ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI

[madohora]

Inne dzieła historiograficzne coraz częściej zalicza się do hagiografii , choć we wczesnym średniowieczu takiego rozróżnienia nie było. Historia bowiem była historią zbawienia, jak zostało to wyrażone w Vita (et miracula) Cuthberti wierszem i prozą, w Martyrology Bede i zbiorowej biografii o opatach Wearmouth . Najszersze miejsce zajmują liczne komentarze do różnych ksiąg biblijnych, mieszczące się w obszarze teologii, a dokładniej egzegezy . Narzędziem egzegezy jest pisanie o geografii biblijno-kościelnej (De locis sanctis) . Dopełnieniem pracy teologicznej są kazania (homiliae) . Zachowały się jedynie fragmenty wierszy Bedy, m.in. hymny, fraszki, poemat o Sądzie Ostatecznym (De die iudicii) i psalmy. Mówi się także, że uczony był autorem dzieł staroangielskich, takich jak „Pieśń umarłych”. Zachowała się także niewielka liczba listów.

[madohora]

Bedę nazywa się zwykle „czcigodnym” (venerabilis), a nie „świętym”. Legenda aurea podaje dwa wyjaśnienia tego zjawiska. Pierwsza z nich brzmi: Pewnego dnia niewidomy stary mnich szedł ze swoim przewodnikiem przez samotną, kamienistą dolinę. Teraz przewodnik żartobliwie twierdził, że dolina była pełna milczących ludzi, którzy chcieli usłyszeć mnicha. Beda zaczął wygłaszać kazanie, a gdy na koniec powiedział: „Na zawsze”, kamienie odpowiedziały: „Amen, czcigodny Ojcze”, lub w nieco innej wersji aniołowie z nieba: „Dobrze powiedziałeś, czcigodny Ojcze. ” Według drugiego wyjaśnienia duchowny chciał napisać epitafium Bedy, ale nie mógł dokończyć łacińskiego heksametru . Jedno słowo nie pasowało do licznika:
„Hac sunt in fossa Bedae sancti ossa”.
„W tym grobie znajdują się kości świętego Bedy”.

[madohora]

Beda

[madohora]

W dwóch literackich wersjach tej legendy, Van Dyke'a i Schapera, czwarty król - podobnie jak trzej królowie tradycji katolickiej - wyrusza w chwili narodzin Zbawiciela, aby złożyć mu hołd. Swój cel osiąga jednak dopiero po trzech dekadach, rezygnując z darów, które pierwotnie przywiózł ze sobą dla nowonarodzonego króla, na rzecz dzieł miłosierdzia. Przybywa w samą porę, aby zobaczyć ukrzyżowanego na Kalwarii.

[madohora]

Motyw kogoś uparcie dążącego do wzniosłego celu, który mimo lat opóźnienia wciąż dociera na czas, można odnaleźć także w przypowieści Michaela Ende o żółwiu „ Tranquilla Trampeltreu ”, która nie prowadzi do koronacji króla zwierząt , ale tylko do tego, że pojawia się jego następca. Motyw niedoświadczonego człowieka, który oddaje swój majątek w zamian za pozornie gorszy majątek, ale w zamian zyskuje zbawienie w wolności, jaką daje brak majątku, można odnaleźć także w podaniach ludowych, np. w „ Hansie im Glücku ” w Baśnie Grimma . Powiązania tej legendy z legendami o Chrystusie Selmy Lagerlöf pojawiły się wkrótce po opublikowaniu wersji Schapera, podobnie jak podobieństwa do opowiadania Antoine'a de Saint-Exupéry'ego Mały Książę .

[madohora]

„Legenda będzie żyła w podręcznikach szkolnych, gdy wszystko o mnie już dawno zostanie zapomniane” – napisał podczas jej pisania Edzard Schaper. Recepcja potwierdza tę samoocenę. „Legendę o czwartym królu” można znaleźć w powszechnie używanych podręcznikach szkolnych Hubertusa Halbfasa , zilustrowaną jako książka dla dzieci Iwana Gantscheva i wykorzystaną przez Ulricha Gassera j szablon oratorium ( premiera w 1991 r.). Peter von Gunten sfilmował go jeszcze za życia autora. Dramaturg i autor tekstów Manfred Grüttgen napisał adaptację sceniczną pod tytułem Piąty król. Solo dla aktora . Tutaj historia Czwartego Króla została opisana z perspektywy jego sługi i powiernika, który w trakcie podróży przechodzi (wewnętrzną) przemianę w „piątego Króla”. Król” – dowiaduje się. Powieść Michela Tourniera „Królowie ze Wschodu” również mówi o czterech królach, z których czwarty przybywa do Betlejem za późno.

[madohora]

Znasz historię Trzech Mędrców ze Wschodu i jak przybyli z daleka, aby złożyć dary przy żłobie-kołysce w Betlejem. Ale czy kiedykolwiek słyszałeś historię o Innym Mędrcu, który również ujrzał gwiazdę wschodzącą i wyruszył za nią, ale nie przybył ze swoimi braćmi w obecności małego dziecka Jezus? O wielkim pragnieniu tego czwartego pielgrzyma i jak zostało ono zaprzeczone, a jednak spełnione w zaprzeczeniu; o jego licznych wędrówkach i próbach jego duszy; o długiej drodze jego poszukiwań i dziwnej drodze jego znalezienia, Tego, którego szukał — opowiem historię tak, jak słyszałem jej fragmenty w Sali Snów, w pałacu Serca Człowieka.

[madohora]

Stał przy drzwiach, aby powitać gości — wysoki, ciemnoskóry mężczyzna około czterdziestoletni, z błyszczącymi oczami osadzonymi blisko siebie pod szerokim czołem i mocnymi liniami wyrytymi wokół jego cienkich, delikatnych ust; czoło marzyciela i usta żołnierza, człowiek wrażliwy, ale o nieugiętej woli — jeden z tych, którzy, w jakimkolwiek wieku by nie żyli, rodzą się do wewnętrznych konfliktów i życia pełnego poszukiwań.

[madohora]

Było dziewięciu mężczyzn, różniących się znacznie wiekiem, ale podobnych pod względem bogactwa stroju z wielobarwnych jedwabi, masywnych złotych kołnierzy na szyjach, oznaczających ich jako partyjskich arystokratów, i uskrzydlonych złotych kręgów spoczywających na ich piersiach, znaku wyznawców Zoroastra.

[madohora]

Ogień wzniósł się wraz z pieśnią, pulsując, jakby był zrobiony z muzycznego płomienia, aż rzucił jasne światło na całe mieszkanie, ukazując jego prostotę i wspaniałość.

[madohora]

Zwrócił się do przyjaciół, gdy pieśń dobiegła końca, i zaprosił ich, by usiedli na otomanie na zachodnim krańcu pokoju.

[madohora]

„Posłuchajcie mnie zatem, mój ojcze i moi przyjaciele” – powiedział Artaban bardzo cicho – „gdy opowiem wam o nowym świetle i prawdzie, które przyszły do ​​mnie przez najstarszy ze wszystkich znaków. Razem badaliśmy sekrety natury i studiowaliśmy uzdrawiające właściwości wody, ognia i roślin. Czytaliśmy także księgi proroctw, w których przyszłość jest niejasno przepowiedziana słowami trudnymi do zrozumienia. Ale najwyższą ze wszystkich nauk jest wiedza o gwiazdach. Śledzenie ich biegu oznacza rozplątywanie nici tajemnicy życia od początku do końca. Gdybyśmy mogli podążać za nimi doskonale, nic nie byłoby przed nami ukryte. Ale czy nasza wiedza o nich nie jest nadal niekompletna? Czy nie ma wielu gwiazd nadal poza naszym horyzontem – świateł, które są znane tylko mieszkańcom dalekiej południowej krainy, pośród drzew przyprawowych Puntu i kopalni złota w Ofirze?”

[madohora]

„To prawda” – powiedział głos Abgarusa; „każdy wierny uczeń Zoroastra zna proroctwo Awesty i nosi słowo w swoim sercu. 'W tym dniu Sosiosh Zwycięski powstanie spośród liczby proroków we wschodnim kraju. Wokół niego będzie świecić potężna jasność, a on uczyni życie wieczne, niezniszczalne i nieśmiertelne, a umarli powstaną ponownie'”.

[madohora]

Wyciągnął z piersi swojej tuniki dwa małe rulony cienkiego płótna, na których były napisane, i ostrożnie rozwinął je na kolanie.

[madohora]

„A jednak” odpowiedział Artaban, „to był hebrajski Daniel, potężny badacz snów, doradca królów, mądry Belteszazar, który był najbardziej czczony i kochany przez naszego wielkiego króla Cyrusa. Prorok pewnych rzeczy i czytelnik myśli Boga, Daniel udowodnił swoją wartość naszemu ludowi. A oto słowa, które napisał”. (Artaban czytał z drugiego zwoju „'Wiedz więc i zrozum, że od wydania rozkazu o przywróceniu Jerozolimy do Namaszczonego, Księcia, czas będzie siedem i sześćdziesiąt dwa tygodnie”. „

[madohora]

Podczas gdy mówił, wsunął rękę w najgłębszą fałdę pasa i wyciągnął trzy wielkie klejnoty — jeden błękitny jak fragment nocnego nieba, jeden czerwieńszy niż promień wschodu słońca i jeden tak czysty jak szczyt śnieżnej góry o zmierzchu — i położył je na rozłożonych przed nim lnianych zwojach.

[madohora]

A inny powiedział: „Artabanie, nie mam żadnej wiedzy o tych rzeczach, a moje stanowisko strażnika królewskiego skarbu wiąże mnie tutaj. To nie dla mnie zadanie. Ale jeśli musisz je wykonać, żegnaj". A inny powiedział:

[madohora]

Ale Abgarus, najstarszy i ten, który najbardziej kochał Artabana, został, gdy pozostali odeszli, i powiedział poważnie: „Mój synu, może być tak, że światło prawdy jest w tym znaku, który pojawił się na niebie, i wtedy z pewnością doprowadzi do Księcia i potężnej jasności. Albo może być tak, że jest to tylko cień światła, jak powiedział Tigranes, a wtedy ten, kto za nim podąży, będzie miał tylko długą pielgrzymkę i puste poszukiwania. Ale lepiej jest podążać nawet za cieniem najlepszego, niż zadowalać się najgorszym. A ci, którzy chcą zobaczyć cudowne rzeczy, często muszą być gotowi podróżować samotnie. Jestem za stary na tę podróż, ale moje serce będzie towarzyszem pielgrzymki dniem i nocą, a ja poznam cel twoich poszukiwań. Idź w pokoju”.

[madohora]

Dreszcz, który dreszcz przechodzi przez ziemię, zanim się obudzi ze snu, już się rozpoczął, a chłodny wiatr, który zwiastuje świt, zbliżał się z wysokich, pokrytych śniegiem wąwozów Góry Orontes. Ptaki, na wpół rozbudzone, pełzały i ćwierkały wśród szeleszczących liści, a zapach dojrzałych winogron unosił się krótkimi podmuchami z altan.

[madohora]

ŚWIĘTO TRZECH KRÓLI - www.cerkiew.pl

[madohora]

Trzej królowie być może byli astrologami, którzy ujrzeli gwiazdę - znak narodzin Króla. Jednak pozostanie tajemnicą, w jaki sposób stała się ona dla nich czytelnym znakiem, który wyprowadził ich w daleką i niebezpieczną podróż do Jerozolimy. Herod, podejmując ich, dowiaduje się o celu podróży. Podejrzewa, że narodził się rywal. Na podstawie proroctwa w księdze Micheasza (Mi 5, 1) kapłani jako miejsce narodzenia Mesjasza wymieniają Betlejem. Tam wyruszają Mędrcy. Odnajdując Dziecię Jezus, ofiarowują Mu swe dary. Otrzymawszy we śnie wskazówkę, aby nie wracali do Heroda, udają się do swoich krajów inną drogą.

[madohora]

Św. Mateusz krainę Magów nazywa ogólnym mianem Wschód. Za czasów Chrystusa Pana przez Wschód rozumiano cały obszar na wschód od rzeki Jordanu - a więc Arabię, Babilonię, Persję. Legenda, że jeden z Magów pochodził z murzyńskiej Afryki, wywodzi się zapewne z proroctwa Psalmu 71: "Królowie Tarszisz i wysp przyniosą dary. Królowie Szeby i Saby złożą daninę. I oddadzą Mu pokłon wszyscy królowie... Przeto będzie żył i dadzą Mu złoto z Saby". Przez królestwo Szeby rozumiano Abisynię (dawna nazwa Etiopii). Na podstawie tego tekstu powstała także tradycja, że Magowie byli królami. Tak ich też powszechnie przedstawia ikonografia.

[madohora]

Kepler usiłował wytłumaczyć gwiazdę betlejemską przez zbliżenie Jowisza i Saturna, jakie zdarzyło się w 7 roku przed narodzeniem Chrystusa (trzeba w tym miejscu przypomnieć, że liczenie lat od urodzenia Jezusa wprowadził dopiero w VI w. Dionizy Exiguus; przy obliczeniach pomylił się jednak o 7 lat - Jezus faktycznie urodził się w 7 roku przed naszą erą). Inni przypuszczają, że była to kometa Halleya, która także w owym czasie się ukazała. Jednak z całego opisu Ewangelii wynika, że była to gwiazda cudowna. Ona bowiem zawiodła Magów aż do Jerozolimy, potem do Betlejem. Stanęła też nad miejscem, w którym mieszkała Święta Rodzina. Św. Mateusz nie tłumaczy nam, czy tę gwiazdę widzieli także inni ludzie.
Żydzi przebywali na Wschodzie, w Babilonii i Persji, przez wiele lat w niewoli (606-538 przed Chr.). Znane więc mogło być Magom proroctwo Balaama: "Wschodzi gwiazda z Jakuba, a z Izraela podnosi się berło" (Lb 24, 17). U ludów Wschodu panowało wówczas powszechne przekonanie, że każdy człowiek ma swoją gwiazdę.

[madohora]

Od XV/XVI w. w kościołach poświęca się dziś kadzidło i kredę. Kredą oznaczamy drzwi na znak, że w naszym mieszkaniu przyjęliśmy Wcielonego Syna Bożego. Piszemy na drzwiach litery K+M+B, które mają oznaczać imiona Mędrców lub też mogą być pierwszymi literami łacińskiego zdania: (Niech) Chrystus mieszkanie błogosławi - po łacinie:
Christus mansionem benedicat
Zwykle dodajemy jeszcze aktualny rok.

[madohora]

W ikonografii od czasów wczesnochrześcijańskich Trzej Królowie są przedstawiani jako ludzie Wschodu w barwnych, częstokroć perskich szatach. W X wieku otrzymują korony. Z czasem w malarstwie i rzeźbie rozwijają się różne typy ikonograficzne Mędrców.