Świąteczne zwyczaje

[madohora]

DZIADY NA ULICACH BIELSKA - Wyborcza - 03.01.2020

[madohora]

KONCERT KOLĘD W KATOWICACH BOGUCICACH - www.katowice24.info - 04.01.2020

[madohora]

*

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Dawni Słowianie byli charakteru łagodnego, kochali życie ciche, pracę domową, byli bardzo pobożni. Na padnięci, bronili się odważnie; rośli krzepcy, mieli cia ło zdrowe, zahartowane prostem życiem, jakie wiedli, i trudami łowiectwa, jakiemu się oddawali; siłę też mieli wielką: złamać podkowę, rozerwać powróz — przychodziło im z taką łatwością, jakby gałązkę łamali lub zrywali nitkę. W walce niełatwo odstępowali, u- żywali do obrony dzidy, miecza, oszczepu i łuku ze strzałami, jadem zaprawionemi; zbroi nie znali, zasła niali się tylko tarczą; gdy szli na nieprzyjaciela, to naj częściej odzieży prawie nie brali na siebie. W razie niebezpieczeństwa kryli się pod wodę, a umieli bardzo długo utrzymać się pod nią za pomocą trzcin, przez których końce, ponad powierzchnię wody wystawione, wciągali powietrze dla oddychania. Jeśli w bliskości wody nie było, lecz lasy, wówczas w razie niebezpie czeństwa kryli się w nich, pociągając za sobą nieprzy jaciela w miejsce najniedostępniejsze, ciasne, gąszczami zarosłe, w jakich najlepiej walczyć umieli. Porządku w boju Słowianie nie znali, niechętnie potykali się w otwartych miejscach i walki rozpoczynać nie lubili, — woleli niespodzianie wypadać z zasadzek; jeśli zaś wy padło im wstępnym bojem na nieprzyjaciela uderzyć wówczas postępowali zwolna naprzód, krzycząc gło śno, i dopiero nacierali na nieprzyjaciela, gdy ten na ich krzyk krzykiem odpowiedział; jeśli zaś nie uczynił tego, wracali do lasu i czekali zaczepki. Gdy zwycię żyli, nie mścili się na nieprzyjacielu, bo zemsta w ich sercach rzadko kiedy gościła; jeńców, pobranych do niewoli, trzymali do czasu w służbie, obchodzili się z nimi dobrze, a gdy im złożyli pewien okup, pozwa lali powracać do domu, lub osiąść wśród Słowian. Nieraz niewolnik tak się przywiązał do swego pana, do rodziny i do ziemi jego, iż ciężko mu było z ni mi się rozstawać. Wówczas Słowianie dawali mu po siadłość — boć ziemi w te czasy nie brakło, całe jej ob szary niezaludnione, do nikogo nie należały — i nie wolnik obcym przestawał być dla nich, uważali go za brata. Jeśli dla obcych umieli być ludzkimi, tern wię cej dla swoich; starych i chorych otaczali opieka, bie dnym nie odmawiali wsparcia, a że kradzież była u Słowian nieznana, więc domy ich stały zawsze otwar te, aby podróżny dniem i nocą wstąpić mógł do nich 5 i spocząć. U zamożniejszych stoły były zawsze jadłem zastawione: miód, kołacze, pieczone mięso, ceber świe żej wody czekały głodnych i pragnących — ława stru dzonych: gościnność była bowiem jednym z najpięk niejszych przymiotów Słowian. Wolny czas od pracy chętnie oddawali zabawom, lubili życie towarzyskie, tańce, gonitwy, pieśni, dźwięki gęśli, chętnie zaś go ści podejmowali u siebie i hojnie ich przyjmowali, zbytków nie znali wszakże. Jak proste były ich serca, tak proste obyczaje: pili z rogów bawolich, jedli z mis glinianych, z domowej przędzy tkali płótno na ubra nie, mieszkali w lichych chatkach, najczęściej po lasach i trzęsawiskach rozrzuconych, w które obcy bez prze wodnika nie ważył się zapuszczać. Lasy te i błota broniły Słowian od napaści wroga. Najzaciętszym ich nieprzyjacielem byli Niemcy, którzy siedzieli na grani cy zachodniej, czyhali na Słowian, ustawicznie na nich napadali, podbijali drobniejsze ludy, wytępiali lub wy- narodawiali; to też chaty Słowian miały zawsze kilka wnijść, aby w razie napadu łatwiej uchodzić mogli

[madohora]

Świątynie Słowian wielką czcią były otaczane; wchodzili do nich tylko kapłani lub ci, co ofiary skła dali; dawano też w nich przytułek tym, którym nie bezpieczeństwo groziło. ; Kapłan, który czuwał nad świątynią, sam w niej porządek utrzymywał, sam ją zamiatał, oczyszczał, a w czasie tej czynności starał się o ile można dech wstrzymywać, gdyż mniemali Słowianie, że dech człowieka śmiertelnego niemiły jest bogom, — biegał też co chwila do drzwi, by zaparte w sobie powietrze świeżem zastąpić. Kapłani na ró wni z książętami byli szanowani i używali wielkiej powagi; nosili białe, długie suknie z szerokiemi ręka wami, odznaczali się od innych wielkością kędziorów i brodami, które do pasa im sięgały; czuwali oni nad świątyniami, przewodniczyli obrzędom, na cześć bo gów odprawianym, składali im ofiary, wydawali w imieniu ich wyroki, wróżyli przyszłość ludowi; wró żenie to czynili z rozmaitych znaków. W świątyni Światowida czynił je kapłan za pośrednictwem konia: gdy wojna groziła krajowi, woVczas kładł przed świą tynią trzy rzędy kopii, poczem odprawiwszy modły, wyprowadzał ze stajni konia białego, a jeśli ten w owe rzędy pierwej prawą nogą stąpił, wówczas wróżył lu dowi, iż zwycięży wroga; w innych świątyniach wróżki czyli kapłanki, dziewice, które służbie bogów się poświęcały, przepowiadały przyszłość z biegu wo dy, z płomieni, lub z innych przedmiotów.

[madohora]

Z początkiem wieku dziewiątego religia chrześciań- ska rozświeciła te pojęcia, a pogańskie obizędy i uro czystości zastąpiła swemi. Pierwszymi apostołami Sło wian byli Cyryl i Metod

[madohora]

Ple§ń o świętym Mikołaju.
(Na nutę : ,,Wróbelki w gnieździe czynią gwara.)
Uklęknij dziecię, rączki złóż,
Święty Mikołaj idzie już;
Paciorek zmów, ślij prośby swe
A przyjdzie w progi twe.
A jakie dary niesie wam!
Olbrzymi kosz ich dźwiga sam,
Łakoci wam udzieli wbród,
Zabawek - istny cud.
Wśród lodu brył, wśród śnieżnych burz
Święty Mikołaj idzie już;
Choć przylgnął śnieg do świętych szat
W dziecięcy idzie świat.

[madohora]

Święta Moc.
Już cienie okryły ziemię, już zgasło światło za borem,
Od gwiazdek co lśnią na niebie, bielą się śniegi wieczorem.
Święta nadchodzi godzina, czarowna chwila dla dzieci.
Patrz! już się pali choina, i każde okno się świeci!
Już schodzą anioły z niebios, niosące ze sobą dary,
Idą przez miasta i sioła w tę noc miłości i wiary.
Gdzie mieszka ludek poczciwy, gdzie modli się cna rodzina,
Tam dzieją się dzisiaj dziwy, tam gościem Boża Dziecina.
Tam bowiem rodzi się w duszy Bóg-Człowiek, zrodzon przed wieki,
Tam szczęścia leją się strugi, tam płyną pokoju rzeki.
Święta nadchodzi godzina, czarowna chwila dla d,zieci.
Patrz! już się pali choina, i każde ,okno się świeci!
Czekają tej świętej chwili, ze drżeniem córki, synowie,
Czy Bóg ich znajdzie bez winy? co też im anioł dziś powie?
Bo wiedzą tę prawdę Bożą, że szczęścia niema kto grzeszy,
I że do domu zbrodniarzy Dziecina Boża nie śpieszy.
Więc każdy dziś dobry, skory, od rana w cnocie dzień spędza:
Czy zdrowy, czyli też chory, czy głód dokucza, czy nędza.
Święta nadchodzi godzina, czarowna chwila dla dzieci.
Patrz! już się pali choina, i każde okno się świeci

[madohora]

Choinka.
Nie wiem, nie wiem, och dlaczego -
Do pokoju, do małego,
Nie każdemu dziś wejść możną, ”
Tatuś wchodzi, wchodzi mama,
Lecz bez dzieci, zawsze sama!
I zamyka drzwi z ostrożna
W pokoiku coś się dzieje, —
Ktoś coś mówi, ktoś się śmieje,
Jakieś się tam dzieją czary,
Dziwna, dziwna to zagadka,
Więc pod drzwiami ta gromadka —
Stoi, wypatrując szpary.
Aż ostrożnie, tak malutko,
Odchyliły drzwi cichutko...
Widzą, toż choinka boża,
Zabawkami ustrojona,
Gwiazdeczkami wyzłocona,
Lśni się cudnie, niby zorza

[madohora]

I śpieszy gromada, bo dziewczętom pilno do tań ca, a chłopcom do skoków, — przytem święto Kupa ły tak pełne czarownych zjawisk; wszakże gdy noc zie mię osłoni, to po rzekach blask srebrzysty będzie się ścigać, a drzewa przechodzić będą z miejsca na miej sce i gadać o bohaterach przeszłości; a k(o w ona noc znajdzie kwiat paproci, ten zrozumie ich mowę, ten zobaczy, jak słońce wyjeżdża ze swego pałacu na trzech koniach — srebrnym, złotym i brylantowym, jak w po dróży rozsypuje po niebie iskry płomieniste..

[madohora]

Chłopcy skaczą przez ogień, borykają się, padają na ziemię, tarzają w piasku i do nowych skoków się zrywają; niewiasty i starcy, powstawszy z ziemi, przy patrują się ochocie młodzieży, a z twarzy ich czytać można, że dawne lata wspominają — oczy i usta się im śmieją, klaszczą w dłonie, drepcą nogami, jakby ochota ich brała pójść za młodymi, a młodzi tańczą coraz ochoczej. Wieńce z głów pospadały dziewczę tom, warkocze im się rozplotły, — one tego nie wi dzą. Pełno krzyku i wesela w lesie — zbudzone pta ctwo z wrzaskiem podniosło się ze swych gniazd, lecz krzyki jego głuszą krzyki ludzkie.

[madohora]

Do dziś dnia w wielu miejscowościach odprawia ją u nas 23 czerwca, kiedy dzień najdłuższy, uroczy stość zwaną Sobótka, która przypomina owo święto Kupały; w dniu tym młodzież wiejska również roz pala wśród lasu ogniska, tańczy wokoło nich, śpie wa lub skacze przez nie, — nazwa zaś tej uroczysto ści nie pochodzi od wyrazu sobota, jak to wielu mniema, lecz od wyrazu Sabotias, który oznaczał bóstwo słońca. Na Śląsku jest do dziś dnia góra, zwana So bótką, na której w czasach pogańskich Ślązacy słońcu ofiary składali.

[madohora]

Postrzyżyny - Do lat siedmiu u dawnych Słowian chłopcy zo stawali pod opieką matek, — zacząwszy ósmy rok, przechodzili pod opiekę ojców. W dniu tym, w dniu urodzin, odprawiano tak zwane postrzyżyny, obrzędy przez który chłopię dostawało imię, wchodziło w świat i za dziecko przestawało być uważane. Na tę uroczystość ojciec rodziny spraszał wszyst kich krewnych, sąsiadów, przyjaciół, a gdy chata peł na była* wówczas szli wszyscy starsi przed dom, gdzie rósł dąb rozłożysty; zasiadał pod nim ojciec, służba stawiała obok ceber ze źródlaną wodą, kre wni go otaczali, a matka przyprowadzała syna. Chło piec był przybrany na ten dzień w białą suknię; ja sne długie włosy, których ani razu nie tknęły nożyce, spływały mu na ramiona. Przyprowadziwszy chłopca do ojca, który powstał na jego przyjęcie, oddawała go mu w ręce; pacholę pochylało się do nóg starca pokornie, on podniósł je, naprzód do serca przycisnął poczem nabrawszy dłonią wody z cebra, skropił gło wę chłopca, a czyniąc to wzywał boga bogów, nie widzialnego, lecz najpotężniejszego ze wszystkich, by miał w opiece chłopca, strzegł od wroga i grzechu; następnie ująwszy nożyce, które mu jeden z krewnych Dodał, przystrzygał najprzód synowi włosy nad czo łem i te krewnym na pamiątkę uroczystości oddawał, potem dokoła przycinał. To uczyniwszy, zbierał skrzętnie resztę włosów i, zwinąwszy je starannie, od dawał matce, aby pod kamieniem zakopała — bo u- ważano za szkodliwe, jeśli włosy dostały się na o- gień, lub wiatr je zaniósł w pola; to uczyniwszy, zwracał się do chłopca: — Od dziś zwij się Leszkiem — mówił do niego, lub inne jakie imię mu nadawał. Gdy obrzęd dokonany został, wówczas z ogródka łączącego się z chatą, odzywała się pieśń postrzyżyn: — dziewczęta tam zebrane, ukazawszy się pod dębem, wzywały słońca jasnego, aby zesłało szczęśliwe promienie na głowę chłopca; rosy, aby go poiła ży ciem i męstwem; ziemi, aby w niego wlała ducha, aby urósł silny i wielki jak dąb, świecił jak gwiazda, jak orzeł padał na wrogów; — poczem skacząc koło niego, klaszcząc w dłońie i krzycząc „Łado! Łado!” odżegnywały od niego złe duchy, tak zwane biesy, oraz urok i nieszczęścia; matka zaś przyniósłszy wie niec, upleciony z dziewanny, rosiczki, bylicy i gałą zek jemioły, kładła go na głowę syna; wieniec taki miał, wedle pojęć starych Słowian, zdrowiem i szczę ściem darzyć dziecko; Teraz znowu ojciec zbliżał się do chłopca, brał go za rękę i prosząc gości by wy szli z nim, prowadził wszystkich na żalnik (cmen tarz). Tam pozdrowiwszy duchy dziadów, chłopiec składał na ich mogiłach ofiary, które mu podała ma tka: wylewał miód na mogiły i stawiał na nich mi seczki z jadłem. Następnie wracali wszyscy pod dąb, gdzie zastawiali wielki stół, białem płótnem nakryty, na nim misy z mięsiwem, kosze z owocami, kołacze i dzbany z piwem — zasiadano przeto do uczty, przy której pieśni i dźwięki gęśli nie ustawały. Do późnej nocy trwała zwykle taka uczta. Gdy goście się rozeszli, wówczas matka, Objąwszy ramie niem syna, składała na jego czole czuły pocałunek, a często łzami oblewała jego głowę, poczem ojciec zabie rał go z sobą, odtąd bowiem chłopiec miał sypiać z nim razdm i z braćmi starszymi, dzielić ich pracę i zabawy, chodzić z nimi za pługiem, uganiać się po lasach za zwierzem, zapuszczać sieci na ryby, pilno wać pszczół w ulach, harcować na koniu i do boju z wrogiem się sposobi

[madohora]

Oprócz mogił, zmarłym sypanych, które tworzyły cmentarze dawnych pokoleń, oprócz kurhanów, na cześć sławnych ludzii wznoszonych, • sypali jeszcze sta rzy Słowianie tak zwane strażnice, czyli kurhany szla kowe, które kształtem mogiły zmarłych przypominały, lecz wewnątrz nie zawierały popielnic; sypane były one po to, by jak gwiazdy na niebie, tak one w pu stych, niezaludnionych, bagnami poprzerzynanych da- wnvch obszarach słowiańskiej ziemi wskazywały po dróżnym drogę, strzegły ich od zbłąkania. Były też jeszcze nasypy, które zwali Słowianie ołtarzami ofiar nymi, gdyż na nich składali bogom ofiary.

[madohora]

Gwiazdka.
Błysła z nieba gwiazdka złota tęczowemi farby
I na całą ziemię Bożą rozsypała skarby.
Ach i dla nas gwiazdka miła dzisiaj płonie jaśniej,
Bo choinkę roziskrzyła jak w czaro wnej baśni.
Ach! my wiemy dzień radosny z czyjej .mamy łaski,
I kto dla nas porozniecał dobroczynne blaski.
To też wdzięczni za tak liczne dary hojnej ręki,
Wśród radości i zachwytu niesiem za nie dzięki

[madohora]

Abecadło o ,,Gwiazdce".
A, B(e), C(e),
,,Gwiazdkę44 chcę!
Lecz i wiedzieć mi się godzi,
Skąd to ,,Gwiazdka44 ta pocho
dzi !
D(e), E, (e)F,
Kolęd śpiew -
Mówi, że jej pochodzenie
Dało Boże Narodzenie.
G(e), H(a), I,
Gdy gwiazdki —
Mędrcy promień zobaczyli,
Zaraz za nią podążyli.
K(a), (e)L, (e)M,
W Betleem —
Dziecię Jezus się zrodziło,
:Świat miłości nauczyło.
(e)N, O, P(e),
Stąd w szopę
Wszyscy biedni wzrok kierują,
I pomocy (pociechy) wypatrują.
(e)R, (e)S, T(e),
Bo nam te —
Nauki Boże Dziecię dało:
,,Wspomóc biednych44 nakazało!
U, V(fe), W(e),
Więc nowe —
Światło gwiazdki gdy zaświeci
Każdy (Wielu) darzy biedne
dzieci.
(i)X, Y, Z(et),
Gdy już wnet
,,Gwiazdkę 4 wezmę z waszej
ręki,
Przyjmcie za nią szczere dzięki

[madohora]

Przy Gwiazdce
Gwiazdka naszą, gwiazdeóka
znów nam zaświeciła,
serce zda się, że pęka,
bo chwila tak miła...
Gdy się starzy i dziatwa
gromadzą przy drzewku,
by ucieszyć nas łatwo
przemową i śpiewką...
A bo trzeba pociechy,
otuchy i pomocy,
by i pod nasze strzechy,
szły blaski Betleem nocy

[madohora]

Uczucia w dzień Gwiazdki.
Jakie uczucie serca nasze
dzisiaj napełni,
gdy święto Gwiazdki śląskie poddasze
przeżytych wspomnień wstęgą opasze,
by księżyc w pełni,...
Słusznie nazwano to święto dzieci
choinką albo gwiazdką, —
jak gwiazdka wieki jednako świeci,
tak serce każe w ciągu stuleci
ukochać śląskie gniazdko....
Bo nie ten dzieckiem tej śląskiej ziemi,
kto o niej wnet zapomni,
ale kto nawet między obcymi
w sercu miłości ma żar olbrzymi,
.choć bracia jego bezdomni....
I czy przy pługu, czy przy młocie,
czy w hutach, czy na szybie,
serce ma gorzeć, by iskier krocie,
które się kupią w chyżym polocie,
choć wicher na nie dybie....
1 w każdej takiej małej iskierce
drżeć musi dusza dziecka,
,a choćby chcieli później bluźnierce
znieprawić nasze dziecięce serce,
próżna ta praca zdradziecka....
Uczcie nas panie i panowie,
jak kochać Śląsko szczerze,
by w każdej myśli, w każdem słowie
miłość ta drgała w ojców mowie
i w ojców naszych wierze....
By nie wyrośli kiedyś judasze
na szkolnej ławie!
miłość ojczyzny niech serca nasze,
by świętą wstęgą spoi, opasze
ku wielkiej sprawie....

[madohora]

...

[madohora]

Hołd pasterzy.
O Boskie Dziecię,

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Z Beżem Narodzeniem.
Z gwiazdek krainy, z niebios błękitu,
Opromieniony ubóstwem, — łzami,
Przybywa do nas, pełen zachwytu, —
Bóg Stwórca, aby zamieszkać z nami.
Szczęśliwa ziemio, szczęśliwi ludzie!
Czyliż my godni takiej ofiary?
My ciągle, żyjąc w grzechowym brudzie,.
Jakież dla Pana złożymy dary
Czerń się odwdzięczym, ludkowie mili,
Za tę bez granic miłość u Pana?
Jakoż Go będziem pośród nas czcili,
Jeżeli dusza grzechem skalana?...
Ach! Pan najlepszy żąda tak mało,
Nie pragnie od nas skarbów, pieniędzy,
On król nad króle, wziął na się ciało,
By nas nauczyć znoszenia nędzy!
Bóg tylko pragnie serca czystego,
On tylko żąda zgody, miłości...
Chce, by się wyzrć z grzechu wszelkiego,
Aby zaniechać kłótni i złości!
Dziś Jezus mały, co w żłóbku kwili,
Swem przyjściem niebios otwarł nam wrota,
Więc na kolana ludkowie mili,
Przed tym, co pragnie serca, — nie złota!

[madohora]

Ma InlFZMię (Pasterkę)
’Zabrzmiał dzwonek w nocnej ciszy, posłał piosnkę swą do sioła....
Do okienek w chatach dzwoni, i na Jutrznię (na Pasterkę) wier
nych woła....
Chodźcie, chodźcie! Cud się spełnił, Boże Dziecię zobaczycie,
Na sianeczku w stajeneczce położone, pochwalicie,...
Pastuszkowie cześć oddali, i wy śpieszcie, powitajcie...,
,,Chwała Bogu w wysokościach44 z łzą radości zaśpiewajcie!
Dzwonek woła, my śpieszymy tam na Jutrznię (na Pasterkę)
do kościoła.
A noc jasna i spokojna świat uśpiła dookoła.
Wioskę, drzewa i zagony śnieg ustroił w białe szaty,
Księżyc srebrem umalował ubożuchne, niskie chaty.
A w kościółku światła płoną, pleban lud swój błogosławi,
Który kornie Pana niebios pieśnią chwały wielbi, sławi.
I my stajem razem z ludem, i my z serca cześć składamy,
I kolędę z pastuszkami z łzą radości wraz śpiewamy!
I my prosim kornie zcicha, wejrzyj, wejrzyj Panie z nieba t
Udziel szczęścia i pokoju, i tej zgody, co nam trzeba
45-
Pobłogosław nasze chaty, nasze niwy ukochane,
Nasze wioski, nasze serca, dziś niedolą dość znękane.
Pobłogosław naszej pracy, doli użycz nam szczęśliwej,
A daj sercom skarb bogaty, cnoty — cnoty tej prawdziwej,
Która zbliża nas do nieba, która daje siłę ducha,
Wtedy zniknie z ziemi naszej noc upadku — czarna, głucha!

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Powinszowanie na Gwiazdkę.
Z gwiazdą, co świeci dzisiaj na niebie,
I ja życzenia z serca wam złożę,
Abyś ]e spełnił, o Boże, Ciebie
Pokornie dzisiaj o łaskę proszę.
Spuść ją na dary już udzielone,
Da] potem słońce wraz z ciepłą wiosną,
By nie zginęły mrozem zwarzone
Ziarnka, co wcześnie z ziemi wyrosną.
Da] plon obfity i strzeż od burzy,
Weź w swą opiekę dobytek cały,
Niech zdrowie stałe wiernie nam służy,
By ręce braciom pomoc podały
Niechaj nad nami przez całe życie
Opatrzność Twoja niezmiennie czuwa,
I ziarnka cnoty pleni obficie,
Pokusy pychy z drogi usuwa.
A wy, o bracia! — co rzemiosł pracą,
Spłacacie długi przez świat włożone,
Niech wam się ręce w siły wzbogacą,
Odżyją szczęściem głowy strudzone.
Bo tu się wszystko tak dziwnie plecie
Igła — i topór - i młot - i kuźnia,
Potrzebne wszystko na naszym świecie
I żadnych zajęć Bóg nie wyróżnia.
Wszystkie są dobre i pożyteczne,
Czy przy warsztacie, czyli na łące,
Wszystkie nagrody odbiorą wieczne,
Gdy praca szczera — chęci gorące,
Więc w każdej pracy, chęci, wytrwania,
Żyezę dziś z prawdą w duszy i słowie:
Niechaj wam smutek serc nie rozrania,
Żądzy lenistwa nie rodzi w głowie

[madohora]

[madohora]

Śnieżyca.
Zahuczały, zaświstały wichry w srebrny róg,
Leci, leci tuman biały aż na chaty próg.
Na tej chaty próg lipowy, co ochrania nas,
Co osłania nasze głowy w złej śnieżycy czas.
A ja stoję u okienka, a ja patrzę w dal,
Milknie, cichnie ma piosenka, serce chwyta żal.
Oj niejedna tam sierota na tein zimnie drży,
Wiatr ehuściną biedną miota, a mróz ścina łzy...
0, ty chato nasza droga, rozszerz ściany swe,
Pójdź, sieroto, dziecię Boga, my utulim cię

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kiedy Wielki Piątek wypada 25 marca, w święto Zwiastowania , Notre-Dame du Puy-en-Velay zaprasza wiernych, aby przybyli i błagali ją o odpust zupełny z okazji Jubileuszu.
Ponieważ Oficjum Wielkopiątkowe nie obejmuje sprawowania Eucharystii , Komunii udziela się z hostii konsekrowanych dzień wcześniej.
O godzinie 15.00, w tradycyjnym czasie śmierci Chrystusa, można odprawić Drogę Krzyżową, która odtwarza wszystkie etapy Jego męki. „Około godziny trzeciej Jezus zawołał donośnym głosem: „Eli, Eli, lema sabaqthani”, to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił? ( Ew. Mateusza 27:46 – NBT ).

[madohora]

Kodeks Prawa Kanonicznego ( Codex Iuris Canonicis) Kościoła Rzymskiego, ogłoszona z upoważnienia Jana Pawła II 25 stycznia 1983 r., stanowi: „ 1251 Wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i innych pokarmów, zgodnie z postanowieniami Konferencji Episkopatu, należy zachować w każdy piątek roku, chyba że przypada jeden z dni uroczystych, ale wstrzemięźliwość i post należy zachować w Środę Popielcową oraz w Piątek Męki i Śmierci Pana Naszego Jezusa Chrystusa ”.
Grecki teolog Klemens z Aleksandrii zwraca uwagę, że od najwcześniejszych dni chrześcijaństwa post i modlitwa zawsze wyznaczały obchody piątku.
La Libre Pensée, powstałe we Francji w połowie XIX wieku,

[madohora]

Rzymian tortury krzyżowe, upokarzająca kara śmierci, były zarezerwowane dla niewolników , buntowników i głównych przestępców.
Przed jej poddaniem skazany musi otrzymać biczowanie ( Kwintet-Kurce , VII, 11, 28), a następnie zanieść krzyż na plecach na miejsce przeznaczone do egzekucji (Plutarch i Artemidorus mówią o tym zwyczaju w różnych miejscach), zwykle zlokalizowane poza miastem (Plaut, Miles gloriosus ).
"Czy jest człowiek, który wolałby roztopić się w mękach, zginąć kończyna po kończynie i rozkładać swoje życie kropla po kropli tyle razy, ile wydycha to wszystko na raz? Tak, kto przywiązany do przeklętej szubienicy, już kaleki, już bezkształtnej, z ramionami i klatką piersiową uniesioną w dwóch straszliwych uderzeniach, mając w ten sposób, jeszcze przed krzyżem, tysiąc powodów do umierania, chce przedłużyć egzystencję, która przedłuży tyle mąk? „Seneka, Listy do Luciliusza , 101, 14).
Horacy mówi nam, że Rzymianie zwykle zostawiali ciało ofiary przywiązanej do krzyża, gdzie stawało się ono pokarmem dla drapieżnych ptaków.

[madohora]

Ze względu na znaczne rozmiary swojej najsłynniejszej odmiany, cedru libańskiego, cedr jest symbolem wielkości, szlachetności, siły i trwałości. Jak wszystkie drzewa iglaste jest symbolem nieśmiertelności.
Ale jeszcze bardziej, dzięki swoim naturalnym właściwościom, jest symbolem niezniszczalności.
Wyraża toOrygenes, teolog z II wieku, komentującPieśń nad Pieśniami(1,17): „Cedr nie gnije; zrobić belki naszych domów z cedru, to zachować duszę od zepsucia”.
Podczas gdy robak penetruje prawie wszystkie lasy, nie je cedru.

[madohora]

Alvarez de Zamora, kapłan Zakonu Kaznodziejskiego, zakłada Drogę Krzyżową w klasztorze, który założył niedaleko Kordoby w Andaluzji i gdzie zmarł ok. 1430 r.
Drogę Krzyżową zorganizowali Klemens XII (1731) i Benedykt XIV(co w 1741 r. ogranicza liczbę stacji Drogi Krzyżowej do jednej na parafię); za jego pontyfikatu, w 1750 roku, Leonardo z Port Maurice, franciszkanin zakonny w Rzymie (+ 1751) był gorącym propagatorem Drogi Krzyżowej: kazał wybudować w Koloseum 14 kaplic dla 14 stacji Drogi Krzyżowej Krzyża, a także duży krzyż na środku areny.
27 marca 1964 roku Paweł VI wznowił w Koloseum tradycję Drogi Krzyżowej, której początki sięgają Roku Świętego 1750 za pontyfikatu Benedykta XIV. Od 1970 roku Paweł VI osobiście prowadził Drogę Krzyżową z Koloseum.

[madohora]

Okres wielkanocny rozciąga się od Niedzieli Wielkanocnej do Pięćdziesiątnicy , która przypada 7 tygodni później.
Czwartek Wniebowstąpienia obchodzony jest 40 dni po Wielkanocy; pierwsza niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego jest naznaczona świętem Trójcy Świętej , druga – Bożym Ciałem .

[madohora]

Ze względu na znaczne rozmiary swojej najsłynniejszej odmiany, cedru libańskiego, cedr jest symbolem wielkości, szlachetności, siły i trwałości. Jak wszystkie drzewa iglaste jest symbolem nieśmiertelności.
Ale jeszcze bardziej, dzięki swoim naturalnym właściwościom, jest symbolem niezniszczalności.
Wyraża toOrygenes, teolog z II wieku, komentującPieśń nad Pieśniami(1,17): „Cedr nie gnije; zrobić belki naszych domów z cedru, to zachować duszę od zepsucia”.
Podczas gdy robak penetruje prawie wszystkie lasy, nie je cedru.

[madohora]

Na Golgocie asystenci dobrze się bawili, naśmiewając się z Niego, zapraszając Go do zejścia z krzyża ( Mt 27,39-44). Jeśli chodzi o uczniów, można przewidzieć ich przerażoną reakcję. Piotr, który dopiero co rozpoznał w Jezusie Mesjasza, nie mógł znieść zapowiedzi Jego cierpienia i śmierci ( Mt 16,21; 17,22). Również w przeddzień swojej męki Jezus zapowiada, że ​​wszyscy będą zgorszeni z jego powodu ( Mt 26,31).
Jeśli Jezus i uczniowie po nim nie złagodzili zgorszenia krzyża, to dlatego, że ukryta tajemnica nadała mu sens. Przed Wielkanocą tylko Jezus potwierdził potrzebę tego, posłuszeństwa woli Ojca (Mt 16,21). Po Pięćdziesiątnicy , oświeceni chwałą Zmartwychwstałego, Jego uczniowie z kolei głosili tę konieczność, umieszczając zgorszenie Krzyża na właściwym miejscu w Bożym planie. Jeśli Mesjasz został ukrzyżowany ( Dz 2,23; 4,10), powieszony na drzewie (5,30; 10,39) w sposób gorszący ( Pwt 21,23), to niewątpliwie z powodu nienawiści do braci. Ale raz oświetlony przez proroctwo, fakt ten nabiera nowego wymiaru: wypełnia się to, co zostało napisane o Chrystusie( Dz 13,29). To dlatego ewangeliczne opisy śmierci Jezusa zawierają tak wiele aluzji do Psalmów ( Mt 29,33-60 ; J 19,24-28-36). „ Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć i wejść do swojej chwały? "( Łk 24,26), wyjaśnia Zmartwychwstały pielgrzymom z Emaus, ponieważ zgodnie z Pismem Świętym: "Zaprawdę, to nasze cierpienia poniósł i nasze smutki, którymi był obciążony; a my patrzyliśmy na niego jak na ukaranego, uderzonego przez Boga i upokorzonego. Ale został przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy; kara, która daje nam pokój, spoczywa na nim, a jego ranami jesteśmy uzdrowieni ” ( Izajasz 53,4-5).
Z powodu cierpień swojej duszy zobaczy i będzie zadowolony. Swą wiedzą sprawiedliwy, Sługa mój, usprawiedliwi wielu ludzi, a on sam poniesie ich nieprawości. Dlatego dam mu udział wśród wielkich; podzieli się łupami z mocarzami. Ponieważ wydał na śmierć swoją duszę i został zaliczony do złoczyńców; a on sam poniósł winę wielu i wstawia się za grzesznikami ” (Iz 53,11-12).

[madohora]

Okres wielkanocny rozciąga się od Niedzieli Wielkanocnej do Pięćdziesiątnicy , która przypada 7 tygodni później.
Czwartek Wniebowstąpienia obchodzony jest 40 dni po Wielkanocy; pierwsza niedziela po Zesłaniu Ducha Świętego jest naznaczona świętem Trójcy Świętej , druga – Bożym Ciałem .

[madohora]

Początek i koniec TriduumPaschalnego(okresu trwającego od wieczora w Wielki Czwartek do Niedzieli Wielkanocnej) tradycyjnie wyznaczane jest przez bicie dzwonów w locie podczas Mszy Gloria. Pomiędzy tymi 2 pierścieniami zabronione jest używanie dzwonków.
Na wschodzie Francji, aby zastąpić dzwonywysłane do Rzymu, dzieci dzwoniły na ulicach grzechotkami, ogłaszając nabożeństwa. Grzechotka zastąpiła dzwon ołtarzowy w parafiach i klasztorach. Dzwony te, pobłogosławione w Rzymie przez papieża, wracały w Niedzielę Wielkanocną, przynosząc jajka,którezłożyły w ogrodach.

[madohora]

Dzwonimy w czasie podniesienia od XII wieku.
Zwyczaj dzwonienia na procesjach sięga XIII wieku.
Dzwon bije w celu eskortowania świętego wiatyku , odkąd Karol Boromeusz zarządził tę praktykę w 1576 r.
Zwyczaj dzwonienia w Te Deum nie sięga czasów Ludwika XIII.
Dekret z 23 lipca 1793 r. stanowił, że w każdej parafii pozostanie tylko jeden dzwon, a wszystkie pozostałe zostaną oddane do dyspozycji władzy wykonawczej w celu przerobienia ich na armaty.
W 820 r. biskup Rampert umieścił koguta z brązu ( symbol słońca i atrybut Piotra ) na dzwonnicy kościoła Brescia w Lombardii.
Kogut z dzwonnic Francji nie symbolizuje narodu galijskiego , ale wschodzące słońce.
Patryk z Irlandii (w. 389-461) przekształcił to przedchrześcijańskie nabożeństwo w nabożeństwo do Słońca Sprawiedliwości ( Chrystusa ); irlandzcy mnisi, którzy wylądowali około 590 roku, prowadzeni przez Kolumbana, ponownie schrystianizowali Galię i sprowadzili tam koguty wieżowe.

[madohora]

Papież Paweł V(1605-1621) sformalizował modlitwę o błogosławieństwo jajek w Niedzielę Wielkanocną rano: „ Błogosław Boże, błagamy Cię, to Twoje stworzenie, te jajka, które są dziełem Twoich rąk, aby stały się wzmacniającym pokarmem dla Twoich sług, którzy je jedzą na pamiątkę Pana naszego Jezusa Chrystusa . Zgodnie
z regułą największe jajo w królestwie, znoszone podczas Wielkiego Tygodnia, należało z mocy prawa do króla Francji Ludwika XIV, który, jak się mówi, miał wielkie kosze z jajami uroczyście poświęconymi w Niedzielę Wielkanocną. Złote jajka, które rozdawał swoim dworzanom, a nawet strażnikom i służbie domowej. Mówi się, że Król Słońce wysłał Mademoiselle de Lavallière pisankę zawierającą kawałek Prawdziwego Krzyża.

[madohora]

Królik lub zając

Symbole płodności, wszystkie płodne zwierzęta, takie jak królik lub zając, żaba, żółw, konik polny, reprezentują rozmnażanie płciowe.
Wydaje się, że zając był ulubionym zwierzęciem Afrodyty (Wenus). Według starożytnego wierzenia można było zyskać piękno i wdzięk, jedząc zająca przez siedem dni z rzędu. Był symbolem Wielkiej Bogini wśród Celtów i Skandynawów. Artemida (Diana) kochała krew zajęcy, na które polowała. Była towarzyszką myśliwego Oriona, którego wizerunek po jego śmierci został umieszczony w gwiazdach. U jego stóp znajduje się konstelacja Zająca. W Egipcie Ozyrys jest w swojej zwierzęcej postaci reprezentowany przez zająca. Zabity przez swojego brata Seta zostaje rozczłonkowany na czternaście części – 14, pół miesiąca księżycowego – Izyda, jego żona bogini księżyca, składa go ponownie w dwadzieścia siedem dni. Dwudziestego ósmego dnia robi fallusa, który zastępuje utraconego penisa. W ciąży z bogiem-zającem urodzi Horusa. WIslam , Ali, potomek Proroka, pojawia się w przebraniu zająca symbolizującego złożonego w ofierze syna. Idea boskiej ofiary symbolizowanej przez śmierć zająca jest obecna także w buddyzmie . Bodhisattwa przybiera postać zająca, aby rzucić się w płomienie. Podobnie zając podpalił się, aby nakarmić głodnego Buddę

[madohora]

W Finlandii Wielkanoc przypomina Halloween. Aby uczcić ten święty dzień, dzieci przebierają się za czarownice i pukają do sąsiadów z sąsiedztwa, prosząc o słodycze i inne czekoladowe smakołyki. Ten dziwny zwyczaj wiąże się z narodową legendą, według której trolle i czarownice przemierzały ulice między Wielkim Piątkiem a Wielkanocą. Po szwedzkiej stronie zwyczaj jest taki sam. W Niedzielę Wielkanocną mali Szwedzi również odpalają fajerwerki, aby odstraszyć ludowe stworzenia.
U naszych hiszpańskich sąsiadów, a dokładniej w Katalonii, Wielkanoc jest synonimem makabrycznych procesji. W całym regionie ludzie wychodzą na ulice, by paradować, ukryci w długich garniturach i spiczastych kapeluszach. W małym miasteczku Verges przez całą noc trwa „taniec śmierci” przy dźwiękach bębnów. Przebrani za szkielety tancerze dokonują sądu ostatecznego.

[madohora]

Kiedy Mardi Gras jest ubrany na zielono, Wielkanoc zakłada białe ubrania.

[madohora]

Deszczowa Wielkanoc, mączna Noc Świętojańska

[madohora]

[madohora]

Obchody Wielkanocy w Indiach sięgają okresu przed uzyskaniem niepodległości, kiedy krajem rządzili Brytyjczycy. Chociaż ludność chrześcijańska w Indiach stanowi zaledwie 2,5% ogółu ludności, Wielkanoc obchodzona jest z wielką pompą i religijnym wigorem. Święto to jest równie ważne jak uroczyste obchody innych religii dominujących w kraju. Wymiana prezentów, nabożeństwa i ekstrawaganckie karnawały są częścią obchodów Wielkanocy w Indiach. Przejdź przez kolejne wiersze, aby sprawdzić informacje na temat tradycji Wielkanocy w Indiach.

[madohora]

Powodzenia Krakus
Bułgarski „crack na szczęście” to wyjątkowa wielkanocna tradycja w Bułgarii. Jajka rozbija się po nabożeństwie o północy i przez kilka następnych dni, w okresie świątecznym Wielkanocy. W Wielkanoc jajka są rozbijane przed obiadem. Jajko rozbite na ścianie kościoła jest pierwszym jajkiem, które ludzie jedzą po długim poście Wielkiego Postu. Ludzie na zmianę stukają swoimi jajkami o jajka innych, a osoba, która skończy z ostatnim nierozbitym jajkiem, uważa się, że ma rok szczęścia. Jest uważany za osobę odnoszącą największe sukcesy, zdrową i szczęśliwą przez resztę roku.

[madohora]

Tradycyjna duńska uczta
Tradycyjny duński obiad wielkanocny, który jest spożywany z rodziną i przyjaciółmi, podawany jest ze śledziami i innymi rodzajami ryb, małymi daniami na ciepło, plastrami mięsa i serem. Tradycyjna duńska uczta jest uważana za niepełną bez delektowania się kuszącym akvavitem (alkoholem smakowym), klopsikami i „store kolde bord”. Rodziny kładą nacisk na elementy dekoracji stołu, takie jak żonkile oraz żółte i fioletowe serwetki.

[madohora]

Przed Wielkanocą facet pyta przyjaciela:
– Poradź mi, co kupić żonie na zajączka. Ona już wszystko ma!
– Wiesz co – mówi po chwili namysłu przyjaciel – kup jej małego zajączka z czekolady i dodaj do niego pisemną zgodę na dwie godziny szalonego seksu, takiego jakiego tylko zapragnie!
Po świętach kunple spotykają się ponownie.
– Co masz taką skwaszoną minę? Żonie nie spodobał się prezent?
– Bardzo się jej spodobał!
– To o co chodzi? Jak zareagowała?
– Przeczytała, wskoczyła do samochodu i zawołała: "Dzięki, kochanie! Wrócę za dwie godzinki!"

[madohora]

Ryba Wielkanocna
Tradycyjnych zajączków wielkanocnych nie można znaleźć we Francji, z wyjątkiem Alzacji (która graniczy z Niemcami). W wyraźnym odchyleniu od świąt wielkanocnych w innych miejscach, obchody wielkanocne we Francji obejmują wielkanocne symbole dzwonków i ryb. Francuskie ryby wielkanocne nazywane są „Poisson d'Avril”, co oznacza „ryba kwietniowa”. Poisson d'Avril pojawia się 1 kwietnia, kiedy francuskie dzieci uwielbiają odgrywać coś w rodzaju primaaprilisowej sztuczki. Przyklejają papierową rybkę na plecach tak wielu dorosłych, jak to możliwe.

[madohora]

Wyjątkowym pomysłem na prezent wielkanocny byłoby podarowanie mamie i tacie słoika wielokrotnego użytku, zawierającego 365 krótkich powiedzeń lub cytatów z Biblii. Byłby to wspaniały sposób przypominania im o obecności Boga w ich życiu każdego dnia.

[madohora]

Małe dziewczynki uwielbiają się adorować. Podaruj naszyjniki z krzyżykami księżniczki, chrześcijańskie rybki lub kolczyki z wyrzeźbionym króliczkiem.

[madohora]

Zwykle dzieci są bardzo zaborcze w stosunku do swoich talerzy, łyżek i widelców. Podaruj swojemu dziecku spersonalizowane wielkanocne talerze i widelec. On/ona na pewno by to pokochał.

[madohora]

Jeśli Twoja siostra jest miłośniczką biżuterii, możesz również podarować jej cudowną Szafę Jewel. Dla młodych dziewcząt możesz wybrać funky szafę z biżuterią, łatwo dostępną na rynku.

[madohora]

Szalik
to obowiązkowy element garderoby każdej dziewczynki. Dlatego też dobrym pomysłem będzie podarowanie modnej chusty. Znajdź kolorowy szalik funky dla siostry idącej na studia i podaruj go wraz z kartką wielkanocną

[madohora]

Modna i szykowna torebka może być najlepszym dodatkiem dziewczyny. Podaruj jej więc szykowną torebkę lub torebkę.

[madohora]

Podaruj swojej żonie portret Jezusa Chrystusa, który ochroni ją przed wszelkim złem w jej życiu.

[madohora]

dla nauczycieli Cała klasa może pracować razem, aby zrobić film lub inne wyjątkowe pamiątki.

[madohora]

Chociaż na targu można dostać wiele różnych prezentów, poświęcenie czasu i zrobienie czegoś specjalnego dla swojego nauczyciela własnymi rękami z pewnością poruszyłoby jego serce.

[madohora]

Wielkanoc to jedno z najważniejszych świąt chrześcijańskich. Jest obchodzony na pamiątkę zmartwychwstania Jezusa Chrystusa po ukrzyżowaniu. Dlatego obchodzony jest jako dzień radosnej zabawy wśród całej społeczności chrześcijańskiej na całym świecie. Ponieważ Wielkanoc to święto zabawy i radości, zorganizowanie imprezy wielkanocnej brzmi ekscytująco. Organizując przyjęcie wielkanocne należy kierować się intuicją twórczą i przyswajać wielkanocne symbole, takie jak wielkanocny zajączek i pisanki. Od wysłania zaproszenia do zaplanowania wystawnej kolacji wielkanocnej można wprowadzić niezliczone elementy obchodów Święta Wielkanocnego. Atmosfera wiosny będzie idealnym motywem przewodnim na Wielkanoc.

[madohora]

Wielkanoc to wielkie święto dla chrześcijan. Jest obchodzony na cześć świętego powstania Jezusa po ukrzyżowaniu. Z tej okazji chrześcijanie na całym świecie świętują i radują się. Ważnym elementem tych uroczystości jest uczta. Wystawny obiad wielkanocny jest doskonałym zwieńczeniem uroczystych obchodów Świąt Wielkanocnych.

[madohora]

Jeśli przygotowujesz wspaniałe niewegetariańskie potrawy, nie przegap przepisu na baranka wielkanocnego.

[madohora]

Wśród wielu ozdób wielkanocnych największą popularnością cieszą się ozdoby ze skorupek jajek. To dlatego, że są najbardziej tradycyjne, a także dają możliwość eksperymentowania z projektami i wzorami. Skomplikowane projekty i wyszukana grafika to cechy charakterystyczne większości ozdób ze skorupek pisanek. Skorupki jaj są zwykle ręcznie malowane i ręcznie powlekane wieloma warstwami akrylowego uszczelniacza, aby uzyskać piękny połysk i trwałość. W okresie wielkanocnym na rynku dostępnych jest wiele takich ozdób ze skorupek jajek, których nawet sobie nie wyobrażałeś. Wiele z nich można również dostosować. Niektóre ozdoby można również spersonalizować imieniem obdarowanej osoby

[madohora]

Jeśli planujesz ślub o tematyce wielkanocnej, wykonanie tematu powinno rozpocząć się już od samego poczęcia. Zacznij projektować kartkę ślubną o tematyce wielkanocnej, która odzwierciedla kolory ślubu z uroczymi obrazkami małych królików, puszystych żółtych piskląt lub zdobionych pisanek. Kartkę wielkanocną można wykorzystać jako zaproszenie na ślub i wysłać razem z prezentem w postaci małej pisanki. Jeśli masz ochotę na odrobinę ekstrawagancji, możesz wysłać wraz z kartką ślubną srebrną pisankę. Tworząc kartkę ślubną o tematyce wielkanocnej, pamiętaj, aby motyw wielkanocny i motyw ślubny odpowiednio się zsynchronizowały.

[madohora]

Wielkanoc jest świętem dla społeczności chrześcijańskiej na całym świecie. W tym dniu ludzie angażują się w zabawy i ucztowanie. Dekorują również swoje domy i wymieniają między sobą prezenty. Rzemiosła wielkanocne są również istotną częścią obchodów Wielkanocy. Z okazji Świąt Wielkanocnych dzieci wykonują ozdoby wielkanocne, aby udekorować swoje domy.

[madohora]

Wymagane materiały:
Skorupki jajek wielkanocnych
Papier budowlany w kolorze różowym
Biały karton lub papier budowlany
Klej
Ołówek
Nożyce
Markery, kredki i kolorowe kredki
Instrukcje
Najpierw narysuj kształt jajka na kolorowym papierze budowlanym.
Nałóż warstwę kleju na jajko z papieru budowlanego.
Przyklej kawałki pokruszonych skorupek jajek na papierze, trzymając kolorową stroną do góry i pozostaw do wyschnięcia.
Weź papier budowlany i wytnij z niego kawałek dwa razy szerszy od jajka, ale nieco wyższy niż jajko.
Złóż papier na pół i przyklej na nim mozaikowe jajko.
Na kartce można wpisać przemyślane wiadomości wielkanocne.

[madohora]

Wielkanoc jest głównym świętem Bożego Narodzenia. Jest obchodzony na pamiątkę świętego zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Z tej okazji chrześcijanie na całym świecie obchodzą to święto z wielką radością i żarliwością. Pięknie dekorują dom drzewkiem wielkanocnym i rękodziełem. Wielkanocne jajka ozdobione choinką i kolorowe wstążki nadają szczególny charakter przyjęciu wielkanocnemu

[madohora]

Dziewczęce przepisy na czekoladowe jajka powstały w Europie w XIX wieku.

[madohora]

Czerwień
Kolor czerwony symbolizuje krew, którą Pan Jezus Chrystus wylał z czoła, gdy korona cierniowa wbiła się w Jego kości. Przelał krew jako zadośćuczynienie za grzechy ludzkości. Kolor czerwony jest szeroko stosowany do tworzenia wzorów na jajkach wielkanocnych. Czerwone wiosenne kwiaty, takie jak tulipany, są szeroko stosowane do ozdabiania pisanek i umieszczane w koszach kwiatowych.

[madohora]

Osoby obeznane z technologią były pionierami w umieszczaniu ukrytych pisanek w różnych programach. Na przykład, kiedy Microsoft wypuścił MS Excel, w oprogramowaniu znajdowało się jajko wielkanocne. Twórcy ukryli grę w programie. Zgodnie z grą użytkownik musiał wypełnić określone pola arkusza kalkulacyjnego określoną wartością itp., po czym był w stanie odblokować grę „podobną do Dooma”. Innym takim przykładem jest system Microsoft Windows NT 4.0, który zawierał małą, ukrytą grę wideo o nazwie „Gorilla.Bas”. Wirtualne pisanki rozbawiły tych, którzy często korzystają z komputera.

[madohora]

Wyspa Wielkanocna jest synonimem ogromnych, spektakularnych kamiennych mololitów, znanych jako Moais, które niegdyś pokrywały jej krajobraz. Znajduje się ponad 2000 mil od najbliższego skupiska ludności (Tahiti i Chile), jest jednym z najbardziej odizolowanych miejsc na Ziemi. XIX wieku żeglarze z Tahiti nadali wyspie nazwę Rapa Nui, co oznacza „Wielka Rapa” ze względu na jej podobieństwo do innej wyspy w Polinezji.

[madohora]

W czasach przedchrześcijańskich Dazhboh był jednym z głównych bóstw na tym obszarze, a ptaki uważano za wybrane przez boga stworzenia. Uważano tak, ponieważ uważano, że tylko ptaki są w stanie zbliżyć się do niego. Ponieważ ludzie nie mogli złapać ptaków, łapali jaja, które ptak składał. Uważali również jajka za magiczne przedmioty, ponieważ były źródłem życia. Jaja te upamiętniano także podczas obrzędów świąt wiosennych. Oznacza również odrodzenie ziemi.

[madohora]

Wielkanoc to także zakończenie okresu Wielkiego Postu, okres postu, modlitwy i pokuty. Obchody Wielkanocy rozpoczynają się z kilkudniowym wyprzedzeniem. W ostatnim tygodniu Wielkiego Postu obchodzona jest Niedziela Palmowa, która upamiętnia pomyślny wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy. Tego dnia tłum w Jerozolimie złożył liście palmowe u Jego stóp, zyskując tym samym nazwę Niedzieli Palmowej. Wielki Czwartek lub Wielki Czwartek odnosi się do Ostatniej Wieczerzy, która odbyła się wieczorem, przed Ukrzyżowaniem. Wielki Piątek upamiętnia rocznicę Ukrzyżowania, dzień, w którym Chrystus został ukrzyżowany i umarł na krzyżu

[madohora]

Jutro przybędzie pop i, nałożywszy kapę żałobną, wejdzie do chaty, gdzie u każdego węgła leży kołacz z palącą się na nim świeczką — odczyn na czarcią moc Aridnyka, bo zły duch działa najczęściej tam, gdzie leży martwe ciało, a przy niem miota się dusza, w lęku oczekująca wyroku. Następuje krótkie nabożeństwo nad prochami chrześcijanina, który ma za pazuchą... mały kołaczyk — dar dla cieniów przodków gazdowskich i pieniądz — zapłatę huculskiemu Charonowi za przewóz na drugi brzeg bytu. Skończone modły, ciało — pokropione, kapłan odchodzi na posiłek, więc zmarłemu gazdzie wtłaczają czapkę na głowę i wkładają go do trumny, gdzie kobiety wrzuciły już odrobinę cukru, wełny i ziół. Opuszcza się wreszcie wieko domowiny a derewyszcze, poprzedzane przez popa, na barkach synów sunie ku drzwiom. Na chwilę jedną zatrzymuje się, obniża i uderza o próg, prosząc o przebaczenie, że ciężkiemi stopami deptał go gazda, rąbał na nim drzewo, wiedząc, że utrudzony jest stary próg, dźwigając na sobie zrąb chaty. Na dworze — nowe modły i po chód rusza na cmentarz. Huczą i drgają tony trembit, zawodzi gaździna, a z nią inne kobiety, głośno sapią Huculi, idący przy trumnie. . . Przechodząc przez potoki lub rzekę, kondukt się zatrzymu je, pop odmawia modlitwy, rodzina wrzuca monetę do wody, bo to zmniejsza ilość grzechów i ułatwia przewóz na tamten świat. W cerkwi po nabożeństwie przyłączają się do pogrzebu ludzie z krzy żem i chorągwiami i niosą gazdę na cmentarz, gdzie nad otwartą raz jeszcze trumną trembitarz odegra ostatnie pożegnanie, a potem ludzie zabiją wieko, opuszczą prochy do dołu, wrzucą tam po trzy monety i trzy grudki rodzimej ziemi kamienistej. Urośnie mały, szary kopiec... Jeszcze kilka starodawnych obrzędów, spożycia ,,ko- ływa“ i — cisza zapadnie na cmentarzu. W domu odbędzie się stypa, w nocy zaś rodzina postawi na stole pod ,,obraznykiem“ garnek z wodą, krzyż i zapaloną świecę, parapet okna posypie mąką, aby dusza i towarzyszący jej aniołowie po powrocie do chaty mieli świa tło, picie i jadło... Gazda odszedł na zawsze... Krewni i znajomi przypomną sobie o nim po czterdziestu dniach na obiedzie tradycyj nym za duszę zmarłego, a potem... Niewiadomo, czy często myślą powracać będą do starego kiermanycza jego gaździna, synowie i wnuki?.. . Życie stało się ciężkie i niema już czasu ani na długą tęsknotę, ani na częste wspomnienia, chyba podczas ,,oprowodów“ w przewodnią niedzielę, gdy kobiety rozdadzą żebrakom na cmentarzu chleby, bryndzę i śliwki suszone i poproszą ich o modlitwę za zmarłych... Słońce praży. Jakgdyby promienieją szmaragdowe i granatowe szczyty gór. Złotą łuską jarzy się i lśni warkotliwy zawsze wąż Czeremoszu. Jęczą dzwony... Dobiegają głosy Hu cułów... Rozmawiają już o wołach i koniach, co ponoć wychudły na „kisłych" połoninach... O gaździe — ani słowa... Odszedł przecież, przeminął, jak ulewna ,,płowa" nad górami, jak mknąca ,,daraba“ na ostrych załomach wartu... Może za tydzień albo za miesiąc gdzieś dogorywający na wierchowinie stary, ślepy, w kabłąk zgięty Hucuł, dawny towarzysz zmarłego kiermanycza, posłyszy o jego zgonie i, żując coś bezzębnemi szczękami, mruczeć pocznie o „kraśnym watahu", o tem, jak w przełomie za Jałowiczorą wa biły ich ku sobie ,,lisne“ dziewki — ponętne djablice, jak zajrzał im w oczy ,,didko“ z głębokiego odmętu, a w pianie pod „opaczynami" sterów wiły się i pluskały blade topielice... Po chwili zapomni o czem mówił i znowu żuć zacznie stary, niewidomy dziad.

[madohora]

Młodemu pozwolili rodzice panny za płacić „poczęsne“, mógł być przekonany o przyjęciu go przez ro dziców za konkurenta. Starający się przyjeżdżał wtedy, kiedy za niego ułożono się z rodzicami panny. Na wozie siedzieli rodzice starającego się, a poza nimi ukryta beczka wina. Gdy wóz zajedzie rodzice panny witają przybyłych i wprowadzają do izby. Tymcza sem znoszą wino z wozu. Starający się przynosi paczkę „karmeli- ków“ i stawia ją na stoliku panny. Rozmowa przeciąga się długo przy przekąsce, stawianej przez rodziców panny i winie starającego się. Wkrótce po przyjeździe matka starającego się kładzie na stole 50 złr. lnb 100 złr. mówiąc „Raczcie przyjąć na ślubną suknie u , a rodzice panny zabierają je. Jeżeli się okazało potem, że zabrakło na suknię, pan młody dodaje, ile potrzeba. Gdyby zaś nie przyszło do ślubu, zwracają sobie strony wydatki. Pierścionków zaręczynowych rzadko używano. Zwyczajnie narzeczeni odbywali Nowennę do św. Stanisława, przez „siedem piątków^ i w tym celu udawali się o piątej rano do ko ścioła św. Stanisława na Skałce. Tam, najczęściej poznawały się pary, a to przy sposobności odprowadzania panien do domu. Krewnych i „lepszych^ t. j. zamożniejszych obywateli zapra szali państwo młodzi osobiście we czwartek, a śluby odbywały się w niedziele. W sam dzień przed ślubem powtarzali zaprosiny a cza sem, gdy byli bardzo zajęci, posyłali starszą i starszego drużbę. Zdarzało się często, że gość „ważniejszy u był gotowy do wyjścia ale czekał na powtórne zaproszenie. W sobotę wieczorem „muzykanty“ grali pannie młodej „na dobranoc^, poczem obchodzili ważniejszych gości, toż samo rano „na dzień dobry w w dzień ślubu czynili. Śluby odbywały się zwy czajnie w południe, rzadko popołudniu. Goście weselni gromadzili się przed ślubem w domu panny młodej, gdzie ich gospodyni, matka panny częstowała winem i mio dem, które lampkami pili, a ze stołów rożnem pieczywem, jak bab kami, kołaczami również częstowali. Na podworcu na wiadomość 0 weselu gromadziło się mnóstwo dzieci, tak, że nieraz pół po dwórca zajmowały. Każde dziecko z przybyłych otrzymywało jabłko 1 kawałek ciasta. Zgromadzonym gościom starsza drużka przypinała bukieciki. Przed wyjściem do kościoła starszy drużba przemawiał do rodziców i państwa młodych, poczem panna młoda musiała płakać. Rodzice panDy błogosławili państwo młodych klęczących. Matka dawała im po „całym chlebie u , ażeby się ich „chlib u trzymał. Sre brną monetę wkładała matka do tego chleba, kilka sztuk monety do ręki „na szczęście u i cukru, żeby mieli słodkie pożycie. Pan młody oddawał swój bochenek chleba pannie młodej. Po błogosła wieństwie udawali się wszyscy ozdobieni bukiecikami, zawsze pie chotą do kościoła św. Floryana, jako parafialnego 1 ). Na bogate śluby prowadzili pannę młodą wśród zapalonych „wachli“

[madohora]

Więszuje ci, Maryniu, aktu weselnego, Byś była wzajemno dla swego miłego. Gierlanda, gierlanda, Różowy kwiateczek, „Zdymże Maryś wianek, Włożę ci czypeczek! u „Cóż mi po czy pęczku, Po kawałku siei, Wole ja wianeczek, Bo sie pieknie świci u . „A świci sie złotem I dyjamentami, Jak sie bedziesz czepić, Zalejesz sie łzami „Gdy cie będą czepić. Spojrzyj do powały, Żeby twoje dzieci Ładne oczka miały

[madohora]

KRAKOWSKA SZOPKA WCIĄŻ ZACHWYCA - Misyje - 03.12.2022

[madohora]

Matka Boska Gromniczna. W dniu tym, po poświęceniu grom nicy w kościele, powracano z zapaloną gromnicą do domu. nie ga sząc ją, dopóki nie weszło się do izby. Jeżeli w drodze świeca zgasła, zapalano ją co prędzej od przechodniów. Gromnicę, t. j. świecę woskową nieraz podwójną i potrójną, okręcano kolorowym stoczkiem, wstążkami i bukietem z sztucznych kwiatów. Niosący gromnicę, gdy tylko zamknął za sobą drzwi wcho- dowe, okopcał przymórek drzwi od góry w kształcie krzyża, po czerń świecę gasił, a każdy z domowników dym z gromnicy trzy razy wdychał W siebie, ażeby się uwolnić od bólu gardła. Od dnia tego nie wolno było łapać zajęcy na sidła i paści, co na swych polach Kleparzanie robili. Oprócz sideł i paści zasta wiali konewki, do których zając zwabiony zapachem siana w niej położonego, wślizgał się pomiędzy gwoździe ku środkowi ostrzami zwrócone, a z matni tej wydostać się już nie mógł

[madohora]

Wieczerza Wigilijna

nie jest dla nas zwyezajnem tylko jedzeniem i piciem, ale zamienia się w coś świątecznego, reli- ijnego. Wszystko tam przypomina Boże Naro- zenie. Pod obrusem rozesłane siano, czyż nie przypomina siedzącym przy stole, że Jezus leżał w żłobie na sianie?.... wiązanki słomy, umiesz czone w kątach izby, przypominają, że Zbawicie! B rzyszedł na świat w stajence wśród zwierząt, •latego to podczas tvch świąt okazujemy zwie rzętom więcej względów i życzliwości, na pa miątkę, że je Boże Dziecię przypuściło do takiej bliskości ze sobą.

[madohora]

Natomiast „drzewko" w prawdziwie chrześci jańskiej rodzinie przypomina dzieciom i wszyst kim, co na nie spojrzą, że jest darem Bożej Dzie- ; >ny; że. gdvbv się Jezus nie narodził, to takiego drzewka** wogóleby nie było. A więc zobaczysz ‘ara obraz Dzieciątka Jezus w szopce. Bo i dla kogoż palą się świeczki na choince, jeśli nie dla tego Dzieciątka? Zobaczysz wśród ozdób ..gwiaz dę z błyszczącym warkoczem", co to świętych Mędrców do stajenki przyprowadziła. Wśród srebrzystych łańcuchów, zdobiących gałązki, uj rzysz Aniołów, którzy śpiewali Bogu chwałę, a ludziom pokój. Pomiędzy podarkami znajdziesz oiekną książkę religijną, albo gustowny obraz - więty czy medalik. W ten sposób przyozdobio na choinka przypomina świętą tajemnicę Bożego ' arodzenia.

[madohora]

Nie zapominajmyż o onem dziwnem Naro dzeniu w lichej stajence; nie zapominajmy o o- nein poniżeniu się i o zmiłowaniu Pana naszego. Zegnijmy dziś przed Nim. przed żlóhkifin Jego kolana, i z wdzięcznością wielką, a miłością ser deczną wołajmy: O Jezu. Boże i Panie nasz. naj- miłościwszy nasz 7bawicielu niech Ci dzięki bę dą tysiąckrotne za Iwoje miłosierdzie, za Twoje przyjście na świat cl la naszego zbawienia. My Cię za to kochać prarrniemy i wielbić do ostatnie go tchu naszego, i na wieki.

[madohora]

jakich nigdy przedtem nie widziała. Sanki z srebrnemi dzwonecz kami. Na sanie te wsiadła chmara aniołków z workami, pełnemi najśliczniejszych podarków. A kiedy już wszyscy usiedli na swem miejscu, wtedy ostatni usiadł św. Mikołaj i zawołał wesoło: Dalej żwawo, jazda na dół, Na ten biedny ziemski padół, Z nami szczęście i wesele Damy dzieciom uciech wiele. Niechże wiedzą, że z Chrystusem Dobry Bóg na świat się rodzi, Że z Chrystusem wielka przyszłość Gwiazda szczęścia nad świat wschodzi. Na końcu miasta, niedaleko parku, stała chateczka. I przed tą chatką właśnie zatrzymały się sanki z nieba. Aniołki rozglądają się ciekawie i wtem słyszą za sobą głos św. Mikołaja: — W tej chałupce mieszka mała Żabcia Weźcie z sanek zabawki i pierniczki i zanieście pocichutku do jej pokoiku. Zabawek i innych podarków dla Żabci było tak wiele, że dźwigać je musialy aż trzy aniołki. Szybko więc aniołki wyniosły wszelkie prezenty i cichuteńko udały się do pokoiku. Tam w łóżeczku Żabcia mała spala grzecznie, nie chrapała. I przez sen się uśmiechała, tak miluchno, tak rozkosznie, że aż aniołki stanęły w zachwyceniu. Ale aniołki skrzydlate — to także dzieciaczki i do figielków także mają ochotę, zwłaszcza gdy z Mikołajem chodzą po ziemi. To też, gdy rozpakowały podarki śliczne i zabawki, zaczęły same się bawić. Zapaliły świeczki na choince, śpiewały srebrzystemi głosikami piękne kolendy. A potem wzięły lalkę, huśtały ją, plą sały i bawiły się naprawdę jak aniołki, bez swarów, kłótni i krzyku. A jeden aniołek podszedł na paluszkach do łóżeczka i przy glądał się ciekawie a figlarnie Żabci, jakby chciał się z nią bawić. I długo tam pozostawały aniołki, wesoło się krzątając. Aż wreszcie noc minęła i nastał świt. Wtedy aniołki zniknęły z domku Żabci, pobiegły na dwór, gdzie już czekał na nie mocno zziębnięty św. Mikołaj, siadły na sanki niebieskie i pojechały, niby błyskawica w górę do nieba, które nazywają swym rajskim ogrodem. * * * Wszystko to Żabcia grzeczna widziała przez sen, kiedy spała. Ładny to był sen — prawda ? Ale cudny sen Żabci stał się rzeczywi stością. Gdy bowiem rano otwarła oczęta, ujrzała poustawiane obok łóżeczka i boże drzewko i wózek i lalkę i najrozmaitsze śliczności. Któż zdoła opisać jej radość! Wszakże wszystko to, o czem marzyła wieczorem, stojąc przed oknem wystawnem, speł niło się co do joty. Sw. Mikołaj wysłuchał jej prośby, bo Żab cia była grzeczna, posłuszna i pilna