plamkowana; oprócz pawia indyjskiego występują 2 gat. pawi: paw złoty, Pavo muticus, i paw kongijski, Afropavo congensis.

[madohora]

Świat papug zajmuje środkowe skrzydło budynku małpiarni. Składa się na niego siedem dużych wolier - każda z częścią wewnętrzną i zewnętrzną. Dzięki temu, podczas ładnej pogody ptaki można obserwować bez konieczności wchodzenia do wnętrza budynku.

[madohora]

Jaskrawoniebieskie pióra z wierzchu i żółte od spodu. Na boku głowy naga biała skóra poprzecinana czarnymi prążkami. Czoło zielone, tęczówka żółta
Długość ciała: 80–95 cm, rozpiętość skrzydeł: 90–95 cm. Masa ciała: 1040–1286 g

[madohora]

[madohora]

ohar, podgorzelec, kaczka norowa, Tadorna tadorna,
ptak z rodziny kaczkowatych;
długość ok. 56 cm; czarno-biało-rudy, głowa czarna z zielonym połyskiem; dziób czerwony, u samca z wyraźną guzowatą naroślą u nasady; gniazdo w norach, w pobliżu mórz; zamieszkuje wybrzeża północnej Eurazji, Morza Czarnego i Morza Kaspijskiego; w Polsce rzadki, nad Morzem Bałtyckim lęgowy; chroniony.

[madohora]

OHAR

[madohora]

Osioł został udomowiony przez człowieka wcześniej niż koń. Pierwsze informacje dotyczące udomowienia pochodzą z Doliny Nilu z ok. 4000 p.n.e., czyli 6 tys. lat temu. Na tych terenach występowały obydwa żyjące do dzisiaj podgatunki osła afrykańskiego. Przypuszcza się, że z ich krzyżówek powstał osioł domowy (Equus africanus f.asinus).

[madohora]

Osły mogą krzyżować się z innymi koniowatymi, ale ich potomstwo przeważnie jest bezpłodne. Potomek ogiera osła z klaczą konia to muł, zaś klaczy osła i ogiera konia to osłomuł. Hodowcy dopuszczają do tego typu mieszanek przez wzgląd na dużą użytkowość tych zwierząt. Muły są bardziej wytrzymałe i silniejsze i ze względu na to ta krzyżówka jest bardziej popularna, osłomuły spotyka się rzadko.

[madohora]

Osły wykorzystuje się najczęściej jako zwierzęta juczne, rzadziej jako wierzchowe lub pociągowe, a ostatnio w onoterapii. Często są trzymane w ogrodach zoologicznych. Wyhodowano wiele ras, różniących się ubarwieniem, wielkością i temperamentem.

[madohora]

Mięso osła (wbrew obiegowej opinii) jest tradycyjnym składnikiem zaledwie jednego rodzaju salami – suchej, wędzonej kiełbasy z dodatkiem drobno pokrojonej słoniny i przypraw. Obecnie w wielu krajach odchodzi się od hodowli osłów, a salami jest produkowana głównie z wieprzowiny, wołowiny, koniny lub dziczyzny.

[madohora]

W symbolice chrześcijańskiej osioł może być symbolem rozpusty, ale też skromności i pokory

[madohora]

W polszczyźnie osioł symbolizuje: głupotę, tępotę (osioł skończony ‘kompletny głupiec, dureń’)[8], upór (uparty jak osioł o człowieku: ‘bardzo uparty’, ciężką pracę (haruje jak osioł pot. 'ktoś pracuje bardzo ciężko’).

[madohora]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w stanie dzikim Ameryce Południowej

[madohora]

Ciąża trwa ok. 11 miesięcy. Samica rodzi tylko jedno młode, które wkrótce po porodzie może już za nią podążać. Laktacja trwa do 4 miesięcy. Lama rozmnaża się co 2 lata. Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 2-3 lat. Zwierzę to może dożyć 30 lat.

[madohora]

Ciekawym obyczajem lam jest oddawanie kału zawsze w tym samym miejscu. Prowadzi to do powstawania dużych stert odchodów. Wysuszone wykorzystywane są przez ludność krajów andyjskich jako opał.

[madohora]

legwan morski, Amblyrhynchus cristatus,
duża jaszczurka z rodziny legwanów;
dł. do 1,75 m; doskonale pływa, nurkuje; żywi się glonami; endemiczny; nabrzeżne skały wysp Galápagos.

[madohora]

legwan zielony, Iguana iguana,
duża jaszczurka z rodziny legwanów;
dł. do 2,2 m; zielony z wysokim grzebieniem i długim ogonem; lasy AmerykiPołudniowej.

[madohora]

Legwanowate, legwany (Iguanidae) – rodzina jaszczurek z infrarzędu Iguania w rzędzie łuskonośnych (Squamata), obejmuje ok. 35 gatunków, w tym 11 krytycznie zagrożonych wyginięciem.

[madohora]

Legwany występują od południowo-zachodniej części USA po obszary centralne Ameryki Południowej, na wyspach Galapagos (Amblyrhynchus, Conolophus), Antylach (Iguana, Cyclura) i na Fidżi (Brachylophus).

[madohora]

Wielkość od 14 cm długości (Dipsosaurus dorsalis) do ponad 2 metrów (Iguana iguana). Ich zęby są umieszczone pleurodontycznie (co odróżnia je od agam i kameleonów) i podlegają stałej wymianie. U niektórych występuje autotomia – zdolność odrzucania ogona. Pokrój ciała u większości gatunków przypomina typowe jaszczurki z długim ogonem. Gatunki prowadzące naziemny tryb życia mają ciała brzusznie spłaszczone, a nadrzewne bocznie spłaszczone. Skóra pokryta jest nieregularnie rozmieszczonymi niewielkich rozmiarów łuskami. Występują u nich różne skórne twory jak grzebienie, fałdy, wachlarze. Samce wielu gatunków w czasie, gdy są podniecone nadymają worki podgardzielowe. Ubarwienie z reguły w różnych ochronnych odcieniach zieleni. W czasie godów samce przybierają jaskrawsze barwy. Większość jest wszystkożerna, a nieliczne odżywiają się wyłącznie pokarmem roślinnym. Większość legwanów jest jajorodna, a część jajożyworodna. Jaja w pergaminowatych osłonkach składają do jam w ziemi w liczbie od 1 do 90 sztuk. Zajmują rozmaite środowiska od lasów deszczowych poprzez pustynie. Są wśród nich gatunki naziemne (Dipsosaurus, Cyclura), naskalne (Sauromalus, Ctenosaura, Conolophus), nadrzewne (Iguana, Brachylophus) i jeden gatunek (legwan morski) spędzający większość czasu w wodzie morskiej.

[madohora]

Tradycyjnie do rodziny Iguanidae zaliczano wiele gatunków jaszczurek z kladu Iguania, w większości zamieszkujących obszary obu Ameryk, ale także niektóre gatunki z wysp na Pacyfiku a nawet z Madagaskaru; w obrębie Iguanidae wyróżniano wówczas wiele podrodzin, m.in. Iguaninae, Corytophaninae, Crotaphytinae, Oplurinae, Phrynosomatinae, Polychrotinae i Tropidurinae. Frost i Etheridge (1989) stwierdzili jednak, iż brakuje dowodów na to, że wszystkie te podrodziny tworzą takson monofiletyczny, do którego jednocześnie nie należą agamy i kameleony; z tego powodu zaproponowali, by nazwy Iguanidae używać jedynie w odniesieniu do dawnej podrodziny Iguaninae, a pozostałe podrodziny legwanów podnieść do rangi odrębnych rodzin. Do rodziny Iguanidae należą następujące występujące współcześnie rodzaje.

[madohora]

Późniejsze badania wykazały jednak, że dawne podrodziny Iguanidae sensu lato tworzą monofiletyczną grupę, do której nie należą agamy i kameleony[4]. W związku z tym część naukowców powtórnie zaczęła zaliczać do rodziny Iguanidae wszystkie jej dawne podrodziny; inni jednak uznają, że podział Iguanidae sensu lato na szereg odrębnych rodzin za bardzo się upowszechnił, by od niego odchodzić i proponują, by nadal używać nazwy Iguanidae tylko w odniesieniu do rodzaju Iguana i jego najbliższych krewnych, tj. dawnej podrodziny Iguaninae (na określenie Iguanidae sensu lato autorzy ci używają nazwy Pleurodonta)

[madohora]

W 2008 w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów umieszczono 27 gatunków z tej rodziny, w tym 11 w kategorii CR (krytycznie zagrożone).

[madohora]

Długość ciała do 1,5 m

[madohora]

Teju argentyński, teju czarno-biały (Salvator merianae) – gatunek jaszczurki z rodziny tejowatych (Teiidae), jej największy przedstawiciel. Jaszczurki te zajmują podobne do waranów nisze ekologiczne, co jest przykładem ewolucji konwergentnej.

[madohora]

pyton tygrysi, Python molurus,
wąż z rodziny pytonów;
południowaj Azja; ciało brązowe z rzędami jasnych, ciemno obwiedzionych plam; dł. przeważnie 3 m, maks. do 6 m; prowadzi nocny i naziemny tryb życia, ale chętnie wspina się na drzewa i pływa.

[madohora]

Python – rodzaj węży z rodziny pytonów (Pythonidae).

[madohora]

W samej Europie w ogrodach zoologicznych trzyma się 580 słoni. W północnoamerykańskich ogrodach zoologicznych znajduje się z kolei prawie 300 zwierząt.Organizacja Born Free twierdzi, że wpływ niewoli na zdrowie fizyczne i psychiczne oraz dobrostan oznacza, że ​​większość słoni w europejskich i północnoamerykańskich ogrodach zoologicznych „rozwija i przejawia nienormalne stereotypowe zachowania”

[madohora]

Obejmuje to „kompulsywne kołysanie się, będące konsekwencją długotrwałych uszkodzeń psychicznych”. Ostrzega również, że „rutynowe trzymanie zwierząt na łańcuchach jest nadal praktykowane w niektórych europejskich ogrodach zoologicznych”. Organizacja alarmuje, że urodzone w niewoli słonie w Wielkiej Brytanii żyją średnio zaledwie 20 lat w porównaniu z 50 latami na wolności, podczas gdy 40% młodych słoni w ogrodach zoologicznych umiera przed ukończeniem piątego roku życia. Born Free informuje również, że liczba przetrzymywanych w niewoli słoni wzrosła w ciągu ostatnich 40 lat „poprzez import schwytanych na wolności osobników”.

[madohora]

Fundacja opisuje słonie jako „wysoce inteligentne i społeczne zwierzęta”, które na wolności „wędrują po rozległych obszarach i żyją do 70 lat w złożonych wielopokoleniowych rodzinach i społeczeństwach”. Ogrody zoologiczne nie są w stanie naśladować dzikich siedlisk ani odtwarzać warunków, które umożliwiają im rozwój.

[madohora]

Raport Elephants in Zoos: A Legacy of Shame identyfikuje ogrody zoologiczne jako „konsumentów słoni” i stwierdza, że ​​chwytanie dzikich zwierząt w celu „zniewolenia ich” ma wpływ na stabilność społeczną i ochronę dzikich populacji, co ma poważny wpływ na szersze ekosystemy, których istotną częścią są słonie.

[madohora]

Fundacja Born Free została nazwana na cześć filmu „Born Free” z 1966 roku, który opowiadał historię udanej rehabilitacji młodej lwicy na wolności. Jednak współzałożyciel i prezes wykonawczy Will Travers – którego rodzice zagrali w filmie – mówi, że organizacja charytatywna została założona w wyniku śmierci młodej samicy słonia afrykańskiego w londyńskim zoo w 1983 roku. Słoń o imieniu Pole Pole został przysłany w prezencie z Kenii po tym, jak wraz z rodzicami wystąpił w filmie. Ranny po próbie przeniesienia do innego zoo w Wielkiej Brytanii Polak został uśpiony.

[madohora]

Travers twierdzi, że poszczególne historie są wspierane przez „lawinę danych i analiz” dowodzących, że próby rozmnażania i trzymania słoni w niewoli nie powiodły się – i twierdzi, że próby poprawy warunków społecznych lub zwiększenia rozmiarów wybiegów są nieuzasadnione.

[madohora]

Will Travers dodał: „Słonie nie należą do ogrodów zoologicznych. Słoń, którego smutna śmierć w londyńskim zoo w 1983 roku zapoczątkowała powstanie czegoś, co miało stać się Fundacją Born Free, był tylko kolejną tragiczną statystyką. Bądźmy odważni. Bądźmy odważni. Bądźmy pryncypialni. Zatrzymajmy to teraz.”

[madohora]

Najnowsza aktualizacja Czerwonej Listy Zagrożonych Gatunków IUCN przyniosła bardzo złe wieści dla słoni afrykańskich. Oba gatunki tych dużych ssaków zostały zdegradowane z „wrażliwego” do „zagrożonego”. Afrykański słoń leśny (Loxodonta cyclotis) jest obecnie wymieniony jako krytycznie zagrożony, podczas gdy słoń afrykański (Loxodonta africana) jest uważany za gatunek zagrożony.

[madohora]

„Słonie afrykańskie odgrywają kluczową rolę w ekosystemach, gospodarkach i naszej zbiorowej wyobraźni na całym świecie. Dzisiejsze nowe oceny z Czerwonej Listy IUCN dotyczące obu gatunków słoni afrykańskich podkreślają ciągłą presję, z jaką borykają się te kultowe zwierzęta ”- powiedział w oświadczeniu dr Bruno Oberle, dyrektor generalny IUCN.

[madohora]

Słonie afrykańskie były wcześniej traktowane jako jeden gatunek, ale IUCN oficjalnie uznała, że obecnie składają się z dwóch odrębnych gatunków. Decyzja ta wynika z ostatnich dowodów genetycznych wskazujących, że słonie leśne i sawannowe były genetycznie i najprawdopodobniej fizycznie oddzielone przez około 500 000 lat.

[madohora]

Der Unterkiefer der Elefanten ist kurz und hoch. Der horizontale Knochenkörper wirkt massiv, der aufsteigende Ast ist stark verbreitert. Aus der besonderen Form des Unterkiefers ergibt sich, dass der Kronenfortsatz, eine als Muskelansatzstelle dienende knöcherne Verlängerung des aufsteigenden Astes, weit vorn lagert und etwa über dem (Masse)-Schwerpunkt liegt. Gemeinsam mit dem Gelenkfortsatz ragt er weit auf, so dass sich die Gelenkverbindung mit dem Schädel deutlich oberhalb der Kauebene befindet. Die Symphyse, welche die beiden Unterkieferhälften am vorderen Ende miteinander verbindet, zeigt sich ebenfalls kurz. Gegenüber ursprünglicheren Elefantenformen ist der Unterkiefer der heutigen Vertreter somit auffallend gestaltet. Bei ersteren war er noch deutlich gestreckter, besaß eine lange Symphyse, an der sich seitlich die Zahnfächer der Unterkieferstoßzähne anschlossen

[madohora]

Zahlreiche der elefantentypischen Merkmale an Schädel und Unterkiefer sind auf eine Umstrukturierung im Kauapparat zurückzuführen, welche die Kürzungen in Schädellängsrichtung hervorrief. Der Kauapparat ist auf horizontale Vor- und Rückwärtsbewegungen spezialisiert. Andere frühere Rüsseltierlinien benutzten dagegen vor allem seitlich orientierte Mahlbewegungen.

[madohora]

Die Hoden der männlichen Tiere haben eine Länge von 17 und eine Breite von 15 cm, ihr Gewicht variiert zwischen 1,36 und 3,18 kg. Sie liegen in der Bauchhöhle zwischen und leicht hinter den Nieren.[60] Der Penis ist gut entwickelt und muskulös, er wiegt rund 49 kg bei einer Länge von 100 cm und einem Durchmesser von 15 cm. Eine Penisvorhaut ist gut ausgebildet, der Ausgang der Harnröhre hat einen Y-artigen Verlauf mit der Gabelung zum Rücken zeigend. Der Musculus levator penis ist gedoppelt, beide Stränge vereinen sich rückenseitig auf dem Corpus cavernosum penis und sind wohl dafür verantwortlich, dass der Penis im erigierten Zustand einen S-förmigen Verlauf mit der Spitze nach oben aufweist. Dies ist behilflich, um den Penis beim Paarungsakt in der bauchseitig, zwischen den Hinterbeinen liegenden Vulva der weiblichen Tiere einzuführen.[61] Die deutliche Vorverlagerung der Vulva beim weiblichen Tier zwischen die Hinterbeine ist auf den stark verlängerten Urogenitaltrakt zurückzuführen, der bis zu 130 cm lang wird und rund die Hälfte der Länge des gesamten Genitaltraktes ausmacht. Die Öffnung der Vulva ist zwischen den Beinen verlängert. Die Klitoris besitzt eine Vorhaut und zeigt mit rund 50 cm eine langgestreckte Gestalt. Der Uterus der weiblichen Tiere ist zweihörnig, die Hörner ziehen lang aus, während der Uteruskörper mit rund 15 cm Länge relativ kurz bleibt. Der gefaltete Gebärmutterhals wird ebenfalls rund 15 cm lang und ist auffallend konisch geformt. Im Gegensatz zu den meisten anderen Säugetieren befindet sich das Gesäuge bei den Elefantenkühen wie bei den Primaten und Seekühen zwischen den Vorderextremitäten.

[madohora]

Sowohl der Afrikanische als auch der Asiatische Elefant besitzen einen Chromosomensatz von 2n = 56. Beim Afrikanischen Elefanten besteht der diploide Karyotyp aus 25 acrocentrischen/telocentrischen Paaren sowie zwei metacentrischen/submetacentrischen Paaren. Demgegenüber hat der Asiatische Elefant ein acrocentrisches Paar weniger und ein submetacentrisches Paar mehr. In beiden Arten ist das X-Chromosom groß und submetacentrisch, das Y-Chromosom klein und acrocentrisch. Unterschiede bestehen darin, dass beim Asiatischen Elefanten das entsprechende männliche Geschlechtschromosom etwas größer ist und deutlichere G-Banden aufweist als beim Afrikanischen Elefanten.

[madohora]

Elefanten sind heute in Asien und Afrika verbreitet. Das natürliche Vorkommen des Asiatischen Elefanten erstreckte sich früher vom östlichen über das südöstliche bis zum südlichen Asien, möglicherweise auch durchgängig bis zum westlichen Teil des Kontinents. Heute ist es stark fragmentiert und beschränkt es sich auf den indischen Subkontinent sowie auf einzelne Teile Hinterindiens, auf Sri Lanka sowie einige der großen Sundainseln beziehungsweise den südlichsten Bereich Chinas. Die Tiere bewohnen sowohl offenere Landschaften als auch waldreichere Gebiete. Der Afrikanische Elefant besiedelte einst nahezu den gesamten afrikanischen Kontinent, heute tritt er ebenfalls in stark zersplitterten Habitaten südlich der Sahara auf. Die nördliche Verbreitungsgrenze befindet sich im Süden des Sudans. Von hier dehnt sich der Lebensraum über Ost- und Westafrika bis nach Südafrika aus. Er bewohnt eine Vielzahl von verschiedenen Lebensräumen wie Savannen, tropische Regenwälder und wüstenartige Gebiete. Der Waldelefant lebt wiederum in den Regenwäldern West- und Zentralafrikas.

[madohora]

Die verschiedenen Elefantengruppen nutzen Aktionsräume, deren Größe in der Regel vom Nahrungsangebot der entsprechenden Region abhängig ist. Sie sind umso kleiner, je feuchter und vegetationsreicher die Umgebung ist. In bewaldeten Gebieten umfassen sie häufig nur einige Dutzend bis hunderte Quadratkilometer, dehnen sich aber in wüstenartigen Landschaften auf über zehntausend Quadratkilometer aus. Zumeist schließen die Aktionsräume verschiedene Landschaftstypen ein, die jeweils nach Bedarf aufgesucht werden. Innerhalb ihrer Aktionsräume wandern die Elefantengruppen auf der Suche nach Nahrungsquellen umher. Die zurückgelegten Entfernungen sind meist gering, vielfach nur wenige Kilometer am Tag. Das Wanderungsverhalten kann aber durch äußere Umstände stark beeinflusst werden, etwa durch die Anwesenheit menschlicher Siedlungen und Nutzungsareale. Über das Jahr gesehen überwinden Elefanten aber Entfernungen von teils mehreren tausend Kilometern. An vielfach begangenen Wegen bilden sich dann sogenannte Elefantenstraßen, die über lange Zeit bestehen können und mitunter auch von anderen Tierarten genutzt werden.

[madohora]

Das Zusammenleben innerhalb der Gruppe und zwischen den einzelnen Familiengruppen ist in der Regel friedlich und kooperativ. Die Kommunikation untereinander verläuft über verschiedene optische Signale, taktile und chemische Reize sowie Lautgebungen. Wichtige Elemente für die visuelle Kommunikation sind der Rüssel und die Ohren sowie variierende Kopf- und Körperstellungen, häufig auch in unterschiedlichster Kombination miteinander. So drückt etwa ein hoch oder niedrig gehaltener Kopf dominantes oder unterwürfiges Gebaren aus. Sich aus Konfliktsituationen ergebende Kämpfe verlaufen hochritualisiert, Ausnahmen stellen hier Bullen in der Musth dar, bei denen Kämpfe mitunter lebensbedrohlich sein können. Auch für die taktile Kommunikation spielt der Rüssel eine zentrale Rolle, etwa beim komplexen Begrüßungsritual verwandter Familiengruppen. Die chemische Kommunikation beinhaltet Urin- und Kotmarken sowie die Sekrete der Temporal- beziehungsweise der Zwischenzehendrüsen. Sie ist dabei mitunter sehr zielgerichtet, da die enthaltenen Pheromone teilweise nur auf sexuell aktive Individuen stimulierend wirken.Andererseits unterscheiden die Mitglieder einer Familiengruppe anhand des Geruchs mehrere dutzend enger und entfernter verwandter Tiere und auch artfremde Lebewesen.

[madohora]

Loxodonta erreichte im Pliozän und im Pleistozän eine weite Verbreitung in Afrika, Fossilbelege liegen vom Norden über den Osten bis zum Süden vor. Zunächst trat Loxodonta adaurora in Erscheinung, eine Form ähnlich den heutigen Afrikanischen Elefanten, aber noch mit niedrigen Backenzähnen. Die Tiere bewohnten Mosaiklandschaften, bedeutende Fundstellen mit Resten der Art liegen aus dem Awash- und dem Omo-Gebiet in Äthiopien, aus Kanapoi oder vom westlichen Turkanasee in Kenia vor. Ähnlich alt wie Loxodonta adaurora ist Loxodonta exoptata. Im Unterschied zu ersterer Art hatte letztere höhere Zahnkronen und mehr Zahnlamellen auf den Backenzähnen. Das Verbreitungsgebiet der beiden Formen war relativ ähnlich, zusätzlich drang Loxodonta exoptata bis in das zentrale Afrika vor, wie Funde aus Koro-Toro im Tschad zeigen. Loxodonta atlantica trat wiederum hauptsächlich im Oberen Pliozän und im Pleistozän sowohl in Nord- wie auch in Südafrika auf. Die Form lässt eine starke Spezialisierung erkennen mit extrem hochkronigen Molaren und einer höheren Anzahl an Lamellen als bei jedem anderen Gattungsvertreter. Dies verweist auf eine überwiegend grasfressende Ernährung. Der heutige Afrikanische Elefant ist erstmals im Altpleistozän belegbar, zu nennen wäre hier wiederum das Awash-Gebiet. Abweichend dazu verfügt der Waldelefant über keinen Fossilnachweis. Bemerkenswert ist des Weiteren, dass Loxodonta im Gegensatz zu anderen Elefantenformen bisher nicht außerhalb Afrikas dokumentiert wurde.

[madohora]

Die Gattung Palaeoloxodon, die mit den Afrikanischen Elefanten nahe verwandt ist, entstand ebenfalls in Afrika, wo sie sich im Verlauf des Unteren Pliozän herausbildete. Ihre Vertreter entwickelten sehr früh hochkronige Zähne mit bis zu 19 Schmelzlamellen auf dem letzten Mahlzahn, was als Anpassung an das zunehmend trockener werdende Klima in Afrika anzusehen ist. Frühe Vertreter in Afrika werden zur Art Palaeoloxodon eokorensis gezählt. Eingeführt wurde die Form anhand von Zähnen aus Kanapoi in Kenia (eine ursprünglich noch ältere angenommene Art aus Ostafrika, Palaeoloxodon nawataensis, ist heute nicht mehr anerkannt[132]).[149] Palaeoloxodon war im Verlauf des Pliozäns und des Pleistozäns eine der dominanten Elefantenformen Afrikas. Hierzu gehört auch das riesige Palaeoloxodon recki, das beispielsweise an bedeutenden Fundstellen wie Olorgesailie oder Olduvai nachgewiesen ist. Die Art bestand über einen langen Zeitraum vom ausgehenden Pliozän bis zum Mittelpleistozän und wurde in Afrika dann durch Palaeoloxodon jolensis abgelöst. Letzterer hielt sich noch bis in den Übergang vom Mittel- zum Oberpleistozän, wie junge Funde unter anderem aus der Kibish-Formation von Natodomeri im nördlichen Kenia anzeigen. Prinzipiell bisher nur über Zähne überliefert, verweist deren hochkroniger Bau und zusätzlich vorgenommene Isotopenanalysen auf eine überwiegend grasfressende Lebensweise.[154] Palaeoloxodon erreichte im Pleistozän auch Eurasien, von wo mit dem gleichfalls sehr großen Palaeoloxodon antiquus (Europäischer Waldelefant) der bekannteste Vertreter überliefert ist. Dessen Verbreitungsgebiet umspannte große Areale Europas und des westlichen Asiens. Eine bedeutende Fundkollektion liegt mit mehreren vollständigen Skeletten aus dem Geiseltal vor.[155] Die hauptsächliche Nahrung bestand aus gemischter weicher und harter Pflanzenkost,[156] dementsprechend kam die Art in den Gebieten nördlich der Alpen weitgehend nur während der Warmzeiten des Mittel- und Jungpleistozäns vor. Weiter östlich, in Zentral- und Südasien, wurde der Europäische Waldelefant vom (eventuell konspezifischen) Palaeoloxodon namadicus ersetzt. Vom Europäischen Waldelefanten stammen einige Zwergelefanten ab, die im Verlauf des Pleistozäns verschiedene Inseln des Mittelmeers besiedelten. Genannt seien hier stellvertretend Palaeoloxodon falconeri (Sizilianischer Zwergelefant) von Sizilien und Malta, Palaeoloxodon tiliensis von der Insel Tilos sowie Palaeoloxodon cypriotes von Zypern.

[madohora]

Neben Mammuthus subplanifrons war in Afrika noch Mammuthus africanavus präsent, letzteres beschränkte sich aber weitgehend auf das Pliozän des nördlichen und zentralen Afrikas.[132] Spätestens vor rund 3 Millionen Jahren erreichten die Mammute auch das eurasische Gebiet. In der Regel werden diese ältesten Vertreter der Mammute außerhalb Afrikas mit Mammuthus meridionalis (Südelefant) assoziiert, alternativ besteht auch die Möglichkeit einer stärkeren Aufsplitterung der Frühformen, die dann unter den Bezeichnungen Mammuthis rumanus und Mammuthus gromovi geführt werden. Unterschiede finden sich unter anderem in der Anzahl der Schmelzlamellen. Zu den frühesten Funden in Eurasien zählen einige Zähne von Cernătești in der Kleinen Walachei in Rumänien, andere nur wenig jüngere Fundstellen liegen im zentralen Italien und in England.[158][159] Innerhalb der eurasischen Mammut-Linie bildete sich zunächst Mammuthus trogontherii (Steppenmammut) heraus, das weitgehend während des frühen und mittleren Abschnitts des Pleistozäns lebte und mit einer Schulterhöhe von 4,5 m zu den größten Rüsseltiervertretern gehört.[14] Die Terminalform wird durch Mammuthus primigenius (Wollhaarmammut) repräsentiert, welches die Charakterform der kaltzeitlichen eurasischen Offenlandschaften darstellt. Sie werden als Mammutsteppe bezeichnet und beherbergten den sogenannten Mammuthus-Coelodonta-Faunenkomplex, dem als weitere namensgebende Form das Wollnashorn angehörte.[25] Als Hinweise auf diese kaltzeitliche Lebensgemeinschaft und die weit nördliche Verbreitung des Wollhaarmammuts werden noch heute gelegentlich Eismumien der Tiere im sibirischen Dauerfrostboden gefunden, die zum Teil eine hervorragende Weichteilerhaltung besitzen. Aufgrund der Anpassungen des Wollhaarmammuts an die unwirtlichen Bedingungen der Kaltzeiten gilt die Art als am stärksten spezialisierter Elefantenvertreter. Dies drückt sich unter anderem in den Backenzähnen mit ihren extrem hohen Zahnkronen und der großen Anzahl an Schmelzlamellen aus, die mitunter mehr als dreißig umfassten. Das Wollhaarmammut überquerte im Oberpleistozän auch die Beringstraße und besiedelte weite Teile von Nordamerika. Bereits zuvor hatte dies der Südelefant oder das Steppenmammut bewältigt und sich vor 1,5 bis 1,3 Millionen Jahren in Nordamerika ausgebreitet. Dort entstand mit Mammuthus columbi (Präriemammut) eine eigenständige Linie.[18][160] Im Verlauf des Oberen Pleistozäns überschnitten sich in Nordamerika die Verbreitungsgebiete von sowohl Wollhaar- als auch Präriemammut und es kam gelegentlich zur Vermischung.[140][141] Ähnlich wie bei Palaeoloxodon entstanden innerhalb der Mammuthus-Linie einzelne Zwergformen, darunter etwa Mammuthus creticus von Kreta, Mammuthus lamarmorai von Sardinien und Mammuthus exilis auf den kalifornischen Kanalinseln.

[madohora]

Die Gattung Elephas als nächstverwandte Form der Mammute ist vergleichsweise spät erstmals nachweisbar. Frühe Funde fallen in das ausgehende Pliozän und kamen in den Siwaliks in Südasien zu Tage. Sie gehören der Art Elephas planifrons an. Diese wurde dann zu Beginn des Unterpleistozäns durch Elephas hysudricus ersetzt, der von Süd- bis nach Westasien vorkam. Andere Vertreter wie Elephas platycephalus traten zu diesem Zeitpunkt ebenfalls auf, sind aber bisher äußerst selten nachgewiesen. Der heutige Asiatische Elefant ist erstmals gesichert aus dem Oberpleistozän belegt, einzelne Funde verweisen eventuell schon auf das Mittelpleistozän. Die Malaiische Inselwelt beherbergte mit Stegoloxodon eine eigene Form, dessen Zähne ein wenig an die der Afrikanischen Elefanten erinnern. Es handelt sich um eine Zwergform, von der aber bisher nur wenige Fossilmaterial von Sulawesi und Java bekannt ist.

[madohora]

Über das Verschwinden der verschiedenen Elefantenformen im Laufe der Stammesgeschichte liegen aufgrund des teils wenig ergiebigen Fossilberichts nur vereinzelte Informationen vor. Dies betrifft vor allem die Vertreter des afrikanischen sowie des süd- und südostasiatischen Raumes. Vergleichsweise gut ist dagegen das Aussterben einzelner Elefantenarten (und anderer Rüsseltiergruppen) im Übergang vom Pleistozän zum Holozän untersucht wie etwa verschiedener Angehöriger der Gattungen Mammuthus und Palaeoloxodon, deren Entwicklungslinien vollständig erloschen. In Eurasien verschwand das Wollhaarmammut im Zeitraum von etwa 12.300 bis 8700 Jahren vor heute. Der Rückzug der Art erfolgte dabei wohl von West nach Ost, da die letzten Daten des Auftretens in Westeuropa durchschnittlich älter sind als im nordöstlichen Asien. Im festländischen Teil Nordasiens, etwa auf der Taimyrhalbinsel, hielt sich das Wollhaarmammut bis in das Untere Holozän. Eine kleine Population überlebte auf der Wrangelinsel noch bis in das Mittlere Holozän vor 3700 Jahren.[165] Eine weitere weit ins Holozän überlebende Gruppe war auf den Pribilof-Inseln vor der Küste Alaskas heimisch und trat dort bis um 5700 Jahre vor heute auf. Die jüngsten Daten für das Präriemammut in Nordamerika dagegen liegen zwischen 11.400 und 9300 Jahren vor heute, die von Mammuthus exilis bei rund 11.000 Jahren.

[madohora]

Heute ist der Asiatische Elefant in rund einem Dutzend Ländern in Süd-, Südost- und Ostasien heimisch, der Afrikanische Elefant bewohnt rund drei Dutzend Länder im Afrika südlich der Sahara. Das Vorkommen des Waldelefanten in Zentral- und Westafrika ist dagegen wenig untersucht. Im südlichen Asien deckt sich das Vorkommen des Asiatischen Elefanten teilweise mit der höchsten Besiedlungsdichte des Menschen. Mehrere Länder mit Elefantenpopulationen wiederum gehören zu den ärmsten der Welt. Insbesondere durch die zunehmende Einengung der Lebensräume der Elefanten kommt es immer wieder zu Konflikten mit lokal ansässigen Menschen. Erfasst werden diese durch die „Human-Elephant-Conflict“-Statistik (HEC).[233] Dabei stehen die Elefanten bedingt durch ihre Körpergröße und soziale Lebensweise und den daraus resultierenden Platz- und Nahrungsbedarf häufig in Konkurrenz um Nahrungsressourcen zum Menschen. Dies führt beispielsweise zu Plünderung von Feldern oder zur übermäßigen Nutzung von Wasserquellen in trockenen Gebieten durch Elefanten. Außerdem sind Elefanten vergleichbar dem Menschen befähigt, starken Einfluss auf ihre unmittelbare Umgebung zu nehmen (ecosystem engineering). Die sich daraus ergebenden Konflikte führen nicht nur zu wirtschaftlichem Schaden der betroffenen Menschen, sondern können im Extremfall auch einen tödlichen Ausgang haben. Nach Schätzungen sterben allein in Indien jährlich zwischen 150 und 400 Menschen bei Zusammenstößen mit Elefanten, bis zu 500.000 Familien sind zusätzlich durch Schäden bei Feldplünderungen betroffen. Für Sri Lanka liegt die Anzahl der getöteten Menschen bei jährlich bis zu 70, während in Kenia zwischen den Jahren 2010 und 2017 rund 200 Menschen ihr Leben verloren. Andererseits werden jährlich mehrere hunderte bis tausende Elefanten durch Menschen getötet – vielfach durch Bauern, die ihre Felderträge schützen wollen, oder als Vergeltung für menschliche Todesopfer. Weitere Tiere sterben durch die Auswirkungen menschlicher Auseinandersetzungen, etwa durch Landminen. Im zusätzlichen Maße kommt noch die Wilderei hinzu. Im Jahr 2009 wurde die Zahl der für den Elfenbeinhandel in Afrika gewilderten Elefanten auf 38.000 Tiere pro Jahr geschätzt.

[madohora]

Ostatnie większe bitwy z wykorzystaniem słoni stoczono w XVIII wieku, w małych lokalnych konfliktach brały udział jeszcze na początku wieku XIX. Później militarne zastosowanie słoni ograniczało się do przenoszenia zaopatrzenia dla wojska. W ten sposób wykorzystywano je aż do II wojny światowej, szczególnie w ciężkim dla wojskowych pojazdów terenie

[madohora]

Wieża zbudowana była z drewna, słonie dowodzących miały często przytwierdzony dach przeciwsłoneczny. Wieżę mocowano do słonia pasami lub łańcuchami, przeprowadzano 1 lub 2 pod brzuchem słonia, na piersi mocowano łącznik pasów przechodzących wokół szyi i pod brzuchem. Zwykle prowadzono jeszcze pas na zadzie słonia. Pod wieżą umieszczano grubą warstwę materiału dla wygody zwierzęcia. Czasem do wieży opancerzonych słoni mocowano kolce utrudniające wspięcie się atakujących.

[madohora]

Tygrys syberyjski zamieszkuje pasmo górskie Sichote-Aliń oraz dolinę rzeki Amur (południowo-zachodnie krańce Rosji i północno-zachodnie Chin). Obszar występowania tygrysa syberyjskiego charakteryzuje się klimatem umiarkowanym chłodnym. Na tym terenie występują lasy iglaste oraz mieszane.

[madohora]

Ma potężne i ostre jak brzytwa pazury oraz silne ciało, dlatego znajduje się na szczycie łańcucha pokarmowego. A zjada niemal wszystko – najchętniej jelenie i dziki, ale poluje też na ryby, ptaki, a nawet inne drapieżniki, takie jak lamparty i niedźwiedzie. Za jednym razem może zjeść nawet 35 kg mięsa. Najchętniej poluje w nocy, a swoją ofiarę najczęściej bierze z zaskoczenia.

[madohora]

Na terenie naszego kraju niegdyś niedźwiedzie brunatne były dość powszechnymi zwierzętami. Zamieszkiwały każdy większy kompleks leśny, bogaty w jakiekolwiek źródło pokarmu nadające się do zjedzenia. Prawdziwy kryzys przyszedł w XVI i XVII wieku, kiedy to można było dowoli polować na te drapieżniki. Ostatni niedźwiedź brunatny zamieszkujący centralną Polskę zginął pod koniec XVII wieku w lasach bedońskich. Jednak od pewnego momentu, w XXI wieku coś się zaczęło poprawiać. Mimo tego, że polskie populacje niedźwiedzi brunatnych – tatrzańska i bieszczadzka – są od siebie odizolowane i praktycznie w ogóle nie krzyżują, co może stanowić pewien problem, a w konsekwencji prowadzi do osłabienia puli genów. Jednak z roku na rok z niedźwiedziami brunatnymi jest lepiej. Według danych zebranych przez Regionalną Dyrekcję Lasów Państwowych w Krośnie w roku 2015, tylko pasmo Bieszczadów zamieszkuje 180 osobników. Dla porównania w latach 1950-1970 szacowano, że polskie pasma górskie regularnie odwiedza 14-16 niedźwiedzi brunatnych.

[madohora]

długość ciała samca do 2,4 m, ogona ok. 95 cm, wysokość w kłębie ok. 1,2 m, masa do 250 kg, samica mniejsza; budowa muskularna, duża głowa; sierść krótka, płowa, grzywa samca ciemniejsza; na końcu ogona kitka włosów i rogowy kolec; poluje głównie na kopytne, także padlinożerny; dojrzałość płciową osiąga w 3 roku życia, ciąża trwa 100–119 dni, w miocie 1–6 młodych; żyje ok. 15 lat, w ogrodach zoologicznych do 25; w poligamicznych grupach zamieszkuje stepy i sawanny Afryki na południu od Sahary oraz północno-zachodnie Indie.

[madohora]

Na początku przytoczę kilka liczb: masa ciała 190-550 kg, ale najczęściej 200-290 kg, tyle właśnie ważą ofiary lwów. Robi wrażenie, prawda? Żeby upolować taką zdobycz, trzeba wykazać się naprawdę ogromnymi umiejętnościami łowieckimi, a także posiadać niezwykłe wyposażenie, które umożliwia pochwycenie ofiary. Zanim o anatomii, najpierw skupmy się na samych ofiarach tych zwierząt. Kiedy i jakie zwierzęta padają ich „łupem”? Czy lwy potrafią zrobić szybki rachunek zysków oraz strat wynikających z polowania? Czy pory roku mają wpływ na rodzaj wybieranych ofiar? Zacznę od końca. Pora roku ma wpływ na to, co lwy jedzą. Inne zwierzęta upolują w porze suchej, a inne w porze deszczowej. Właśnie takie postępowanie wynika z pewnego rachunku zysków oraz strat. Otóż lwy polują na te ofiary, których w danym okresie, w danym miejscu jest najwięcej, a co za tym idzie, ofiary jakie najłatwiej upolować. Lew afrykański zanim przystąpi do ataku, obserwuje stado i wypatruje w nim najsłabszego osobnika, by następnie oddzielić go od reszty, a potem dokończyć „dzieła”. Jednak wcale to tak prosto nie działa. Wiele gatunków wytworzyło swego rodzaju systemy obronne oparte na całym spektrum zachowań, pewnej hierarchii oraz dźwiękach i obserwacji otoczenia. Przez to polowanie staje się o wiele trudniejsze, jeśli któryś z członków stada w porę zauważy zagrożenie. Wtedy lew afrykański staje przed ogromnym wyzwaniem, i nie zawsze to wyzwanie kończy się sukcesem w postaci zdobyczy. Zwierzęta swoje postępowanie wobec lwa oparły na kilku strategiach – unikanie kontaktu, obrona bezpośrednia, maskowanie, ucieczka oraz, jak to określił Hayward i wsp., mobbing na drapieżniku. Zastosowanie odpowiedniej strategii zależy oczywiście od gatunku bądź grupy zwierząt, a także środowiska w jakim ma miejsce sytuacja.

[madohora]

15 II. Ochrona przed nadmierną transpiracją. (Wyparowywanie wody). Woda jest niezbędnym czynnikiem w życiu rośliny, co tłumaczy też najważniejszą jej troskę, leżącą w wchłanianiu wody systemem korzeniowym, oraz w zrównoważeniu wy parowywania. Kscrofity, (rośliny wytrzymałe na suszę), rosnące bądź na glebie skalistej, piasczystcj, bądź w okolicach o rzadkich opadach, oraz halofity, t. j. rośliny rosnące na glebie mokrej o dużej zawartości soli; którym to roślinom normalne pobie ranie wody jest utrudnione, chronią się przed jej nadmierną utratę zmniejszaniem blaszek liściowych, gęstym uwłosie- niem, sukkulemcją, spłaszczeniem ogonków liściowych, piono wym układem liści, czasowem zawijaniem listek i t. p

[madohora]

Potoczna nazwa rosiczki drosera, wywodzi się z języka greckiego od słowa drosos – rosa lub droseros – co znaczy zwilżony rosą. Wiąże się to z tym, że krople pojawiające się na włoskach gruczołowych wyglądają właśnie jak krople rosy.

[madohora]

Zwierzyniec, to wdzięczne i rozległe pole studjów dla malarzy i rzeźbiarzy. Ody spojrzymy na obrazy zwierząt, oprócz domowych, dawnej średniowiecznej szkoły, to nie jednokrotnie trudno odróżnić lwa od dużego pudla. Malarz, nie mając przed oczyma żywego okazu, dopomagał sobie fan tazją, wchodząc w ten sposób w sprzeczność z rzeczywisto ścią. Najpiękniejsze obrazy i rzeźby zwierząt ostatniej doby powstały i powstają dzięki zwierzyńcom

[madohora]

Ogrody zoologiczne eksponują przeważnie zwierzęta z wielu różnych grup systematycznych, pochodzących z różnych siedlisk i stref klimatycznych. Niektóre ogrody specjalizują się niemal wyłącznie w utrzymywaniu zwierząt związanych z określonym siedliskiem bądź obszarem kuli ziemskiej. Należą do nich akwaria publiczne eksponujące gatunki zwierząt słodkowodnych i morskich, m.in. ryby (rekiny, ryby raf koralowych), żółwie wodne, bezkręgowce (ośmiornice, małże, rozgwiazdy), ssaki morskie (foki, delfiny) i ptaki morskie (pingwiny) oraz rozległe parki safari eksponujące gatunki zwierząt z charakterystyczne dla sawanny afrykańskiej, jak np. żyrafy, zebry, nosorożce, słonie, hipopotamy, lwy, antylopy oraz strusie.

[madohora]

Dla orjentacji zwiedzających służą oryginalne tabliczki własnej koncepcji, rozsiane bogato po całym ogrodzie. Ta bliczki te na żelaznych nóżkach, w blaszanem obramowaniu i oszklone, zawierają napisy kilkujęzykowe, podają rodzinę do jakiej dana roślina należy, oraz kraj, skąd pochodzi. Pomy słowe te tabliczki są bardzo praktyczne, trwałe, napisy nie JO zamakają, często je zmieniać można, gdyż są pisane tuszem na kartonie — a wreszcie pięknie wyglądają. Cena jednej tabliczki wynosi 3 złote

[madohora]

lew, Panthera leo,
ssak drapieżny z rodziny kotowatych. Występuje w Afryce, na południe od Sahary, i w północno-zachodnich Indiach (podgatunek P.l. persica, jedna populacja, ok. 300 osobników na półwyspie Kathijawar);
długość ciała samca do 2,4 m, ogona ok. 95 cm, wysokość w kłębie ok. 1,2 m, masa do 250 kg, samica mniejsza; budowa muskularna, duża głowa; sierść krótka, płowa, grzywa samca ciemniejsza; na końcu ogona kitka włosów i rogowy kolec; poluje głównie na kopytne, także padlinożerny; dojrzałość płciową osiąga w 3 roku życia, ciąża trwa 100–119 dni, w miocie 1–6 młodych; żyje ok. 15 lat, w ogrodach zoologicznych do 25; w poligamicznych grupach zamieszkuje stepy i sawanny Afryki na południu od Sahary oraz północno-zachodnie Indie.

[madohora]

Hiena cętkowana nie cieszy się popularnością wśród ludzi jako padlinożerca. Przy znalezionym trupie gromadzą się zwykle liczne osobniki, nawet hieny pręgowanej, która w innych przypadkach nie spotyka się ze swymi pobratymcami. Ponieważ na terenie występowania hien padliny jest zwykle dużo, nie muszą one samodzielnie atakować i zabijać, jednak niektóre populacje żyją przede wszystkim z łowów na grubego zwierza: powalają najokazalsze antylopy, zebry, a nawet żyrafy i bawoły oraz chore i słabe lwy! Ścigane zwierzę oddzielają od stada, atakują i zabijają ugryzieniem w brzuch. Zawsze gotowe do walki w obronie łupu, potrafią przegonić nawet lwy i pantery. Ich ofiarami są często również drobniejsze gatunki, m. in. owce - podchodzą niekiedy do zagród chłopskich i porywają jagnięta, jednak najmniejszy ruch lub hałas wywołuje ich ucieczkę.

[madohora]

Wyjec płaszczowy jest gatunkiem poligamicznym. Rozród trwa cały rok. Samica do rozrodu przystępuje co dwa lata. Ciąża trwa 6 miesięcy. Samica rodzi jedno młode. Młode po urodzeniu waży 0,4 kg. Opiekę nad młodym pełni wyłącznie samica. Młode usamodzielniają się po 18 miesiącach i opuszczają grupę rodzinną. Samice dojrzałość płciową osiągają w trzecim roku życia. Samce dojrzewają również trzecim roku życia ale do rozrodu przystępują dopiero w wieku 6 lat. Samce na wolności żyją do 7 lat. Samice żyją dwa razy dłużej od samców, do 12 lat. Wyjec płaszczowy w niewoli żyje do 24 lat.

[madohora]

Samice lisa rudego, po ciąży trwającej 2 miesiące, wydają na świat w dobrze ukrytej norze 4-8 młodych. W wieku jednego miesiąca szczenięta zaczynają bawić się na powierzchni ziemi i zjadają pokarm przynoszony przez rodziców. W wieku 8 tygodni opuszczają norę i rozpoczynają samodzielne polowania. stopniowo młode są coraz mniej tolerowane przez osobniki dorosłe i w wieku 4 miesięcy odchodzą, aby objąć w posiadanie własne terytoria.

[madohora]

[madohora]

Królik pierwotnie występował na Półwyspie Iberyjskim i w północno -zachodniej Afryce. Jednak już we wczesnym średniowieczu został przeniesiony do środkowej Europy, a potem rozprzestrzenił się niemal na cały świat. Jest gatunkiem pospolitym, w niektórych krajach (np. Australia) tak licznym, że stanowiącym konkurencję pokarmową dla miejscowych zwierząt dzikich i hodowlanych. W Polsce można go spotkać w części południowo -zachodniej, zachodniej i środkowej.

[madohora]

Bardziej zaawansowanymi ewolucyjnie żółwiami były Paleochersis żyjący w późnym triasie oraz Australochelys żyjący na przełomie późnego triasu i wczesnej jury – wykazywały one cechy prymitywne właściwe dla Proganochelys oraz szereg cech typowych dla gatunków współczesnych. W tym okresie żółwie zróżnicowały się na dwa współczesne podrzędy różniące się miedzy sobą budową czaszki i szkieletu – żółwie bokoszyjne (Pleurodira) z najstarszym znanym przedstawicielem Proterochersus z późnego triasu oraz żółwie skrytoszyjne (Cryptodira) z Glyptops z późnej jury.

[madohora]

Między działkami ogrodu botanicznego umieszczony jest basen rozmiarów 4X3 m. Stale tryskający wodotrysk od świeża wodę, w której pływają złote rybki, (Carassius au.a- tus) i zwyczajne.

[madohora]

Jest też w zwierzyńcu sześć owadożernych, niewinnych i bojaźliwych jeży pospolitych, (Erinaceus eiuopaeus).

[madohora]

jeż, Erinaceus,
rodzaj ssaków z rodziny jeżowatych;
długość ciała do 30 cm, ogona do 5 cm; włosy strony grzbietowej i boków przekształcone w białobrunatne kolce, długości do 3 cm; napadnięty kuli się, chowając głowę i kończyny pod osłonę kolców; zimę przesypia; w ciągu roku 1–2 mioty, po 2–10 młodych; żywi się owadami, ślimakami, płazami, gadami, ptasimi jajami i drobnymi ssakami; zamieszkuje skraje lasów i zarośla znacznej części Eurazji; pożyteczny; w Polsce 2 gatunki: jeż wschodni (E. concolor) i jeż zachodni (E. europaeus).

[madohora]

Gnieździ się na drzewie. Oboje partnerzy budują gniazdo z gałęzi, bądź zajmują gniazda innych ptaków (czapli, kormoranów). Samica składa 2-3 żółte, ciemno nakrapiane jaja. Czas wysiadywania wynosi około miesiąca. Młode opuszczają gniazdo po sześciu tygodniach. Opiekę nad potomstwem pełnią obydwoje rodzice. Dojrzałość płciowa osiąga w drugim bądź trzecim roku życia

[madohora]

Żywi się zwierzętami kręgowymi, a także owadami, padliną i odpadkami. Pokarm chwyta w powietrzu, na ziemi oraz wodzie.

[madohora]

Dziewięć myszołowów zwyczajnych, (Buteo buteo), — w tern dwa całkiem młode z Podhala. Myszołów to ptak pożyteczny, godzien ochrony,^ i o tern przeważnie myśliwi wiedzieć powinni. Żywi się głównie gryzoniami, które niszczą gospodarstwa rolne, jak: myszy, chomiki, szczury i t. p.

[madohora]

Od lat trwa spór pomiędzy myśliwymi, a ornitologami dotyczący szkodliwości/pożyteczności myszołowa - faktem jest, że jeśli chodzi o zwierzynę łowną, jest on w stanie upolować jedynie osłabione osobniki, a tzw. redukcyjne odstrzały jakichkolwiek ptaków drapieżnych są zdaniem przyrodników niedopuszczalne, ponieważ przeciętny myśliwy nie odróżnia poszczególnych gatunków.

[madohora]

trzymuje mrozy nasze. Dwa puhacze, (Bubo ignavus). Największa i najpiękniej sza sowa uszata, mocarz nocy. Ptak dziś rzadki i z tego 19 wodu - pomimo jego szkodliwości - należy ^ chronić Schwytany zamłodu, łatwo się oswaja i daje przyuczyć do polowania. W klatce siedzi zadumany a za zbliżeniem się obcej osoby stroszy pióra, obraca oczyma stizela dziobek

[madohora]

Kukułka popielata (Cueulus canorus), na pierwszy rzut oka podobna do krogulca. Własnego gniazda nigdy nie ściele, a jajeczka podrzuca w cudze gniazda. Ptak to lękliwy i nie- towarzyski. Zjadając żarłocznie szkodliwe kosmate gąsienice, chrabąszcze etc., jest przez to pożyteczna. Jest ptakiem przelotnym bawiącym u nas nie dłużej niż trzy miesiące.

[madohora]

kukułka, gżegżółka, Cuculus canorus,
ptak leśno-parkowy, jedyny krajowy przedstawiciel z rzędu kukułkowych;
długość ok. 35 cm; popielatołupkowa, spodem biała, w pręgi; „kukanie” jest śpiewem samca; samica podrzuca jaja do gniazd innych gatunków; owadożerna; półkula północna.

[madohora]

[madohora]

Zajęcia odbywają się w zespołach liczących od 10 do maksymalnie 20 osób.

[madohora]

Najważniejszym przychówkiem 2022 r. były trzy rosomaki tundrowe – pierwszy w historii miot tego gatunku, który przyszedł na świat w polskim ogrodzie zoologicznym. Trzech młodych samców udało się odchować bez wprowadzania ingerencji opiekunów. Jest to ogromny sukces, gdyż z danych literaturowych oraz doświadczenia zagranicznych ogrodów zoologicznych wiemy, że u tego gatunku
w pierwszych miesiącach życia występuje bardzo wysoka śmiertelność. Po raz pierwszy w polskim zoo doczekaliśmy się również przychówku hirary amerykańskiej – również był to samiec. Już po raz kolejny w naszym zoo na świat przyszły świnie rzeczne (4 samice), panda ruda (samica) oraz lemury katta
(2 samce i 1 samica).

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

W 2022 r. w Śląskim Zoo przyszło na świat łącznie 170 zwierząt reprezentujących 36 gatunków. Pomimo naszych działań i wszelkich starań, nie wszystkie młode udało się odchować. Każda taka strata jest dla nas niezwykle trudna, nie mamy jednak szans w walce z niektórymi wrodzonymi schorzeniami oraz siłami natury, które mają ogromny wpływ na hodowlę zwierząt, także tą, prowadzona w ogrodzie zoologicznym. Wymiana doświadczeń z innymi ogrodami zoologicznymi, budowanie doświadczonej kadry oraz działania w zgodzie z obecnym stanem wiedzy naukowej pozwalają nam stale zmniejszać odsetek upadków wśród nowo narodzonych zwierząt.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

Inwestycje ukończone w 2022 r.:

[madohora]

Kompleks wolier dla kuraków leśnych – głuszców i cietrzewi,

[madohora]

Budowa nowego budynku administracyjno-edukacyjnego (budynek dyrekcji zoo),

[madohora]

Śląski Ogród Zoologiczny jest także miejscem kształcenia dla przyszłych specjalistów hodowli zwierząt. W 2022 r. prowadzone były praktyki zawodowe dla uczniów dwóch śląskich techników o profilach związanych z weterynarią i hodowlą zwierząt. We współpracy z krajowymi zagranicznymi uczelniami wyższymi prowadzone były naukowe prace badawcze w zakresie hodowli i żywienia zwierząt, w efekcie których powstało lub jest w trakcie realizacji 11 prac dyplomowych (w tym 6 prac inżynierskich, 4 prace magisterskie oraz 1 praca doktorska). Na podstawie prowadzonych badań opublikowanych zostało
6 publikacji naukowych w czasopismach klasyfikowanych na Liście Filadelfijskiej. Pracownicy ŚOZ zostali także współautorami pracy, która zostanie opublikowana w formie posteru naukowego podczas międzynarodowej konferencji EAZA w Rydze w 2023 r.

[madohora]

Ostatecznie w obradach wyłoniono następujące imiona:

[madohora]

Imię wybrane przez Śląski Ogród Zoologiczny:

[madohora]

Imię wybrane przez internautów:

[madohora]

Thunder - propozycja zgłoszona przez Panią Anię.

[madohora]

Thunder czyli grzmot. Wybór takiego imienia z tego względu, że rosomaki to drapieżne i nieprzewidywalne zwierzęta, tak samo jak warunki pogodowe.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kasa i wejście boczne od ul. Złotej czynne są do końca października tylko w weekendy od 9:00 do 17:00. Po 17:00 wyjście z terenu zoo możliwe będzie tylko bramą główną. W tygodniu wejście boczne do zoo będzie nieczynne. Od listopada kasa i wejście boczne będą nieczynne aż do wiosny.

[madohora]

Prace mają rozpocząć się już niebawem. Termin realizacji inwestycji określono na 425 dni od daty przekazania placu budowy

[madohora]

Amadyna zebrowata (Taeniopygia guttata) popularnie nazywana zeberką to mały ptak z rodziny astryldów, często hodowany przez hobbystów na całym świecie. Ten towarzyski ptak, żyje w naturze w stadach liczących kilkadziesiąt osobników, również w niewoli jest hodowany w grupach. Wydawałoby się, że tak znany gatunek niczym już nie zaskoczy biologów.

[madohora]

Kiedy dochodzi do wylęgu, larwa mierzy około 6 mm i by mogła się przeobrazić musi osiągnąć 3 cm długości ciała, a do tego dochodzi przeważnie w lipcu, natomiast w wyższych partiach gór przeobrażenie następuje dopiero w następnym roku. Ubarwienie larwy jest z reguły ciemnobrązowe lub gliniaste w zależności od tego, w jakim środowisku żyje zwierzę. Barwy te mają zadanie ochronne, tzn. młode traszki dzięki temu przypominają podłoże, przez co trudniej je zaobserwować, a tym samym upolować. Odróżnienie ich od larw innych gatunków jest praktycznie niemożliwe w warunkach terenowych i aby móc określić gatunek należałoby zwierzęta odłowić. Dopiero po wnikliwej obserwacji, można ustalić z jakim zwierzęciem dokładnie mamy do czynienia. Jeśli chodzi o porównanie z larwami traszki górskiej, to akurat w tym przypadku larwy są łatwo rozróżnialne, ze względu na marmurkowaty deseń stworzony przez duże, zlewające się czarne plamy, wyraźnie zagęszczające się w końcu ogona, co sprawia wrażenie, że ten jest niemal całkowicie czarny.

[madohora]

Znalezienie traszki nie stanowi wyzwania, zwłaszcza w okresie wiosennym, jest ich specyficzny tryb życia. Podobnie jak wiele innych gatunków płazów, jest zwierzęciem wodno-lądowym. W tym wypadku oznacza to, że spędza ¾ roku na suchym lądzie, a do zbiorników wodnych powraca na czas godów. W czasie swojego 9-miesięcznego pobytu na lądzie prowadzą głównie nocny tryb życia, co mimo ich wysokiej populacji, znacznie utrudnia ludziom możliwość spotkania tych płazów. Wraz z pojawieniem się pierwszych oznak wiosny, gdy zbiorniki wodne osiągają zaledwie 5 stopni Celsjusza, dojrzałe płciowo traszki budzą się z hibernacji i wędrują ku stawom, słabo zarybionym jeziorom, a nawet głębszym kałużom, by odbyć gody. W tym celu samiec musi zdobyć względy samicy poprzez kombinację bogatego ubarwienia oraz tańca godowego, podczas którego żwawo wachluje ogonem, kierując wydzielane feromony w stronę czułego nosa potencjalnej partnerki. Jeśli przykuje jej uwagę, pozostawiony przez niego na wodnej roślinności spermatofor, czyli pakiet plemników zbitych w jeden „worek” otoczony osłonką, zostanie umieszczony przez samicę w jej kloace, a do zapłodnienia komórki jajowej dojdzie już w jej macicy. Traszki nie należą do najbardziej lojalnych partnerów w świecie zwierząt, dlatego jeden miot samicy ma zwykle kilku do nawet kilkunastu ojców. Po złożeniu zapłodnionych już jaj (których liczba może osiągnąć nawet około 300), samica zawija je w liście wodnych roślin i pozostawia blisko powierzchni, gdzie panują wyższe temperatury sprzyjające rozwojowi larw. W takich warunkach już po 2-4 tygodniach wykluwają się beznogie, żarłoczne kijanki, które przez następne 3 miesiące będą prowadzić bentosowy, tj. przydenny tryb życia, oddychając za pomocą skrzeli zewnętrznych. By przeżyć ten trudny, energetycznie wyczerpujący okres, musiały wykształcić zachowania przystosowujące, w tym niezwykłą żarłoczność i agresję, sprawiającą, że ich ofiarami niekiedy stają się nawet ich pobratymcy. Zgodnie z zasadą „przetrwania najsilniejszych”, te najbardziej zajadłe dożyją metamorfozy, która pozwoli im wyjść na ląd, ale dopiero po kilku latach będą mogły pójść w ślady rodziców i wydać na świat własne potomstwo. Zdarza się jednak, że traszki górskie w mechanizmie zwanym neotenią, znaną nam bliżej w związku z salamandrą meksykańską, której larwy stały się popularnymi zwierzętami hodowlanymi, rezygnują z przeobrażenia i zachowują skrzela, pozostając przez dłuższy czas w formie larwalnej. Mimo że dokładny powód i mechanizm tego zjawiska nie jest do końca poznany, wiadomo tyle, że jest to rodzaj fakultatywnej strategii i nawet te neoteniczne osobniki mogą w odpowiednich warunkach mogą przejść metamorfozę w pełni dojrzałe traszki górskie. Dzieje się tak na przykład w przypadku wyschnięcia zbiornika, w którym przebywają, co pozbawia je koniecznego do przeżycia w formie larwalnej środowiska wodnego.

[madohora]

Aż trudno nie użyć tego słowa. Traszka zwyczajna (Lissotriton vulgaris) to taka „jaszczurka” wśród płazów, chociaż nie ma z nią zbyt wiele wspólnego. Głowa mała, wąska oraz wysklepiona z trzema, słabo zaznaczonymi, bruzdami. Oczy delikatnie wystające ponad nią, małe z okrągłymi źrenicami. Szyja prawie niewidoczna. Ogólnie patrząc na traszkę, całe ciało jest wysmukłe oraz wydłużone, zwieńczone ogonem. Przez lupę można zobaczyć na bokach ciała otwory przypominające linię boczną u ryb. Jest to narząd zmysłów, umożliwiający zwierzętom posiadającym go, czucie zmian następujących w wodzie, włącznie ze zmianami prądów oraz składu chemicznego wody.

[madohora]

Chyba nikogo, kto choć trochę interesuje się płazami, nie zaskoczę. Ogród przyjazny traszkom, to ogród także przyjazny dla innych płazów. Powinien być, najogólniej rzecz biorąc, wilgotny, z dużą ilością kryjówek oraz dostępem do otwartych przestrzeni wodnych. Ogród bez oczka wodnego zwabi tylko ropuchy, natomiast o innych możemy zapomnieć.

[madohora]

traszka grzebieniasta, Triturus cristatus,
płaz ogoniasty;
największa z krajowych traszek, dł. do 17 cm; w okresie godowym na grzbiecie samca wyrasta tzw. grzebień; Europa

[madohora]

Waran paskowany, waran leśny (Varanus salvator) – gatunek gada z rodziny waranów. Jeden z większych gatunków jaszczurek.

[madohora]

Długość do 2,5–3,0 m (rekord – 3,65 m)
Masa ciała ok. 79–90 kg (dorosły samiec na wolności).
Samice są mniejsze od samców.

[madohora]

Nie dokarmiamy ptaków świeżym chlebem, gdyż ten szybki nasiąka, zamarza i zamiast pomóc może nawet uśmiercić ptaszki.

[madohora]

Zwierzęta te mają cały szereg różnego rodzaju zachowań, które pozwalają im przetrwać w obliczu ataku przez drapieżniki. Jedną z ciekawych umiejętności, niespotykanych w świecie żółwi, jest wspinanie po drzewach. Dla kogoś kto pierwszy raz ma kontakt z tym zwierzęciem w naturze, może okazać się zaskoczeniem spotkanie żółwia na wysokości około 2 m, przesiadującego na gałęzi, na której doskonale się maskuje, ze względu na swoje ciemne ubarwienie, co często upodabnia zwierzę do otoczenia, w jakim się znalazło. Wspinaczkę umożliwiają żółwiowi pazury znajdujące się na palcach. Poza tym żółwie wonne, zwane także piżmowymi mają jeszcze jedną tajną broń. Potrafią wydzielać nieprzyjemną wydzielinę, która ma zapach piżma. Stąd właśnie wzięła się nazwa tych zwierząt. Wydzielina stanowi ostateczną broń w sytuacji, kiedy zwierzę nie ma możliwości ucieczki, ani też kiedy nie może się schować przed drapieżnikiem. Wówczas za pomocą niewielkich gruczołów umiejscowionych na spodniej stronie ciała dochodzi do opryskania wroga. Dzieje się jednak to bardzo rzadko, bowiem żółwie tej broni używają w ostateczności. Nawet w hodowlach, kiedy właściciele biorą zwierzę do ręki, nie zostają potraktowani piżmem. Większym zagrożeniem dla nich jest żółwi pysk, wyposażony w ostre tarczki rogowe, ponieważ może bardzo boleśnie zranić dłonie chwytającego, dlatego zdecydowanie lepiej jest trzymać żółwie za tylną część ciała, tak by zwierzę nie dało rady sięgnąć palców używając do tego swojej długiej szyi.

[madohora]

[madohora1]

Kuc szetlandzki – rasa koni zaliczanych do kuców, pochodząca z Wysp Szetlandzkich. Jest to jedna z najmniejszych ras występujących obecnie kuców – ich niski wzorst jest wynikiem naturalnego procesu skarłowacenia. W 1890 roku założono pierwszą księgę stadną. Na skutek działalności człowieka, kuce szetlandzkie, występujące początkowo jedynie na Szetlandach, rozprzestrzeniły się na cały świat . Jedyna w Polsce stadnina kuców szetlandzkich znajduje się w Imnie pod Golczewem. Rasa ta wywodzi się prawdopodobnie od prehistorycznych form kuca, które skarłowaciały w krańcowo surowych warunkach klimatycznych . Charakterystyczna dla kuców szetlandzkich jest ich wytrzymałość, długowieczność, upartość i łagodność.
Nikt dokładnie nie wie, jak i kiedy powstała ta rasa. Pierwsze znaleziska na Wyspach Szetlandzkich (archipelag na Oceanie Atlantyckim, około 200 km na północ od wybrzeży Wielkiej Brytanii) pochodzą z 500 roku p.n.e. Wiadomo, że aż do dzisiaj rasa ta pozostała praktycznie niezmieniona. Jedynie około 1000 lat temu mogło dojść do krzyżówki z nieistniejącym już kucem norweskim. W 1890 roku kucowi szetlandzkiemu założono w Anglii księgę stadną. Od tamtej pory prowadzona jest hodowla w czystości rasy. W XIX wieku kuce szetlandzkie wykorzystywano do pracy w angielskich kopalniach, obecnie świetnie nadają się do małych bryczek i dziecięcej jazdy wierzchem.
Zgodnie z wzorcem rasowym , wysokość w kłębie wynosi maksymalnie do 107 cm. Głowa o prostym i suchym profilu, szyja jest mocna, łopatki długie, a kłąb słabo zaznaczony. Kłoda (tułów) tych koni jest masywna; klatka piersiowa jest głęboka. Zad silny i okrągły. Kończyny są krótkie; kopyta małe i twarde. Umaszczenie wszystkich rodzajów, oprócz tarantowatego . Kuce te odznaczają się bujną grzywą i ogonem, czasami zdarzają się szczotki pęcinowe.

[madohora1]

[madohora]

Nie należą do najwybitniejszych pływaków, wręcz pływają słabo, ale większość życia spędzają na podwodnych wędrówkach. Nawet wygrzewają się pod lampą grzewczą będąc w lekkim zanurzeniu. Oświetlenie powinno być włączone przez 12 – 14 godzin, ale o niezbyt dużym natężeniu, dlatego że są to gady o zmierzchowym trybie życia. Dieta musi być urozmaicona i oprócz wspomnianych elementów roślinnych, dołóżmy podopiecznemu drobne ryby, kiełże, krewetki, małże, dżdżownice, a nawet oseski mysie. To uchroni nas przed problemami z niedoborami. Warto do każdego pokarmu dołożyć nieco suplementów zawierających witaminę D3 i wapń (Ca). Ze względu na żarłoczność, dorosłe osobniki wystarczy karmić 2-3 razy w tygodniu, inaczej możemy doprowadzić do nadmiernego otłuszczenia, a to z kolei pociągnie za sobą wiele innych problemów zdrowotnych.

[madohora1]

[madohora1]

Słoń afrykański (Loxodonta africana) – gatunek ssaka z rodziny słoniowatych, największy ze współcześnie żyjących gatunków ssaków lądowych. Wcześniej uznawany jako jeden gatunek wraz z afrykańskim słoniem leśnym (Loxodonta cyclotis). Zwierzę stadne, zamieszkuje afrykańską sawannę, lasy i stepy od południowych krańców Sahary po Namibię, północną Botswanę i północną część Afryki. W starożytności wykorzystywane jako zwierzęta bojowe.

[madohora1]

[madohora1]

KTOŚ STRZELIŁ KORKOWCEM I SŁOŃ SIĘ TROCHĘ ROZZŁOŚCIŁ

[madohora1]

Psittacula - rodzaj ptaków z rodziny papugowatych (Psittacidae), obejmujący gatunki występujące w Afryce i Azji.

[madohora1]

[madohora1]

Gwarek czczony (Gracula religiosa), zwykle nazywany gwarkiem – średni ptak z rodziny szpakowatych, zamieszkujący południową Azję od Indii i Cejlonu po Malezję i Indonezję.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Hipopotam nilowy (Hippopotamus amphibius), z greckiego ‘ιπποπόταμος (hippopotamos, hippos znaczy "koń", potamos znaczy "rzeka") – gatunek dużego, przeważnie roślinożernego ssaka, należącego do rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae), w obrębie której wyróżnia się dwa współcześnie żyjące gatunki (drugim jest dużo mniejszy hipopotam karłowaty). Hipopotam nilowy jest jedynym żyjącym przedstawicielem rodzaju Hippopotamus.

Zasiedlają rzeki i jeziora w Afryce na południe od Sahary do 2000 m n.p.m. Hipopotamowate to jedyna rodzina rzędu parzystokopytnych prowadząca ziemnowodny tryb życia. W ciągu dnia najczęściej pozostają w wodzie; aktywne dopiero o zmierzchu i nocą, skubią wtedy trawę na łąkach w pobliżu wody, zjadają także rośliny wodne. W poszukiwaniu pożywienia potrafią zapuszczać się do 8 km w głąb lądu. Przebywają w stadach składających się z dominującego samca i podlegających mu samic w liczbie od 10 do 40 osobników. Samce bronią i przewodzą terytorium obejmujące pewien odcinek rzeki i na nim gromadzą swój harem. Na lądzie hipopotamy są raczej indywidualistami i nie przejawiają instynktu terytorialnego. Rozmnażanie i poród odbywa się w wodzie. Samica po ośmiomiesięcznej ciąży rodzi 1 młode. Młode ssie matkę przez okres 1 roku, również pod wodą.

Pomimo fizycznych podobieństw do świń i innych znanych parzystokopytnych, ich najbliżsi żyjący krewni to walenie – wieloryby, morświny, delfiny itp. Wspólny przodek wielorybów i hipopotamów oddzielił się od innych parzystokopytnych około 60 milionów lat temu. Najstarsze znane skamieniałości hipopotamów z rodzaju Kenyapotamus, pochodzą sprzed 16 milionów lat, odnaleziono je w Afryce.

Hipopotamy mają charakterystyczny wygląd: beczkowaty tułów, brak owłosienia na ciele, krótkie nogi, dużą głowę i znaczne rozmiary. Pod względem wielkości dorównują nosorożcom białym, ustępując jedynie słoniom. Pomimo popularności w większości ogrodów zoologicznych i przedstawieniu w kulturze masowej jako rubasznego grubaska, są jednymi z najbardziej niebezpiecznych i agresywnych ssaków. Populacja szacowana jest na 125-150 tys. osobników na wolności, jednak wciąż[3] zagrażają im kłusownicy i utrata naturalnych siedlisk.

[madohora1]

TEMPERATURA BYŁA TAK WYSOKA, ŻE TRUDNO MU SIĘ DZIWIĆ ŻE NAWET NOSA NIE WYTKNĄŁ Z WODY

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

Ara – rodzaj ptaków z rodziny papugowatych (Psittacidae), zamieszkujących Amerykę Południową. Charakteryzują się dużymi rozmiarami i bardzo długim ogonem, kolorowym upierzeniem oraz dużym, hakowato zakończonym dziobem. Przedstawiciele obu płci wyglądają podobnie. Odżywiają się owocami i orzechami, których skorupę kruszą za pomocą bardzo silnego dzioba, a następnie wydobywają zawartość językiem. Łatwo się oswajają i dobrze współżyją w hodowli z innymi papugami, mogą jednak atakować inne zwierzęta lub obce osoby. Pojedyncze osobniki osiągały w hodowli wiek do 65 lat.

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

[madohora1]

W 1975 roku w zoo powstała skalna Kotlina Dinozaurów. Znajdują się tam gady kopalne, które zostały zrekonstruowane na podstawie badań archeologów przeprowadzonych na pustyni Gobi w Mongolii. Jest to jedyna tego typu rekonstrukcja w naszym kraju.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

BRAMA Z O O

[madohora]

[madohora]

Słoń - no proszę,
on podobno szczęście przynosi
A ja nie wiem dlaczego
W moim przypadku - nic z tego

[madohora]

Flamingi - przypatrz się dobrze mój drogi
Na ich czerwone nogi
Ja ci zdradzę a ty nie mów przed nikim
Że one w jedzonku mają te barwniki

[madohora]

Zebry - nie można tego powiedzieć prościej
Mają wielkie poczucie wolności
I nie wierz każdej bzdurze
Nie poddają się żadnej tresurze

[madohora]

Hipopotam (Hippopotamus) – rodzaj ssaka parzystokopytnego z rodziny hipopotamowatych (Hippopotamidae). Rodzaj obejmuje jeden współcześnie występujący gatunek występujący w Afryce. Długość ciała 290–355 cm, ogona 40–56 cm, wysokość w kłębie 150–165 cm; masa ciała 1000–4500 kg

[madohora]

[madohora]

Motyle, inaczej łuskoskrzydłe (Lepidoptera – z stgr. λεπίς lepis, dopełniacz λεπίδος lepidos – „łuska” i πτερόν pteron – „skrzydło”) – rząd owadów uskrzydlonych, blisko spokrewniony z chruścikami. Istnieje kilka umownych podziałów motyli, które nie mają pokrycia w rzeczywistych relacjach pokrewieństwa w obrębie tej grupy. Mogą one być jednak wygodne przy rozpoznawaniu. Dwa często spotykane w książkach czy popularnych atlasach podziały to podział ze względu na wygląd i porę lotu na motyle dzienne (Rhopalocera, buławkoczułkie) oraz ćmy (Heterocera, różnoczułkie) oraz podział ze względu na wielkość na Macrolepidoptera (motyle większe) i Microlepidoptera (motyle mniejsze). Oba te podziały są sztuczne, ale można je wykorzystać pamiętając, że np. wiele ciem lata w dzień, niektóre mają buławkowate czułki, niektóre rodziny zaliczane do Macrolepidoptera mają przedstawicieli o bardzo małych rozmiarach (np. Noctuidae) i odwrotnie, niektóre rodziny włączane do Microlepidoptera mają przedstawicieli o rozmiarach większych (np. Pyralidae). Należy również pamiętać, że podziały te nakładają się na siebie. Zaraz po chrząszczach stanowią drugą pod względem liczebności grupę owadów. Obecnie na świecie żyje około 150 tysięcy gatunków motyli, z czego w Polsce ponad 3 tysiące. Występują na wszystkich kontynentach, oprócz Antarktydy. Motyle należą do najbardziej zaawansowanych ewolucyjnie owadów. Ich ciało, składające się z segmentów, chroni chitynowy oskórek. Poszczególne segmenty połączone błoniastymi stawami, umożliwiają swobodę ruchu. Oskórek pokrywa warstwa drobnych łusek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Flamingi, czerwonaki], czerwonakowate – rodzina (Phoenicopteridae) ptaków z rzędu flamingowych (Phoenicopteriformes). Rząd flamingów obejmuje gatunki brodzące, zamieszkujące wyspowo strefę klimatów ciepłych i gorących całego świata poza Australią. Środowisko życia stanowią słone i alkaliczne (sodowe) jeziora, nadmorskie laguny, mokradła, panwie solne. Spotykane również w głębi lądu. Długość ciała 80-145 cm, przy czym samce są większe od samic. Masa ciała: 1,9–3 kg[. Flamingi charakteryzują się długą szyją i nogami, w locie wyciągniętymi. Skrzydła długie i zaostrzone. Palce w liczbie 3 lub 4 połączone są błoną pławną (u dwóch gatunków z rodzaju Phoenicoparrus zachował się czwarty, tylny palec). Mimo swojej budowy dobrze latają, potrafią również pływać, co czynią jednak głównie osobniki młode. W locie nogi i szyja wyciągnięte. Dziób świadczy o wysokiej specjalizacji pokarmowej. Gdy ptak zagłębi go w wodzie, językiem przepycha wodę, a umieszczone pod górną szczęką blaszki (lamella) wychwytują pożywienie, np. glony i fragmenty roślin. Osobniki młode mają proste dzioby i są karmione wydzieliną z wola. Flamingi są zwierzętami stadnymi. Dzięki swojej wysokości łatwo dostrzegają drapieżnika i zaczynają wtedy głośno alarmować inne osobniki. Są to ptaki wędrowne, w locie formują długie, nierówne linie. Łączą się w pary na całe życie. Oba ptaki z pary budują kopulaste gniazdo z mułu, w którym składane są jedno lub dwa jaja. Młode karmione są wydzieliną z wola, co cechuje jedynie flamingi i gołębiowe. Młode łączą się w „żłobki”, podobnie jak strusie; mimo tego rodzice rozpoznają i karmią swoje młode. Po 6-11 tygodniach są w stanie żerować samodzielnie. Zbiorowiska młodych ptaków u jednego z gatunków mogą liczyć do 30 tys. osobników

[madohora]

Karp koi (jap. 錦鯉 nishiki-goi) – udomowiona, ozdobna forma hodowlana karpia (Cyprinus carpio). Dorosłe osobniki osiągają długość od 30 cm do nawet 70 cm. Mają atrakcyjne ubarwienie, hodowane są w oczkach wodnych i basenach rybnych. Nazwa koi jest skrótem pochodzącym od japońskiego nishiki-goi (karp brokatowy). Hodowlę karpi ozdobnych rozpoczęto w prefekturze Niigata w Japonii na początku XIX wieku. W wyniku selekcji hodowlanej pozyskano co najmniej 120 odmian[1], różniących się kolorem, rozmiarem, połyskiem, układem plam i łusek.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ekspozycja Na farmie powstała dzięki przebudowie wcześniejszego kontaktowego ZOO dla dzieci. Oprócz kóz, owiec kameruńskich i owiec domowych są w nim także krowy, świnie, króliki i świnki morskie. Kozy i owce zamieszkują wybieg do którego można wejść. Do wybiegu bez problemu dostaną się także ludzie na wózkach czy matki z wózkami. Kozy i owieczki są bardzo przyjacielskie a dzieci mogą je nakarmić i pogłaskać prosto w wybiegu. Domowa koza kameruńska jest jedną z odmian zachodnio afrykańskiej kozy karłowatej, w kłębie osiąga ok 45 cm. Są to bardzo odporne i niewymagające zwierzęta. W Afryce są hodowane głównie dla mięsa, mleka i bardzo dobrzej jakości skóry. Domowa owca kameruńska również pochodzi z Afryki. Ciekawostką jest, że posiada klasyczne owcze runo, dzięki czemu często jest mylona z kozą. We wspólnym wybiegu znajduje się także przedstawicielka czeskiego gatunku kozy domowej. Do ekspozycji wróciły także Walaszskie owce domowe, rodzimy, czeski gatunek. Do nowych mieszkańców Ostrawskiego ZOO należą krowy. Prawie roczna jałówka jest przedstawicielem, bydła , odmiany czeskiej. Wspólny wybieg zamieszkuje z pięciomiesięcznym cielakiem rasy Jersey, które pochodzi z angielskiej wyspy Jersey przy kanale La Manche Odwiedzający mogą do budynku z krowami wejść, są tam także króliki i świnki morskie. Niemniej ciekawe są dwa rodzaje świni domowej, które mieszkają we wspólnym wybiegu. Pierwszym z nich jest gatunek mangalica, który hoduje się głównie na bałkanach i na Węgrzech. Są to jedyne aktualnie hodowane tzw. świnie kędzierzawe. Wykazuje on bardzo dużą odporność na warunki atmosferyczne i może ważyć do 300kg. Drugim gatunkiem świni domowej jest Přeštické černostrakaté prase, rodzimy, czeski, dość pokaźny gatunek, który jest wyjątkowo płodny. Samice miewają od 10 do 16 młodych.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

OWCZAREK BELGIJSKI TO NAJINTELIGENTNIEJSZA RASA PSÓW

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zmiany objęły również aranżację wnętrza wybiegu - nowy wygląd zyskały basen oraz kaskada, które teraz bardziej przypominają naturalną skałę. Kaskada zyskała także nową instalację zasilającą w wodę. Przebudowano budynek, w którym wydry mogły się chronić przed wzrokiem zwiedzających. Jego miejsce zajęło specjalne drewniane schronienie z okienkami. Całości dopełniają nowe nasadzenia roślinności zbliżonej do warunków naturalnych terenów zamieszkiwanych przez wydry.

[madohora]

Żegnaj Bolku!
W naszych sercach pozostanie po Tobie ogromna pustka.

[madohora]

Był to jedyny samiec lwa w Śląskim zoo. Obecnie w zoo pozostają dwie samice tego gatunku - Kaasai i Anoona.

[madohora]

Dzień Pingwina w Śląskim Zoo

Zapraszamy 23.04.2022 r. od 10:00

[madohora]

Krokodyle (Crocodilia) – rząd dużych gadów drapieżnych z grupy zauropsydów, wiodących ziemno-wodny tryb życia. Pojawiły się 83,5 mln lat temu (czyli w późnej kredzie). Są najbliższymi krewnymi ptaków i jedynymi prócz nich przetrwałymi do dziś archozaurami, a także jedynymi współcześnie występującymi członkami kladu Crurotarsi. Członkowie grupy Pseudosuchia, obejmującej krokodyle, pojawili się około 250 milionów lat temu w epoce wczesnego triasu. Różnicowały się w mezozoiku. Rząd krokodyli obejmuje jednak tylko rodziny krokodylowatych, aligatorowatych (w tym kajmany) i gawialowatych.
Duże, solidnej budowy, jaszczurkowatego kształtu krokodyle cechują się długimi, spłaszczonymi pyskami, bocznie spłaszczonym ogonem oraz ułożeniem oczu, uszu i nozdrzy na szczycie głowy. Świetnie pływają, na lądzie poruszają się chodem wysokim bądź niskim. Mniejsze gatunki zdolne są do galopu. Grubą skórę pokrywają niezachodzące na siebie łuski. Paszczę wypełniają haczykowate zęby kształtu stożkowatego. Gady te dysponują wielką siłą zgryzu. Wyróżnia je czterokomorowe serce, podobne do ptasiego, oraz jednokierunkowy przepływ krwi przez płuca. Z innymi gadami łączy je zmiennocieplność.
Zamieszkują głównie niziny tropikalne, ale aligatorowate żyją również na południowym wschodzie USA oraz w chińskiej rzece Jangcy. Są w większości mięsożerne, w skład ich diety mogą wchodzić ryby, skorupiaki, mięczaki, ptaki i ssaki. Niektóre gatunki wyspecjalizowały się w odżywianiu jednym typem pokarmu, jak gawial gangesowy, odżywiający się głównie rybami, podczas gdy inne, jak krokodyl różańcowy, mają urozmaiconą dietę. Zazwyczaj wiodą samotny tryb życia, przejawiają terytorializm, choć zdarza im się współpraca w pozyskiwaniu zdobyczy. Podczas rozrodu dominujący samiec stara się uzyskać wyłączny dostęp do gotowych do zapłodnienia samic. Samice składają jaja w zagłębieniach, przykrywanych następnie kopcem. W przeciwieństwie do większości gadów występuje opieka nad potomstwem. 8 gatunków znanych jest z tego, że ich przedstawiciele dokonują ataków na człowieka; za największą ilość ataków odpowiada krokodyl nilowy. Z kolei ludzie stanowią zagrożenie dla populacji krokodyli poprzez polowania, mające na celu pozyskiwanie skór, i destrukcję siedlisk. Farmy hodowlane znacznie zmniejszyły nielegalny obrót skórami. Przedstawienia krokodyli w literaturze i sztuce pojawiały się w kulturach ludzkich przynajmniej od Starożytnego Egiptu. Najstarsza znana wzmianka o krokodylu płaczącym po swej ofierze pochodzi z IX wieku, rozpowszechniła się dzięki Johnowi Mandeville’owi w XV wieku, a następnie Szekspirowi na przełomie XVI i XVII wieku.

[madohora]

Sowy w nowychwolierachW roku 2005 uroczyÊcie otwarto nowe woliery dlasów. Woliery sà przeznaczone do hodowli pó∏nocnychgatunków sów a konkretnie Ênie ̋nych, puszczykauralskiego i puszczyka szarnego. Woliery oferujàzwierz ́tom wyra ̋nie lepsze warunki i wraz z roÊ-linnoÊcià w zoo i interaktywnymi elementami edu-kacyjnymi odpowiadajà sposobowi prezentacjizwierzàt w nowoczesnych ogrodach zoologicznych

[madohora]

Chiny w OstrawieW kilku ostatnich latach na obszarze zoo powstajàekspozycje botaniczne odpowiednio uzupe∏niajàceÊwiat zwierzàt. Dowodem na to jest nowy „Ogródchiƒski“. Poza systemem jeziorek, kaskad wodnych,pi ́knych zakàtków roÊlinnych i innych elementówsztuki ogrodniczej, zwiedzajàcy mogà tu podziwiaçtak ̋e tracze bielaczki, mandarynki i bociany czarne.Ciekawostkà ogrodu jest tak ̋e to, ̋e chodzi o pierwszà„przejÊciowà“ ekspozycj ́ w historii zoo w Ostrawie.Ch ́tnie kontynuowalibyÊmy budowanie ekspozycji„przejÊciowych“, tzn. takich, do których zwiedzajàcymo ̋e wchodzi siç bezpoÊrednio do miejsc gdzie hodowanesà zwierz ́ta. Jest to oczywiÊcie mo ̋liwe, tylko w przy-padku tych zwierzàt, które z jednej strony nie sà dla człowieka niebezpieczne a z drugiej, pobyt odwiedza-jàcych na wybiegu w niczym im nie przeszkadza

[madohora]

Słonie z BelfastuW dniu 12.11.2004, w obecnoÊci znaczàcych goÊci, uroczyÊcie otwarto nowypawilon s∏oni. W ten sposób, po 13 letniej przerwie, nawiàzano do tradycji hodowlitych ogromnych ssaków w Zoo Ostrawa. Ostrawskie Zoo w latach 1956 - 1991 hodo-wa∏o stopniowo trzech przedstawicieli s∏oni sklasyfikowanych w rz ́dzie Probosci-dea – samca s∏onia indyjskiego Pepika (1956 - 1964), samca s∏onia afrykaƒskiegoPetra (1965 - 1968) i samic ́ s∏onia indyjskiego Soni ́ (1967 - 1991). Wszystkies∏onie by∏y hodowane w Stromowce we wczeÊniejszym pawilonie, który udost ́-pniono w lecie 1962, wybiegi zewn ́trzne zosta∏y dokoƒczone rok pó ̋niej. W chwiliobecnej ten obiekt swoimi parametrami technicznymi i bezpieczeƒstwa nie odpo-wiada normom hodowli s∏oni, i dlatego hoduje si ́ tutaj tylko starà par ́ noso-ro ̋ców t ́ponosych. Pierwszymi mieszkaƒcami nowego pawilonu od jego otwarcia,sà dwie s∏onice z Zoo w Amsterdamie (Sueela i Jumbo). W zesz∏ym roku powinnyprzybyç kolejne dwie samice z Zoo w BelfaÊcie. Nowy pawilon s∏oni odpowiadaÊcis∏ym standardom dot. podobnych zabudowaƒ i spe∏nia potrzeby biologicznehodowanych zwierzàt wg aktualnych wytycznych hodowlanych, jednoczeÊniejednak jest ekspozycjà na wysokim poziomie i spe∏nia funkcje edukacyjne. Stanemdocelowym jest hodowla jednego samca i kilku samic s∏onia indyjskiego (Elephasmaximus) z dostatecznà iloÊcià miejsca do hodowli m∏odych. Cz ́Êcià nowegopawilonu jest tak ̋e ekspozycja „Puszczy indyjskiej“ przeznaczona dla mniejszychzwierzàt i zaplecza socjalne dla odwiedzajàcych, z toaletami dla niepe∏no-sprawnych oraz pokojem dla matki z dzieckiem (tzw. babyroom).

[madohora]

ANTYLOPA - Mieszka w południowej Afryce i trzym a się wielkiemi
stadam i. Posiada różki większe od gazelli, ogon dość długi i na końcu kiściasty. Odbywa wędrówki podczas suszy, bardzićj na południe do ziemi Kapskiej i obgryza po drodze całą zieloność. Pochód tych zwierząt m a się składać z setek tysięcy zwierząt i tworzy jedną poruszającą się olbrzym ią massę.

[madohora]

DANIEL – a czy wiesz mój drogi panie
Jak wygląda taki daniel
Gdy pojawia się na scenie
Często mylisz go z młodym jeleniem*

*Jeleń ma zupełnie inne poroże

[madohora]

GALAGO – a tak mówiąc między nami
Patrzy na mnie tymi swoimi wielkimi oczami
Dobry patent ma na hałas
Zamyka uszy zaraz

[madohora]

JELEŃ EUROPEJSKI – ma 1,5 wysokości. Umaszczenie latem rudobrązowe, zimą – szarobrązowe

[madohora]

MARAL – zamieszkuje lasy Ałtaju i Północnje Mongolii. Jest bardziej żółtawy a jego potężny wieniec nie tworzy korony.

[madohora]

JEŻOZWIERZ – a może ty mi dziś powiesz
Co to jest za dziwny zwierz
Co też kolce ma jak jeż
Widzę, że też tego nie wiesz

[madohora]

Mandryl Papio mormon. J e d n a z n ajbrzydszych m a łp ,— ła tw a do p o zn an ia po niebieskich
p o liczk ach i czerw onym nosie. M ieszka w G w inei. O byczaje m a dzikie i ohydne. D o r
a s ta do 1 m e tra 15 cm . w ysokości.

[madohora]

PANDA MAŁA – ma tylko 60 cm a jej puszysty ogon 45 cm. Futro ma kolor czerwono – rude, brzuch czarny, N a łebku biało – żółtawe. Zamieszkuje górskie lasy Himalajów, Birmy i Chin. Jest zwierzęciem nadrzewnym, jednak schozi na ziemię w poszukiwaniu młodych pędów bambusowych. W ogrodach zoologicznych jest rzadkością. W niewoli żyje bardzo krótko.

[madohora]

SIKA – zamieszkuje południowe Chiny, Koreę, Japonię i rejony nad Amurem. Zwykle ma 85 cm wysokości. Latem jest umaszczoy kasztanowo z szeregiem białych plamek. Zimą jednolicie szarobrązowo.

[madohora]

ŻYRAFA – najwyższa ze wszystkich zwierząt . Umaszczenie – brązowe plamy na zółtym tle. Na głowie mają malutkie, pokryte skórą różki. Żyją w stadach, na sawannach. Żywią się pokarmem roślinnym. Żyrafa rodzi jedno młode raz na dwa lata. Przed drapieżnikami bronią się silnymi uderzeniami kopyt.

[madohora]

IRBISY ZE ŚLĄSKIEGO Z O O BĘDĄ MIEĆ NOWY WYBIEG - Nasze Miasto - 26.01.2021

[madohora]

Opisywany przez dziennikarza wybieg dla niedźwiedzi ukształtowano
w formie panoramicznej doliny z kamienną scenografią, oddzieloną od
platformy widokowej dla publiczności przy pomocy suchej fos

[madohora]

W 1972 r. Biuro Projektów Budownictwa Komunalnego wykonało pro-
jekt wstępny pawilonu dużych drapieżników102
. Przypominał zrealizowany
dużo wcześniej wybieg dla niedźwiedzi. Miał charakter panoramicznej doliny
z platformą widokową dla publiczności, oddzieloną od niej przy pomocy
suchej fosy. Kamienna scenografia sprzyjała wrażeniu, że widz obserwuje
zwierzęta w ich naturalnym środowisku. Obiekt został zrealizowany jeszcze
w latach siedemdziesiątych. Właśnie wtedy kończono kolejne duże inwestycje,
m.in. wspomnianą wolierę dla drapieżnych ptaków, pawilon dla żyraf, a także
wybieg dla wielbłądów, zlokalizowany w pobliżu głównego wejścia do ZOO103
Ogród Zoologiczny cieszył się ogromną popularnością. W 1964 r. odnotowano niedzielną i świąteczną frekwencję na poziomie 20 tys. zwiedzających

[madohora]

Ogród wpisano do Europejskiego Stowarzyszenia Ogrodów Zoologicznych, obok 10 innych największych ogrodów w Polsce: w Toruniu, Wrocławiu, Płocku, Warszawie, Opolu, Gdańsku, Łodzi, Krakowie, Poznaniu i Zamościu.

[madohora]

[madohora]

KLASYFIKACJA DINOZAURÓW

[madohora]

Szczątki dinozaurów są znane ze wszystkich kontynentów. Najstarsze wzmianki pochodzą z Chin (ok. 300 p.n.e. kronikarz Chang Qu wspomina „kości smoków” z Wucheng w prowincji Sichuan). Opisy pojedynczych kości dinozaurów, przypisywanych smokom i olbrzymom, pochodzą z Anglii (R. Plot 1677, R. Brookes 1763) i New Jersey (1787), a tropów — z Connecticut (P. Moody 1800). Pierwszymi naukowo opisanymi i formalnie nazwanymi znaleziskami były niekompletne szczątki megalozaura (Megalosaurus, W. Buckland 1824), iguanodona (G. Mantell 1825) i hileozaura (Hylaeosaurus, Mantell 1833) z Anglii, którym 1842 R. Owen nadał nazwę Dinosauria (gr., ‘straszne jaszczury’). XIX w. przyniósł wiele odkryć dinozaurów (nie zawsze rozpoznanych od razu jako dinozaury), w Europie (plateozaur, Plateosaurus — Niemcy 1837, cetiozaur, Cetiosaurus — Anglia 1841, odcisk skóry pelorozaura, Pelorosaurus — Anglia 1852, szczątki praptaków — Bawaria 1855, 1861, skorupy jaj dinozaurów — Francja 1869, stado iguanodonów w kopalni w Bernissart — Belgia 1885) i Ameryce Północnej (szczególnie w ostatniej ćwierci stulecia w zachodniej części USA i Kanady), głównie za sprawą spektakularnego współzawodnictwa O.C. Marsha (Allosaurus, Apatosaurus, Diplodocus, Stegosaurus, Triceratops) i E.D. Cope’a (Camarasaurus, Coelophysis, Monoclonius), które rozbudziło powszechne zainteresowanie. Wyraziło się ono m.in. w powstaniu ekspozycji naturalnej wielkości rzeźb „przedpotopowych jaszczurów” wokół Crystal Palace w Londynie (1855) oraz w ekspozycji wielkich szkieletów dinozaurów organizowanych przez narodowe muzea przyrodnicze, których rozkwit przypada właśnie na ten okres. W XX w. odkryto nowe znaleziska dinozaurów na wszystkich kontynentach; oprócz przypadkowych, wiele odkryć zostało dokonanych przez ekspedycje terenowe, np. w jurajskich odsłonięciach w Tendaguru (Tanzania) przez ekspedycje niemieckie (1907–12) oraz w kredowych odsłonięciach na Gobi przez wyprawy American Museum of Natural History (1922–25 i 1993), sowieckie (1949–55) i Polsko-Mongolskie Wyprawy na Pustynię Gobi (1963–71).

[madohora]

ankylozaury, dinozaury pancerne, Ankylosauria,
podrząd gadów kopalnych zaliczanych do dinozaurów ptasiomiednicznych; znane z osadów od środkowej jury z terenów Eurazji, Ameryki Północnej i Australii;
dł. do 8 m, o masywnej budowie; ciało okrywały różnej wielkości płyty i kolce tworzące kostny pancerz; ogon stosunkowo krótki, u niektórych zakończony kostną buławą.

[madohora]

TYRANOZAUR

[madohora]

JAK ZWIERZĘTA W CHORZOWSKIM ZOO RADZĄ SOBIE Z UPAŁAMI - Dziennik Zachodni - (archiwum)

[madohora]

W CHORZOWSKIM Z OO URODZIŁY SIĘ ŚWINKI RZECZNE - Dziennik Zachodni - (archiwum)

[madohora]

KAWIARNIA I PIZZERNIA NA WYBIEGU DLA NIEDŹWIEDZI - Wyborcza (archiwum)

[madohora]

W CHORZOWSKIM ZOO URODZIŁA SIĘ PANDA RUDA - Mój Chorzów (archiwum)

[madohora]

Historia Śląskiego Ogrodu Zoologicznego rozpoczęła się w 1958 r.
W ciągu ponad 60 lat swojej działalności, Ogród stał się jednym z najbardziej rozpoznawalnych miejsc na terenie Górnego Śląska.

[madohora]

W 1960 r. funkcję dyrektora chorzowskiego zoo objął Ireneusz Kotarba - dotychczasowy kierownik zoo w Opolu oraz pracownik Ogrodu Zoologicznego Wybrzeża w Gdańsku - Oliwie. Nowy dyrektor współpracował ściśle ze swoim poprzednikiem, który przez 8 kolejnych lat pełnił funkcję konsultanta naukowego śląskiego zoo i aktywnie uczestniczył w rozbudowie ogrodu.

[madohora]

Od września 2020 r. funkcję dyrektora Śląskiego Ogrodu Zoologicznego sprawuje Marek Mitrenga, dotychczasowy zastępca dyrektora do spraw organizacyjno-administracyjnych.

[madohora]

czaplowate, Ardeidae,
rodzina ptaków z rzędu brodzących;
62 gatunki; obejmuje ptaki różnej wielkości, o esowato wygiętej szyi, małej głowie z czubem, długim dziobem, o długich nogach; czaplowate zamieszkują brzegi wód całego świata; w Polsce występuje 5 gatunków lęgowych; najpospolitsza jest czapla siwa, ponadto: bączek, bąk, ślepowron oraz, jako gatunek sporadycznie gniazdujący — czapla purpurowa, Ardea purpurea, długość 80 cm, rdzawobrunatna z żółtozielonym dziobem; ponadto rzadko na przelotach czapla nadobna, Egretta garzetta, długość 46 cm, biała.

[madohora]

Ara ararauna, ararauna (Ara ararauna) – gatunek dużego ptaka z rodziny papugowatych (Psittacidae). Nie wyróżnia się podgatunków

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żółw stepowy musi posiadać przestronne, odpowiednio wyposażone terrarium. Terrarium powinno mieć wielkość minimum 1m x 0,5m x 0,3m (długość/ szerokość/ wysokość), można zbudować je z płyty osb lub ze szkła, jednakże to drugie rozwiązanie jest znacznie bardziej kosztowne. Niezbędnym jego wyposażeniem jest lampa grzewcza (tzw. lustrzanka), świetlówka emitująca promieniowanie UVB, basenik z wodą oraz odpowiednio gruba warstwa podłoża. Najlepszym podłożem jest nienawożona ziemia ogrodowa z domieszką piasku, mocno ubita. Może być obsadzona darnią i roślinami karmowymi. Nie należy stosować samego piasku z uwagi na ryzyko zaczopowania układu pokarmowego i brak stabilnego oparcia podczas chodzenia.

[madohora]

gęsi, Anserinae,
podrodzina ptaków z rodziny kaczkowatych, rzędu blaszkodziobych;
33 gatunki; zwykle duże (długość 50–100 cm, masa do 6 kg); dziób u nasady wysoki, zakończony „paznokciem”, nogi dość długie, 3 palce spięte błoną pławną; głównie roślinożerne; chodzą sprawnie, latają (przeloty w kluczach) wytrwale, z prosto wyciągniętą szyją; głos dźwięczny, donośny, w podrażnieniu syczący; towarzyskie, ale bardzo ostrożne, żyją w parach; zamieszkują brzegi wód i leśne mokradła całego świata; cenne ptaki łowne, o dużym znaczeniu gospodarczym (mięso, tłuszcz, pierze); np. bernikle, posiewnica, gęgawa; ponadto m.in.: gęś białoczelna, Anser albifrons, i gęś zbożowa, Anser fabalis, w Europie na przelotach; gęś łabędzionosa (gęś garbonosa), Anser cygnoides, długość 80–92 cm, z charakterystyczną naroślą u nasady dzioba, Syberia i Daleki Wschód, protoplasta lokalnych ras hodowlanych.

[madohora]

W Czerwonej księdze gatunków zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody podgorzałka od 2000 roku uznawana jest za gatunek bliski zagrożenia (NT – Near Threatened); wcześniej, od 1994 roku klasyfikowano ją jako gatunek narażony (VU), a od 1988 jako gatunek najmniejszej troski (LC). Liczebność światowej populacji oceniano w 2017 roku na 180–240 tysięcy osobników. Globalny trend liczebności populacji uznawany jest za spadkowy
W Polsce podgorzałka objęta jest ochroną gatunkową ścisłą, wymaga ochrony czynnej. Na Czerwonej liście ptaków Polski została sklasyfikowana jako gatunek narażony (VU). Liczebność populacji lęgowej na terenie kraju w latach 2013–2018 oceniano na 82–138 par lęgowych

[madohora]

Taki piękny jest nasz świat
Mądry kolorowy ptak
Wczoraj z nią dyskutowałam
Bo fantazję taką miałam!

[madohora]

Gęś indyjska (tybetańska) - wzrost 68-78 cm waga 2-3 kg
Trawiaste i wilgotne tereny na obszarach górskich
Trawa, nasiona, korzonki, jagody
Gniazduje w mniejszych grupach lub w koloniach, często w sąsiedztwie myszołowa mongolskiego. Aktywność dzienna.
Uznana za gatunek najmniejszej troski – status LC.
Środkowa Azja
Brak dymorfizmu płciowego. Upierzenie szaro-popielate. Głowa jest biała z dwoma czarnymi paskami na potylicy, po obu stronach szyi widoczne są białe podłużne pręgi.
Są monogamiczne, łączą się w pary na całe życie. Samica składa 2-8 jaj, wysiadywanie trwa około 30 dni.

[madohora]

W stanie dzikim występuje osioł nubijski (Equus africanus) z podgatunkami (osioł nubijski i osioł somalijski). W wielu regionach świata użytkowana przez człowieka jest jego udomowiona forma – osioł zwyczajny (Equus asinus). Wyselekcjonowano 78 ras, m.in.: osioł kataloński, osioł poitou, osioł asinara, osioł andaluzyjski, osioł krapass, osioł ponui, osioł prowansalski, american mammoth donkey.

[madohora]

Lama[ (Lama) – rodzaj ssaka z rodziny wielbłądowatych (Camelidae).

[madohora]

Lamy żywią się trawami, liśćmi, ziołami, mchami, obgryzają korę i krzewinki wysokogórskie. Dobrze znoszą brak pokarmu i wody, nawet przez dłuższy czas. W hodowli karmi się je sianem i zielonką z niewielkim dodatkiem pasz treściwych

[madohora]

Koza domowa należy do rzędu nieparzystokopytne (Perissodactyla). Reprezentowana jest przez wiele ras (między innymi przez białą szlachetną niemiecką, alpejską francuską), różniących się wyglądem. Ciało jest krępe. Umaszczenie sierści jest różnorodne, od białego przez szare po brązowego do czarnego. Występują formy jednolicie ubarwione oraz łaciate i wielobarwne. Sierść może być krótka lub długa. Część osobników posiada rogi (mogą być szablaste, skręcone), pozostała część jest ich pozbawiona. Źrenice są poziome. Broda występuje bądź jej brak. Uszy są stojące lub zwisające. Ogon jest krótki. Samce są większe od samic. Rogi mogą występować u obu płci.

[madohora]

*************KOZA

[madohora]

legwan Darwina, Diplolaemus darwinii,
niewielka jaszczurka z rodziny legwanów;
jasnobrązowy z ciemnymi plamami; naziemny tryb życia; odkryty przez Ch. Darwina; występuje wyłącznie w Patagonii.

[madohora]

Głowa i tułów są brązowoczarne, z niebieskawym odcieniem oraz pokryte dużymi, żółtawobiałymi plamami, ułożonymi wzdłuż grzbietu i kilkoma rzędami białych plamek po bokach. Na ogonie koloru ciemnobrązowego występują wąskie, poprzeczne, żółte pręgi.

[madohora]

[madohora]

pyton skalny, Python sebae,
wąż z rodziny pytonów;
Afryka; dł. 3–4 m, wyjątkowo do 6 m; ubarwienie w różnych odcieniach brązu z rzędami ciemniejszych plam o nieregularnych kształtach.

[madohora]

Przedstawiciele rodziny żyją w Afryce, Azji i Australii. Znanych jest do 41 gatunków (różni autorzy wymieniają różną liczbę odrębnych gatunków, patrz uwagi w przypisach) należących do – w zależności od przyjmowanej klasyfikacji – 8 lub 9 rodzajów

[madohora]

Słonie trzymane w ogrodach zoologicznych doświadczają bólu i cierpienia - twierdzi wiodąca organizacja charytatywna zajmująca się dobrostanem zwierząt, a trzymanie ich w niewoli powinno być stopniowo wycofywane.

[madohora]

[madohora]

Badania te są jednak już kwestionowane m. in. przez Roberta Wiese’a – dyrektora ogrodu Zoologicznego w San Diego. Jak twierdzi mała liczba zwierząt w niewoli (a więc zbyt mała próba) nie pozwala na wyciąganie jakichkolwiek naukowych wniosków. Autor ten w artykule opublikowanym w „Zoo Biology” w 2004 roku dowodził, że zwierzęta w ZOO żyją równie długo jak te na wolności. Faktycznie w ostatniej dekadzie warunki utrzymania zwierząt w ogrodach zoologicznych uległy znaczącej poprawie. Jednak nadal jest to sytuacja daleka od ideału – wiele słoni w ZOO jest otyłych, ponadto stres znacznie zmniejsza ich odporność na rożne czynniki chorobotwórcze.

[madohora]

Nie wiadomo, czy afrykańskie słonie albinosy są w stanie osiągnąć wiek dorosły. Na szczęście słonie to bardzo inteligentne zwierzęta - zaobserwowano, że albinos częściej przebywa w cieniu i stara się brać kąpiele błotne. Ochronna warstwa błota zabezpiecza zwierzę przed poparzeniem - jak mów Chase - to dobrze, że slon już w tak młodym wieku zdaje sobie sprawę ze swojej odmienności, to zwieksza jego szanse na przeżycie. Delta Okawango zapewni mu pod dostatkiem blota i cienia - to duży plus w porównaniu ze slonikami zyjacymi w Parku Krugera, gdzie sawannę z rzadka porastają akacje i baobaby dajace cień. Słonie takie nmogą być tez łakomym kaskiem dla klusowników, chociaż na szczęscie ochrona przyrody w Afryce jest coraz doskonalsza

[madohora]

Z kolei najwcześniejsze dzieje słoni z rodzaju Loxodonta nie są dobrze poznane. Zwierzęta te na początku zasiedlały tylko tereny leśne, gdzie szczątki ulegają szybkiemu rozkładowi. Przez większą część plejstocenu nie wytrzymywały konkurencji ze stepowymi Elephas. Najwcześniejszy znany gatunek to Loxodonta adaurora. Od niego pochodzą Loxodonta exoptata i Loxodonta atlantica, będący prawdopodobnie bezpośrednim przodkiem dzisiejszych słoni afrykańskich. Po wymarciu słoni Elephas w Afryce, słonie Loxodonta africana zajęły wolną niszę ekologiczną i zasiedliły sawanny. Loxodonta cyclotis, czyli słoń leśny, pozostał w pierwotnych leśnych siedliskach do czasów obecnych.

[madohora]

SŁOŃ.

[madohora]

Die wissenschaftliche Erstbeschreibung des Afrikanischen und Asiatischen Elefanten datiert in das Jahr 1758. Beide Arten wurden zunächst einer einzigen Gattung zugewiesen, erst Anfang des 19. Jahrhunderts erfolgte die generische Trennung der beiden Vertreter. Der Waldelefant ist erst seit dem Beginn der 2000er Jahre als eigenständige Art anerkannt. Die Familie der Elefanten wurde 1821 eingeführt. Die Bestände der drei Arten gelten in unterschiedlichem Maße als gefährdet.

[madohora]

Der Schädel der Elefanten ist groß gestaltet sowie hoch und kurz. Die Schädeldecke am höchsten Punkt wölbt sich teilweise kuppelartig auf. Der kurze Schädel entstand durch die Reduktion der Schnauzenpartie und die Vorverlagerung des Hinterhauptbeines; das Letztere fällt bei den heutigen Elefanten stark nach vorn ein. Die Kompression des Schädels im vorderen und hinteren Bereich bewirkt auch, dass der Schwerpunkt weit nach hinten verlagert ist. Ein herausragendes Merkmal stellen die großen, bienenwabenartig gestalteten, luftgefüllten Kammern dar, die das Stirnbein, Scheitelbein, Nasenbein und den Zwischenkieferknochen durchsetzen. Dadurch kann die Schädeldecke eine Dicke von bis zu 40 cm erreichen. Die Pneumatisierungen vergrößern die Oberfläche des Schädels enorm und erweitern so die Ansatzfläche für die massive Kau- und Nackenmuskulatur. Gleichzeitig verringern sie das Gewicht des Schädels. Ein weiteres Kennzeichen ist das stark zurückgebildete Nasenbein, wodurch Platz für die außerordentlich große Muskulatur des Rüssels entstand. Beide Merkmale finden sich bei zahlreichen Rüsseltierlinien. Durch die Reduktion des Nasenbeins ist der Zwischenkiefer auch direkt mit dem Stirnbein verbunden, was als generelles Merkmal der Tethytheria gilt. Bei den Elefanten rahmt der Zwischenkieferknochen die jeweilige Alveole der Stoßzähne ein. Die Stoßzahnalveolen stehen eher senkrecht am Schädel, wodurch die Stoßzähne nach unten austreten, was ebenfalls dem kurzen Schädel geschuldet ist. Dies bildet einen deutlichen Kontrast zu den meisten früheren Rüsseltierformen, deren Stoßzahnfächer durch den langen Schädel deutlicher horizontal orientiert sind. Als weitere elefantentypische Charakteristika können die hohe Lage der Nasenöffnung sowie die nach vorn orientierten Orbita herausgehoben werden. Die Stauchung des Schädels führte auch zu Änderungen an der Schädelbasis. Hier sind die senkrechte Stellung der Flügelfortsätze des Keilbeins und der nach unten gedellte Gaumen zu nennen

[madohora]

Kennzeichnendes Merkmal der hinteren Zähne ist ihr Aufbau aus einzelnen Lamellen, was entsprechend als lamellodont bezeichnet wird.[24] Die einzelnen Lamellen bestehen aus Zahnschmelz und sind in einer Matrix aus Zahnzement eingebettet. Je nach Art unterscheiden sich die Zähne in Anzahl und Verlauf der Schmelzlamellen, sie haben somit taxonomischen Wert. Ein unterscheidendes Kriterium ist dabei die Lamellenfrequenz, die sich aus der Anzahl der Schmelzlamellen auf je zehn Zentimeter Zahnlänge ergibt. Bewertungsgrundlage ist zumeist der dritte Mahlzahn, der am größten wird und dem zufolge die höchste Anzahl an Schmelzfalten aufweist. Er kann bis zu 5 kg wiegen und besitzt beim Afrikanischen Elefanten bis zu 13, beim Asiatischen bis zu 24 Schmelzlamellen. Das ausgestorbene Wollhaarmammut (Mammuthus primigenius) hatte als am stärksten spezialisierte Elefantenart Backenzähne mit bis zu 30 Schmelzlamellen. Generell nimmt die Anzahl der Schmelzlamellen innerhalb der einzelnen Entwicklungslinien (Gattung) der Elefanten zu. Dies geht einher mit einer Ausdünnung des Zahnschmelzes, so dass stammesgeschichtlich jüngere Formen gegenüber älteren weitgehend schmalere und engerstehende Lamellen besitzen. Die Zunahme der Schmelzlamellen je Zahn reflektiert wiederum unmittelbar die wechselnden Ernährungsweisen der Tiere. Um mit dem ausdünnenden Zahnschmelz den starken Abrasionskräften beim Kauen zu widerstehen, formte dieser einerseits extrem enge Faltungen und Windungen aus, andererseits kam es auch zur Aufhöhung der Zahnkronen. Heutige Elefanten haben hochkronige (hypsodonte) Backenzähne (das heißt, die Zahnhöhe übertrifft die Zahnbreite), ursprünglichere Formen wiesen demgegenüber häufig niederkronige (brachyodonte) Zähne auf

[madohora]

Die Vorder- und Hinterfußknochen ordnen sich als Bogen an, die Knochen stehen weitgehend vertikal. Dies ist als Anpassung an das extreme Gewicht der Tiere zu betrachten, da dadurch der Widerstand im Bereich des Knöchels beim Laufen vermindert wird. Demnach können die Elefanten aus anatomischer Sicht als Zehenspitzengänger betrachtet werden. Funktional stellen sie Sohlengänger dar, da sich zum Ausgleich für das hohe Gewicht, das auf den Zehenspitzen lastet, das bereits erwähnte Fußpolster mit der durchgehenden Sohle entwickelt hat. Typisch für die Tethytheria sind sowohl die Hand- als auch die Fußwurzelknochen seriell angeordnet, das heißt, die einzelnen Knochen liegen in Reihe hintereinander und nicht wechselseitig zueinander. Dieser Aufbau wird als taxeopod bezeichnet, ein Merkmal, das die Rüsseltiere allgemein mit den Schliefern und den Seekühen teilen.[37] Am Vorderfuß tragen nur die drei mittleren Strahlen (II bis IV) je drei Fingerglieder, der innere (I) besitzt jeweils eines, der äußere (V) zwei. Von den fünf vorhandenen Strahlen am Hinterfuß weisen der zweite bis fünfte jeweils Zehenglieder auf, der innerste Strahl besteht nur aus dem Mittelfußknochen. Drei Zehenglieder kommen allerdings nur am dritten und vierten Strahl vor, ansonsten sind es zwei. Generell ist die Ausprägung der Phalangenanzahl sehr variabel bei den heutigen Elefanten.[38] Die Phalangen sind meist kurz und breit, ihre Größe nimmt von der ersten zur dritten rapide ab. Die äußerst kleine Endphalanx, sofern vorhanden, artikuliert in der Regel nicht direkt mit der mittleren. Zur Unterstützung hat sich bei den Elefanten zu den fünf regulären Strahlen ein sechster ausgebildet, der seitlich an der Innenseite liegt und dem Daumen beziehungsweise dem großen Zeh vorangeht. Er wird entsprechend an den Vorderfüßen als Präpollex („Vordaumen“) und am Hinterfuß als Prähallux („Vorzehe“) bezeichnet. Beide Strukturen entstehen in der Individualentwicklung aus knorpeligen Sesambeinen und verknöchern mit der Zeit. Die Bildung kann mit der Umstrukturierung des Vorder- und Hinterfußes im Laufe der Stammesgeschichte der Rüsseltiere in Verbindung gebracht werden, als sich der Zehenspitzengang aus dem Sohlengang der urtümlicheren Vorläufer heraus entwickelte.

[madohora]

Das Herz wiegt zwischen 12 und 27 kg, in der Länge erreicht es 45 bis 57 cm, in der Breite 32 bis 48 cm. Es besitzt ein zweigeteiltes spitzes Ende, ähnlich wie es auch bei den Seekühen beobachtet wurde. Des Weiteren tritt eine paarige Hohlvene auf. Beide Merkmale gelten als relativ ursprünglich. Es schlägt im Ruhezustand 28 bis 35 Mal pro Minute, was weniger als bei einem Menschen ist. Der Magen fasst rund 77 l und der Darmtrakt über 610 l. Die Gesamtlänge des Darmtraktes beträgt rund 18 bis 35 m, davon beansprucht der Dünndarm mit bis zu 22 m den größten Teil. Der Dickdarm kann bis zu 14 m Länge erreichen. Der Blinddarm ist groß und sackartig geformt, ebenso wie das vordere Ende des Dickdarms. In der Mitte des Blinddarms befindet sich eine Falte, die möglicherweise darauf hindeutete, dass er ursprünglich aus zwei Kammern bestand.[33][54] Die Harnblase nimmt eine Füllmenge von etwa 18 l auf.[55][56] Die Leber ist einfach aufgebaut und teilt sich in zwei unterschiedlich große Kammern.[16][17] Eine Gallenblase ist nicht oder nur rudimentär ausgebildet. Die beiden Flügel der Lunge wiegen rund 98 kg und sind jeweils 1 m lang sowie 1,2 m breit. Als Besonderheit kann herausgestellt werden, dass die Lunge im Unterschied zu den meisten anderen Säugetieren direkt mit der Brusthöhle verbunden ist. Es besteht daher kein Pleuraspalt, da der Zwischenraum durch lockeres Bindegewebe überbrückt ist. Die Pleurablätter sind dadurch weiterhin gegeneinander verschiebbar, aber bei Weitem nicht so empfindlich. Dies ermöglicht es Elefanten beispielsweise, einen Fluss zu durchqueren und währenddessen mit ihrem langen Rüssel zu „schnorcheln“. Dabei atmen die Tiere Luft mit atmosphärischem Druck ein, während sich ihr Körper, und damit insbesondere die Lunge, etwa 2 m unter Wasser befindet. Diese Druckdifferenz würde bei jedem anderen Säugetier (mit „normalem“ Pleuraspalt) die Blutgefäße, die das Wandblatt der Pleura versorgen, förmlich „ausquetschen“ und zerstören.

[madohora]

Elefanten sind allgemein gesellige Tiere, die in komplexen Sozialgemeinschaften leben. Es gibt aber Unterschiede zwischen männlichen und weiblichen Tieren. Kühe bilden mit den Kälbern Sozialverbände. Die engste Bindung besteht zwischen dem Muttertier und ihrem Nachwuchs. Darüber hinaus können verschiedene Stufen der Gruppenbildung unterschieden werden. Beim Afrikanischen Elefanten umfassen diese als untere Einheit Familiengruppen oder Herden, die mehrere Mutter-Jungtier-Gruppen vereinen. Diese können sich wiederum zu größeren Familienverbänden und schließlich als oberste Einheit zu Clans zusammenschließen. In der Regel sind die Individuen solcher Gruppen näher miteinander verwandt. Die Familiengruppen oder Herden werden von einer Leitkuh angeführt, bei der es sich meist um ein älteres und erfahreneres Individuum handelt. Ihre Rolle ist nicht nur beim Anführen der Familiengruppe bedeutend, sie vermittelt auch wichtige Verhaltensweisen an die Kälber.[81] Die Hierarchie innerhalb der Herde ist linear organisiert, so dass beim Tod der Leitkuh überwiegend die älteste Tochter deren Rolle übernimmt. Herden stellen demnach die stabile Einheit innerhalb des Sozialgefüges des Afrikanischen Elefanten dar. Beim Asiatischen Elefanten hingegen bestehen innerhalb der Familiengruppen verschiedene engere oder weitere individuelle Bindungen. Eine Leitkuh hat hier nicht die dominante Rolle. Sowohl beim Afrikanischen als auch beim Asiatischen Elefanten kommt es in loser Abfolge zu einem Zusammengehen und wieder Aufbrechen der höheren sozialen Einheiten, was allgemein als Fission-fusion-Sozialgefüge („Trennen und wieder Zusammenkommen“) bezeichnet wird.[82] Bullen hingegen leben bei allen Elefantenarten einzelgängerisch oder organisieren sich in Junggesellengruppen, die wiederum aus Individuen verschiedener Altersstufen bestehen.

[madohora]

Durchschnittlich benötigt ein Individuum täglich rund 150 kg Nahrung (Feuchtmasse). Die Aufnahme dieser hohen Menge nimmt zwischen 17 und 19 Stunden am Tag in Anspruch. Bei der Nahrungsaufnahme kommt der Rüssel zum Einsatz, insbesondere die „fingerartigen“ Fortsätze, die einzelne Halme und Gräser ergreifen können. Rinde schaben die Tiere häufig mit Hilfe der Stoßzähne ab. Die Grasnahrung wird zu etwa 45 % verwertet, da die Tiere ein weniger effizientes Verdauungssystem haben als etwa die Wiederkäuer. Im Ruhezustand benötigt ein Tier etwa 49.000 Kilokalorien täglich. Primär fungiert der Magen als Reservoir für die Nahrung, die in dem sauren Milieu bei einem pH-Wert von circa 2 vorverdaut wird. Der wesentliche Teil der Nahrungszersetzung findet erst nach Passage durch den Magen in Blinddarm und Colon unter Beteiligung von Mikroorganismen (Bakterien und Protozoen) statt. Der gesamte Prozess dauert von der Nahrungsaufnahme bis zum Ausscheiden etwa 33 Stunden. Der Kot der Elefanten ist relativ grob und enthält viel faserhaltiges Material. Ähnlich wie bei den Pferden kann er teilweise wieder aufgenommen werden, damit die enthaltenen Nahrungsstoffe besser genutzt werden.[108] Ebenso fressen Elefanten gelegentlich mineralhaltige Böden oder suchen Salzquellen auf, wodurch dem Körper wichtige Nährstoffe zugeführt werden.

[madohora]

Im frühen Pliozän Afrikas lässt sich noch Stegodibelodon aus der Gruppe der Stegotetrabelodontinae nachweisen, bei dem die unteren Stoßzähne bereits reduziert waren. Die Unterkiefersympphyse zeigte sich jedoch vergleichsweise lang, ebenso bestand die mittige Teilung der Schmelzlamellen noch. Die Form ist aus dem zentralen Afrika überliefert, etwa aus den Steinbrüchen von Kollé im Tschad. Von hier wurden auch späte Nachweise von Primelephas erbracht.

[madohora]

Zahlreiche Wissenschaftler haben die Elefanten als zentrales Forschungsthema. In der zweiten Hälfte des 20. Jahrhunderts leistete vor allen Vincent J. Maglio herausragende Arbeit zur Evolutionsgeschichte der Elefanten.[26] Er erstellte dabei auch ein Verwandtschaftsschema, das weitgehend bis heute besteht und auf Vorarbeiten von Emiliano Aguirre aus den 1960er Jahren beruht.[193] In der Folgezeit wurde dieses weiter verfeinert, unter anderm durch die Untersuchungen von Michel Beden in den 1970er und 1980er Jahren an afrikanischen Fossilfunden.[194] Studien jüngeren Datums zur Thematik wurden durch Jeheskel Shoshani und Pascal Tassy im Übergang vom 20. zum 21. Jahrhundert vorgelegt, die Autoren boten im Jahr 2005 einen breiten Überblick an. Zunehmend verleihen auch genetische Untersuchungen an rezenten und fossilen Arten der Systematik der Elefanten einen Feinschliff, federführend ist hier Nadin Rohl Mit den rezenten Arten beschäftigten sich im ausgehenden 20. und beginnenden 21. Jahrhundert neben Shoshani vor allem George Wittemyer und Raman Sukumar. Hervorgehoben werden müssen hier des Weiteren die Feldforschungen von Joyce H. Poole und Cynthia J. Moss, die wichtige Erkenntnisse zur Lebensweise und Sozialstruktur der Elefanten beitrugen. Überwiegend die frühen Elefantenformen als Schwerpunkt ihrer wissenschaftlichen Arbeit haben William J. Sanders und Adrian Lister.

[madohora]

Die Bedeutung des Elefanten als Kriegs- und heiliges Tier sowie als Statussymbol setzte sich fort. Akbar, einer der bedeutendsten Mogule, besiegte 1556 in der Zweiten Schlacht von Panipat seinen Gegner Hemu, in dessen Armee auch 1500 Kriegselefanten mitwirkten. Später, um 1580 marschierte Akbar selbst mit rund 500 Kriegselefanten und 50.000 Soldaten Richtung Kabul und vereinte endgültig das Reich.[226] Die verschiedenen Mogulherrscher hatten hunderte Elefanten in ihren Ställen, die teilweise in bis zu sieben Rangklassen eingestuft waren. Besondere Verdienste wurden manchmal mit dem Geschenk eines Elefanten belohnt. Des Weiteren fanden Elefanten neben dem Krieg als Reittiere bei der Jagd sowie bei Schaukämpfen Einsatz.[213] Die Darstellung imperialer Größe durch Elefanten ging auf die europäischen Gebiete über und verstärkte sich vor allem während der Kolonialzeit, wo die Tiere zum Teil diplomatische Geschenke bildeten. Dadurch sind einzelne Elefanten namentlich in die europäische Geschichte eingegangen. Zu nennen wären hier „Abul Abbas“ (9. Jahrhundert), „Hanno“ (16. Jahrhundert), „Soliman“ (16. Jahrhundert) und „Hansken“ (17. Jahrhundert). In der Regel handelte es sich um Vertreter des Asiatischen Elefanten, seltener wie im Falle des Elefanten Ludwigs XIV. um solche des Afrikanischen. Einige Elefanten besaßen zeitgenössische Berühmtheit und Popularität. Hierzu zählt beispielsweise „Hanno“, der unter anderem von Raffael mehrfach porträtiert wurde, darunter auch in einem lebensgroßen Fresko am Eingang des Vatikanischen Palastes, das allerdings nicht mehr erhalten ist.[227][228] Bei anderen wiederum zeigte sich ihre Bedeutung erst im Nachhinein, wie etwa bei „Hansken“, dessen Skelett im Jahr 2014 zum Typusexemplar des Asiatischen Elefanten erhoben wurde.[229] Ein Großteil der verschenkten Tiere gelangte in die Menagerien der europäischen Adelshäuser, andere gingen als Attraktion auf Rundreise. Die Menagerien wurden im Übergang von 18. zum 19. Jahrhundert durch weitgehend öffentlich zugängliche Zoos ersetzt, wobei Städte wie Wien, Paris und London den Auftakt bildeten. Bereits sehr früh wurden dabei speziell Einrichtungen für Elefanten geschaffen, so etwa 1808 in Paris oder 1831 in London.[230]

In der modernen Entwicklung zählen die Elefanten aufgrund ihrer beeindruckenden Größe zu den beliebtesten Tieren im Zoo. Durch ihre Intelligenz eignen sie sich für Dressuren im Zirkus. Allerdings ist die Haltung derart großer Tiere nicht unproblematisch. Sie führt einerseits zu Konflikten und Unfällen mit Menschen, andererseits kann eine schlechte und nicht artgerechte Unterbringung zu verschiedenen Verhaltensstörungen führen, von denen das rhythmische Hin- und Herbewegen (Weben) vielleicht die bekannteste ist.

[madohora]

La plupart des espèces d'éléphantidés sont éteintes et cette famille ne regroupe plus que trois espèces aujourd'hui : l'éléphant de savane et l'éléphant de forêt, du genre Loxodonta, autrefois regroupés sous l’expression « éléphant d'Afrique », et l'éléphant d'Asie, du genre Elephas, anciennement appelé parfois éléphant indien. Ils se distinguent les uns des autres par leurs caractéristiques anatomiques, les éléphants d'Asie étant en général plus petits avec des oreilles plus petites, ou encore par une différence du bout de la trompe. L'éléphant barrit, son cri est appelé un barrissement (ces deux termes valent aussi pour le rhinocéros).

[madohora]

De plus petits éléphantidés, hauts jusqu'au mollet ou de la taille d'un grand cochon, ont habité sur l'île de Crète jusqu'en 5 000 av. J-C, (et probablement jusqu'en 3 000 av. J-C). Leurs crânes dispersés, présentant un grand trou unique sur le devant, sont à l'origine de la croyance en l'existence des Cyclopes, ces géants borgnes présentés dans l'Odyssée d'Homère

[madohora]

Précision: cette sélection, loin d'être naturelle a été induite par l'homme. En chassant en priorité les porteurs de grandes défenses, nous avons favorisé la reproduction d'individus aux défenses modestes ou inexistantes.

[madohora]

Les éléphants d'Afrique peuvent se distinguer de l'éléphant d'Asie. La première différence visible est la forme des oreilles, beaucoup plus grandes et dont la forme évoque celle du continent africain. La seconde est la taille, plus grande. La troisième est le dos concave. Les mâles et les femelles ont des défenses externes, et sont d'habitude moins poilus que leurs cousins asiatiques.

[madohora]

Un éléphant adulte boit environ cent litres d'eau par jour. Il peut rester trois ou quatre jours sans boire. Il peut se servir de sa trompe pour reprendre de l'eau dans son estomac, et s'en servir pour se rafraîchir la peau.

[madohora]

[madohora]

Partyzant (ur. ok. 1920 r. w Kambodży, zm. w 1958 w Warszawie) – słoń indyjski podarowany Polsce przez rewolucjonistów wietnamskich w 1955 r. w podziękowaniu za służbę transportową statku MS „Kiliński” Polskich Linii Oceanicznych. Statek ten w latach 1954–1956 przewiózł ponad 100 tys. osób z południa na północ Wietnamu tuż przed wybuchem wojny wietnamskiej. Partyzant był jednym z czterdziestu zakupionych do celów militarnych przez armię Hồ Chí Minha kambodżańskich słoni, które przewoził „Kiliński” podczas ostatniego kursu transportowego na tamtych wodach.

[madohora]

Słonie stosowano w bitwach jeszcze pewien czas po pojawieniu się broni palnej, gdyż były dobrą platformą dla strzelców jednak można je było dość łatwo zabić, przez co nie służyły długo w bitwie. Również widoczna pozycja załogi ułatwiała jej zestrzelenie. Po pewnym czasie stosowano je już jedynie do przenoszenia ładunków, był to też koniec ich użycia w walce.

[madohora]

Na Sri Lance, jak podają źródła historyczne, używano słoni jako zwierząt noszących króla, który prowadził wojska do boju. Jednym z najsłynniejszych słoni wspomnianym w lankijskim traktacie historycznym Mahawansa, spisanym około 200 roku przed naszą erą, był Kandula noszący syngaleskiego króla Dutthagamani, a drugim Maha Pabbata noszący podczas bitew króla Elahara.

[madohora]

W średniowiecznej Europie bardzo rzadko używano słoni. Karol Wielki zabrał podarowanego w 798 roku przez kalifa Bagdadu Haruna al-Rashida indyjskiego słonia Abul-Abbasa na bitwę z Duńczykami w 804 roku. Późniejsze krucjaty dały okazję do posiadania tych zwierząt także innym władcom, takim jak Fryderyk II Hohenstauf, który zdobył wiele słoni w Ziemi Świętej, a następnie użył ich podczas oblężenia Cremony w 1214 roku

[madohora]

Słoniami bojowymi zostawały osobniki obu płci. Trudniejsze było zapanowanie nad samcami, potężniejszymi od samic, ale także bardziej agresywnymi i posiadającymi większe ciosy. Słonie bojowe mogły służyć bardzo długo – jeśli dbano o nie dożywały ponad 80 lat
Słonie indyjskie, z natury raczej łagodne, pojono przed bitwą winem, aby stały się bardziej agresywne

[madohora]

Podczas wojen punickich używano słoni bojowych chronionych zbroją i z umocowaną na grzbiecie wieżą nazywaną howdah, z trzyosobową załogą zazwyczaj łucznikami lub wojownikami uzbrojonymi w sarisy długości około 6 metrów. Afrykańskie słonie leśne, o wiele mniejsze od innych gatunków, nie były na tyle silne aby unieść wieżę, dlatego na ich grzbiecie umieszczano jedynie kropierz na którym siedział 1 wojownik. Wieża zwykle ulegała zniszczeniu w przypadku przewrócenia się słonia.

[madohora]

Zbroje nie pozbawione były wad:

Nie chroniła stóp słonia, co powodowało, że powszechnie stosowane były kolce wbite w ziemię.
Materiał, na który naszywano płytki zbroi, był łatwopalny i umożliwiał pożar zwierzęcia.
Zbroja ułatwiała wspięcie się na słonia i atak na załogę.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

JESZCZE RAZ KOTLINA DINOZAURÓW

[madohora]

Tygrys syberyjski (Panthera tigris altaica)
Największy z pośród innych podgatunków tygrysa (Panthera tigris). Źrenice okrągłe. Uszy krótkie. Sylwetka ciała masywna. Ubarwienie sierści w żółtawych i rudawych odcieniach, jaśniejsze niż u innych podgatunków. W lecie sierść jest nieco ciemniejsza i krótsza. Boki głowy, pysk, szyja oraz strona brzuszna białe. Ciało pokrywają wąskie, ciemnobrązowe pasy, o unikatowym wzorze. Nogi stosunkowo krótkie, muskularne. Łapy szerokie. Pazury chowane. Ogon długi. Samce są większe od samic.

[madohora]

Tygrysa rozpoznać łatwo, ze względu na jego charakterystyczne złoto-rude futro z czarnymi pręgami. Chociaż jego ubarwienie jest
Unikalny wzór
Pasy na ich futrze są unikalne dla każdego osobnika, podobnie jak nasze linie papilarne.
nieco jaśniejsze od innych podgatunków tygrysa. Jego futro jest gęste, dzięki czemu bez problemu wtapia się w zimowy krajobraz i wytrzymuje mróz do nawet - 45 st. C. Samce mają dodatkowo na szyi charakterystyczną kryzę z dłuższego włosa.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Niedźwiedź brunatny gdy wyczuje niebezpieczeństwo lub szuka pokarmu, może stawać na tylnych łapach. Porę zimową, gdy jest mało pożywienia, niedźwiedzie spędzają we wcześniej przygotowanych gawrach, wykopanych u podnóża pagórków lub w zaroślach zagajnika. Przykryte grubą warstwą śniegu różnią się od innych zasp kremową plamą, wywołaną oddechem zwierzęcia. Sen zimowy, z którego mogą się od czasu do czasu budzić, może trwać do 6 miesięcy. Nie jest to przysłowiowo twardy sen susła, a raczej leniwa drzemka. Myśliwi wiedzą o tym, że wytropiony przez psy i zbudzony ich ujadaniem błyskawicznie zrywa się z legowiska. Gawra w jednej chwili śmiga śniegiem w górę, jakby granat wybuchnął, a znad nieruchomej dotąd zaspy wyłania się rozzłoszczony, gotowy do ataku niedźwiedź brunatny.
Nie boi się wody, może godzinami siedzieć obok wodospadu lub na płyciznach rzek w oczekiwaniu na zdobycz. Gdy w pobliżu pojawia się łosoś płynący pod prąd i przeskakujący przeszkody w drodze na tarło, drapieżnik zręcznie chwyta go zębami lub wyrzuca na brzeg silnym uderzeniem łapy. Niektóre niedźwiedzie brunatne, aby złapać przepływającego łososia, całkowicie zanurzają głowę, po czym na brzegu zręcznie patroszą zdobycz.

[madohora]

Przenieśmy się jednak do momentu, w którym noworodek jest dopiero w planach niedźwiedzich rodziców. Ruja u tych zwierząt trwa mniej więcej od 10 do 30 dni. Samiec w tym czasie musi się postarać o względy samicy, potencjalnej matki jego przyszłych dzieci, które tak czy siak osieroci. Niedźwiedzice nie pozostają dłużne temu zachowaniu, bowiem same podczas rui odbywają stosunki seksualne z wieloma samcami, zatem tak naprawdę żaden z ojców nie ma do końca pewności, czy dzieci urodzone przez daną samice posiadają jego geny. Podwyższony poziom hormonów u obu płci zazwyczaj jest obserwowany miedzy majem a lipcem. Następnie przez 8 miesięcy niedźwiedzica nosi w sobie rozwijające się płody. Młode niedźwiedzie brunatne przychodzą na świat jeszcze zimą, bo w lutym. W jednym miocie zazwyczaj spotykane są dwa noworodki, ale nie jest to żadnym dziwnym zjawiskiem, jeśli pojawią się trzy lub jeden nowy mieszkaniec Ziemi. Pierwsze tygodnie życia to decydujący czas dla niedawno urodzonych zwierząt. Młody organizm nie potrafi jeszcze odpowiednio regulować temperatury ciała, zatem spędza ten czas mocno wtulony w futro swojej matki. Po 6 miesiącach z malutkiego, ważącego zaledwie 500 gramów oseska, wyrasta dość spory młody niedźwiedź ważący około 25-30 kg. Za kilka miesięcy będzie jeszcze większy. Chociaż okres laktacji trwa średnio do 30 miesięcy, młode osobniki w wieku 5 m-cy posiadają umiejętność zdobywania pokarmu na własną łapę. W wieku dwóch lat dojrzewają do samodzielności a po sześciu latach przychodzi kolej na to, aby one przedłużyły gatunek i przekazały geny swoich przodków

[madohora]

Jak policzono w latach 2010-2012, kontynentalną część Europy bez krajów takich jak Rosja, Białoruś oraz Ukraina, zamieszkuje około 20 000 osobników. Ssaki żyją głównie w pasmach górskich. Jak twierdzą teriolodzy, zajmujący się badaniami nad dużymi drapieżnikami, taki stan rzeczy jest związany z większymi możliwościami skrywania się przed potencjalnym niebezpieczeństwem, głównie przed człowiekiem. Mimo, że ważący nawet 400 kg ssak potrafi rozpędzić się do prędkości niemal 60 km/h i wspina się na drzewa niczym sprawna, zwinna małpa, nadal gdzieś głęboko w swojej głowie skrywa strach przed dwunożną istotą. O wiele wolniejszą, słabszą, nie posiadającą żadnych narzędzi obronnych.

[madohora]

[madohora]

lew, Panthera leo,
ssak drapieżny z rodziny kotowatych. Występuje w Afryce, na południe od Sahary, i w północno-zachodnich Indiach (podgatunek P.l. persica, jedna populacja, ok. 300 osobników na półwyspie Kathijawar);

[madohora]

Naukowcy postanowili sprawdzić, jak poszczególne zwierzęta będą reagować na odtwarzane im nagrania. W tym celu ustawiano głośniki, z których sączyły się odgłosy lwów pochodzących z innych stad. Wypuszczano nagrania najpierw trzech potem jednego samca. Osobniki z kontrolowanego stada miały założone nadajniki GPS i na tej podstawie sprawdzano na jakie odległości przemieszczają się zwierzęta. Co się okazało? Kiedy do stada lwic dobiegały odgłosy trzech samców, kilka samic oddaliło się na odległości rzędu nawet 2-2,5 km. Cztery zaś pozostały, aby obserwować okolicę i czuwać nad bezpieczeństwem. Z kolei kiedy odtwarzano nagranie z głosem pojedynczego samca, wówczas zwierzęta oddalały się na krótsze dystanse, najdalej na niespełna 600 m, natomiast na „czatach” zostały już tylko dwie samice. Czyżby znowu do gry weszła matematyka oraz rachunek „zysków i strat”? Pewnie tak. Oprócz rozpoznawania obcych osobników, zaznajomione ze sobą stado, ma cały repertuar ryknięć, kwików, miauknięć komunikacyjnych pomiędzy towarzyszami niedoli. Na przykład przeciągłe miauczenie oznacza, że dany lew chce odpocząć. Ryknięcia pomiędzy samcami są oznaką niezadowolenia lub wezwania do pojedynku. Także przed polowaniem samice „mówią” do siebie dając znak, że to już tak pora, by iść na łowy. W sprawie języka lwów powiedziano już wiele. Ale nadal powstają coraz to nowsze prace na ten temat. Kto wie, może wkrótce ktoś pokusi się, aby napisać słownik dużych kotów?

[madohora]

Niebywale silna frekwencja jest niezbitym dowodem po trzeby obecnego zwierzyńca i ogrodu botanicznego w Kato wicach. W pogodnych dniach świątecznych naliczono do 8.000 zwiedzających. Na dzisiejsze Katowice ogród ten jest za mały, powinien obejmować na warunki dzisiejsze eonaj- mniej 20.000 do 40.000 m

[madohora]

Liany, pnącza - rośliny o wiotkich i giętkich łodygach pnące się ku światłu po innych roślinach, wykorzystujące je jako podpory poprzez czepianie (wąsami pędowymi, hakami, kolcami) i owijanie się wokół nich. Najczęściej występują w lasach tropikalnych, ale spotyka się je także w strefie klimatu umiarkowanego, np. bluszcz, chmiel, wyka, groch, fasola. Po osiągnięciu odpowiednich warunków świetlnych zaczynają się rozgałęziać, kwitnąć i owocować.

[madohora]

Rosiczka okrągłolistna to popularna roślina, która głównie żywi się owadami – muchami, komarami, mrówkami czy mszycami, wyłączywszy zwierzęta mające pancerzyk chitynowy. Wynika to z faktu jego niestrawności – po prostu soki trawienne kwiatu nie są w stanie z nim poradzić, więc rosiczka okrągłolistna nie poluje na takie osobniki. Obecnie występuje na prawie wszystkich kontynentach (poza Antarktydą), ale naturalnie rośnie w stanie dzikim w całej Europie, w Ameryce Północnej i Południowej. Najwięcej zróżnicowanych gatunków, bo aż ponad 100, można spotkać w Australii. W Polsce występują trzy gatunki tej rośliny, które upodobały sobie tereny bagienne, wilgotne, podmokłe i stosunkowe ciepłe. Co ciekawe, na terenie naszego kraju rosiczka okrągłolistna objęta została całkowitą ochroną.

[madohora]

Już od wieków w medycynie tradycyjnej wytwarzano wywary z ziela rosiczki okrągłolistne, które stosowano jako środki antybakteryjne, rozkurczowe i uspokajające. Ziele stosowano w leczeniu grypy, przeziębienia, krztuśca, anginy, gruźlicy, szkarlatyny, zapalenia oskrzeli, płuc, gardła, migdałków. Co więcej, podjęto również próby leczenia nowotworów przy pomocy tego ziela - stosowano maceraty i sok ze świeżego ziela. Współczesne badania potwierdzają, że związki chemiczne wytwarzane z rośliny silne działają antyprątkowo, a to oznacza, że doskonale sprawdzają się w leczeniu gruźlicy. Substancje zawarte w roślinie zapobiegają również występowaniu skurczy oskrzeli. Dodatkowo ziele rosiczki okrągłolistnej wspomaga oczyszczanie dróg oddechowych i ułatwia wydzielanie śluzu oraz wspomaga regenerację uszkodzonych rzęsek nabłonka wielowarstwowego urzęsionego, naturalnie występującego w drogach oddechowych. Dzięki temu, niweluje ryzyko rozwoju nowotworów. Rosiczka okrągłolistna znalazła szerokie zastosowanie nie tylko w leczeniu chorób układu oddechowego. Stosowanie z naparów ziela rosiczki okrągłolistnej zaleca się przede wszystkim palaczom czy osobom pracującym w takich branżach jak hutnictwo i górnictwo oraz zamieszkującym tereny kraju, na których występuje toksyczne zjawisko smogu. Dodatkowo ziele można stosować w leczeniu niestrawności oraz by zapobiec bólom żołądkowym. W postaci naparów i parówek znakomicie sprawdza się w leczeniu wszelkich schorzeń dermatologicznych, np. na obrzęknięte powieki.

[madohora]

OGRÓD BOTANICZNY W KATOWICACH ROK 1930

[madohora]

Zwierzyniec, to nieoceniony i niewyczerpany materjał do studiowania, to źródło podpatrywania sposobu życia zwierząt, badania ich wzrostu, wychowywania młodych, to pole pozna wania i leczenia chorób zwierząt, czynienia prób krzyżowa nia i t. d., i t.

[madohora]

zwierzyniec zamknięty,
łow. ogrodzony teren, na którym są przetrzymywane zwierzęta gatunków występujących na swobodzie;
przeznaczony dla zwierzyny dokarmianej, hodowanej na eksport itp., dawniej także używanej do polowań; od XVI w. zwierzyńce urządzano przy rezydencjach, potem weszły w skład kompozycji ogrodowej.

[madohora]

Każdy ogród zoologiczny zobowiązany jest zapewnić wszystkim zwierzętom optymalne warunki utrzymania, jak najbardziej zbliżone do panujących w ich naturalnym środowisku (np. odpowiednia temperatura, oświetlenie, rodzaj podłoża), zgodne z ich trybem życia, rytmem dobowym, przestrzenią życiową, potrzebami biologicznymi oraz właściwą dla danego gatunku strukturą społeczną. Przykładem mogą być woliery dla ptaków szponiastych, pawilony dla zwierząt nocnych, terraria dla ciepłolubnych gadów i płazów, akwaria dla ryb morskich i słodkowodnych, utrzymywanie na wybiegu ssaków społecznych tworzących grupy rodzinne (np. surykatek).

[madohora]

Opodal rośnie: miodunka, rumian, gęsiówka, gwiazdosz, 1 ukwap, za wciąg, naręczu ica, dzwonek, konwalja, ostróżka, goździk, serduszka, kozi korzeń, ślubojawka, słonecznik, lilio wiec, ubiorek, kosaciec, szarotka, piwonja, płomyk, odetka, rdest, pierwiosnek, rotacznica, szałwia, maruna, rozchodnik, rojnik, mydlnica, łami-kamicń, nawłóć, sporek, czyściec, wro- tycz, trzykrotka, pełnik

[madohora]

Wymienione tu gatunki — jnk wspomniałem już^ nie są wszystkie, w jakie ogród obfituje, jest ich znacznie więcej, tembardziej, że każdy niemal z wymienionych gatunków po siada liczne odmiany. Spis poszczególnych grup roślin Przed stawia się następująco: rośliny jednoroczne (kwiaty letnie), zimotrwałe byliny kwitnące, rośliny żyjące w cieniu, rośliny wodne i bagniste, rośliny leśne, skalne, pustyniowe, owado- żernc, egzotyczne, lekarskie i służące do przypraw, pastewne, warzywa, trawy, drzewa i krzewy wiecznie zielone, oraz drzewa i krzewy zrzucające liście

[madohora]

Od nazwiska ofiarodawcy zwie się jedna lwica Saras, a druga Ani. Jako pożywienie otrzymują dziennie po 3 kg. mięsa końskiego i po jednym litrze słodkiego mleka. W twej klatce. Lwy te, to nadzwyczaj popularne zwierzęta, będące stale na ustach wszystkich mieszkańców miasta. Były nawet przedmiotem dobrego „kawału', urządzonego z okazji „prima aprilis* 4 na łamach „Polom ji“ (Nr. 1611 z dn. 30. m. 1929 i Nr. 1612 z dn. 2. IV. 1929) w obszernym artykule p. t. „Ścinająca krew w żyłach tragedja“.

[madohora]

LWICE

[madohora]

Hiena cętkowana prowadzi nocny tryb życia, w ciągu dnia śpi w jaskiniach lub norach, na poszukiwanie pokarmu wychodzą po zapadnięciu ciemności. Całą noc wędruje, wydając charakterystyczne głosy przypominające histeryczny śmiech, a czasem jęki podobne do wycia wiatru. Oswojona hiena, w przeciwieństwie do swych dzikich pobratymców, prowadzi dzienny tryb życia.Zaniepokojone uciekają z dużą szybkością - do 65 km/h, przy czym biegają bardzo wytrwale. Niekiedy zdają się być tchórzliwe i bojaźliwe, a nawet udają martwe w celu zmylenia napastnika, nawet gdy jest nim tylko pies. Wydają się nam zdegenerowane, leniwe, nikczemne i ogólnie odpychające, m. in. ze względu na to, że zjadają ekskrementy, wykopują zwłoki, zdarzają się im napaści na chorych, starszych i dzieci. Znane są również przypadki atakowania śpiącego zdrowego, dorosłego człowieka, który normalnie wywołuje u nich lęk.

[madohora]

Biruang malajski zamieszkuje pierwotne lasy tropikalne. Opuszcza lasy przekształcane przez człowieka. Dodatkowo pada ofiarą kłusowników (zabijany jest na części ciała stosowane w medycynie ludowej, a także dla sportu). W związku z tym jest gatunkiem narażonym na wyginięcie (kategoria VU na liście IUCN). W przeciągu ostatnich 30 lat populacja zmalała o 30 procent. W niewoli żyje do ponad 30 lat. Nie zapada w sen zimowy. Wiedzie samotny tryb życia, rzadziej spotykany w małych grupach. Zwierzę aktywne w nocy. Prowadzi nadrzewny tryb życia, większość dnia spędza śpiąc na drzewie (w gnieździe noclegowym).

[madohora]

Wilk szary - długość głowy i tułowia tego gatunku waha się na ogół w granicach 100-140cm, 30-50cm, ciężar - 30-75 kg. Samce (basiory) są większe od samic (wader). Budowa ciała wilka przypomina znanego wszystkim owczarka niemieckiego, od którego ma jednak bardziej wydłużony tułów i węższą klatkę piersiową. Głowa charakteryzuje się dosyć szerokim czołem, krótkimi uszami i skośnie osadzonymi oczami. Kończyny są długie, ogon puszysty, noszony nisko. Ubarwienie wilka jest zmienne, a różnice nie występują jedynie pomiędzy poszczególnymi rasami, ale uwarunkowane są również wiekiem zwierzęcia, porą roku, obszarem, na którym żyje. Ogólnie sierść tego drapieżnika określa się jako buropłową z domieszką koloru brązowego i czarnego na grzbiecie oraz białożółtego na spodzie ciała.

[madohora]

WILK

[madohora]

Wyjec płaszczowy to zwierzę roślinożerne. W jego diecie znaleźć można owoce, liście, kwiaty, pąki, łodygi.

[madohora]

Lis rudy jest wszystkożerny i poza zwierzętami zjada tez sporo pożywienia roślinnego. Nadmiar pokarmu ukrywa starannie po śniegiem lub liśćmi.

[madohora]

Długość ciała królika waha się w granicach 35 -45 cm, długość ogona 4 -7 cm, masa ciała 1 -2 kg. Uszy królika są prawie 2 razy krótsze niż zająca, krótsze są również tylne nogi, a głowa jest bardziej okrągła, z postawionymi do góry uszami. Królik ma futro grube i wełniste w kolorze szarobrązowym (czasem z domieszką włosów czarnych, białych lub rudych), strona brzuszna jest jasnoszara lub biaława, wewnętrzne strony kończyn są żółtaworude, spód ogona czysto biały.

[madohora]

Żółwie kopalne, kopalne formy gadów z rzędu żółwi; wywodzą się z najprymitywniejszej grupy gadów — kaptorynomorfów (anapsydy). Najstarszym podrzędem żółwi są Proganochelydia, znane tylko z późnego triasu Europy i południowej Azji z 1 rodzajem Proganochelys, formy dł. do 1 m, od pozostałych żółwi różniły się m.in.: uzębionym podniebieniem, brakiem podniebienia wtórnego, większą liczbą płytek w pancerzu, budową czaszki i pasa barkowego; nie mogły też wciągać do pancerza głowy i ogona, jak robią to dzisiejsze żółwie; lądowe; roślinożerne. Najstarszym rodzajem podrzędu bokoszyjnych żółwi (żyjących do dziś) był późnotriasowy eur. Protochersis; formy słodkowodne (współcz. wyłącznie), także lądowe i mor.; największym przedstawicielem podrzędu (i największym żółwiem) jest plioceński Stupendemys z Wenezueli — dł. ponad 2 m. Przedstawiciele podrzędu skrytoszyjnych żółwi są znani od późnej jury; mor. skrytoszyjne (np. Archelon z kredy) mają silnie zredukowany, ażurowy pancerz kostny i wiosłowate kończyny.

[madohora]

Żółwie są grupą gadów, która nie zmieniła się znacząco od czasu powstania w triasie, ok. 220 mln lat temu. Najstarszy znany żółw – Proganochelys sprzed 210 mln lat posiadał pancerz i wygląd zbliżony do współczesnych żółwi. Występowały jednak u niego cechy prymitywne, jak obecność zębów podniebiennych oraz brak możliwości wciągnięcia głowy do pancerza ze względu na obecność kostnych kolców na karku.

[madohora]

Zaskroniec zwyczajny jest gatunkiem o szerokim zasięgu występowania, spotykany jest na obszarze prawie całej Europy (północna granica jego występowania w Europie to 67°N – nie występuje także na Krecie, Balearach oraz w Irlandii, północnej części Płw. Skandynawskiego). Spotykany także w Azji Mniejszej i Środkowej (granica zasięgu to Bajkał) oraz w północnej części Afryki. Nic dziwnego, że na tak dużym obszarze wyodrębniło się kilka podgatunków, różniących się wielkością, ubarwieniem oraz zasięgiem występowania. Jest najczęściej spotykanym krajowym gatunkiem węża, podobnie jak inne gatunki naszych gadów podlega całkowitej ochronie.

[madohora]

Salamandra plamista występuje w zachodniej, środkowej a także w południowej Europie, izolowane populacje zamieszkują także Azję Mniejszą oraz północno-zachodnią cześć Afryki. W wyniku tak rozległego obszaru występowania wykształciło się 8 podgatunków o nieco innym zasięgu.

[madohora]

Obok w innein pomieszczeniu, również oszklonem i na dworze, a wyłożonem torfem, posiadającym skrzynkę o kilku wejściach, żyją białe myszki, w ilości około tizydziestu sztuk, będące odmianą naszej myszy domowej (Mius museums).

[madohora]

Bardzo pięknym okazem jest kot angorski, (Felis mani- culata domestiea angorensis), odznaczający się długim jedwa bistym włosem.

[madohora]

Obecnie pustułka jest zwierzęciem pozytywnie postrzeganym przez społeczeństwo. W miastach przyczynia się do walki z gołębiami, które to przecież nie są lubiane przez włodarzy miast ze względu m.in. na niszczenie pomników oraz innych cennych zabytków swoimi odchodami. Oprócz tego, każdego roku w swojej „trosce” o ptaki, wiele osób chwyta pisklęta i przynosi je do azylów oraz innych ośrodków pomocy dzikim zwierzętom. Specjalnie napisałem w cudzysłowie, ponieważ taka pomoc najczęściej bywa nieuzasadniona, gdyż to są ptaki będące pod stałą opieką rodziców. Mimo, że na moment zostawione same sobie na naszych balkonach lub parapetach (wiem, że ten moment trwa niekiedy pół dnia), to jednak są dokarmiane przez dorosłe osobniki. Zdrowe w pełni sił ptaki powinny zostać tam, gdzie były znalezione. Najlepszy rozwój bowiem zapewniają dorośli przedstawiciele tego samego gatunku. Człowiekowi trudno jest odchować młodocianą pustułkę, by ta później mogła sama przeżyć w środowisku naturalnym. Mimo, że jest to możliwe, to powinniśmy tego unikać i reagować tylko w takich sytuacjach, kiedy życie ptaków jest zagrożone lub widzimy, że obserwowane przez nas pisklę wykazuje jakieś objawy chorobowe, np. w postaci obrzęków lub różnego rodzaju wycieków z naturalnych otworów ciała albo ran.

[madohora]

Spotykana jest w bardzo różnorodnych siedliskach. Zwykle zamieszkuje obszary w pobliżu wody: doliny rzek, bagna, mokradła, zbiorniki wodne. Ale także spotykana jest na terenach gęsto zalesionych, otwartych przestrzeniach, lub nawet stepach i półpustyniach.

[madohora]

Myszołów w pełni zasługuje na swoją nazwę - ok. 80% jego pożywienia stanowią gryzonie. Zjada także gady, płazy, ptaki, a nawet owady.

[madohora]

amazonka, Amazona,
rodzaj ptaków należący do plemienia ar, z rodziny papugowatych;
29 gat.; jedne z większych papug; w upierzeniu dominuje barwa ciemnozielona, zwykle występują czerwone, żółte, niebieskie znaczenia; zamieszkują wilgotne lasy Ameryki Środkowej i Południowej; często hodowane, naśladują mowę ludzką; niektóre gat. są skrajnie zagrożone wyginięciem.

[madohora]

jer, Fringilla montifringilla,
ptak z rodziny łuszczaków, bliski krewniak zięby;
występuje w Europie i Azji w pasie lasów borealnych od Skandynawii do Kamczatki; zimuje w Europie, a także w południowych częściach reszty areału; dł. ciała ok. 17 cm; u samca wiosną prawie cała głowa, kark i plecy czarne, kuper biały, skrzydła czarniawe z 3 pręgami (2 białymi i rdzawą), przód szyi pomarańczowordzawy, reszta spodu biała; samice ubarwione znacznie skromniej.

[madohora]

kulczyk, Serinus serinus,
ptak z rodziny łuszczaków;
dł. ok. 15 cm; upierzenie oliwkowo-żółte, miejscami cętkowane; ziarnojad (pisklęta karmi owadami); zamieszkuje zadrzewienia, parki i ogrody Eurazji i Afryki; w Polsce pospolity, chroniony; z kanarkiem daje płodne potomstwo.

[madohora]

kos, Turdus merula,
ptak z podrodziny drozdów;
długość do 25 cm; upierzenie samca prawie czarne, matowe, samicy — brunatne; dziób samca żółty; wszystkożerny; śpiew bardzo melodyjny; Eurazja, Afryka; w Polsce pospolity.

[madohora]

łabędź, Cygnus,
rodzaj ptaków z podrodziny gęsi;
6 gatunków; duże, o bardzo długiej szyi i mocnych skrzydłach; 3 palce krótkich nóg, osadzonych w tyle ciała, są spięte błoną pływną; na ziemi poruszają się niezgrabnie, pływają bardzo dobrze; żywią się roślinami i bezkręgowcami wodnymi; monogamiczne; gniazda wśród trzcin i szuwarów, nad brzegami jezior i stawów; łabędź niemy, C. olor, długość do 170 cm, masa do 12,5 kg, rozpiętość skrzydeł 220–240 cm, śnieżnobiały, dziób pomarańczowoczerwony z czarną naroślą u nasady; płytkie, rozległe jeziora i stawy Europy, części Azji, zimuje w Afryce, Indiach i na Półwyspie Koreańskim; w Polsce głównie na Mazurach, Pomorzu i w Poznańskiem, chroniony; w Polsce bardzo nielicznie lęgnie się i, nieco liczniej, zimuje łabędź krzykliwy, C. cygnus, długość do 140 cm, rozpiętość skrzydeł do 193 cm, biały, dziób czarny, u nasady żółty; obszary północnej Szkocji, Skandynawii i Azji, zimuje głównie w Afryce; w czasie wędrówek pojawia się znacznie mniejszy od łabędzia krzykliwego — łabędź czarnodzioby, C. columbianus; łabędź trębacz, C. buccinator, w Ameryce Północnej.

[madohora]

KORMORAN.

[madohora]

W drugiej sąsiadującej zagrodzie spotykamy dziwnie mie szane towarzystwo, a jednak zgodliwe jak rodzeństwo. Mia nowicie zamieszkuje tu smukła i o łagodnem spojrzeniu lękli wa sarenka (Capreolus vulgaris), pobekujące stadko owiec domowych (Ovis), oraz oswojony smakosz żab, jaszczurek i myszy: bocian (Giconia alba), „polskiej strzechy gospodarz**, jak mówi W. Pol.

[madohora]

ŁANIA

[madohora]

Tak jak w ogrodzie botanicznym są również i w zwie rzyńcu na klatkach i zagrodach trzyjęzyczne tabliczki orien tacyjne, bardzo często z dodaniem nazwiska ofiarodawcy. Są też konieczne i potrzebne tablice ostrzegawcze: „Drażnienie i karmienie zwierząt wzbronione". Publiczność bowiem — niejednokrotnie w najlepszej wierze — jednak nie zdając sobie zupełnie sprawy z ważności regularnego podawania żywno ści, oraz z jakości i ilości strawy, jaką dane zwierzę lub ptak otrzymuje, rzuca bez zastanowienia i wyboru różne szkodliwe przysmaki, które w następstwie powodują choroby, a nawet zejścia zwierząt. Zdarzały się też złośliwe wypadki, gdzie małpom rzucano kawałki karbidu, chemiczne ołówki i t. p. Miasto utrzymujące zwierzyniec oddało go w opiekę swych obywateli i wszyscy zwiedzający powinni wzajemnie się przestrzegać i pilnować, by zwierzętom, którym los kazał pędzić żywot w niewoli dla nauki i przyjemności człowieka — nie działa się z jego strony najmniejsza krzj^wda. Wszystkie stworzenia zasługują na serce ze strony człowieka, tembar- dziej, że wyświadczają mu najrozmaitsze przysługi, że wreszcie nigdy użalić ani upomnieć się o nic nie mogą.

[madohora]

Zginął też nur północny (Oolymbus septentrionalis), który — mimo zastosowania różnych sposobów — nie chciał zupeł nie przyjmować pożywienia. Z tej samej przyczyny zginęła też jedna sowa.

[madohora]

Widziałam na filmie jeża
Który zigzakiem gdzieś zmierza
Gdzie on się tak urządził proszę pana
Z kim i gdzie pił od rana?

[madohora]

Obecnie zoo w Krakowie posiada 260 gatunków – około 1500 sztuk zwierząt. Powierzchnia ogrodu wynosi prawie 17 ha. Krakowski zwierzyniec odwiedza rocznie ponad 300 tys. osób.

[madohora]

W zależności od tempa wzrostu, osiągnięcie dojrzałości płciowej zajmuje mu okres 4-7 lat. Do godów przystępują samice mierżące ponad 120 cm i samce mające prawie półtora metra. Po godach trwających od maja do sierpnia, samica w czasie pory deszczowej buduje gniazdo na brzegu, zawsze ponad poziomem wody. Konstrukcja z błota i szczątków roślinnych staje się schronieniem dla zniesionych w jej wnętrzu kilkunastu-kilkudziesięciu jaj (przeważnie 15-30). Samica strzeże gniazda a później młodych, które wylegają się po trzymiesięcznej inkubacji.

[madohora]

Gatunek nizinny łatwo adaptujący się do różnych warunków środowiska. Preferuje obszary ze spokojnymi ciekami wodnymi. Z całej rodziny zajmuje największy obszar. Do pewnego stopnia toleruje zasolenie wody.

[madohora]

[madohora]

Do godów dochodzi przeważnie w grudniu i styczniu. Samica kopie gniazdo około 2 miesiące po kopulacji. Jaja są składane do płytkiej jamki wykopanej wilgotnej ziemi, powyżej poziomu wody jednak najczęściej w jej sąsiedztwie. Młode legną się przeważnie po 2-3 miesiącach od złożenia jaj i mierzą wtedy niespełna 15 cm.

[madohora]

Tropikalne lasy deszczowe, niskie gałęzie drzew porastających brzegi rzek.

[madohora]

Agama błotna to jedna z najpopularniejszych jaszczurek w świecie terrarystyki. Również i w Polsce staje się coraz bardziej popularna. Piękna zielona jaszczurka często kupowana jest przez osoby zupełnie niezwiązane z hodowlą gadów. Niestety agama błotna jest dość wrażliwa na błędy hodowcy, a skutki złego chowu, albo nie są widoczne od razu (np. jeśli chodzi o dorosłe osobniki), albo też sami właściciele nie widzą pierwszych oznak chorobowych. Dlatego też, nadaje się ona raczej dla osób mających już pewne doświadczenie z jaszczurkami.

[madohora]

Okres godowy przypada na porę suchą czyli od października do kwietnia. Do rozrodu przystępują samice o odpowiedniej wielkości (zazwyczaj minimum 3 letnie). W naturze są one oblegane przez kilka samców (często mniejszych od partnerki) które wzajemnie się stymulują do godów. Gatunek jajożyworodny, ciąża trwa od 115 do 135 dni, samica rodzi od kilkunastu do kilkudziesięciu młodych (zazwyczaj 30-40 ale rekord to 94 młode) o długości 70-80 cm każde.

[madohora]

Czy wiecie, czym jest ofidiofobia? To paniczny strach przed wężami. Zwierzę, które dziś wam przedstawimy, z pewnością wywoła dreszczyk emocji, niezależnie od tego, czy boicie się węży, czy nie!
Największy wąż świata to bardzo charyzmatyczny gatunek, który możemy spotkać w wielu filmach – z pewnością kojarzycie jego nazwę. Anakonda (Eunectes) to gad, który mierzy średnio 10 metrów i waży nawet 250 kilogramów! Kwestia jego wymiarów jest naprawdę niezwykła – samice anakondy są większe od samców, w najszerszym miejscu ich obwód wynosi cały metr, zaś średnica tego węża wynosi około 30 cm (mniej więcej tyle, co średnica uda osoby o drobnej budowie ciała).

[madohora]

Znajdź rekord...


Menu
O nas
Rekordy
Kategorie
Nasi rekordziści
Wydarzenia
Księga rekordów
Jak pobić rekord
Rekordy online
Najczęściej zadawane pytania
Kontakt
Logotypy
Największy wąż świata – Anakonda zielona
Laura Kantorska
7 lat temu
Ciekawostki, Zwierzęta
Boliwia
Największy wąż świata
Czy wiecie, czym jest ofidiofobia? To paniczny strach przed wężami. Zwierzę, które dziś wam przedstawimy, z pewnością wywoła dreszczyk emocji, niezależnie od tego, czy boicie się węży, czy nie!
Największy wąż świata to bardzo charyzmatyczny gatunek, który możemy spotkać w wielu filmach – z pewnością kojarzycie jego nazwę. Anakonda (Eunectes) to gad, który mierzy średnio 10 metrów i waży nawet 250 kilogramów! Kwestia jego wymiarów jest naprawdę niezwykła – samice anakondy są większe od samców, w najszerszym miejscu ich obwód wynosi cały metr, zaś średnica tego węża wynosi około 30 cm (mniej więcej tyle, co średnica uda osoby o drobnej budowie ciała).

To także zwierzę powszechnie znane ze swoich niesamowitych umiejętności pływackich – Anakonda potrafi wytrzymać pod wodą do 20 minut i pływa z prędkością do 20 km/h (dodajmy, że to prędkość biegu przeciętnego człowieka…) i temu również zawdzięcza swoją łacińską nazwę gatunkową – eunectes – która oznacza „dobrze pływającą”. Ze względu na swoje ogromne rozmiary największy wąż na świecie bardzo rzadko wspina się na drzewa i prowadzi właśnie ziemno – wodny tryb życia. To umożliwia mu rodzenie młodych z pominięciem okresu inkubacji jaj – anakondy są bowiem żyworodne. Oznacza to, że samica rodzi w jednym miocie rodzi od 10 do 50 sztuk, które natychmiast opuszczają matkę. Niestety, pełnoletności dożywa zaledwie kilka procent z nich, ponieważ bez opieki są łatwym łupem dla drapieżników.

Jeśli zaś chodzi o żywienie anakondy, zwykle czatują one w płytkich wodach tuż przy brzegu, wypatrując potencjalne ofiary. To wyjaśnia, czemu ich łupem padają takie zwierzęta, jak dziki, jelenie czy jaguary. Niekiedy wychodzą na ląd, żeby zapolować na kapibary. Żywią się także innymi gatunkami węży, rybami, małymi ptakami, gadami i płazami. Anakondy potrafią wytrzymać bez pożywienia wiele tygodni (rekordowy post tego zwierzęcia trwał dwa lata!), za to po posiłku zazwyczaj nie czują głodu przez parę tygodni. Zdarzają się również przypadki kanibalizmu – zwykle to samiec bywa pożerany przez samicę po jej zapłodnieniu. Taktyka zabijania tych węży jest prosta, ale bardzo skuteczna – po opleceniu sobą ofiary stopniowo zacieśniają splot. Następnie pożerają je w całości, zaczynając od strony głowy. Waga ofiary jednak nie może być większa niż węża, a jej długość nie może być większa niż ćwierć długości anakondy. Dzięki dodatkowej kości żuchwy węże te potrafią rozwierać szczęki pod kątem 180 stopni! Niestety, ofiarami ataków anakondy zielonej padają także ludzie.

Największy wąż świata - anakonda
Anakondy na wolności dożywają do trzydziestu lat. Zasiedlają głównie wody i lądy Ameryki Południowej. Znane są cztery ich gatunki:

Anakonda zielona
Anakonda zielona (Eunectes murinus) – to największa odmiana tego zwierzęcia, która możemy spotkać w Wenezueli, Peru, Boliwii, Paragwaju, Trynidadzie i Tobago, Ekwadorze, Gujanie, Wenezueli, Kolumbii a także dorzeczach rzek Orinoko i Amazonki – czyli na większości terytorium Ameryki Południowej. Najdłuższa anakonda tego gatunki w niewoli mierzyła 6,27 metra, miała wagę 91 kg i długość niemal 6 metrów.

Anakonda boliwijska
Anakonda boliwijska (Eunectes beniensis) została opisana w roku 2002. Od Anakondy zielonej różni ją żółty brzuch i czarne plamki na grzbiecie. Jest nieco mniejsza – dorasta do około 3 metrów, a swoje ofiary może trawić nawet do 4 miesięcy! Jak sama nazwa wskazuje, spotkamy ją głównie w Boliwii.

Anakonda ciemna
Anakonda ciemna (Eunectes deschauenseei) jest spotykana w Brazylii i jest nieco większa od poprzedniczki – może mierzyć do czterech metrów. Swoją nazwę zawdzięcza oliwkowo – brązowemu umaszczeniu, które tworzy wzdłuż jej grzbietu dwa rzędy czarnych, owalnych plam. Ten wąż, w odróżnieniu od innych gatunków anakondy, potrafi topić swoje ofiary. Poluje głównie w nocy, co zdecydowanie ułatwia mu ciemne umaszczenie. W latach 80. była zagrożona, jednak obecnie stan jej populacji się poprawia dzięki staraniom ekologów i przyrodników.

[madohora]

Gołąbek diamentowy (Geopelia cuneata) – gatunek małego ptaka z rodziny gołębiowatych (Columbidae), zamieszkujący endemicznie Australię. Hodowany w celach ozdobnych.

[madohora]

Znajdowane na ziemi nasiona, młode pędy roślin i larwy różnych owadów.

[madohora]

Zasięg występowania miedzianek szmaragdowych obejmuje Półwysep Indyjski, Azję Południowo-Wschodnią, Nową Gwineę, północną i wschodnią Australię oraz przyległe do tych obszarów wyspy, między innymi Cejlon, Andamany i Nikobary, Norfolk, Lord Howe, Nową Kaledonię i niektóre spośród innych wysp Oceanii. Środowiskiem życia miedzianek szmaragdowych są pierwotne lasy deszczowe i lasy innego rodzaju, między innymi namorzyny i lasy galeriowe, oraz zapuszczone plantacje i podmiejskie ogrody. Pożywieniem tych gołębi są głównie owoce i nasiona. Pora lęgowa przypada na różne okresy w roku w zależności od miejsca występowania, jednak w północnych częściach zasięgu lęgi trwają przeważnie od marca do maja, zaś w południowej – od października do marca. Gniazdo jest luźną platformą z gałęzi. Zniesienie liczy 2 jaja, które wysiadywane są przez 14–16 dni. Młode są w pełni opierzone po 12–16 dniach życia, zdolność lotu w niewoli uzyskują w wieku około 21 dni.

[madohora]

W 2011 zsekwencjonowano całkowicie lub niemal całkowicie genom mitochondrialny u 17 różnych gatunków ptaków. Wśród nich była miedzianka szmaragdowa; u tego gatunku genom mitochondrialny liczy co najmniej 15 363 pary zasad. W lutym 2019 GenBank zawierał 70 różnych sekwencji nukleotydowych dla Chalcophaps indica. Badana była również sekwencja genu kodującego podjednostkę I oksydazy cytochromu c u miedzianek szmaragdowych i 23 innych gatunków gołębi, między innymi na podstawie zasobów GenBanku. Sekwencja COI okazała się być taka sama u miedzianki szmaragdowej i 3 innych gatunków: gołąbeczka azteckiego (Columbina inca), gołąbka zebrowanego (Geopelia striata) i kasztanówki bażanciej (Macropygia amboinensis phasianella)

[madohora]

[madohora]

Gwarki introdukowano na Florydę, Portoryko i Hawaje. Populacja wprowadzona na Wyspę Bożego Narodzenia nie przetrwała. Nie jest pewne pochodzenie gwarków czczonych na Wyspie Świętej Heleny. Wiadomym jest, że zbiegłe z niewoli gwarki są w stanie długo przeżyć na wolności

[madohora]

W mitologii indyjskiej gwarki czczone uchodzą za ptaki święte. Według wierzeń indyjskich w ich ciała wstępują dusze zmarłych. Są to popularne zwierzęta domowe, przez mieszkańców Indii uczone powtarzania świętych słów. Są również symbolem wierności i miłości małżeńskiej. Za ptaki stanowe uznano je w stanach Chhattisgarh i Meghalaya. O gwarkach czczonych wspomina zbiór bajek Pańćatantra – gwarki i papugi są zamykane w klatkach, gdyż wypowiadają słowa, natomiast niemądre czaple cieszą się wolnością, bo ich milczenie jest kluczem do sukcesu. O gwarku czczonym wspomniał Claudius Aelianus w O właściwościach zwierząt. Na subkontynencie indyjskim miały żyć ptaki, które były wielkości szpaka, podobnie do nich pokrywało je wiele barw, były inteligentniejsze od papug i nie mogły znieść pobytu w niewoli woląc głodować, niż jej się poddać. Mieli je spotkać starożytni Macedończycy, którzy osiedlili się w okolicach Bucefalii i Cyropolis. Gwarki czczone były przedstawiane na znaczkach pocztowych: w Indonezji (1993, 2010, 2015), Laosie (1995), Tajwanie (2000), Tanzanii (2001), Tajlandii (1967), Wietnamie (1978)

[madohora]

W przeciwieństwie do innych zimorodków nie jest ściśle związany z wodą. Żyje w grupach rodzinnych do 8 osobników, składających się z rodziców oraz ich potomstwa z kilku lęgów (zwykle są to samce). Osiadłe, przez cały rok bronią swojego terytorium.

[madohora]

Dorosły: od 60 do 120 cm (osobniki typowe to około 90 cm)
Młode po wykluciu:od 20 do 25 cm
Ciało wysmukłe w stosunku do długości. Głowa wyraźnie zaznaczona.
typu aglypha.

[madohora]

[madohora]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje bezszpona za gatunek narażony na wyginięcie (VU – vulnerable) od 2021 roku; wcześniej, od 2000 roku, miał on status gatunku bliskiego zagrożenia (NT – near threatened), a od 1988 roku – „niższego ryzyka / najmniejszej troski” (LR/LC – lower risk / least concern). Trend liczebności populacji uznaje się za spadkowy

[madohora]

Słowik chiński to kolorowy i pełen energii ptaszek, który jest bardzo aktywny i ciekawy świata. Jest on niezwykle bystry i posiada wesołe usposobienie. Należy jednak pamiętać, że ptaki te nie lubią samotności, dlatego najlepiej jest trzymać parę słowików chińskich. Pięknie wówczas śpiewają i wzajemnie się naśladują.
W środowisku naturalnym słowiki bytują w gęstych zaroślach. Z tego względu w obszernej klatce należy umieścić gałązki imitujące ich naturalny świat. Lubią korzystać z wodnych kąpieli. Z tego powodu należy w klatce umieścić basenik z wodą, najlepiej w drzwiczkach. Ptaki wytrzymałe są na wahania temperatury, ale nie może być ona zbyt niska.

[madohora]

Zarośla bambusowe, krzaki i poszycie lasów w południowej i południowo-wschodniej Azji, od Himalajów do południowych Chin i Indochin, do wysokości 2135[3] m n.p.m.Buduje z suchych liści i mchu dobrze ukryte, kopulaste gniazdo z bocznym wejściem. 3–6 niebieskich jaj jest wysiadywanych przez 13–26 dni. Młode opierzają się po 13–16 dniach.

[madohora]

W trakcie 90 minutowego spaceru z przewodnikiem uczestnicy zabawy zapoznają się z wybranymi ekspozycjami zwierząt i poznają wiele interesujących faktów z ich życia, podanych w zabawnej i przyjaznej formie. Każdy z uczestników otrzyma specjalne „zapiski śledczego”, z zestawem łamigłówek do rozwiązania, dlatego prosimy małych detektywów o zabranie ze sobą długopisu lub ołówka.

[madohora]

[madohora]

Zajęcia przeznaczone są dla grup zorganizowanych

[madohora]

Uczestnicy wykupują odpowiedni bilet wstępu do zoo (normalny lub ulgowy) w cenie zgodnej z obowiązującym cennikiem zoo oraz usługę przewodnika w cenie 150 zł/grupa

[madohora]

Najwymowniej o rekordach zwykle mówią liczby. W tym roku niezwykle istotna jest dla nas liczba
480 tys. – czyli liczba gości, którzy w 2022 roku odwiedzili Śląski Ogród Zoologiczny. Tak rekordowo duża frekwencja utrzymuje się w naszym ogrodzie już drugi rok. Niestety deszczowy wrzesień sprawił, że nie udało się osiągnąć poziomu pół miliona zwiedzających. Mimo wszystko, tak duża frekwencja utrzymująca się dwa lata z rzędu jest dla nas sygnałem, że zmiany, które wprowadzamy, przynoszą pozytywny efekt, a sam ogród staje się coraz bardziej atrakcyjny.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

Zmiany w kolekcji zoo dokonują się także poprzez wygaszanie hodowli niektórych gatunków.
W związku z upadkiem ostatniego z pawianów płaszczowych w 2022 r. zakończyliśmy hodowlę tego gatunku. Z ekspozycji zniknęło też wiele powszechnie utrzymywanych w domowych terrariach gatunków gadów m.in. węzę mleczne i zbożowe, czy kilka gatunków ptaszników. Ich miejsca zajęły gatunki gadów i płazów, których hodowla nie jest tak powszechna.

[madohora]

Stąd wszystkie działania inwestycje prowadzone są dwutorowo – budowie nowych obiektów towarzyszy modernizacja istniejącej infrastruktury. Zgromadzone oszczędności pozwoliły także na zakup materiałów budowlanych, które stopniowo są wykorzystywane do prac modernizacyjnych wykonywanych przez pracowników ogrodu w ramach codziennej pracy – takie działania znacząco obniżają koszt inwestycji
i pozwalają nam lepiej wykorzystać zgromadzone oszczędności.

[madohora]

Rearanżacja otoczenia wejścia głównego do ogrodu,

[madohora]

Inwestycje trwające w 2022 r. i nie zostały jeszcze ukończone:

[madohora]

nwestycje to nie tylko budowa i modernizacja, to także przygotowanie dokumentacji pod przyszłe inwestycje. W 2022 r. sfinansowano opracowanie projektów wraz z pełną dokumentacją pod budowę nowej lwiarni, dzięki której w naszym zoo możliwy będzie rozwój hodowli dużych kotów oraz szklanego mostu, którego budowa będzie pierwszym etapem modernizacji Skalnej Kotliny Dinozaurów. Myśląc od dalszym rozwoju ogrodu oraz pokryciu przyszłego zapotrzebowania budynków hodowlanych
na energię elektryczną opracowano również projekt dodatkowej stacji transformatorowej wraz
z odpowiednią siecią energetyczną.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

Społeczność Śląskiego Zoo starała się pomagać nie tylko zwierzętom. Pracownicy ogrodu zorganizowali zbiórkę darów dla obywateli Ukrainy, które przekazane zostały potrzebującym za pośrednictwem PCK. W samym zoo schronienie znalazły trzy obywatelki Ukrainy, którym jako tymczasowe miejsce zamieszkania udostępniliśmy pokoje gościnne mieszczące się na terenie ogrodu. Do załogi Śląskiego Zoo dołączyły również dwie obywatelki Ukrainy, które znalazły zatrudnienie w dziale hodowlanym.

[madohora]

🦋🦋🦋

[madohora]

Szopkę odwiedzać można codziennie od 19 grudnia do 8 stycznia, w godzinach zwiedzania zoo, tj. od 9:00 do 16:00 w ramach biletu wstępu do zoo.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jury konkursowe miało bardzo trudne zadanie – do konkursu zgłoszono blisko 100 propozycji. Każda z nich była wyjątkowa i ciekawa. Jury podejmując decyzję brało pod uwagę znaczenie i brzmienie imienia, a także uzasadnienie, jakie zaproponowali ich autorzy.

[madohora]

Trotyl jest materiałem wybuchowym, niezwykle trwałym oraz niezbyt wrażliwym na tarcie lub uderzenia. Te cechy kojarzą się z powyżej wspomnianym zwierzęciem – rosomak, choć niepozorny potrafi wytrwać w trudnych warunkach, a groźne zwierzęta, często znacznie większe od niego, czują przed nim respekt. Co więcej, trotyl jest substancją wybuchową, a więc niebezpieczną. Rosomakowi również w przeszłości przypisywano agresywny charakter, między innymi przez wygląd. Uważam, że zaproponowane przez mnie imię byłoby idealnym uzupełnieniem mocnej aparycji drapieżnika oraz dodałoby mu jeszcze więcej charakteru.

[madohora]

🦋
🦋
🦋

[madohora]

Prosimy również o ograniczenie do minimum kontaktu z pracownikami ogrodu, przede wszystkim z opiekunami zwierząt. Wszelkie zauważone nieprawidłowości należy zgłaszać przy bramie głównej lub pracownikowi ochrony.

[madohora]

Odszedł od nas nagle, z powodu niewydolności krążenia.

[madohora]

Już po raz drugi polskie ogrody łączą siły by pokazać jak ważna jest nasza rola w ratowaniu ginących gatunków zwierząt. W tym roku ambasadorami akcji są zwierzęta urodzone w polskich ogrodach zoologicznych.

[madohora]

I właśnie o tym wszystkim będziemy opowiadać podczas TygoDnia Misji Ogrodów Zoologicznych i Akwariów. Łączymy ludzi i zwierzęta z całego świata, by działać na rzecz ochrony przyrody. Działajmy wspólnie dla dobra zwierząt, by chronić przyrodę!

[madohora]

Anoona przyszła na świat 29 grudnia 2017 r. w ogrodzie zoologicznym w czeskim Brnie. Była jednym z dwojga młodych urodzonych w miocie. Do Chorzowa przyjechała 18 lutego 2021 r. Początkowo samica zamieszkała w osobnym kotniku, gdzie mogła spokojnie odnaleźć się w nowej sytuacji. Stopniowo poznawała nowe otoczenie, swoich opiekunów oraz inne lwy mieszkające w Śląskim Zoo. Mimo początkowego zagubienia Anoona świetnie odnalazła się w nowym miejscu, a Kaasai i Bolek w pełni ją zaakceptowali. Dziś lwy mieszkają już razem i żyją w pełnej zgodzie. Anka, jak czasami pieszczotliwie nazywają ja opiekunowie, jest bardzo pogodna i towarzyska - świetnie dogaduje się z drugą samicą, która wykazuje się względem niej dużą cierpliwością i wyrozumiałością.

[madohora]

Zwiedzający mogą obserwować zwierzęta przebywające na wybiegach zewnętrznych m.in. przez wkomponowane w ogrodzenie szyby ekspozycyjne. Głównym punktem obserwacyjnym jest taras widokowy, mieszczący się na dachu budynku hodowlanego. Z wysokości 4 m można dojrzeć wszystkie zakamarki dwóch większych wybiegów. Trzeci, najmniejszy wybieg pozostaje częściowo niewidoczny dla wzroku zwiedzających - przeznaczony będzie dla osobników potrzebujących okresowo większego wyciszenia np. dla samicy w okresie okołoporodowym. Pomieszczenia wewnętrzne budynku hodowlanego nie będą udostępniane zwiedzającym. Irbisy są zwierzętami przystosowanymi do niekorzystnych warunków atmosferycznych, stąd także zimą będzie można obserwować je w wolierach zewnętrznych. Kotniki wewnętrzne będą wykorzystywane w przypadku konieczności odizolowania poszczególnych osobników np. na czas leczenia.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Antylopy zamieszkały na wybiegu, który do tej pory zajmowały wikunie. Mieści się on w tylnej części ogrodu, w sąsiedztwie jeleni milu i sik wietnamskich. Dzięki takiemu rozwiązaniu w bliskim sąsiedztwie będziemy mogli obserwować kilka gatunków pochodzących z Azji. Obecnie w zoo zobaczyć będzie można jedynie samice tego gatunku. Ze względu na ich młody wiek sprowadzenie samca tego gatunku nastąpi w późniejszym czasie.

[madohora]

Obecnie chorzowskie stado świń rzecznych składa się obecnie z 13 osobników: dorosłego samca - Pumby, dwóch dorosłych samic - Meli i Jagody, dwóch młodych z ubiegłorocznego miotu oraz ośmiu maluchów.

[madohora]

Inwestycja stanowi część zadania pn. „Modernizacja Śląskiego Ogrodu Zoologicznego” realizowanego w ramach Umowy o dofinansowanie Projektu Miejskiego pn. „Modernizacja Parku Śląskiego” realizowanego w ramach drugiego obrotu środkami wracającymi z Inicjatywy JESSICA Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2007-2013. Przewidywany koszt inwestycji wynosi 17 393 369,26 zł brutto. Wykonawcą przedsięwzięcia będzie Przedsiębiorstwo MAXIMUS – ZBH Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w Siemianowicach Śląskich.

[madohora]

Równocześnie odbył się transport nowych osobników i utworzenie pary hodowlanej.

[madohora]

Dlaczego takie działania były konieczne?

[madohora]

Lew Moxico – nowy mieszkaniec Śląskiego ZOO

W piątek 12 listopada do Śląskiego Zoo przyjechał nowy mieszkaniec – samiec lwa angolskiego o imieniu Moxico

[madohora]

Obecnie młode nie porusza się jeszcze po pomieszczeniu – rodzice niechętnie pozwalają mu
na opuszczanie gniazda, a jeśli do tego dochodzi, to zawsze pod opieką jednego z dorosłych. Z czasem młode zacznie nabierać odwagi i stanie się bardziej samodzielne. Przed nim jeszcze sporo wyzwań – będzie musiało nauczyć się samodzielnie jeść, opanować sztukę pływania oraz poznać resztę kolonii. Wszystkie te etapy będą rozłożone w czasie, gdy maluch będzie dorastał. Teraz jest jeszcze niewielki. Jego ciało pokryte jest młodzieńczymi piórami, różniącymi się od upierzenia dorosłych osobników.
Z tego względu młode nie wchodzi jeszcze do basenu.

[madohora]

Pierwsze w Polsce narodziny rosomaków tundrowych

26 lutego 2022 r. na świat przyszły trzy rosomaki tundrowe.

[madohora]

Żyrafa Ignaś – nowy mieszkaniec Śląskiego Zoo

Samiec przyjechał z gdańskiego zoo 1 kwietnia późnym wieczorem.

[madohora]

Pingwinie gry, zabawy i ciekawostki.

[madohora]

Hulmany czczone (inaczej langury hulmany), to średniej wielkości małpy prowadzące naziemny tryb życia. Należą do rodziny koczkodanowatych, stąd budową mogą przypominać mieszkające w naszym zoo patasy (koczkodany rude) oraz obecne w naszym zoo do niedawna koczkodany zielone. Ich ciało osiąga długość 50-70 cm, a ogon mierzy nawet 100 cm długości. Żyją w stadach rodzinnych, którym przewodzi samiec. Są wszystkożerne. Zjadają głównie liście, owoce i korę drzew. Dietę uzupełniają pająkami i owadami.

[madohora]

Mia i Malajka wyruszają w świat!

Gepardy urodzone w naszym zoo wyje

[madohora]

Pierwotnie Mija i Malajka miały udać się do ogrodu zoologicznego w Moskwie. Gdy wybuchła wojna, dyrekcja zoo podjęła decyzję, że młode nie wyjadą do Rosji. Do decyzji przychylił się także koordynator hodowli gatunku, który zmienił swoją rekomendację i zdecydował o wyjeździe samic do Francji. Dzięki temu Mia i Malajka mogły dłużej pozostać w Chorzowie.

[madohora]

Ilość wózków jest ograniczona, dlatego przy dużej frekwencji może się okazać, że na wypożyczenie trzeba będzie poczekać do momentu zwrotu przez innych zwiedzających. Nie prowadzimy rezerwacji wózków.

[madohora]

Od 24 sierpnia do 12 września można oddawać głosy na kolejny wniosek, który może zostać zrealizowany na terenie Śląskiego Ogrodu Zoologicznego: „Otocjony wielkouche na swoim v2.0 – nowy dom dla afrykańskich zwierzaków w Śląskim Zoo.” (pula EKO).

[madohora]

17 września obchodzimy Międzynarodowy Dzień Pandki Rudej inaczej nazywanej pandą małą (International Red Panda Day)

[madohora]

Czekamy na Was od 10:00 do 17:00.

[madohora]

W ostatnim tygodniu września uruchomione zostanie działanie nowego budynku administracyjno-edukacyjnego, w którym mieści się dodatkowa kasa i wejście na teren ogrodu. Informujemy, że w najbliższym czasie nowa kasa i wejście nie będą jeszcze czynne. O ich uruchomieniu poinformujemy z wyprzedzeniem.

[madohora]

Chorzowska grupa antylop bongo to trzy młode samce - Samba, Koda i Sitka. Zwierzęta sprowadzone zostały z Zoo Parc de Beauval we Francji.

[madohora]

Stoisko Śląskiego Ogrodu Botanicznego w Mikołowie pełne ciekawostek o lokalnych gatunkach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Śpiewanie dla wybranki serca sprawia przyjemność również śpiewakowi – wykazały badania na małych australijskich ptaszkach, zeberkach.

[madohora]

Okazuje się, że samice wybierają samca najlepiej do nich dopasowanego, a nie nosiciela najlepszych genów – jak sądzili biolodzy. Tak jest przynajmniej w przypadku zeberek, o czym donosi artykuł w Proceedings of the Royal Society B.

[madohora]

U zeberek występuje dymorfizm płciowy. Samce, w przeciwieństwie do samic, posiadają pomarańczowe policzki oraz rude piórka w białe kropki pod skrzydłami. U obu płci płaszcz jest brązowawy, wierzch głowy szary lub popielaty, spód ciała biały, pierś lekko prążkowana, oddzielona od brzucha czarną kreską. Ogon w poprzeczne, czarno-białe pasy. Dziób mocny, czerwony. Pod okiem czarna, pionowa kreska. Osobniki podgatunku T. guttata guttata mają bardziej intensywnie szarą głowę i jaśniejsze podgardle.

[madohora]

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) od 2016 roku uznaje oba podgatunki zeberki zwyczajnej za osobne gatunki i zalicza je do kategorii „najmniejszej troski” (LC, least concern). Trend liczebności populacji obu tych taksonów uznaje się za stabilny.

[madohora]

Okres godowy rozpoczyna się bardzo szybko, bowiem płazy po wybudzeniu z zimowego letargu na przełomie marca i kwietnia przystępują do poszukiwania odpowiednich dla siebie terytoriów. Zaczynają jako jedne z pierwszych, bowiem mogą one wchodzić do wody przy temperaturze już 0 stopni C, natomiast pierwsze zachowania godowe są widoczne nawet przy 4 stopniach ciepła. Jak już znajdą miejsce, w którym na świat przyjdzie ich potomstwo, to samce muszą udowodnić samicom, że właśnie z nimi warto wejść w związek. Nawet tak małe organizmy wykształciły cały zespół zachowań oraz gestów, których pozazdrościłby niejeden Casanova. Tym wyczynom bacznie przygląda się pani traszka, przed którą odbywa się cały spektakl. Najpierw samiec patrzy jej prosto w oczy, po czym zaczyna wykonywać ruchy ogonem. Raz w lewo, raz w prawo, a czasami potrząsa samą końcówką. Przemieszcza się a to do przodu, a to do tyłu, wygina ogon i znowu potrząsa jego końcówką, tym razem skierowaną w stronę zainteresowanej samicy. Jakby krzyczał do niej: „Chodź ze mną! Zobacz jaki mam super ogon!” Ale na tym nie koniec pokazów. Samiec odskakuje raz na lewo, raz na prawo, kręci się wokół własnej osi, po czym zwalnia, delikatnie podchodzi do samicy i wykonuje gwałtowny ruch, na końcu którego zgina ogon potrząsając nim z powrotem. Rytuał godowy naprawdę godny i jak na tak małe zwierzę, bardzo rozbudowany. Oprócz języka ciała, ważne są także walory wzrokowe. W stanie gotowości rozrodczej traszki trwają od maja do października w zależności od tego w jakich szerokościach geograficznych żyją. Potem wychodzą na brzeg i porzucają podwodne życie. Szukają wilgotnych kryjówek, jamek, piwnic, podziemnych norek po to, by przetrwać dzień, a następnie wyruszyć na nocne łowy. Zarówno w czasie godów, jak również poza nimi wiodą głównie nocny tryb życia. Teoretycznie szansa na bycie ofiarą jest wtedy mniejsza, ale nie o to przede wszystkim chodzi. Nocą jest wyższa wilgotność, temperatura niższa, zatem traszka nie wyschnie. Poza tym jej potencjalne ofiary także wykazują wyższą aktywność dobową w świetle księżyca, aniżeli miałby być oświetlane przez słońce. Płaz odżywia się ślimakami, dżdżownicami, pająkami, larwami owadów oraz postaciami dorosłymi. Niestety na lądzie brak jej podwodnej gracji połączonej ze zwinnością lisa buszującego po kurniku. Ucieczka przed drapieżnikami w jej wykonaniu graniczy z cudem.

[madohora]

Podczas godów u traszki grzebieniastej dochodzi do charakterystycznych tańców w wodzie, podczas których samiec składa na dnie zbiornika spermatofor. Samica umieszcza go w swojej kloace i dochodzi do zapłodnienia wewnętrznego. Około 10-15 dni po złożeniu jaj lęgną się larwy, które oddychają za pomocą skrzeli. Są sprawnymi i żarłocznymi drapieżnikami, wkrótce wykształcają im się przednie a następnie tylne kończyny. Po metamorfozie cześć z nich opuszcza wodę, część zimuje na dnie zbiorników wodnych.

[madohora]

Przeważnie są to niewielkie, osiągające długość ciała do 10 cm w przypadku samców i 12 cm w przypadku samic, płazy o ziarnistej, pokrytej gruczołami skórze. Dłuższy u samic niż samców spłaszczony bocznie ogon stanowi zaledwie połowę długości ciała. Na szczycie płaskiej, zaokrąglonej głowy znajdują się małe oczy o złocistej tęczówce. Prawdopodobnie w celu kamuflażu na tle błotnistych zbiorników i leśnej gleby, w której lubią znajdować schronienie, ich grzbiet pokryty jest pofałdowanym, prawie czarnym nabłonkiem, na tle którego występują jaśniejsze, szare plamy o nieregularnych kształtach. Dopiero gdy pochwycimy traszkę i przyjrzymy jej się od strony brzusznej, będziemy w stanie zaobserwować charakterystyczny jaskrawopomarańczowy brzuch i podgardle. Na granicy grzbietu i podbrzusza ciągnie się jasne pasmo upstrzone wyraźnymi, małymi czarnymi plamkami. Dymorfizm płciowy u traszki występuje na podstawie kilku cech – jedną, już wspomnianą jest rozmiar. Samice są zwykle o ⅓ większe niż samce. Inne, bardziej wyraźne różnice można zaobserwować w okresie godowym – u dojrzałych samców na górnej krawędzi grzbietu i ogona pojawia się wtedy żółty fałd grzbietowy, a ich ogólne ubarwienie staje się znacznie bardziej jaskrawe – szarawy do tej pory grzbiet przyjmuje intensywnie niebieską barwę. Jest to jedna z kilku taktyk, które mają na celu przyciągnąć uwagę samicy i przekonać ją, co do siły genów zabiegającego o nią kandydata.

[madohora]

Traszka grzebieniasta zalicza się do rodziny salamandrowatych. O jej siostrze - traszce zwyczajnej, i kuzynce, która nadała imię rodzinie, czyli salamandrze już pisałem. Ogólnie rzecz biorąc ta grupa płazów na złość początkującym przyrodnikom, podszywa się pod jaszczurki. Chociaż jaszczurkami ne są!

[madohora]

Wiemy, że wychodzi na ląd, pozostaje tylko pytanie, jaki ląd? Wilgotny przede wszystkim. Traszka grzebieniasta jest uważana za leśnego płaza, bowiem poza okresem godowym chodzi głównie do lasów liściastych, mieszanych, a nawet iglastych. Wymarzonym dla niej środowiskiem są śródleśne polany. Tam i wilgotno, i jest co jeść, a i cienia mniej, i istnieje możliwość szybkiego ukrycia przed niebezpieczeństwem, no a pośród mchu przetrwania zimy. Ta prosta w swej budowie roślina jest nie dość, że wspaniałym magazynem wody, to jeszcze izolatorem ciepła. Takie warunki zapewniają dosłownie wymarzone na przetrwanie zimy. Ale konieczne jest, by to wszystko miało miejsce w odległości nie większej niż 2 km od źródła wody. Taka odległość jednak jest domeną najstarszych osobników. Młodsze traszki grzebieniaste bytują z reguły w tzw. strefach buforowych, czyli praktycznie do 50 metrów od zbiornika.

[madohora]

Jeśli zwierzę ma długi ogon, stąpa po ziemi na czterech łapach, a do tego pociągłą głowę i ciało bez sierści, to zapewne jest jaszczurką. Pogląd zmienia się nieco, gdy uda nam się zaobserwować wejście zwierzęcia do wody. A jak już zanurkuje i przestanie wynurzać, wówczas zaświeca się lampka: „cóż to za jaszczurka?” Ano z niej taka jaszczurka, jak z błotniaka zając. Właśnie tyle do siebie mają jaszczurki z traszkami zwyczajnymi.

[madohora]

Wyniki okazały się zaskakujące. Traszka karpacka pod względem genetyki nie stanowi jedności jako populacja. Otóż w zależności od miejsca występowania, niektóre osobniki są bliżej spokrewnione z traszką zwyczajną, a inne dalej. Mimo zróżnicowania pod kątem wyglądu, zachowania czy pewnych aspektów fizjologicznych oraz wieloletniej izolacji przepływ genów między populacjami wskazuje na o wiele bliższe spokrewnienie, niż miało by to miejsce w przypadku dwóch różnych od siebie gatunków. Kolejnym dowodem potwierdzającym bliskie pokrewieństwo obu tych gatunków są tzw. strefy hybrydyzacji, czyli miejsc gdzie dochodzi do krzyżowania traszek. Za takim stanem rzeczy stoi najprawdopodobniej zjawisko dryfu genetycznego, które polega na losowym przepływie genów z jednej populacji do drugiej. Porównanie traszki zwyczajnej z traszką karpacką przeprowadzone zostało przez batrachologów z Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie. Wnioski naukowców w tej sprawie, otwierają na nowo dyskusję dot. różnicowania gatunków, a także samego statusu traszki karpackiej. Bez wątpienia to sprawa warta naszej uwagi. Ciekawe w jakim kierunku potoczy się dyskusja.

[madohora]

Gody traszki górskiej mają miejsce wcześnie, niekiedy już na początku marca, gdy temperatura wody wynosi zaledwie kilka stopni. Samica pobiera spermatofory złożony przez samca na roślinach wodnych lub na dnie. Jaja są składane w kwietniu lub w maju, przeważnie luzem lub krótkimi sznurami po kilka sztuk. Łącznie jedna samica może znieść nawet ponad 100 jaj, wylęg młodych następuje po kilku-kilkunastu dniach, co jest uzależnione od temperatury wody. Rozwój larw trwa przeważnie 3-4 miesiące, jednak w wyżej położonych stawach, przy niskiej temperaturze wody znacznie się wydłuża. Dlatego tez na terenach wyżej położonych larwy często nie zdążą się przeobrazić w danym roku i zimują w wodzie.

[madohora]

Traszka zwyczajna posiada duże zdolności przystosowywania się do różnych warunków środowiska. W lecie bytuje w pobliżu zbiorników wodnych, a więc w wilgotnych i ocienionych zaroślach. Największą aktywność życiową traszka zwyczajna przejawia w ciepłe, wilgotne noce, ale także w deszczowe lub pochmurne dni. Zimę spędza na lądzie, zwykle tworząc większe skupiska i zagrzebując się pod ziemią, np. w norach gryzoni.

[madohora]

Traszka helwecka występuje w różnorodnych siedliskach: na bagnach, wrzosowiskach, w różnego typu lasach i na obszarach rolniczych. Do rozrodu wykorzystuje każdy typ wody stojącej. Zwierzę o aktywności głównej nocnej. Podczas godów może być aktywna przez całą dobę. Zimuje na lądzie lub w wodzie (od listopada do marca). Na liście IUCN ma status zagrożenia najmniejszej troski (kategoria LC).

[madohora]

Traszka karpacka posiada oczy dosyć duże, nieco wystające. Tęczówka złocista. Głowa mała i płaska. Podgardle i strona brzuszna pomarańczowe, pozbawione plam. Barwa grzbietu w rożnych odcieniach brązu. Grzbiet spłaszczony, z trzema fałdami skórnymi. Skóra grzbietu gładka (podczas wodnej fazy życia) lub ziarnista (w lądowej fazie życia). Skóra po stronie brzusznej gładka. Wzdłuż boków ciała ciągnie się rząd ciemnych plam. Ogon bocznie spłaszczony, zwężający się ku końcowi. Palce krótkie. Dymorfizm płciowy szczególnie widoczny podczas okresu godowego. W tym okresie u samców występuje charakterystyczny, nitkowaty twór na końcu ogona, a także nabrzmiała kloaka. Gatunkiem podobnym jest traszka zwyczajna (Lissotriton vulgaris).

[madohora]

Traszka helwecka (Lissotriton helveticus) – gatunek płaza ogoniastego z rodziny salamandrowatych.

[madohora]

[madohora]

Ze względu na atrakcyjny wygląd jest często hodowana w terrariach, gdzie łatwo się rozmnaża.

[madohora]

Zachowania godowe traszek są dość skomplikowane i przyjmują u nich formę szeregu różnych zachowań, głównie ze strony samca, mających na celu doprowadzenie samicy do podjęcia składanego przez niego spermatofora, czyli pakietu galaretowatej substancji zawierającej nasienie. W przypadku Cynops orientalis w trakcie godów samiec staje się pobudzony i dość gwałtownie napastuje samicę. Jego gruczoły kloakalne mocno nabrzmiewają, podpływając do partnerki owija ją ogonem, czasem nawet kąsa. Gdy dojdzie do podjęcia spermatofora, a samica jest w trakcie owulacji składane są jajeczka. Każde z nich przesuwając się w kierunku otworu "wyjścia" przemieszcza się obok pakietu nasienia. W ten właśnie sposób dochodzi do zapłodnienia. Samica składa jajeczka przyklejając je do liści i delikatnie skleja ich brzegi aby zapewnić im tym samym lepszą ochronę i zaopatrzenie w tlen. Składanie jaj może być czynnością rozciągniętą w czasie. Samica bowiem może to robić kilkakrotnie od czasu wchłonięcia spermatofora w różnych odstępach czasowych. Podobnie jak innym traszkom umożliwia jej to zdolność okresowego przechowywania zachowującego swe właściwości nasienia. Po zaobserwowaniu złożenia jaj należy albo przenieść je do oddzielnego zbiornika, albo odseparować dorosłe, gdyż z czasem mogą one potraktować jajeczka jako pokarm. Larwy wylęgają się po około 10 dniach. U gatunku tego możliwe jest również występowanie neotenii.

[madohora]

Występuje na półwyspie Iberyjskim i w Maroku.

[madohora]

[madohora]

W szkielecie głowy tego płaza występują pierwotne cechy, zwłaszcza w obrębie zawieszenia żuchwy. Wyspecjalizowanym narządem oddechowym osobników przeobrażonych są płuca (u larw występują skrzela zewnętrzne). Ponadto funkcję respiracyjną pełni także jama gębowa oraz skóra. Z cech anatomicznych dotyczących rozrodu godnym uwagi jest brak zbiornika nasiennego u samic (samce nie produkują spermatoforów). Poza tym budowa jajnika kątozęba syberyjskiego odbiega swoją budową od jajników zarówno innych płazów ogoniastych, jak i płazów bezogonowych.

[madohora]

Wiek kątozęba syberyjskiego jako gatunku oceniono na 490 tys. lat, a za centrum rozprzestrzeniania tego gatunku należy uznać góry Azji Wschodniej.

[madohora]

Z wyjątkiem krótkiej pory godowej kątoząb ten spędza całe życie na lądzie, w pobliżu wszelkiego typu zbiorników wodnych. Osobniki dojrzałe nie oddalają się na większe odległości, w przeciwieństwie do osobników młodocianych, które spotykano nawet do 1,5 km od najbliższych zbiorników wodnych. Hibernacja rozpoczyna się (zależnie od miejsca występowania) w VIII-XI a kończy się w IV-V. Miejscem jej odbywania jest zawsze ląd (w spróchniałych pniach drzew, stertach suchych gałęzi, pod kamieniami, w norach gryzoni, w kępach roślin). Zimowanie zasadniczo odbywa się w pojedynkę, czasami tylko spotyka się większe skupienia osobników (nawet do 200 sztuk). Osobniki przeobrażone prowadzą zmierzchowy i nocny tryb życia, jedynie w czasie deszczów spotykane są również w dzień. Kryjówki dzienne są takie same jak kryjówki zimowe. Larwy aktywne są przez całą dobę. Gatunek odznacza się powolnością, brakiem agresji w stosunku do napastników i słabo wyrażonym terytorializmem w okresie godowym. Dojrzałość płciową osiąga w 3 roku życia, a maksymalny wiek w naturze – 13 lat.

[madohora]

Na dużej części swojego zasięgu gatunek ten jest pospolity. Jedynie na rubieżach areału (tj. w Europie i Japonii oraz w Mongolii) jest ustawowo chroniony. Tam też, głównie w obwodzie niżegorodzkim oraz w Japonii buduje się zbiorniki rozrodcze dla tego płaza.

[madohora]

Traszka górska (Triturus alpestris lub Ichthyosaura alpestris) – gatunek płaza z rodziny salamandrowatych. Tradycyjnie zaliczany do rodzaju Triturus, jednak wyniki niektórych analiz kladystycznych sugerują, że przedstawiciele tego rodzaju nie są najbliższymi znanymi krewnymi traszki górskiej. Z badań Weisrocka i współpracowników (2006) wynika, że traszka górska jest taksonem siostrzanym do kladu obejmującego płazy obecnie zaliczane do rodzaju Lissotriton (traszkę zwyczajną, karpacką i iberyjską)[2]. Także z analizy Zhanga i współpracowników (2008) wynika, że traszka górska jest siostrzana do rodzaju Lissotriton[3], natomiast z analizy Steinfartza i współpracowników (2007) wynika, że jest ona taksonem siostrzanym do kladu obejmującego rodzaj Pachytriton oraz gatunki Cynops pyrrhogaster, Cynops ensicauda i Cynops cyanurus[4]. Ponieważ najbliższymi krewnymi traszki górskiej prawdopodobnie nie są przedstawiciele rodzaju Triturus, część autorów przenosi ją do odrębnego rodzaju Ichthyosaura (tak np. Wiens, Sparreboom i Arntzen, 2011[5]).

[madohora]

Podobnie jak u wszystkich traszek dymorfizm płciowy wyraźnie wykształcony, szczególnie w okresie godowym, gdy pojawia się u samców szata godowa. Charakterystyczną cechą jest występowanie u samców na grzbiecie niskiego, nieprzerwanego i gładkiego fałdu, posiadającego po bokach płytkie, podłużne rowki. U samicy grzbiet ciała jest płaski. W okresie godowym u samców na brzusznej krawędzi ogona pojawiają się niskie fałdy skórne. U samic takie fałdy pojawiają się na obu krawędziach ogona: na grzbietowej i na brzusznej. Wargi kloakalne samicy są małe i płaskie, różniące się wyraźnie wielkością od warg kloakalnych samca. Traszka górska posiada wyjątkowo ładne ubarwienia godowe. Dominującą barwą u samców i samic jest wówczas niebieska, często o srebrzystym połysku. Rozmnaża się wczesną wiosną w zbiornikach wody stojącej. Wcześnie rozpoczyna gody, zaobserwowano jej występowanie w wodzie już w pierwszej połowie marca, gdy temperatura wody wynosiła zaledwie 7 stopni Celsjusza. Najczęściej jednak składa do wody skrzek w maju. W czasie godów samce i samice dobierają się parami. Samiec w obecności samicy wykonuje charakterystyczne czynności, podczas których z reguły nie dochodzi do stykania się partnerów. Samiec składa spermatofor do wody. Samica podejmuje go i umieszcza w kloace. Zapłodnienie jaj następuje wewnątrz organizmu samicy. Samica składa porcjami zapłodnione jaja, zwykle luzem lub w krótkich sznurach po 3–7 sztuk. Łącznie jedna samica składa około 10–150 jaj. Czas rozwoju larw zależy od temperatury wody. Przy temperaturze 20 stopni Celsjusza larwy traszki górskiej wylęgają się po około 8 dniach. Ich rozwój larwalny w wodzie trwa od 3 do 4 miesięcy, a wysoko w górach, w stawach o niskiej temperaturze, jeszcze dłużej. Zdarza się tam często zimowanie larw, a także zjawisko neotenii, często też spotyka się tam osobniki albinotyczne. W okresie przeobrażenia larwy osiągają długość 40–50 mm. Larwy żywią się drobnymi organizmami wodnymi. Oddychają za pomocą skrzeli zewnętrznych. Są bardzo żarłoczne i drapieżne. Zaobserwowano, że larwy traszki górskiej umieszczone w słoiku natychmiast usiłowały się wzajemnie pożreć

[madohora]

Grzbiet ulega spłaszczeniu grzbietowobrzusznemu. Stale śliska skóra, na grzbiecie i bocznych częściach ciała wyraźnie chropowata, porowata i gąbczasta z licznymi brodawkami gruczołowymi, na brzuchu pozostaje gładka. Otwór kloakalny to podłużna szpara o średnicy 6–11 mm. Kończyny są silnie umięśnione i zakończone długimi palcami (dłuższymi niż u innych traszek środkowej Europy) bez błon pławnych i modzeli. Przednie łapy kończą się czterema palcami, podczas gdy tylne – pięcioma. Nie mają pazurów. Wskaźnik określający odległość pomiędzy kończynami przednimi wynosi 0,45–0,6. Ogon, spłaszczony bocznie i ostro zakończony, rzadko dorównuje długością reszcie ciała. Służy on jako główna siła napędowa podczas pływania

[madohora]

Kijanki T. cristatus natomiast rozpoznaje się po nitkowatym zakończeniu płetwy ogonowej, czarnych plamach na ciele ze szczególnym uwzględnieniem płetwy ogonowej oraz długich, spiczasto zakończonych palcach

[madohora]

Jeśli odległość pomiędzy pobliskimi zbiornikami wodnymi jest mniejsza od 100 metrów, zasiedlające je populacje T. crustatus tworzą metapopulację, znacznie mniej od izolowanych populacji wrażliwą na wyginięcie. Wymarcie kilku z tworzących ją populacji nie stwarza bowiem w takiej sytuacji problemu, gdyż osobniki wymieniają się pomiędzy zbiornikami. Optymalne siedlisko zawiera 4 zbiorniki na km², dla utworzenia się metapopulacji wystarczy jednakże 0,7

[madohora]

Triturus cristatus dobrogicus – występuje na równinie i w delcie Dunaju; cechuje się mniejszymi, niż inne podgatunki rozmiarami, szorstką skórą o odcieniach brązu i czerwieni bez plamkowania po bokach; ciemne plamy na brzusznej stronie ciała układają się w dwa rzędy; u samic pręga podobna, jak u T. cristatus carnifex

[madohora]

Cykl życiowy traszki grzebieniastej składa się z naprzemiennych faz wodnej (podczas której następuje rozród) i lądowej. Gody rozpoczynają się bardzo wczesną wiosną, gdy topnieją śniegi i temperatura powietrza przez dłuższy czas jest dodatnia. Już w czasie wybudzania się ze snu zimowego samiec dysponuje plemnikami w swych gruczołach kloakalnych. Pierwsze samce już w lutym zmierzają do zbiorników wodnych, nie czekając na resztę populacji, której wędrówkę obserwuje się w marcowe noce. Sprzyja im deszcz, w przeciwieństwie do przymrozków. Miejscami spotyka się nieraz setki osobników zmierzających w stronę wody. Część osobników może rozradzać się w więcej niż jednym zbiorniku wodnym, o ile zbiorniki te dzieli mniej od 100 metrów. Populacje poszczególnych zbiorników tworzą wtedy metapopulację, znacznie bardziej oporną na wyginięcie od populacji izolowanych.

[madohora]

Do drapieżników żywiących się tym gatunkiem należą różne stworzenia zależnie od zajmowanego siedliska i stopni rozwoju traszki. Dorosłym osobnikom na lądzie zagrażają jej głównie ssaki, jak gronostaje i inne łasicowate, jeżowate oraz szczury. W wodzie atakują je ryby i ptaki (jak choćby czapla siwa, kawka). Z kolei kijanki padają ofiarami nie tylko ryb, ale także chrząszczy i larw ważek.

[madohora]

W przeszłości traszkę karpacką prawdopodobnie mylono z traszką zwyczajną i traszką górską. Boulenger w 1860 opisał ten gatunek. Określono go jako Triturus montadoni. Również współcześnie nazwa ta funkcjonuje

[madohora]

Głowę L. montadoni określa się jako szeroką, płaską[6]. Z uwagi na wyraźnie widoczne z przodu i z boków krawędzie niektórym obserwatorom zdaje się kanciasta[3]. Na jej powierzchni grzbietowej rozciągają się trzy bruzdy, przebiegające podłużnie[6], zbiegające się za nozdrzami[2], mające swoje przedłużenie w postaci krawędzi grzbietu[6]. Duże oczy obejmują okrągłego kształtu źrenice okolone złotymi tęczówkami[3]. Fałd podgardlany sprawia z kolei wrażenie niewidocznego[6]. Występują dwa rzędy zębów lemieszowych, zbiegających się w kierunku przednim

[madohora]

Do podobnych do tego gatunków należą traszka zwyczajna i traszka górska. Trudno jest rozróżnić zwłaszcza samice tych gatunków. Traszkę górską wyróżnia odcień błękitu na grzbiecie, a także mniej smukła głowa. Z kolei traszkę zwyczajną rozpoznać można po plamach na brzuchu, jednolicie zabarwionym u traszki karpackiej. Grzbiety tych gatunków również przybierają nieco inne kolory

[madohora]

Z jaja wylęga się larwa. Z wyglądu nie można jej odróżnić od larwy traszki zwyczajnej. Początkowo osiąga długość 6-8 mm[3]. Prowadzi ona wymianę gazową za pomocą krótkich, gałęziastych skrzeli[6]. W początkowym okresie swego życia nie podejmuje większej aktywności. Ma na boku głowy specjalny narząd, wypustkę, za pomocą której przyczepia się do liści roślin wodnych bądź podłoża. Tkwi tak aż do zużycia rezerw żółtka, w które zaopatrzyła ją matka. Dopiero po jego zużyciu zaczyna poruszać się aktywnie[3]. Odżywia się początkowo mikroskorupiakami i w mniejszym stopniu owadami. Później je więcej owadów i mięczaki[2]. Osiąga dzięki temu długość 26-35 mm. Kończyny przednie pojawiają się wcześniej, niż tylne[3]. Po 70-90 dniach[2] bądź 2,5-4 miesiącach ulega przeobrażeniu[3]. Nie musi ona ulec metamorfozie w tym samym roku – może przezimować w obrębie zbiornika wodnego[6] i przystąpić do przeobrażenia następną wiosną[3]. Dzieje się tak czasami w górach[2], między innymi w Karpatach w Polsce[3]. Zazwyczaj jednak młode traszki pojawiają się w drugiej połowie lipca[2]. Tempo tego procesu zależy od temperatury wody w zbiorniku i od dostępności pożywienia

[madohora]

Wykryto dużą zgodność pomiędzy głównym układem zgodności tkankowej traszki karpackiej i traszki zwyczajnej. Zróżnicowanie międzygatunkowe na obszarze sympatrycznego występowania okazało się mniejsze, niż różnice pomiędzy różnymi populacjami L. vulgaris. By wyjaśnić taki stan rzeczy, zaproponowano dwie hipotezy: wspólne pochodzenie traszek (odziedziczyłyby wspólne allele MHC po wspólnym przodku) bądź krzyżowanie się (introgresja podczas hybrydyzacji, czyli mieszanie się alleli podczas krzyżowania się). Dochodzi do nich jeszcze podobna presja ze strony środowiska (MHC odpowiada za prezentowanie antygenów komórkom układu immunologicznego). Generalnie jednak większa liczba alleli traszki karpackiej prawdopodobnie wynika z introgresji od traszki zwyczajnej (wykazano wcześniej fakt hybrydyzacji). Jednak utrwalenie się takiego kierunkowego przepływu może wynikać z większej liczby pasożytów L. montadoni, bądź innej struktury genetycznej (mniej loci odpowiedzialnych za prezentowanie antygenów). Rozważa się także mechanizm angażujący dobór płciowy (wybieranie przez samicę samca według największego zróżnicowania MHC potencjalnego potomstwa obserwowano u ryb, myszy, a nawet ludzi)[

[madohora]

W okresie przebywania na lądzie ubarwienie niepozorne. Dymorfizm płciowy zaznacza się wyraźnie. Fałd skórny na grzbiecie ciała u samca jest lepiej rozwinięty, na krawędziach delikatnie ząbkowany. Samiec ma szczuplejszy tułów i ciemniejsze ubarwienie. Wyraźne różnice między płciami, słabo zaznaczone w czasie przebywania traszek na lądzie, wyraźnie się zwiększają w czasie pory godowej, gdy traszki przebywają w wodzie. Główny element szaty godowej samca stanowi ciągnący się nieprzerwanie od głowy do ogona grzebień, którego wysokość dochodzi do 10 mm. Brak w nim przerwy, takiej, jak u traszki grzebieniastej. Jego krawędź jest falisto ząbkowana. Na palcach tylnych nóg wyrastają mu płatki skórne, podobne do błon pływnych. Wargi kloakalne nabrzmiewają. Brzuszna powierzchnia ciała przyjmuje zabarwienie jasnożółte, a całe ciało, również grzebień godowy, pokrywa się plamami. Plamy te na brzuchu są zwykle czarne, na grzbiecie i grzebieniu występują plamy ciemne i srebrzystobłękitne. Również samice przyjmują szatę godową, ale nie jest ona tak wyrazista, jak u samców. U samicy skóra chropowata, u samca gładka[5]. U samców grzbietową powierzchnię pokrywają ciemne palmy[10], ma ona kolor ciemnobrązowy, u samicy jest jednolicie jasnobrązowa[5]. Mogą pojawić się barwy szarobrązowe, żółtobrązowe, oliwkowoszare[10], płowe, szarobrunatne, ciemnobrunatne[6]. Brzuszna powierzchnia u obu płci ma jasnokremową barwę z biegnącym przez środek brzucha pasmem, które u samicy ma żółtoczerwony kolor, u samca zaś jest bardziej jaskrawe, czerwone[5], prócz niego widnieją ciemne kropki lub plamki. Głowę zdobią ciemne podłużne pasy. Jeden z nich, zawsze widoczny, rozpoczyna się za okiem[10]. Osobniki młode przypominają bardziej samice[7]. Traszkę zwyczajną generalnie odróżnia od grzebieniastej jaśniejsze ubarwienie

[madohora]

Reprodukcja odbywa się niedługo po wybudzeniu[10]. Traszka zwyczajna odbywa aktywne gody nawet w wodzie o bardzo niskiej temperaturze, często nie przekraczającej 4 °C, co wyróżnia ją spośród polskich płazów. Obserwowano gody już w połowie lutego, zwykle jednak ma to miejsce w miesiącach marzec–maj. Czasami, przy niekorzystnych warunkach, okres rozrodczy przedłuża się do czerwca. W czasie wiosennego poszukiwania miejsca na gody i złożenie jaj zwierzę odbywa wędrówki nie tylko nocą, ale również w dzień[5]. Rozród ma miejsce w płytkich strumieniach o wolnym nurcie, a także w rowach melioracyjnych[3]. Zdarza się też w bajorach i rowach

[madohora]

zwykle dwufazowy cykl życiowy (forma lądowa i w okresie rozrodu wodna); smukła budowa ciała, ogon bocznie spłaszczony; ubarwienie grzbietu ciemne, brzucha pomarańczowe lub żółte (u niektórych plamiste), u niektórych gatunków z grzebieniami skórnymi wzdłuż grzbietu i ogona; rozród w wodzie; dorosłe — na lądzie, w ciągu dnia kryją się pod kamieniami, w ściółce, norach; żerują nocą; w Polsce 4 gatunki, m.in. traszka grzebieniasta (Triturus cristatus), największa z krajowych — długość do 16 cm; wszystkie chronione.

[madohora]

Prawdziwą wartość z punktu widzenia taksonomii mają jedynie holotypy, lektotypy i neotypy.

[madohora]

W dziele Erpétologie générale, które wydał razem z Bibronem (1835-50) podał po raz pierwszy opis systematyczny znanych gadów

[madohora]

Jest to wąż żyjący tylko na Madagaskarze, w południowej połowie wyspy. Notowano go od poziomu morza do 1300 m n.p.m. Stwierdzenia z Reunionu są prawdopodobnie błędne.

[madohora]

IUCN uznaje Acrantophis dumerili za gatunek najmniejszej troski (LC – Least Concern). Gatunek ujęty jest w I załączniku konwencji CITES

[madohora]

Żyje w lasach, często w pobliżu wody do której chętnie wchodzi. Jest mało aktywny – schwytany rzadko kąsa

[madohora]

15 grudnia 1904 roku do wyspy przypłynęła rosyjska flota pod dowództwem admirała Zinowija Rożestwienskiego, kierując się na Pacyfik celem walki z Japończykami. Marynarze przechrzcili wyspę na "Nossibeisk", i zakupili kilka egzotycznych zwierząt. Wśród nich znalazł się jadowity wąż, którego ukąszenie zabiło jednego z oficerów (zm. 30 grudnia), oraz gadająca papuga dla dowódcy, która szybko nauczyła się przeklinać po rosyjsku. Na wyspie flota dowiedziała się o upadku Port Arthur. Eskadra po połączeniu się z mniejszymi siłami płynącymi przez Kanał Sueski (Rożestwienski opływał Afrykę), 15 marca 1905 roku opuściła wyspę

[madohora]

Afryka, Azja, Australia oraz wyspy: Komodo, Timor, Nowa Gwinea, Cejlon.

[madohora]

Rozmnażanie
jajorodne

[madohora]

[madohora]

Występowanie
Suche regiony Australii od wybrzeży Australii Zachodniej, południe Terytorium Północnego, północ Australii Południwej i zachodnie Queensland.

[madohora]

Zachowanie
Szybko biega, wspina się na drzewa, dobrze pływa i nurkuje, grzebie nory w ziemi. Zaniepokojony ucieka do wody.

[madohora]

Głowa duża i szeroka, szyja gruba i masywna, baryłkowaty tułów, ogon gruby u nasady, a w dalszej części bocznie spłaszczony, równy połowie długości ciała. Szeroka szczęka uzbrojona w 60 zębów. Ciało pokryte ziarnistymi łuskami. Grzbiet ciemnobrązowy, pokryty czarnymi plamkami.

[madohora]

W Polsce warany można oglądać w Starym Zoo w Poznaniu, gdzie mieszkają od 2005 roku i w Ogrodzie Zoologicznym we Wrocławiu, od lipca 2014

[madohora]

Waran z Komodo jest gadem łuskonośnym. Jego głowa jest duża. Pysk zaokrąglony. Język jest na końcu rozdwojony. Szyja długa oraz gruba. Tułów jest krępy. Ogon długi (równy połowie długości ciała), przy nasadzie gruby, a w końcowym odcinku bocznie spłaszczony. Barwa ciała szarobrązowa, ciemno plamkowana. Odnóża mocne. Palce są zakończone ostrymi, zakrzywionymi pazurami. Dymorfizm płciowy nie jest wyraźny. Samce są większe od samic.

[madohora]

Waran z Komodo (Varanus komodoensis) to największa jaszczurka żyjąca na ziemi. Rekordowe okazy mogą osiągać ponad 3 m długości (rekordowy okaz mierzył 365 cm) i około 150 kg wagi. Niektórym przywodzi na myśl średniej wielkości dinozaura. Trudno się dziwić, że gad o takich rozmiarach jest drapieżnikiem, polującym zarówno na ptaki i ssaki (w tym tak duże gatunki jak jeleń) jak i na mniejsze osobniki własnego gatunku. Odnotowano nawet kilka śmiertelnych w skutkach ataków na ludzi.

[madohora]

Młode smoki z Komodo potrzebują 10 lat, by osiągnąć dojrzałość płciową. Warany dożywają do 50 lat. Także w kwestii rozmnażania naukowcy odkryli ciekawe fakty. Brytyjscy badacze odkryli, że warany z Komodo mogą rozmnażać się bez udziału samców. Naukowcy zanotowali przypadki, kiedy osamotniona samica uciekała się do dzieworództwa.

[madohora]

Mija właśnie setna rocznica naukowego opisania warana z Komodo – pragniemy uczcić to wydarzenie przybliżając nieco jego sylwetkę.

[madohora]

Varanus komodoensis jest jednym z trzech gatunków (wraz z Varanus ornatus i Varanus panoptes) u których potwierdzono możliwość rozmnażania partenogenetycznego.

[madohora]

Jak przystało na największe jaszczurki świata są masywnie zbudowane, z potężnymi, umięśnionymi kończynami wyposażonymi w ogromne pazury i długim ogonie o okrągłym przekroju. Duża głowa z silnie rozwiniętą szczęką – uzbrojoną w około 60 zębów. Mogą osiągać ok. 3m. długości całkowitej i do 90 kg wagi, ale zazwyczaj nie przekraczają 2.6m z wagą 50-70 kg (górne granice osiąganych rozmiarów zarezerwowane są dla samców).

[madohora]

Długość życia
Trudno jest jednoznacznie odpowiedzieć na to – rozbieżności między badaczami są duże. W każdym bądź razie to wyjątkowo długowieczne jaszczurki, jedni badacze szacują na ok. 30 lat, inni sugerują możliwość dożywania bardzo sędziwego wieku przez osobniki tego gatunku – nawet 50 lat życia (Auffenberg, 1981).

[madohora]

Varanosaurus jest nazwą rodzajową drapieżnego pelykozaura, żyjącego w permie (286-260 milionów lat temu). Nazwa zwierzęcia związana jest z jego wyglądem, do złudzenia przypominającym współczesne warany. Jego szczątki odkryto na terenie Teksasu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jego kręgosłup zaopatrzony był w wydłużone wyrostki. Ich funkcją była prawdopodobnie możliwość przyczepu mięśni grzbietowych, co pozwalało mu na sprawniejszy ruch w czasie polowania. Nie tworzyły, jak u dimetrodona żagla skórno-kostnego.

[madohora]

Był drapieżnikiem, polującym na owady oraz małe bezkręgowce.

[madohora]

Jego kończyny były silnie umięśnione i proporcjonalnie dłuższe niż u współczesnych mu, daleko z nim spokrewnionych roślinożernych synapsydów, jak Edaphosaurus (u którego, niezależnie od sfenakodontów, również wyewoluował duży "żagiel" na grzbiecie). Wydaje się, że był nieco szybszy i zwinniejszy od swych potencjalnych ofiar, dzięki czemu mógł je dogonić na krótkim dystansie. Niemniej jego nogi były rozstawione na boki jak u współczesnych gadów, co prawdopodobnie utrudniało mu długi pościg; być może atakował swe ofiary z zasadzki.

[madohora]

Ophiacodon - rodzaj drapieżnego pelykozaura, żyjącego w późnym karbonie i wczesnym permie. Zwierzę to stanowi najlepiej poznanego przedstawiciela rodziny Ophiacodontidae z powodu powszechnego występowania jego skamieniałości na terenie obecnej Ameryki Północnej. Szczątki odkryto między innymi w kanadyjskiej Nowej Szkocji oraz stanach Ohio i Teksas.

[madohora]

[madohora]

Teju argentyński, teju czarno-biały (Salvator merianae) – gatunek jaszczurki z rodziny tejowatych (Teiidae), jej największy przedstawiciel. Jaszczurki te zajmują podobne do waranów nisze ekologiczne, co jest przykładem ewolucji konwergentnej.

[madohora]

W okresie rozrodczym teju argentyńskie potrafią utrzymywać temperaturę ciała nawet o 10 °C wyższą od otoczenia. Są więc jednym z niewielu gatunków fakultatywnie endotermicznych. Prawdopodobnie jest to adaptacją służącą przyspieszaniu rozwoju zarodków w jajach (samica pilnuje jaj i może je ogrzewać). Endotermia samców może z kolei wynikać z sezonowych zmian hormonalnych lub mieć wspólne podłoże genetyczne z endotermią występującą u samic

[madohora]

pyton tygrysi, Python molurus, wąż z rodziny pytonów;
południowaj Azja; ciało brązowe z rzędami jasnych, ciemno obwiedzionych plam; dł. przeważnie 3 m, maks. do 6 m; prowadzi nocny i naziemny tryb życia, ale chętnie wspina się na drzewa i pływa.

[madohora]

Pyton siatkowy preferuje siedliska wilgotne i ciepłe - lasy deszczowe, mokradła oraz lasy galeriowe na wysokościach do 1200-2500 m. Pytony siatkowe zazwyczaj przebywają w pobliżu zbiorników lub cieków wodnych, które zapewniają im kamuflaż podczas polowania (pytony siatkowe są świetnymi pływakami). Ten gatunek może tolerować zmiany w środowisku powodowane przez człowieka - chociaż w niektórych częściach zasięgu występuje tylko na terenach nieprzekształconych (np. lasy deszczowe w Birmie), to w innych regularnie spotyka się w pobliżu wsi i miasteczek, a nawet w wielkich miastach takich jak Singapur. Żyjące w bliskości człowieka pytony siatkowe często korzystają z kanałów ściekowych jako bezpiecznego siedliska obfitego w potencjalne ofiary (szczury). Umiejętność sprawnego pływania umożliwia pytonom siatkowym kolonizowanie nowych siedlisk - przykładowo, jako pierwsze gady zasiedliły odtwarzające się ekosystemy na zniszczonej po eksplozji wulkanu w 1883 r. wyspie Krakatau.

[madohora]

Spotykany w rozmaitych środowiskach, często w różnych rodzajach lasu, gdzie najczęściej spotykany jest na drzewach. Na ziemię schodzi sporadycznie. Częsty na zalesionych urwiskach skalnych, które obok obfitości kryjówek (skalne załomy, dziuple w starych drzewach) zapewniają mu dogodną bazę pokarmową. Spotykany także na terenach stepowych a także półpustynnych, a nawet np. na strychach opuszczonych domostw też czy w szopach. W zależności od pory roku i temperatury może być aktywny głównie nocą (w czasie lata) jak i za dnia (zwłaszcza w chłodniejsze, zimowe miesiące).

[madohora]

Zamieszkuje tropikalne lasy deszczowe, gdzie całe życie spędza w koronach drzew. Dzień spędza zwinięty na gałęzi w charakterystyczny sposób, głowa zawsze spoczywa na środku splotów ciała. Poluje o zmierzchu i w nocy. Na ziemie schodzi wyjątkowo, przy obfitości pokarmu potrafi całe życie spędzić w koronie jednego drzewa.

[madohora]

Na szczęście na miejscu zdarzenia błyskawicznie zjawił się miejscowy policjant oraz szef Kenijczyka. Mężczyźni zdołali owinąć łeb gada koszulą, a po przywiązaniu go liną zaczęli uwalniać Bena ze splotów pytona. Cała historia skończyła się na potłuczeniach i kilku zadrapaniach u człowieka, pyton co prawda został schwytany ale wkrótce oswobodził się z worka i uciekł. Warto przy okazji dodać, że w całej tej historii człowiek miał dużo szczęścia. Wystarczyło by pyton lepiej złapał i oplótł swoją ofiarę, a człowiek nie tylko nie zdołał by sięgnąć po telefon ale w ciągu kilku minut zmarłby nie mogąc złapać powietrza.

[madohora]

Pyton tygrysi jest zwierzęciem jajorodnym. Samica składa od 12 do 36 jaj. Maksymalnie może złożyć do 100 jaj. Samica chroni i inkubuje jaja. Inkubacja trwa od 2 do 3 miesięcy. Młode po wykluciu mierzą od 40 do 60 cm. Pyton tygrysi osiąga dojrzałość płciową między drugim a trzecim rokiem życia. W niewoli żyje do ponad 25 lat.

[madohora]

Gody mają miejsce od listopada do lutego. Samica składa przeważnie 6-8 jaj (rzadko ponad 10) najczęściej wybierając w tym celu termitierę lub norę. Przez cały czas inkubacji (około 2 miesiące) strzeże jaj, oplatając je własnym ciałem. W tym czasie jaja opuszcza tylko by ugasić pragnienie, poluje bardzo rzadko. Samo składanie jaj jest ogromnym wysiłkiem dla samicy, traci ona wtedy nawet do 35% masy ciała. Świeżo wyklute młode maja około 35 cm, po dwóch tygodniach przechodzą pierwszą wylinkę i rozpoczynają żerowanie.

[madohora]

Głośnym echem odbiła się na początku lipca śmierć dwuletniej dziewczynki, uduszonej w łóżeczku przez takiego niespełna trzymetrowego uciekiniera z terrarium. Tragedia nagłośniona przez media zmusiła władze do działania. Aby zmniejszyć napływ gadów do środowiska pytony w niewoli musza posiadać chipy, a ich właściciele płaca coroczny podatek w wysokości 100$. Gubernator Florydy wydał zgodę na polowanie na pytony, na razie tylko przez licencjonowanych łowców.

[madohora]

Pyton zielony jest doskonałym nocnym myśliwym, wykorzystując sensory ciepła na swojej szczęce z łatwością lokalizuje stałocieplną zdobycz. W ciągu nocy polują na wysokości ok. 30 cm, zwinięte w charakterystyczne „S”. Często wybierają te same miejsca zarówno do polowania w nocy, jak i odpoczynku w ciągu dnia. Samice można spotkać również polujące w ciągu dnia, jest to prawdopodobnie związane z przygotowaniem do okresu rozrodczego. Podczas polowania często poruszają końcówką ogona, aby zainteresować ciekawskie gryzonie oraz ptaki, które zbliżają się na odległość wystarczającą do ataku

[madohora]

Pytony zielone zamieszkują głównie obszary lasów tropikalnych oraz ich obrzeża, rzadko spotyka się je na obszarach bagien i lasów nizinnych. Tereny te charakteryzują się dużym zacienieniem, a jedynie w wyższych partiach Papui na wysokościach sięgających nawet 2000 m można je spotkać w lasach nasłonecznionych i jest to prawdopodobnie związane z koniecznością wygrzania się po chłodnych nocach oraz większą ilością potencjalnych ofiar występujących na tym terenie.

[madohora]

Węże dostępne w Polsce pochodzą obecnie z zagranicznych i polskich hodowli. Dostępność osobników z importu (głównie z Indonezji) jest znikoma. Ze względu na regulacje prawne duża część importu odbywa się do Czech, przez co kupując węża od naszych południowych sąsiadów, należy sprawdzić jego pochodzenie, gdyż osobniki pochodzące z odłowu wymagają specjalnych warunków oraz doświadczenia w hodowli. Jednocześnie Czechy oraz Niemcy, Holandia, Dania, to europejskie kraje, w których hodowla pytonów zielonych jest najbardziej spopularyzowana.

[madohora]

Żółwie kopalne,
kopalne formy gadów z rzędu żółwi; wywodzą się z najprymitywniejszej grupy gadów — kaptorynomorfów (anapsydy). Najstarszym podrzędem żółwi są Proganochelydia, znane tylko z późnego triasu Europy i południowej Azji z 1 rodzajem Proganochelys, formy dł. do 1 m, od pozostałych żółwi różniły się m.in.: uzębionym podniebieniem, brakiem podniebienia wtórnego, większą liczbą płytek w pancerzu, budową czaszki i pasa barkowego; nie mogły też wciągać do pancerza głowy i ogona, jak robią to dzisiejsze żółwie; lądowe; roślinożerne. Najstarszym rodzajem podrzędu bokoszyjnych żółwi (żyjących do dziś) był późnotriasowy eur. Protochersis; formy słodkowodne (współcz. wyłącznie), także lądowe i mor.; największym przedstawicielem podrzędu (i największym żółwiem) jest plioceński Stupendemys z Wenezueli — dł. ponad 2 m. Przedstawiciele podrzędu skrytoszyjnych żółwi są znani od późnej jury; mor. skrytoszyjne (np. Archelon z kredy) mają silnie zredukowany, ażurowy pancerz kostny i wiosłowate kończyny.

[madohora]

żółwie błotne, Emydidae, rodzina żółwi;
ok. 110 gat.; karapaks zwykle spłaszczony, dł. od kilkunastu do 80 cm; większość słodkowodna; nieliczne prowadzą lądowy tryb życia (np. terapeny).

[madohora]

Dojrzewa płciowo późno, dopiero w wieku 10-24 lat (inne źródła mówią nawet o 45-50 latach), co jest uzależnione od wielkości. Kopulacja następuje w wodzie, przeważnie w niedużej odległości od brzegu. Po 40-72 dniowej ciąży samica wypełza na ląd i składa jaja na plaży, do wykopanego wcześniej dołka. Jedna samica może złożyć od 100 do 200 jaj, ale do rozrodu przystępuje co 2-3 lata. Mimo starannego zasypywania jaj, wiele z nich pada łupem zarówno różnych drapieżników jak i okolicznej ludności.Tuż po wykluciu młode żółwie kierują się w stronę wody, jednak tylko nieliczne osiągną wiek dojrzały. Początkowo, aż do osiągnięcia pewnej wielkości masowo padają łupem wielu gatunków ptaków i ryb. Miejsca składania jaj są stałe dla różnych populacji, a żółwie przybywają na nie niezależnie od miejsc stałego występowania. Oznacza to, że część osobników przepływa wtedy kilka tysięcy kilometrów.

[madohora]

Wielki żółw Cantora spędza większość życia w wodzie, opuszczają ją praktycznie tylko samice w celu złożenia jaj. Zamieszkuje bardzo różne siedliska słodko- i słonawowodne (jeziora, rzeki, mokradła, ujścia rzek).

[madohora]

Żółw wężoszyi wykorzystuje do życia różnorodne siedliska wodne z wodą stojącą: jeziora, stawy, tymczasowe oczka wodne i zbiorniki sztuczne. Spotykany jest w zbiornikach znacznie oddalonych od dolin rzecznych - w miejscach, gdzie inne żółwie słodkowodne nie są już notowane. Większość życia spędza w wodzie lub na lądzie w pobliżu wody. Prowadzi dzienny tryb życia.

[madohora]

Na ląd, w celu złożenia jaj, wychodzą jedynie samice. Wykazują one silny instynkt powrotu do stałych miejsc gniazdowania, w związku z czym odbywają wędrówki rozrodcze liczące setki lub tysiące kilometrów. Podczas migracji określają swoją pozycję wykorzystując siłę i kąt ziemskiego pola magnetycznego.

[madohora]

Głowa jest wąska, spłaszczona i pokryta regularnymi tarczkami. Górna i dolna szczęka pokryta jest listwami rogowymi o ostrych krawędziach (żółwie mięsożerne) lub ząbkowanych brzegach (żółwie roślinożerne). Koniec szczęki nie posiada dzioba. Powieki są ruchome; brak jest otworów usznych. Żółwie morskie posiadają w jamie nosowej gruczoły solne, których funkcją jest wydalanie nadmiaru soli z organizmu.

[madohora]

Długość życia żółwi morskich wynosi średnio 30-50 lat; mniejsze gatunki (np. żółw zatokowy) żyją ok. 45-50 lat; żółwie zielone mogą dożywać wieku 80 lat.

[madohora]

Najlepszym pokarmem dla ptaków są ziarna zbóż, nasiona słonecznika, maku, suszone owoce itp. Na sznurku wieszamy słoninę.

[madohora]

Biolodzy zajmujący się badaniami szacują, że całkowita populacja żółwia skurczyła się o 95 proc. w porównaniu do poziomów z czasów historycznych.

[madohora]

Spotykany wyłącznie na Wyspach Galapagos. Z uwagi na geograficzne odseparowanie poszczególnych populacji zamieszkujących dane wyspy, z czasem na każdej z wysp wykształcił się inny podgatunek

[madohora]

Żółw oliwkowy jest niewielki jak na żółwia morskiego, chociaż w dalszym ciągu osiąga imponujące rozmiary: ponad 60 centymetrów długości karapaksu (pancerza na grzbiecie) i do 50 kilogramów wagi. Tak jak u innych żółwi morskich, kończyny są przekształcone w płetwy - wydłużone płetwy przednie dostarczają napędu do długich wędrówek w oceanie. Kolor ciała żółwia oliwkowego, zgodnie z jego nazwą, jest oliwkowy - ten kolor nosi szczególnie karapaks żółwia, głowa i płetwy mogą być bardziej szare. Brzuch i plastron (pancerz na stronie brzusznej) są zielonkawe do kremowobiałego. Wykluwające się z jaj młode żółwie oliwkowe są ciemnoszare, z wiekiem stopniowo jaśnieją

[madohora]

Żółw promienisty

Żółw promienisty to jeden z najpiękniejszych, a zarazem najbardziej zagrożonych wyginięciem żółwi lądowych. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu był gatunkiem pospolitym na południu Madagaskaru, będąc nieoficjalnym symbolem tej części wyspy. Obecnie jest gatunkiem krytycznie zagrożonym (status CR na Czerwonej Liście Gatunków Zagrożonych IUCN). Zarówno zasięg, jak i liczebność żółwi promienistych zmniejszyły się dramatycznie, o ponad 80%. Przy tym tempie wymierania, żółw promienisty wymrze całkowicie w ciągu najbliższych 45 lat. Trzy różne czynniki powodują, że sytuacja żółwi promienistych jest tak zła. Pierwszy to niszczenie siedlisk - suche lasy, w których zamieszkuje ten gatunek, są zamieniane na pola uprawne i wypalane w celu uzyskania węgla drzewnego. Drugi to wyłapywanie żółwi w celu ugotowania i zjedzenia. Żółwie promieniste stanowią tabu dla mieszkańców południowego Madagaskaru - tradycyjnie nie było wolno ich łapać, więzić czy zjadać. Mieszkańcy innych rejonów wyspy nie mają takich oporów, a i lokalna ludność ze względu na biedę zaczyna łamać tradycyjne prawo. Ze względu na fakt, że Madagaskar jest krajem bardzo biednym, którego ludność szybko przyrasta, szybko rośnie zarówno popyt na nowe pola uprawne (co niszczy siedliska żółwi) jak i na mięso (którego dostarczają żółwie). Trzecim ważnym czynnikiem niszczącym żółwie promieniste jest wyłapywanie i nielegalny eksport za granicę - ze względu na swój piękny wygląd, poszukują ich pozbawieni skrupułów terraryści na całym świecie.

[madohora]

Żółw promienisty żywi się wyłącznie pokarmem roślinnym. Różnorodność spożywanego pokarmu jest bardzo duża - badania wykazały, że żółwie promieniste korzystają z ponad 100 różnych gatunków roślin, zjadając przede wszystkim liście (>90% udziału w diecie), a w mniejszym stopniu kwiaty (ok. 5% diety) i owoce (ok. 4% diety).

[madohora]

Karetty spędza całe swoje życie w morzu - na brzeg wychodzą tylko samice w celu złożenia jaj. Wyklute z nich młode wędrują jak najszybciej do morza. Tam unoszą je prądy morskie, i spędzają kilka do kilkunastu lat na otwartym morzu, polując na niewielkie organizmy planktonowe. Po tym czasie wędrują w stronę wód przybrzeżnych, bogatszych w pożywienie (ale i bardziej niebezpiecznych). Tam zaczynają szybciej rosnąć, i wreszcie dojrzewają płciowo - czas nadejścia wieku dojrzewania może się różnić w zależności i od warunków, średnio wynosi około 30 lat. Dorosłe żółwie karetta rozpoczynają regularne wędrówki pomiędzy miejscami żerowania a rozmnażania - obie te lokalizacje mogą być od siebie oddalone o setki, a nawet tysiące kilometrów.

[madohora]

Żółw śródziemnomorski po łacinie nazywa się 'żółwiem greckim' - Testudo graeca, natomiast po polsku tę nazwę nosi inny gatunek, po łacinie (i po angielsku) nazywający się 'żółwiem Hermanna' - Testudo hermanni. Oba gatunki występują w Grecji, ale żółwia śródziemnomorskiego spotkamy tylko w jej północno-wschodniej części, natomiast żółw grecki występuje na obszarze całego kraju.

[madohora]

Żółw czerwonolicy jest gatunkiem inwazyjnym, obcym dla polskiej przyrody, ale zdolnym do przetrwania w naszym kraju, w warunkach naturalnych – tłumaczy Magda Gołebiewska z WWF Polska. – Ta jego zdolność do adaptacji doprowadziła do umieszczenia żółwia czerwonolicego na liście 100 najniebezpieczniejszych gatunków inwazyjnych na świecie przez specjalistów ze Światowej Unii Ochrony Przyrody (IUCN).– dodaje.

[madohora]

W ramach programu ochrony ex situ, Ogród Zoologiczny we Wrocławiu otrzymał w roku 2018 jednego osobnika tego gatunku. W przyszłości są szanse na otrzymanie drugiego osobnika i rozpoczęcie rozrodu żółwia plamistego.

[madohora]

Żółw skórzasty, to olbrzymi, bardzo charakterystyczny żółw. Największe osobniki mogą mierzyć ponad 2 metry i ważyć prawie tonę. Brak widocznego kostnego pancerza - całe ciało jest pokryte grubą, gładką, ciemną skórą. Pokryty skórą pancerz ma aerodynamiczny kształt, zwężając się ku tyłowi, efekt jest dodatkowo wzmacniany przez 7 zaostrzonych wypukłości biegnących wzdłuż osi grzbietu. Kończyny przekształcone w płetwy i pozbawione pazurów, szczególnie przednie płetwy są bardzo długie. Barwa ciała ciemna, jaśniej nakrapiana

[madohora]

Żółw ozdobny - opis, występowanie i zdjęcia. Gad żółw ozdobny ciekawostki
Był taki czas w Polsce, kiedy chcieliśmy mieć zwierzęta egzotyczne w domu, ale nie świnkę morską, chomika czy papużki faliste, a coś zupełnie innego. Padło na żółwia ozdobnego. Wielu bezmyślnie kupowało tego zwierzaka, zakładając że będzie to mały żółwik. Nie brano pod uwagę, że ten mały żółwik kiedyś urośnie. Kiedy urósł, wtedy zaczynał się problem, a jego rozwiązanie bardzo często znajdowało się…w pobliskim oczku wodnym!

[madohora]

Wyrzucanie zwierząt z domu jest nie tylko niemoralne, nieetyczne, nieodpowiedzialne, ale także niebezpieczne dla naszej rodzimej fauny oraz naszego zdrowia.

[madohora]

Gody żółwi zaczynają się w kwietniu lub maju. Wówczas osobniki dojrzałe przystępują do rozrodu, a dojrzałość osiągają dorastając odpowiednio do 6,5 cm długości karapaksu dla samców i 8,3 cm dla samic. Po około 4-6 tygodni od kopulacji dochodzi do pierwszego zniesienia jaj. Zazwyczaj w jednym lęgu jest ich 2-5, chociaż jak można przeczytać w literaturze wielkość zniesienia waha się w granicach 1 – 10 jaj i samica może znosić je nawet 4 razy w ciągu roku. Wynika to z faktu, że posiada specjalne „magazyny” na nasienie, które zostaje zdeponowane podczas kopulacji i zachowane na tzw. „trudne czasy”. Jaja o elipsoidalnym kształcie zostają zniesione w wykopanych przez żółwie gniazdach wzdłuż linii brzegowej. Po niemal 100 dniach przychodzą na świat młode żółwiki, których długość ciała mieści się w granicach około 2 cm, a ich masa ciała oscyluje w okolicach 2 gramów. Płeć nowych pokoleń żółwi wonnych jest determinowana przez temperaturę. Cóż to oznacza? Samice wykluwają się z jaj w temperaturach do 24 st. C i powyżej 26,5 st. C, natomiast w przedziale pomiędzy 24 a 26,5 st. C zdecydowaną większość wykluwanych z jaj zwierząt stanowią samce.

[madohora]

Internet jest usiany informacjami o długowieczności żółwi. „Żółw ma 100 lat”, „Żółw przeżył 120 lat...” itd., itp. - mnóstwo takich nagłówków krąży po sieci. Ludzie bezproduktywnie je powielają, i trochę mijają się z prawdą. Może gatunki występujące w innych strefach geograficznych osiągają taki wiek (np. żółw olbrzymi), to prawdopodobne, ale te nasze żółwie błotne niestety, a może stety, tak długo nie żyją.

[madohora]

GATUNKI ŻÓŁW 🐢 ŻÓŁWI OBJĘTE OCHRONĄ