TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

Padalec zwyczajny Anguis fragilis wedle dawniejszej klasyfikacji był jedynym gatunkiem monotypowego rodzaju Anguis. W 2012 IUCN wyróżnia też takie gatunki, jak grecki Anguis cephallonica (opisany jako A. fragilis peloponnesiacus) czy meksykański Anguis incomptus (niektóre źródła nie podają takiego gatunku; gatunek ten został zaliczony do rodzaju Anguis przez Sergio Terán-Juáreza, 2008 przy przyjęciu przez autora założenia, że rodzaj Anguis jest starszym synonimem rodzaju Ophisaurus – inni autorzy utrzymują jednak te dwa rodzaje jako odrębne).

[madohora]

Badacze ci proponują wyróżnienie następujących gatunków

[madohora]

Anguis graeca Bedriaga, 1881; lokalizacja typowa: Parnas w Grecji, zamieszkuje południe Półwyspu Bałkańskiego (Grecja, Albania, zachodnia Serbia, południowa Czarnogóra). Na północy Peloponezu spotyka się z A. cephallonnica.

[madohora]

Padalec zwyczajny nie należy do dużych jaszczurek: wedle różnych źródeł mierzy zwykle 40-45 cm, osiąga jednak długość 50 cm, 45 cm lub też w zależności od płci samice 50 cm, samce zaś tylko 40 cm. Dwie trzecie tej wartości zajmuje ogon.

[madohora]

Tak więc choć najczęściej spotyka się osobniki brunatne, występują liczne odmiany barwne. Marian Młynarski wymienia spośród nich odmianę turkusową, którą uznaje za najpiękniejszą. Odmiana ta spotykana jest szczególnie na wschodzie Europy, w Niemczech już stanowi rzadkość. Charakteryzuje się ona obecnością wspomnianych już plamek koloru jasnoniebieskiego bądź ciemnoniebieskiego, sprawiających wrażenie delikatnych, rozmieszczonych z różną gęstością na grzbiecie padalca. Częściej widuje się ubarwione w ten sposób samce. Często występuje połysk określany jako metaliczny bądź szklisty. Jaszczurka zawdzięcza to temu, że jej ciało pokrywają drobne, owalne, gładkie łuseczki, ściśle przylegające do siebie, a nawet zachodzące na siebie dachówkowato, ułożone regularnie. U padalcowatych podpierają je leżące w skórze kostne płytki.

[madohora]

Długi ogon lekko zaokrągla się i kończy niewielkim kolczastym wyrostkiem zbudowanym z substancji rogowej. Jedynie u ciężarnej samicy wyraźnie odgranicza się od reszty ciała. Cechują go znaczna kruchość i łamliwość. Padalec dysponuje możliwością odrzucenia go w razie zagrożenia. W takiej sytuacji ogon odrasta.

[madohora]

Przypominający z wyglądu węża padalec linieje w inny sposób. Gad pozbywa się wierzchniej warstwy skóry w formie zwiniętego pierścienia, zsuwając ją przez ogon. Taka zwinięta forma jest mało widoczna, toteż wynikają z tego trudności z odnalezieniem wylinki. U młodych osobników linienie zdarza się 3-4 razy w roku.

[madohora]

Prawdopodobnie ilość leukocytów poszczególnych rodzajów również wykazuje zmienność w zależności od pory roku. Jednakże w przypadku neutrofili wysoka zmienność międzyosobnicza uniemożliwia przeprowadzenie badań potwierdzających tę tez

[madohora]

Przemieszcza się zręcznie wśród roślinności, korzeni, spróchniałego drewna

[madohora]

Zaobserwowano różnice w zachowaniu samic ciężarnych i nieciężarnych. Te pierwsze nagrzewały swe ciało, bezpośrednio wystawiając się na promieniowanie słoneczne. Nieciężarne natomiast zajmowały miejsca pod nagrzanymi przez słońce obiektami. Przekłada się to na temperaturę ciała jaszczurek, wynoszącą odpowiednio 27,04 i 25,28 °C (średnia temperatura ciała) oraz 22,2-31,0 °C i 20,0-28,1 °C (przedziały wartości). Jednakże i tak ciężarne osiągają temperatury niższe, niż w przypadku jaszczurek aktywnych za dnia. Widać też, że samice nie będące w ciąży cechują się większą różnorodnością w tym zakresie. Autorzy podanych wyników sądzą, że przekłada się to na większe zagrożenie noszących w sobie potomstwo samic ze strony drapieżników, co zwiększa koszty rozrodu. Dodatkowo, chociaż wygrzewająca się samica będzie w stanie osiągnąć większą prędkość, ilość młodych w miocie negatywnie koreluje z jej zdolnościami lokomocyjnymi

[madohora]

Na wspomnianym terenie notuje się dwuroczny cykl życiowy (miot co 2 lata), tylko 53,6% złapanych samic było w ciąży. Cykl taki rozwinęło wiele węży. Wymienić tu można choćby gatunki sympatryczne: żmiję zygzakowatą i gniewosza plamistego

[madohora]

Jest to jedyny przedstawiciel rodziny padalcowatych reprezentujący faunę Polski (występuje na całym obszarze kraju) i wedle dawniejszej systematyki jeden z dwóch członków Anguinae w Europie, obok znacznie większego żółtopuzika, a obecnie także wyróżnianego Anguis cephalonnica w Grecji (nie biorąc pod uwagę postulowanego wyodrębnienia dwóch kolejnych gatunków).

[madohora]

W Polsce jest liczny, choć bywał tępiony, brano go bowiem za jadowitą żmiję zygzakowatą

[madohora]

Prócz drapieżników padalca nękają także pasożyty. Badania przeprowadzone w Bieszczadach na 44 osobnikach wykryły obecność pasożytów z 7 taksonów

[madohora]

W Polsce gatunek podlega od 8 października 2014 roku częściowej ochronie gatunkowej. Wcześniej na mocy rozporządzeń Ministra Środowiska z 2004 r. i 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt objęty był ochroną ścisłą.

[madohora]

Ropucha zielona to gatunek spotykany w Europie na północ sięga do Szwecji. Płaz ten nigdzie nie jest jednak zbyt liczny

[madohora]

Ropucha zielona dojrzałość płciową osiąga w wieku 3-4 lat. W czasie godów samce wydaja donośne, melodyjne dźwięki, dobrze słyszalne dzięki rezonatorowi. Samica składa skrzek przeważnie w maju lub w czerwcu, ma on postać długich sznurów, przyczepionych do roślin wodnych. W sumie w kilkumetrowych sznurach każda samica składa od 5000 do ponad 10 000 jaj. Kijanki, podobnie jak jaja są czarne i rosną z początkowych kilku milimetrów do 40-52 mm (są więc większe od kijanek ropuchy szarej). Do przeobrażenia dochodzi przeważnie w lipcu (40-60 dni od wyklucia) a świeżo przeobrażone ropuchy zielone mierzą zaledwie 1-1,5 cm.

[madohora]

Ropucha zielona wielkością niczym się nie różni od ropuchy szarej. Osiąga rozmiary ciała 5-9 cm. W tej górnej granicy znajdziemy przeważnie samice, natomiast dolnej samce. Zasadniczą różnicą w wyglądzie między ropuchą szarą i zieloną, są charakterystyczne nieregularne, zielone plamy, od których wzięła się nazwa owej ropuchy. Pomiędzy plamami znajdują się małe czerwonopomarańczowe kropki stanowiące wyróżnik dla tego gatunku. Strona brzuszna jest jasna, a u samców dodatkowo w okolicy głowy został usytuowany worek rezonatorowy, dzięki któremu, w czerwcu, a czasami jeszcze w lipcu, z oddali słychać całkiem przyjemne trele przypominające kanarka. Chociaż niektórzy badacze, porównują głos ropuchy zielonej do odgłosów wydawanych przez turkucia podjadka. Dla laika rozróżnienie po głosie tych zwierząt rzeczywiście może nastręczać trudności, jednak głos turkucia wydaje się być o wiele bardziej monotonny i jednostajny.

[madohora]

Patrząc na kalendarz, możemy rok życia ropuchy podzielić na trzy następujące po sobie fazy. Pierwsza to odrętwienie, czyli okres hibernacji. Podczas trwania tego okresu płaz chowa się w różnego rodzaju zakamarkach, rozpadlinach, norach, szczelinach, a nawet pod schodami lub w piwnicy. Przebywa tam mniej więcej od października do marca/kwietnia. Kiedy tylko przebudzi się ze swojej zimowej drzemki, od razu rozpoczyna okres godowy. Wtedy ropuchy zielone tłumnie opuszczają swoje kryjówki i zaczynają szukać odpowiednich zbiorników wodnych. Jako pierwsze na miejscu pojawiają się samce, które konkurują ze sobą o najbardziej dogodne miejsce w sadzawce. Podstawowym kryterium rozpoczęcia aktywności głosowej jest temperatura zarówno wody jak i powietrza, która musi wzrosnąć do co najmniej 10 stopni powyżej zera. Kiedy te warunki zostaną spełnione, osobniki ustawiają się pyskiem w stronę lądu, delikatnie będąc zanurzonymi tyłem ciała w wodzie. Gdy tylko słońce zejdzie nieco niżej rozpoczynają prawdziwy koncert. Dzięki temu samice, które przybywają później, wiedzą dokąd mają zmierzać, żeby złożyć skrzek.

[madohora]

Po okresie rozmnażania oraz tych wszystkich zabiegach, które dorosłe ropuchy musiały wykonać, żeby przedłużyć gatunek, mogą pozwolić sobie na chwilę odpoczynku. Rozpoczyna się III faza, tzw. aktywna. Wtedy ropuchy zielone wędrują z miejsca na miejsce, szukając coraz to dogodniejszych miejsc na odpoczynek, obfitych w odpowiedni pokarm. Gromadzą odpowiednią ilość tkanki tłuszczowej. Wszystko po to, aby przetrwać kolejną fazę, w swoim całorocznym cyklu życiowym, która jest zarazem pierwszą i ostatnią. W październiku/listopadzie ponownie skrywają się w niedostępnych oraz bezpiecznych miejscach, aby zapaść w stan hibernacji.

[madohora]

Ropuchowate, ropuchy właściwe (Bufonidae) – rodzina płazów z rzędu płazów bezogonowych (Anura).

[madohora]

W skórze ropuch występują gruczoły jadowe, będące biernym i jedynym właściwie ich sposobem obrony przed drapieżnikami, ropuchy bowiem to zwierzęta powolne i ociężałe, nie potrafią uciec drapieżnikom. Dzięki tym gruczołom jadowym można odróżnić je od żab. Szczególnie duże skupisko tych gruczołów występuje na głowie, nad oczami, tworząc tzw. gruczoły przyuszne

[madohora]

Ropucha zielona (Bufotes viridis) – pospolity gatunek płaza z rodziny ropuchowatych. Wyróżnia się zieloną barwą. Zasięg jej występowania jest szeroki (Europa, Afryka i Azja). Zasiedla zróżnicowane siedliska, preferuje ląd nad wodę. Żywi się drobnymi bezkręgowcami. Samica składa w zbiorniku wodnym kilka tysięcy jaj, z których wylęgają się kijanki. Odnotowano krzyżowanie się z ropuchą szarą. Całkowita liczebność ulega spadkowi, pomimo tego zwierzę na większej części swego zasięgu występowania jest pospolite.

[madohora]

Długość ciała wynosi od (4,8) 5 do 10 (12) cm, przy czym samice, osiągające średnio 10,5 cm, przerastają samce, mierzące tylko 8,5. U źródeł dymorfizmu płciowego leży głównie różny przeciętny wiek zwierząt, a w mniejszym stopniu stan środowiska.

[madohora]

Na wewnętrznym brzegu stępu występuje podłużny fałd skórny. 4. palec stopy ma na spodzie pojedynczy rząd modzeli stawowych, inaczej niż w przypadku ropuch szarej i paskówki, mających aż 2 takowe rzędy.