Kołobrzeg

[madohora2]

[madohora2]

Pomnik Józefa Piłsudskiego
przy ulicy Sybiraków, projekt pomnika Ryszard Gryczko, wykonanie modelu gipsowego Romuald Grodzki, odlew z brązu rzeźbiarz Romuald Wiśniewski.

[wegro08]

Korekta: autorem projektu jest Romuald Grodzki, artysta ten wykonał samodzielnie projekt w skali 1:5 oraz rzeźbę w skali 1:1 w glinie i gipsie. Projekt oraz rzeźba zostały zabrane z pracowni artysty w Warszawie do Kołobrzegu 24 czerwca 2002. Uniemożliwiono autorowi sprawowanie nadzoru autorskiego. Autor, Romuald Grodzki, uczynił współautorem dzieła Ryszarda Gryczkę (przewodniczącego komitetu budowy) po stwierdzeniu, że pomnik w Kołobrzegu wygląda inaczej niż pierwowzór zabrany z pracowni autora (na co są dowody w postaci dokumentacji fotograficznej).

[madohora]

Dzięki za sprostowanie. Jak widać nie wszystkie źródła z których korzystamy są wiarygodne. Niestety.

[madohora]

Handlowe i przemysłowe sprawy koncentrowała Wi- neta nad Odrą, inaczej Julin, później jeszcze nazywana przez Słowian Wolinem. Jak rządziły się te pierwotne plemiona? Ustrój we wnętrzny tych ludów był patrjarchalny a rządy sprawowane były przez związki gminne; dopiero chrześcijaństwo wpro wadza na Pomorzu rządy książęce, jednocześnie podnosi uprawę roli. Dla wiejskich osiedli grody stanowiły nietylko siłę obronną, ale służyły i za magazyny zbożowe. Oddzielne szczepy organizują się wtedy, obejmują szersze przestrzenie ziemi, kolonizują je i uprawiają. Słyszymy też po raz pierw szy nazwę „Kaszubja“ jako określenie jednego ze szczepów słowiańskich. Później dopiero zróżniczkowały się jeszcze trzy typy ludnościowe: Polan, Pomorzan i Prusaków. Za znaczyć jeszcze należy, że dwa pierwsze były sobie bliskie pokrewne, ostatni zaś należał do rodu Jadźwingów i Li twinów. Wśród tych szczepów krążyły podania i legendy, od zwierciedlające w swej treści ich duszę. Była ona czysta i pogodna, choć ciężkiemi troskami i klęskami nękana. Bo ów brzeg Bałtyku przez nie zamieszkany był ciągłym przed miotem chciwych pożądań i trzeba go było ofiarą krwi i mienia nieustannie bronić. Więc też w wyobraźni ludów pomorskich wyrastają nadludzie, bohaterowie z niezwykłą siłą fizyczną i mocą ducha. Takim jest król Strumyk, twór ca floty słowiańsko-lechickiej, którego postać przechowała się tylko w sadze skandynawskiej. Pieśni i podania pomor skie ginęły w ciągłym zamęcie walki, podjęli je i utrwalili przeciwnicy bojowi. Zwraca szczególną uwagę jeden z ustę pów legendy. Oto gdy król Strumyk uległ przeważającej sile morskiej Duńczyków, jednego sobie tylko zwycięzcom zabrać nie pozwolił: oto praw do samorządu swojego ludu, z którym był odwieczną tradycją słowiańską związany. I znów dalekie echo podania o królowej Wandzie, „co nie chciała Niemca". Na Pomorzu tę ideę obronną repre zentuje królowa Wisznia, dzielna rycerka, idąca na czele niewieściego hufca na wroga. Towarzyszą jej zdała rycerze Wnęk i Wdał i giną w jej obronie. Królowa została ranio na i wkrótce umiera, ale jej śmierć wlewa nowe życie w obrońców: rzucają się w wir walki ze wzmożoną odwagą i rozbijają flotę duńską. Czy istnieli kiedykolwiek ci bohaterowie, czy tylko stworzyła ich fantazja, w każdym razie odczuwamy w tych podaniach nić przewodnią, kierującą krokami chcącego żyć i rozwijać się narodu. Trudno nie przytoczyć jeszcze jed nego z nich. Występuje tu znów królewna, ale biedna, zwyciężona, w srogiej niewoli żyjąca. Strzeże jej smok okrutny. Młody pastuszek zasypia pod drzewem jarzębinowem. Wtem w pół śnie w półjawie ukazuje mu się cudna złotowłosa królewienka. „Ratuj mnie, chłopcze!" rzecze słodkim głosem, „bo oto przez owego smoka cierpię okrutnie". — „A jakże ja to uczynić mogę", rzecze chłopiec, „gdy on jest silny, a ja słaby i mały?"— „Ot, przenieś mnie przez ten potok rwący, a wtedy smok straszliwy nie będzie mnie już mógł dosięgnąć". Chłopiec drży i lęka się, czy podoła, ale królewienka mówi jeszcze: „Widzisz te dwie Zjawy? Jedna z nich to Trud i ona za wsze dopomoże; strzeż się jednak tej, co po jej drugiej stro nie stoi. Nazywają ją Strachem. Gdy ten człowieka opęta, odbiera mu odwagę i czyni go niezdolnym do wszelkiego czynu. Ale jest jeszcze jedna Zjawa niemniej niebezpieczna. Nie widzisz jej jeszcze, bo się za mną kryje. Ta się zwie Niewarto. Gdy się ona czepi tego, co coś zrobić zamierza, wnet za jej wpływem opuszcza on ręce. Omijajże to stra szydło". Pastuszek wziął odważnie królewienkę na ramiona i śmiało wstąpił we wzburzoną wodę, nie dbał, źe koło nie go czaił się Strach, szedł sobie z Trudem pospołu. Ale już na środku strumienia szarpnęło go coś mocno. To Niewar to nie dało mu postąpić dalej. Spuścił z ramion królewien kę, zakotłowała się woda i wszystko zniknęło. I obudził się chłopak śpiący pod drzewem jarzębinowem z rzewnym pła czem, że już niema komu uwić korony z jarzębinowych korali. Czyż w legendzie tej nie widzimy wskazań na naszą przeszłość i przyszłość? Od roku 1000 stajemy u wrót rozpo- poczynających się czasów historycznych i wtedy też Pol ska już jak tworzące się państwo wkracza na Pomorze. Ubiegały się już o nie inne ludy. Poza państwami pragną- cemi rozszerzyć swoje władanie na morzu, jak: Szwecja i Danja, zachłannie patrzą na nie Obotryci i Lutycy. Mieszko I rozumie, że posiadanie Pomorza jest dla Polski niezbędne, i myśl tę testamentem przekazuje synowi Bolesławowi Chrobremu. Toczy on o nie walkę z Duńczyka mi, co więcej, nadaje nadmorskiej krainie pierwszą organi zację wewnętrzną, do urządzeń polskich zbliżoną. Spokój nigdy tu nie trwał długo. Roszczą sobie prawa do wybrzeża Bałtyku Normanowie, którzy tam handel morski opanowali; wadzą się o prawo posiadania książęta, osadze ni przez Bolesława Chrobrego. Zamieniali się swojemi dzie dzinami, dzielili je i zarazem zatracili niemal doszczętnie do- niedawna tak ścisły związek z Piastami i z Polską. Nie wy szło im to na dobre, bo znów niebezpieczeństwo i klęski spadły na Pomorze, od których się obronić nie umieli. Za rządów Mieszka II połączone wojska króla duńskiego Kanuta Wielkiego i niemieckiego Konrada II napadły na Pomorze i opanowawszy je posunęły się aż do Rusi Czerwonej, Sło- waczyzny, Miśni i Łużyc, zagarniając te ziemie słowiań skie. Polska osłabiona była wówczas wewnętrznemi walka mi. Piastowicze wiedli spory o swoje dziedzictwo i nie mogli przyjść z pomocą bratnim plemionom. Dopiero w 1120 — 1122 r. Bolesław Krzywousty, w myśl testamentu Mieszka I i Bolesława Chrobrego, odzyskał Pomorze. Kronikarze ówcześni wystawiają mu też po śmierci następujące świa dectwo: „Umarł rycerz wielki, niezmordowany szermierz po siadania przez Polskę Pomorza". Tymczasem jednak zgoda nie zapanowała na wybrzeżu Bałtyku; poza sporami książąt i występowaniem ich przeciw władzy polskiej, panowały tam rozterki religijne. Chrześcijanizm niełatwo zapanowywał nad wierzeniami pogańskiemi, najsilniej na wyspie Rugji ugrun- towanemi; nadto misje były zawsze niemieckie, a z niemi, szła groźba wpływów niemieckich i panowania. I oto kroniki Galla i Kadłubka przynoszą nam wieść bolesną. Książęta pomorscy nietylko nie chcieli uznać wła dzy króla polskiego, ale jeszcze do tego stopnia lud prze ciwko niej zbuntowali, że ten porwał się do broni. Najprzód — 12 — uniezależniło się Pomorze Gdańskie; było to około 1178, wtedy gdy postawiony został kościół i klasztor w Oliwie, w którym osiadł zakon Cystersów, przybyły z Danji. Póź niej dąży do samodzielności książę na Świecki, wreszcie Świętopełk, książę na Gdańsku i na Świeciu, w r. 1235, związawszy się z wrogami państwa, ogłasza zupełną nieza leżność Pomorza od Polski. Jednocześnie sprowadza na swój kraj niebezpieczeństwo niemieckie. Pod pozorem misji, wspomaganej przez Cystersów, wkracza na ziemie pomorskie Zakon Krzyżowy, sprowadzony przez księcia Konrada Ma zowieckiego, który chce z tych rycerzy uczynić sobie straż ochronną od Prusaków. Niedoświadczenie czy prostoduszność polską Krzyżacy wyzyskali znakomicie, wyłudzając coraz nowe nadania ziem bez żadnych zobowiązań wzglę dem państwa polskiego. 1 rozpoczęła się na Pomorzu bu dowa państwa krzyżackiego. Już w 1231 r. mistrz krzyżacki Herman Balk przekro czył Wisłę, założył Toruń i odbudował Chełmno. Łączą się z nim: Konrad Mazowiecki, Henryk Brodaty, książę śląski, oraz dwaj książęta pomorscy: Świętopełk i Sambor, a to wszystko w celu zwalczenia pogańskich Prusaków. Pomoc była tak skuteczna, że przeciwnik poniósł straszną klęskę, ale jednocześnie Krzyżacy z żelazną konsekwencją opanowywali całe Pomorze, najprzód posuwając się wzdłuż Wisły, a potem sięgając do wybrzeża morskiego. Temu ich zwycięskiemu pochodowi towarzyszyły strumienie prze lanej krwi, ruiny i zgliszcza. Ludność jednak tak łatwo ulec nie chciała. Powstawali Prusacy, walczył przeciw Krzy żakom Świętopełk. Z Prusakami zawarty został układ, przy rzekający im wolność, jeżeli się ochrzcić pozwolą. Z ksią żętami pomorskimi radzono sobie podstępem. Świętopeł kowi mocą układu odebrano Gdańsk, który on jednak

[madohora]

Bornholm, wyspa na Bałtyku, w odległości 5 mil od prowincyi szwedzkiej Schonen, a 12 mil od Sasnicy na Rugii, w formie wydłużonego czworoboku ciągnie się z południa na północ- zachód w długości 20—24 kilometrów. Objętość jej wynosi około 11 mil kwadratowych, wyspa liczy 40,000 mieszkańców. Należy dzisiaj do Bornholm, wyspa na Bałtyku, w odległości 5 mil od prowincyi szwedzkiej Schonen, a 12 mil od Sasnicy na Rugii, w formie wydłużonego czworoboku ciągnie się z południa na północ- zachód w długości 20—24 kilometrów. Objętość jej wynosi około 11 mil kwadratowych, wyspa liczy 40,000 mieszkańców. Należy dzisiaj d— 12 — z 8 na 9 grudnia wymordowano załogę na wy spie, składającą się z 985 szwedów oraz guberna tora, a resztę pozostałą przy życiu, wypędzono. Od tego czasu aż do dnia dzisiejszego pozostaje Bornholm pod błogiem panowaniem Danii, która osobnymi -przywilejami uszczęśliwia mieszkań ców i dba o rozwój i dobrobyt poddanych. Szczęśliwa to wyspa, bo chociaż tak malutka, ale posiada wszystko, co prowadzi do bogactwa narodowego, zadowolenia jednostek i ogółu. Niema tutaj żebraka ani złodzieja a bornholm- czyk wychodzący na pracę w roli, z całym spo kojem zostawia swą szkatułę otwartą przy drzwiach niezamkniętego domu, bo wie, że mu nikt pieniędzy nie ruszy. Rozwożący piwo po wyspie nie przywozi go do domów wprost, lecz stawia na drodze publicznej w pewnem ozna- czonem miejscu, a wracając zabiera próżny sądek, i rozwożący ani odbierający wcale się nie widzą. Tak samo i z mleaiem w konwiach. Nie zdarza się, iżby ktoś obcy na cudzą wła sność się połakomił. A u nas? Zamki i kłódki nie pomogą, bo wielu nie bardzo liczy się z siódmem przykazaniem.

[madohora]

Kołobrzeg (niem. Kolberg) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w północnej części województwa zachodniopomorskiego, w powiecie kołobrzeskim, położone na Pomorzu Zachodnim, u ujścia rzeki Parsęty, nad Morzem Bałtyckim, przy drodze krajowej nr 11 i drodze ekspresowej nr S6. Czwarty ośrodek miejski województwa (pod względem liczby ludności), uzdrowisko z trzema letnimi kąpieliskami morskimi.
Według danych z 1 stycznia 2018 Kołobrzeg liczył 46 568 mieszkańców

[madohora]

[madohora]

Kołobrzeg (niem. Kolberg) – miasto w północno-zachodniej Polsce, w północnej części województwa zachodniopomorskiego, w powiecie kołobrzeskim, położone na Pomorzu Zachodnim, u ujścia rzeki Parsęty, nad Morzem Bałtyckim, przy drodze krajowej nr 11 i drodze ekspresowej nr S6. Czwarty ośrodek miejski województwa (pod względem liczby ludności), uzdrowisko z trzema letnimi kąpieliskami morskimi.

[madohora]

W mieście jest 6 parków o łącznej powierzchni 62,9 ha, z których największy Park im. Stefana Żeromskiego (31,1 ha) został założony w XIX wieku i stanowi nadmorski park zdrojowy tutejszego uzdrowiska.

[madohora]

W 1653 miasto przejęli brandenburczycy, którzy zamienili je w twierdzę. Od tego czasu miasto zaczęło podupadać. W 1761 podczas wojny siedmioletniej miasto zdobyli Rosjanie.

[madohora]

W 1920 roku miasto zostało wyłączone z powiatu Kolberg-Körlin, stając się odtąd powiatem grodzkim w rejencji koszalińskiej.

[madohora]

Kołobrzeg w niemieckim systemie obronnym w 1945 spełniał rolę ważnego punktu ewakuacyjnego i bazy morskiej umożliwiającej między innymi lądowanie oddziałów desantowych przeznaczonych do uderzenia w skrzydło wojsk działających na kierunku berlińskim.

[madohora]

15 marca na redę kołobrzeską przybyły ze Świnoujścia, wezwane drogą radiową, posiłki niemieckie. Działanie lotnictwa polskiego, z powodu gęstej mgły, nie mogło przeszkodzić w desantowaniu. Mimo ognia artylerii desant zdołał wylądować i wykonał silne kontrataki, które odparto.

[madohora]

W 1977 roku, na ul. Kasprowicza róg ul. Grottgera, wzniesiono przed ówczesnym Zespołem Szkół Medycznych pomnik – obelisk Wandy Wasilewskiej

[madohora]

Kołobrzeg znajduje się na liście miast Europejskiego Szlaku Gotyku Ceglanego. Najlepszym przykładem architektury gotyckiej w mieście jest bazylika mariacka oraz Baszta Lontowa. Architektura neogotycka to przede wszystkim ratusz miejski, gmach kołobrzeskiej poczty oraz kościół rektoralny Niepokalanego Poczęcia NMP. Przykładem stylu modernistycznego jest kościół pw. Podwyższenia Krzyża Świętego.

[madohora]

Pomnik walk o Kołobrzeg
w parku naprzeciw poczty głównej 18 marca 1948 r. osadzono piastowskiego orła oraz dokonano odsłonięcia pomnika z napisem: Żołnierzom poległym w walkach o wyzwolenie Kołobrzegu w marcu 1945 roku.

[madohora]

Osadnictwo żydowskie w Kołobrzegu sięga czasów średniowiecznych. Pierwsze wzmianki o obecności wyznawców judaizmu pochodzą z 1261 roku. Pod koniec XV wieku kołobrzescy Żydzi zostali zmuszeni do opuszczenia miasta. Ponowny rozwój osadnictwa żydowskiego przypadł na początek XIX wieku.

[madohora]

Pomnik Tysiąclecia
odsłonięty w roku 2000, autorstwa Wiktora Szostało, wykonany w Saint Louis. Stylizowany rozdarty krzyż będący alegorią stosunków polsko-niemieckich na przestrzeni tysiąca lat. Obok postacie Bolesława Chrobrego i Ottona III. U szczytu osobne części krzyża łączą się pod gołębiem pokoju. W postument wmurowana tablica z nazwiskami sponsorów, autorstwa rzeźbiarza Romualda Wiśniewskiego. W nowej formie: z figurą Jana Pawła II po lewej i Benedykta XVI po prawej został odsłonięty i poświęcony 29 czerwca 2008.

[madohora]

Pomnik Augusta Hlonda

[madohora]

Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – budowę bazyliki rozpoczęto w 1280 r., w 1301 r. najważniejszą inwestycją w mieście była budowa kolegiaty, w 1718 r. na wieży kolegiaty zainstalowano dzwon, wybijający kwadranse. Na pamiątkę wielkich wojen: trzydziestoletniej, siedmioletniej i z roku 1807, które najbardziej zrujnowały miasto, w części wieżowej wmurowano kule armatnie z tych okresów. W 1958 r. przywieziono tryptyk Ostatnia Wieczerza, stanowi on ołtarz główny. W 1967 r. odbyły się tu uroczystości tysiąclecia chrztu Polski z udziałem prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego. W październiku 1985 r. do portalu głównego zostały wstawione drzwi ze scenami ewangelicznymi. 10 czerwca 1986 r. papież Jan Paweł II podniósł kołobrzeską konkatedrę do godności bazyliki mniejszej. 23 kwietnia 1990 r. prymas Polski kardynał Józef Glemp poświęcił pomnik arcybiskupa Marcina Dunina.

[madohora]

Kamienica Schliffenów wybudowana w XV wieku, następnie przebudowywana w XVI, XX, kamienica bogatej kołobrzeskiej szlacheckiej rodziny; zniszczona w czasie II wojny światowej, następnie odbudowana (ul. Emilii Gierczak).

[madohora]

[madohora]

Pewnego razu w Kołobrzegu
Syrenka usiadła na brzegu
Zapatrzyła się w dal
Czy czegoś jest jej żal
Nie. Ona nie znosi życia w biegu.

[madohora]

A może, a może
Wyjechać nad morze

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

Pałac rodziny Brunszwickich (von Braunschweig) – pochodzący z przełomu XVIII/XIX. budynek w stylu empire o oryginalnej fasadzie; obecnie muzeum

[madohora2]

Pałac Brunszwickich – budynek w stylu empire, znajdujący się w Kołobrzegu, w centrum miasta, przy ulicy Armii Krajowej 10. Obecnie mieści się w nim oddział Muzeum Oręża Polskiego w Kołobrzegu. Budynek jest wpisany do rejestru zabytków
Pałac zbudowany został w XIX wieku (prawdopodobnie w roku 1808 a na pewno w pierwszym dwudziestoleciu XIX wieku) przez kołobrzeskiego kupca C. F. H. Plüddemanna, jako wiano dla swojej córki Almy, która wyszła za mąż za handlowca i armatora Heinricha Braunschweiga (to tłumaczy nazwę pałacu, która z czasem została spolszczona). Pomimo tego, że właściciele budynku mieli inne nazwiska, to był on zawsze nazywany pałacem Brunszwickich.
Tuż przed wybuchem II wojny światowej pałac przekazano miastu z przeznaczeniem na muzeum. Niestety poprzez rozpoczęcie wojny nie dokończono remontu. Po wojnie, już od roku 1945 był tu Urząd Bezpieczeństwa Publicznego, później sąd i prokuratura. W latach 70. XX wieku budynek przeszedł kapitalny remont i od roku 1977 siedzibę swoją ma tutaj Muzeum Oręża Polskiego.
Pałac zbudowany jest na planie prostokąta. Ma trzy kondygnacje. Na pierwszym piętrze znajduje się sala balowa z plafonem, który jest atrakcją i ozdobą sali. Pośrodku sufitu znajduje się obraz z wizerunkiem Flory. Ściany pomieszczenia, na których powieszone są obrazy olejne na płótnie, przedstawiające polskie postaci historyczne, są koloru różowego. Obrazy te przekazane zostały pałacu w Kozłówce w roku 1987. Ponadto w sali tej we wnękach znajduje się szesnastowieczna zbroja z tarczą i kopią, a naprzeciw popiersie Pallas Ateny wykonane z marmuru.
Dawniej na kalenicy była postawiona wieżyczka, skąd obserwowano wejście statków do portu

[madohora2]

[madohora2]

Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – budowę bazyliki rozpoczęto w 1280 r., w 1301 r. najważniejszą inwestycją w mieście była budowa kolegiaty, w 1718 r. na wieży kolegiaty zainstalowano dzwon, wybijający kwadranse. Na pamiątkę wielkich wojen: trzydziestoletniej, siedmioletniej i z roku 1807, które najbardziej zrujnowały miasto, w części wieżowej wmurowano kule armatnie z tych okresów. W 1958 r. przywieziono tryptyk Ostatnia Wieczerza, stanowi on ołtarz główny. W 1967 r. odbyły się tu uroczystości tysiąclecia Chrztu Polski z udziałem prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego. W październiku 1985 r. do portalu głównego zostały wstawione drzwi ze scenami ewangelicznymi. 10 czerwca 1986 r. papież Jan Paweł II podniósł kołobrzeską konkatedrę do godności bazyliki mniejszej. 23 kwietnia 1990 r. prymas Polski kardynał Józef Glemp poświęcił pomnik arcybiskupa Marcina Dunina.

[madohora2]

[madohora2]

Konkatedra Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny w Kołobrzegu – kościół farny w Kołobrzegu. Świątynia rzymskokatolicka wybudowana w XIV w stylu gotyckim, halowa, pięcionawowa. Od 1972 konkatedra diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej

[madohora2]

[madohora2]

Data rozpoczęcia budowy kościoła parafialnego Najświętszej Marii Panny w Kołobrzegu nie jest dokładnie znana. Przypuszcza się, że główną świątynię miejską zaczęto wznosić na początku XIV wieku na miejscu dawnego kościoła św. Mikołaja. Pierwszą mszę świętą na placu budowy odprawiono w 1321 roku. Przez następne dwa wieki kościół był rozbudowywany i upiększany. Na skutek osiadania gruntu kilkakrotnie dochodziło do jego przebudowy. Pod koniec XV wieku połączono wieżę północną i południową w jeden masywny blok wieżowy, poprzez zamurowanie przerwy pomiędzy nimi. Dodano hełm środkowy i w ten sposób nadano świątyni ostateczny, monumentalny wygląd, który zachował się do dziś.

Od XIV wieku kościół Mariacki w Kołobrzegu pełnił rolę kolegiaty. Od XVI wieku był świątynią luterańską. Początkowo Pomorskiego Kościoła Ewangelickiego, od 1817 roku Pruskiego Kościoła Unijnego.

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

Od XVII do XX wieku kościół był wielokrotnie niszczony przez działania wojenne. W 1945 roku podczas walk o Twierdzę Kołobrzeg stanowił ważny punkt obrony miasta. Został zburzony przez ostrzał artylerii radzieckiej.

[madohora2]

[madohora2]

Po II wojnie światowej ruiny kościoła początkowo zamierzono rozebrać. W 1957 roku przekazano go jednak kościołowi katolickiemu i rozpoczęto odbudowę. W 1958 roku prezbiterium kolegiaty zostało poświęcone i odprawiono w nim pierwszą mszę. W latach 60. XX wieku na mocy decyzji władz PRL w nieodbudowanej części świątyni urządzono Muzeum Oręża Polskiego i w nawie głównej eksponowano ciężki sprzęt wojskowy z czasów wojny.

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

tablice nagrobne i epitafia. W dawnych wiekach większe kościoły często służyły jako miejsca pochówku znamienitych obywateli. Podobnie było w kołobrzeskiej katedrze. Pierwotnie płyty nagrobne wmurowywane były w posadzkę kościoła, stopniowo wypełniając ją niemal w całości. W latach 1870-90 podczas prac remontowych w świątyni, płyty zostały usunięte z posadzki. Najcenniejsze z nich (w liczbie 22) zostały ustawione pionowo przy ścianach katedry. Część z nich zachowała się do chwili obecnej. Za najcenniejszą uważa się gotycką płytę nagrobną z wizerunkiem młodzieńca o imieniu Benedykt (znajduje się ona obecnie w pobliżu siedmioramiennego świecznika). W części podwieżowej katedry zobaczyć można dwie dobrze zachowane płyty nagrobne oraz epitafium rodu Kameke. Dzieła te pochodzą z kościoła w Strachominie, skąd zostały przywiezione do katedry po II wojnie światowej. Barokowe epitafium zostało wykonane w 1718 z piaskowca. Jego ozdobą są dwie alabastrowe figury: Diany z hartem i Herkulesa z maczugą. W podstawie epitafium dostrzec można herb rodu, panoplia i relief uskrzydlonej czaszki. Znajdujące się obok płyty nagrobne zawierają wiele elementów plastycznych, z których najbardziej okazałym jest płaskorzeźba przedstawiająca Paulusa Damitz z małżonką.

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

[madohora2]

gotycki świecznik siedmioramienny z 1327 roku - jest jedynym w Polsce i jednym z pięciu na świecie zachowanych gotyckich kandelabrów[2]. Posiada imponujące wymiary: wysokość - 4 m, rozpiętość ramion - 380 cm, waga - ponad 900 kg[2]. Ufundowany został, mocą zapisu testamentowego, przez dziekana kapituły kołobrzeskiej Gotfryda de Wida. Odlał go z brązu w 1327 metodą wosku traconego Jan Apengeter[2]. Świecznik doznał niewielkich uszkodzeń podczas wojny siedmioletniej (1756-63) oraz kampanii napoleońskiej (1807). W czasie II wojny światowej świecznik został rozmontowany i schowany w jednym z pomieszczeń gospodarczych kościoła. Tam też został w latach pięćdziesiątych XX w. przypadkowo odnaleziony przez polskich robotników, którzy nie zdjąc sobie sprawy z wartości dzieła sprzedali je na złom. Niemal w ostatniej chwili kandelabr został uratowany przez Jana Frankowskiego, który wykupił go ze składowiska złomu[2]. Po konserwacji w Warszawie świecznik był eksponowany w Muzeum Pomorza Środkowego w Słupsku, a w 1981 wrócił do kołobrzeskiej katedry. Podstawa świecznika wsparta jest na trzech smoczych głowach z których każda osadzona jest na grzbiecie lwa. Podstawę tę (w kształcie odwróconej misy) obiegają dwa napisy: dolny odnosi się do fundatora świecznika, a górny do jego wykonawcy. Kolumna świecznika ozdobiona została liliami, liścmi winnej latorośli oraz wizerunkami dwunastu apostałów i czterech skrzydlatych aniołow. Swoim kształtem kołobrzeski świecznik nawiązuje do wyglądu żydowskiej menory. Różni się od niej materiałem z jakiego został wykonany (brąz zamiast złota) oraz faktem że składa się on z kilku części (menora powinna być wykuta z jednego kawałka metalu). Świecznik niesie ze sobą rozbudowany program ideowo-symboliczny. Siedem płonących świec świecznika to siedem darów Ducha Świętego. Winna latorośl oplatająca kolumnę i ramiona świecznika to nawiązanie do słów Chrystusa: "Jam jest krzew winny, a wy latoroślami". Lilie u podstawy świecznika to symbol nieśmiertelności. Trudna do interpretacji jest podstawa świecznika z wizerunkami lwów i smoków. Dotychczas nie udało się tych wizerunków jednoznacznie wyjaśnić.

[madohora]

[madohora]

Bazylika konkatedralna Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny – budowę bazyliki rozpoczęto w 1280 r., w 1301 r. najważniejszą inwestycją w mieście była budowa kolegiaty, w 1718 r. na wieży kolegiaty zainstalowano dzwon, wybijający kwadranse. Na pamiątkę wielkich wojen: trzydziestoletniej, siedmioletniej i z roku 1807, które najbardziej zrujnowały miasto, w części wieżowej wmurowano kule armatnie z tych okresów. W 1958 r. przywieziono tryptyk Ostatnia Wieczerza, stanowi on ołtarz główny. W 1967 r. odbyły się tu uroczystości tysiąclecia chrztu Polski z udziałem prymasa Polski kardynała Stefana Wyszyńskiego. W październiku 1985 r. do portalu głównego zostały wstawione drzwi ze scenami ewangelicznymi. 10 czerwca 1986 r. papież Jan Paweł II podniósł kołobrzeską konkatedrę do godności bazyliki mniejszej. 23 kwietnia 1990 r. prymas Polski kardynał Józef Glemp poświęcił pomnik arcybiskupa Marcina Dunina.

[madohora]

Monumentalny jak na owe czasy i możliwości film niósł ze sobą jasne przesłanie oparte na historii bohaterskiej obrony twierdzy Kołobrzeg przez wojsko pruskie i mieszkańców przed potężną armią napoleońską w 1807 r. Posłużono się przy tym manipulacją historyczną, gdyż w rzeczywistości waleczność obrońców Kołobrzegu nie zmieniła całościowego obrazu wojny. Bohaterstwo kołobrzeskich Niemców miało więc wymowę wyłącznie moralną. W celu uzyskania odpowiedniego efektu propagandowego, manipulowano także chronologią wydarzeń. Postacie dowódcy obrony twierdzy majora Augusta Neidhardta von Gneisenau, dowódcy korpusu ochotniczego Ferdynanda von Schilla oraz kołobrzeskiego burmistrza Joachima Nettelbecka przez lata w Prusach obrastały w legendę. Waleczność obrońców miasta-twierdzy liczących w porównaniu z 18-tysięcznymi siłami francuskimi zaledwie 5700 ludzi często podkreślano w historii Niemiec, jednak nigdy wcześniej nie doczekała się tak poważnej oprawy. Mimo wielu znaczących postaci bohaterami opowieści mieli być mieszczanie i okoliczni chłopi zjednoczeni ponad podziałami i różnicami w walce z przeważającymi siłami francuskimi. Film ewidentnie wskazywał na rolę, jaką w obronie Rzeszy powinny odegrać oddziały Volkssturmu.

[madohora]

Łaźnia Miejska – budynek w kształcie barbakanu, wybudowany na początku XX wieku, funkcję łaźni pełnił jeszcze po wojnie. Obecnie znajduje się w tym budynku Państwowa Szkoła Muzyczna.