TO JEST WĄTEK - WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CZTEROKOPYTNI PLAŻOWICZE W GDAŃSKU - www.msn.com.pl - 03.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

POLICJA PROWADZI DOCHODZENIE W SPRAWIE KORORANÓW - www.msn.com.pl - 04.05.2023

[madohora]

TRZYMAŁ W DOMU KROKODYLA NILOWEGO - www.msn.com.pl - 04.05.2023

[madohora]

DRAMAT PODCZAS WIZYTY W ZOO - www.msn.com.pl - 04.05.2023

[madohora]

[madohora]

Młode pumy mogłyby się łatwo podawać za potomstwo jaguara, gdyż ich beżowa sierść nakrapiana jest dużymi ciemnymi cętkami. Z czasem plamy jednak płowieją, a futro nabiera jednolitej barwy karmelu, czasem ze srebrno-szarym lub czerwonawym tonem. Jaśniejsze są tylko gardło, szyja i podbrzusze. Łacińska nazwa gatunkowa concolor oznacza właśnie jednobarwność.

[madohora]

Jak wygląda proces zaspokajania apetytu? Pumy polują głównie o świcie i zmierzchu, co nie oznacza, że nie można ich spotkać w pełnym stanie gotowości do ataku w ciągu dnia lub nocy. Zasadniczo nie mają swoich legowisk, więc przez większość czasu przemieszczają się po olbrzymich połaciach lądu, usypiając w zależności od potrzeby w bardziej skrytych zakamarkach.

[madohora]

Na szczęście, jak dotąd populacja pum na świecie jest dość stabilna i nie grozi jej bezpośrednie niebezpieczeństwo wymarcia. Wyjątkiem są odosobnione regiony np. Floryda czy Yuma. Coraz więcej słyszy się jednak o działaniach zmierzających do ochrony kurczących się siedlisk i uwrażliwiających szerokie społeczeństwo na potrzeby dzikich kotów. Polowania są już całkowicie zabronione m.in. w Kalifornii, Kostaryce, Hondurasie, Gwatemali, Nikaragui oraz Wenezueli. Niestety, w zachodnich Stanach Zjednoczonych człowiek wciąż zabija pumy dla sportu, a dodatkowo ich życiu zagrażają autostrady, które bezlitośnie poćwiartowały ich terytoria. Śmierć na asfalcie to wyjątkowo smutny koniec dla tego pięknego, dzikiego kota!

[madohora]

Skoro kuna domowa została wyłączona spod ochrony gatunkowej czy wskazane jest jej tępienie i samowolne zabijanie? Absolutnie nie. I to nie tylko ze względów ekologicznych i humanitarnych. Zgodnie z obowiązującym w Polsce Prawem Łowieckim, kamionka zaliczana jest do małych zwierząt łownych. Precyzuje to art. 2 wymienionego dokumentu. W stanie wolnym kuna domowa jest własnością Skarbu Państwa. I jako taka pozostaje pod pewną ochroną. Osoba prywatna, bez uprawnień myśliwskich, upoważniona jest jedynie do odłowienia zwierzęcia ze swojej posesji oraz przetransportowania go do nowego siedliska np. do lasu.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

KATOWICE. ULE Z ELEKTROŚMIECI STANĘŁY W KATOWICACH - Radio RMF - 20.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

DZIKI ATAKUJĄ CMENTARZ W ZGIERZU - www.msn.com.pl - 05.05.2023

[madohora]

[madohora]

KUPIŁA NOWY DOM NIE SPODZIEWAŁA SIĘ TEGO CO ZNALAZŁA W ŚCIANACH - Interia - 06.05.2023

[madohora]

Bobrowe siedziby to całe kompleksy, składające się z żeremi i tam, ale także dziesiątek, a nawet setek metrów podwodnych tuneli i kanałów. Te zapewniają bobrom szybki transport dla samych zwierząt, ale także ich zapasów, które przed zimą są pieczołowicie gromadzone w przygotowanych spiżarniach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Sępy żyjące na pustyni Mojave w Kaliforni, gdzie latem temperatura sięga 49 stopni Celjsusza, chłodząc się oddając mocz na własne nogi.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WŁOCHY. LAMA Z REKORDEM ŚWIATA - Interia - 25.05.2023

[madohora]

ŻMIJA KTÓRA ZABIJA NAJWIĘCEJ OSÓB W EUROPIE - Interia - 25.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ropucha szara jest silnie przywiązana do miejsca, szczególnie stare osobniki. Dzięki dobrej orientacji w przestrzeni po polowaniu wraca do swojej stałej kryjówki. Obiera sobie na nią zazwyczaj nory kretów i gryzoni (albo wykopane samodzielnie), szpary między korzeniami drzew lub gęste krzewy. W sen zimowy zapada późną jesienią. Zimuje zagrzebana w ziemi lub w piwnicach.

[madohora]

W Polsce ropucha szara podlega częściowej ochronie gatunkowej

[madohora]

zaskroniec zwyczajny, Natrix natrix, niejadowity wąż z podrodziny zaskrońców;
długość do 2 m; ubarwienie szarobrunatne, zielonawe, często plamiste (w tyle głowy 2 żółte plamy); dobrze pływa i nurkuje; żywi się żabami, rzadziej rybami (połyka je żywcem); zamieszkuje Europę, środkową Azję, północno-zachodnią Afrykę; w Polsce chroniony.

[madohora]

ropuchowate, Bufonidae, rodzina płazów bezogonowych;
ponad 420 gatunków, długość od 2 cm do 25 cm (aga); krępa budowa ciała, ruchy ociężałe, skóra zwykle gruba, z licznymi gruczołami śluzowymi i jadowymi; u samców występuje szczątkowy jajnik (tzw. narząd Biddera); jajorodne (skrzek w długich sznurach składany do wody), niektóre jajożyworodne, a także żyworodne; zwykle nocny tryb życia, gatunki lądowe zagrzebują się w ziemi; żywią się bezkręgowcami oraz drobnymi kręgowcami; pożyteczne jako naturalni wrogowie wielu gatunków szkodników, często przenoszone poza region swego naturalnego występowania (aga); zamieszkują ciepłą i umiarkowaną strefę wszystkich kontynentów, poza krainą australijską i Madagaskarem; w Polsce 3 gatunki: pospolita ropucha szara, Bufo bufo (długość samicy do 12 cm, samca — do 10); ropucha zielona, Bufo viridis (długość osobników środkowoeuropejskich do 10 cm, samce nieco mniejsze); bardzo rzadka ropucha paskówka, Bufo calamita (długość 6–7 cm); wszystkie chronione.

[madohora]

Kijanka – stadium larwalne płazów bezogonowych (Anura) żyjące w środowisku wodnym, odżywiające się głównie pokarmem roślinnym (np. jednokomórkowymi glonami); nieliczne gatunki drapieżne żywią się drobnymi bezkręgowcami bądź mniejszymi kijankami własnego lub innych gatunków. Kijanka, w odróżnieniu od larw płazów ogoniastych i płazów beznogich, nie przypomina wyglądem osobników dorosłych. Cechuje się owalnym kształtem ciała, słabo wyodrębnioną głową i dobrze wykształconym ogonem zaopatrzonym w płetwę ogonową. Posiada rogowe szczęki wyposażone w rzędy ząbków lub płytek rogowych, długie, spiralnie skręcone jelito i skrzela wewnętrzne położone w komorze skrzelowej pod wieczkiem. Proces metamorfozy, czyli przeobrażenia się kijanki w dorosłego osobnika, polega na gruntownej przebudowie niemal wszystkich tkanek i narządów, czego skutkiem jest powstanie całkowicie odmiennej budowy ciała przystosowanej do życia na lądzie. Zmiany zachodzące w trakcie metamorfozy obejmują więc zanik skrzeli i ich zastąpienie przez płuca; skrócenie jelita oraz wykształcenie żołądka; rozwój kończyn; zanik ogona; poszerzenie jamy gębowej i pojawienie się języka; zmianę kształtu gałki ocznej, rozwój powiek i błony bębenkowej. Przeobrażenie płazów jest procesem kontrolowanym przez hormony tarczycy (tyroksynę, trójjodotyroninę).

[madohora]

Najważniejsze cechy odróżniające kijankę od osobnika dorosłego stanowią:

[madohora]

długie, spiralnie skręcone jelito (bez wykształconego żołądka), w którym bytują liczne bakterie symbiotyczne uczestniczące w procesie trawienia pokarmów pochodzenia roślinnego (np. bakterie trawiące celulozę).

[madohora]

rozwój kończyn przednich i tylnych oraz całkowity zanik (resorpcję) ogona;

[madohora]

znaczne skrócenie i przebudowę jelita wraz z wykształceniem się żołądka;

[madohora]

Niektóre gatunki płazów bezogonowych wykazują zróżnicowane formy opieki rodzicielskiej nad złożonymi jajami i wylęgającymi się z nich kijankami. Grzbietorody amerykańskie (Pipa pipa) cały okres rozwoju zarodkowego i larwalnego przechodzą w kieszeniach skórnych na grzbiecie samicy, które opuszczają wkrótce po przeobrażeniu. Samice „żab workowatych” (np. Flectonotus pygmaeus) inkubują złożone jaja w kieszeniach skórnych na grzbiecie, po czym przenoszą rozwijające się kijanki do pobliskiego zbiornika wodnego, gdzie przechodzą metamorfozę. Tropikalne żaby z rodziny świstkowatych (Leptodactylidae) i nogolotkowatych (Rhacophoridae) składają jaja w gniazdach pianowych w pobliżu zbiorników wodnych; kijanki tych płazów odżywiają się pianą ubitą przez samca oraz niezapłodnionymi jajami składanymi w tym celu przez samicę. Drzewołazy (Dendrobatidae) składają jaja na lądzie w gniazdach ziemnych, których pilnują do chwili wyklucia się kijanek. Młode osobniki przenoszone są następnie przez rodziców do niewielkich sadzawek lub zbiorniczków wodnych tworzących się w rozetach liściowych epifitów z rodziny bromeliowatych (Bromeliaceae), gdzie pozostają do przeobrażenia. Samice niektórych gatunków, np. drzewołaza karłowatego (Oophaga pumilio) regularnie odwiedzają kijanki, zapewniając im pożywienie w postaci niezapłodnionych jaj.

[madohora]

Podczas metamorfozy zanikają:

Skrzela
Szpary skrzelowe
Ogon
Uwidaczniają się kończyny.

[madohora]

Zaskroniec nie jest jadowity

[madohora]

Zjada głównie żaby, traszki, ryby i drobne gryzonie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ŻERUJĄ W NOCY. ŻYWIĄ SIĘ LUDZKĄ KRWIĄ - Interia - 04.07.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Żabowate występują na całej kuli ziemskiej z wyjątkiem Antarktyki, płd. części Ameryki Południowej, środkowej i południowej Australii, Nowej Zelandii i niektórych wysp pacyficznych. Żabowate zamieszkują różnorodne środowiska – lądowe, wodne, niektóre gatunki żyją na drzewach. Prowadzą dzienny lub nocny tryb życia.

[madohora]

Żabowate charakteryzują się krępym pokrojem ciała i brakiem ogona; przeważnie osiągają wymiary od kilkudziesięciu mm (żaba leśna Lithobates sylvaticus) do 30 cm (żaba rycząca Lithobates catesbeianus). Skóra jest gładka, z mała ilością brodawek skórnych; zawiera dużą ilość gruczołów śluzowych, których wydzielina nawilża powierzchnię naskórka. Wydzielina skórna żaby błotnej (Lithobates palustris) jest toksyczna dla innych płazów, ponadto chroni ten gatunek przed niektórymi drapieżnikami.

[madohora]

Kijanki żabowatych są głównie roślinożerne; odżywiają się roślinami wodnymi, glonami oraz drobnymi zwierzętami wodnymi

[madohora]

Z jaj wylęgają się kijanki, które oddychają w pierwszych dniach życia za pomocą skrzeli zewnętrznych, które z czasem zastępowane są przez skrzela wewnętrzne. Pływają w wodzie używając ogona zakończonego płetwą. Kończyny przednie i tylne rozwijają się równocześnie, choć widoczne są tylko kończyny tylne – przednie ukryte są w komorze skrzelowej.

[madohora]

Przez setki lat ludzie stopniowo osuszali kolejne hektary mokradeł, które stanowiły idealną bazę pod uprawy rolne dzięki swojej żyzności i dużym ilościom materii organicznej. Nadwyżki w produkcji żywności, które zaczęły pojawiać się w Europie w trakcie rozwoju technologii rolniczej w czasach rewolucji przemysłowej, sprawiły, że dziś nie ma już potrzeby przekształcania kolejnych terenów. Wielowiekowa ingerencja człowieka doprowadziła do zubożenia ekosystemów na całym świecie, także w Polsce.

[madohora]

W okresach suszy znacznie łagodzi to jej skutki dla lokalnego ekosystemu, a zapasy wody są też stopniowo uwalniane podczas wysychania terenu, co częściowo zapobiega zwężaniu koryta rzek na dalszych odcinkach. Szczególnie dobrze widać te procesy na terenach bogatych w runo leśne przypominające chłonną gąbkę. 

[madohora]

Chociaż wciąż pokutuje myślenie o bobrach w kategorii szkodników i uprzykrzających życie rolnikom gryzoni, coraz więcej osób zdaje sobie sprawę z realnego, niewątpliwie pozytywnego wpływu ich działalności na nasze najbliższe środowisko. W Polsce bobry są objęte ochroną gatunkową od 1952 roku. Reforma ustawy z 2001 roku umieściła bobry wśród zwierząt objętych ochroną częściową. Poza prawem polskim, nad bobrowym dobrostanem czuwają też dwa akty prawne na poziomie Unii Europejskiej.

[madohora]

Wilki odgrywają kluczową rolę w ekosystemach, w których żyją. Badania dowodzą, że zwierzęta ta przyczyniają się do utrzymania równowagi, odbudowy i ożywienia danego ekosystemu. Mimo tego wilki w Polsce padły ofiarą ludzkiej głupoty i strachu. Obecnie grono ich sprzymierzeńców się powiększa, ale czy to wystarczy, żeby je ochronić?

[madohora]

Po drugie, wilk pomaga innym zwierzętom. Choć to brutalne, przyczynia się do wzmocnienia gatunku, na który poluje poprzez eliminację chorych lub starych osobników. Wilk zresztą nie zjada sam całej zwierzyny. Resztki jedzenia służą także innym zwierzętom żyjącym w przyrodzie. 

[madohora]

Wilki w Kampinoskim Parku Narodowym pojawiły się po wielu latach nieobecności. W 2013 r. zauważono je dzięki bezinwazyjnemu monitoringowi. Para najpierw migrowała, a potem osiadła tu na stałe. Przyrodnicy uważają, że zwierzęta powróciły do podwarszawskiego parku z północy i szły korytem Wisły

[madohora]

Wilki unikają człowieka jak mogą. Odstręcza je ludzki zapach. Jednak kiedy wilk znajdzie się w okolicy ludzkich domów, wybucha panika. Wystraszeni ludzie nie zważają na to, że wilk poddany jest znacznej antropopresji z powodu ruchliwych dróg, ciasnej zabudowy oraz tłoku ludzi zwiedzających np. Kampinoski Park Narodowy. Nakręcanie spirali niechęci wobec wilków podkreśla tylko to, jak wciąż mało wiemy o przyrodzie.

[madohora]

[madohora]

Ponadto rysie są płochliwe i nie stanowią zagrożenia dla człowieka. Nikt nie jest w stanie przewidzieć, jak zachowanie się czarna pantera na wolności. Niestety wiele wskazuje na to, że mogłaby rzucić się na człowieka.

[madohora]

Ryjówka zostanie poddana dalszym badaniom. Instytut podaje, że zwierzę jest okazem wyjątkowym, także dlatego, że to właśnie ryjówka widnieje w logo instytutu, a historia placówki rozpoczęła się od badań nad tą wyjątkową grupą ssaków. 

[madohora]

6 gatunków bez których ekosystem się zawali


1. Pszczoły
Chociaż pszczoły to niejedyny gatunek, który potrafi zapylać rośliny, żaden nie jest tak liczny, by w szybkim czasie wypełnić lukę, jaka powstałaby po ich wyginięciu. Brak owadów, które pomagałyby w zapylaniu to prosta droga do klęski głodu. Organizacja Narodów Zjednoczonych do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) podaje, że 90 proc. żywności na świecie zapewnia 100 gatunków roślin. Aż 71 z nich jest zapylanych przez pszczoły. Szacuje się, że pszczoły przez zapylanie upraw wnoszą do gospodarki UE ponad 14 mld euro rocznie.

[madohora]

Mało kto zdaje sobie sprawę, jaką rolę odgrywają tereny podmokłe w obiegu dwutlenku węgla w przyrodzie. Po pierwsze, same w sobie magazynują ogromne ilości CO2. Po drugie, stanowią naturalną przeszkodę dla ognia. Szacuje się, że pożary lasów odpowiadają za ok. 5-10 proc. całej emisji dwutlenku węgla do atmosfery

[madohora]

W ciągu miesiąca przekłada się to na 1500 insektów zjedzonych przez jednego osobnika. A teraz dodajmy, że niektóre kolonie nietoperzy potrafią liczyć po... kilkadziesiąt milionów sztuk! Nie będziemy jednak liczyć ile to miliardów komarów miesięcznie. Przeprowadzono inny eksperyment, sprowadzono nietoperze do lasu, w którym wcześniej nie występowały. Według wyników, po dwóch miesiącach ilość jaj komarów na tym terenie zmniejszyła się o ponad 30 proc

[madohora]

Wartość nietoperzy dla przemysłu rolniczego, w związku z rolą, jaką odgrywają w zwalczaniu szkodników, została oszacowana na ponad 3,7 miliarda dolarów rocznie tylko w USA

[madohora]

To bardzo szeroka grupa, do której zaliczylibyśmy nie tylko różne gatunki, ale całe rzędy i gromady taksonomiczne. Nie sposób jednak nie ująć ich na liście najważniejszych zwierząt dla ekosystemu. Tu niepotrzebne są liczby, które zresztą trudno byłoby zapisać ze względu na astronomiczne ilości organizmów żyjących w glebie. 

[madohora]

Na koniec bardziej egzotyczny przykład tego, jak jeden gatunek może wpływać na tysiące hektarów, na których zamieszkuje. Słonie afrykańskie żyjące na bezkresnych sawannach podczas długich okresów suszy wykopują ogromne sadzawki, w których zbiera się deszczówka z rzadkich opadów, a także wody powierzchniowe. Z wodopojów oprócz słoni korzystają też setki innych zwierząt, od drapieżnych ssaków takich jak lwy, przez najmniejsze gady i płazy zamieszkujące afrykański ląd.

[madohora]

Spacerujesz czasem po lesie albo jeździsz drogami przez zalesione tereny? Spotkanie oko w oko z dziką świnią to pewnie ostatnie, na co masz ochotę. Zwierzęta te nie mają dobrej reputacji, ale czy słusznie? Czy są powody do strachu? Nie da się ukryć, że są to stworzenia o dużej masie ciała. Ile waży dzik? To pytanie może wydawać się proste, ale odpowiedź na nie jest uzależniona od wielu czynników. Poznaj je i dowiedz się więcej o omawianym gatunku.

[madohora]

Samce dzików nazywane są inaczej odyńcami. Można odróżnić je od samic, czyli loch, dzięki różnicom wynikającym z dymorfizmu płciowego. Męscy osobnicy w starszym wieku mają bardziej rozrośnięte kły górne, które krzyżują się z dolnymi, tworząc groźny oręż. Są więksi od okazów płci żeńskiej. Długość ciała dorosłych odyńców waha się w zależności od osobnika od 90 do 200 cm, a wysokość w kłębie od 55 do 110 cm. Samce dzikich świniowatych ważą od 54 do 320 kg. Lochy mogą natomiast osiągnąć masę od 35 do 140 kg.

[madohora]

Świniowate żyjące dziko w naszych lasach są wszystkożerne. Żywią się:

• żołędziami,
• orzeszkami buczynowymi,
• kłączami roślin i grzybami,
• mięsem.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Słowo smok ma charakter ogólnosłowiański, na przykład cz. zmok, słow. zmok/zmak, ros. смок smok, z prasłowiańskiego *smok być może z praindoeuropejskiego *smewk(g), (“ślizgać się, przekradać”), z którego też wywodzi się też np. szmugiel.

[madohora]

W chrześcijaństwie smok uosabia zazwyczaj zło, w Biblii wąż z raju często określany jest tym mianem, podobnie jak Lewiatan, pojawia się także 13 razy w Apokalipsie św. Jana utożsamiany z Szatanem i Diabłem.

[madohora]

Smoki pojawiają się w wielu źródłach starożytnych, średniowiecznych bestiariuszach i fizjologach oraz licznych późniejszych źródłach, które jednak w większości opierają się na wymienionych wyżej. O smokach powstało wiele legend, jak o każdym z fantastycznych stworzeń.

[madohora]

Smok miał też silne związki z morzem, bywały bowiem odmiany wodne. Miały ponoć pragnienie tak wielkie, że sama woda im nie wystarczała i połykały wiatr. W tym celu goniły statki i odbierały im wiatr z żagli, przewracając je przy tym. Niekiedy pojawiały się także legendy wiążące pływy z połykaniem wody przez ogromne węże morskie lub smoki, żyjące na dnie wód.

[madohora]

[madohora]

ZDJĘCIA Z TATR ROZEMOCJONOWAŁY INTERNAUTÓW - www.msn.com.pl - 04.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Części świata, w których żaba ta jest obecnie spotykana na wolności: Ameryka Północna (USA, południowa Kanada), Ameryka Środkowa (Meksyk), Karaiby (Kuba, Portoryko, Jamajka), Ameryka Południowa, północna część Półwyspu Apenińskiego, zachodnia Hiszpania, Europa Zachodnia (Francja, Belgia, Holandia), Jawa, Japonia, północna Tajlandia, Tajwan.

[madohora]

Jak żaba, to musi być zielona. Taki obraz płazów – bez ogona z wyłupiastymi, wystającymi ponad linię głowy oczami, utrwalił się przez lata. Zostaliśmy zbombardowani widokiem żab zielonych przez telewizyjne bajki dla dzieci, książki, wiersze oraz ilustracje do nich. Żaba wodna (Pelophylax esculentus) doskonale wpisuje się w ten wizerunek. Zielonej, z wyłupiastymi oczami, bez ogona. Żeby podkreślić różnicę między tymi bajkowymi stworami, na jej grzbiecie występują brązowoczarne plamki oraz paski, które mogą upodabniać ją do żaby jeziorkowej oraz żaby śmieszki. Często odróżnienie jej od tych dwóch gatunków wymaga trudnych badań genetycznych, dlatego laikowi może być trudno rozpoznać w terenie tego płaza. Poszczególne osobniki wykazują bardzo dużą zmienność w ubarwieniu, co podnosi poprzeczkę jeszcze wyżej. W wielu badaniach okazało się, że żaby wyglądające jak żaba jeziorkowa czy śmieszka, były mieszańcami jednego i drugiego.

[madohora]

Żaba wodna to klepton. Cóż to oznacza? Klepton jest zupełnie inną kategorią niż gatunek. W taksonomii w ten sposób określa się mieszańce, które produkują gamety z materiałem genetycznym pochodzącym od jednego gatunku rodzicielskiego. Dorosłe, w pełni rozwinięte żaby wodne są płodne, ale mogą przekazywać geny tylko żaby jeziorkowej lub tylko żaby śmieszki.

[madohora]

Warto pomyśleć o moczarce kanadyjskiej, rogatku czy wywłóczniku, czyli roślinach podwodnych. Jednak nie tylko one powodują, że nasze oczko przypomina naturalny biotop. Niezwykle istotnym elementem takowego są również rośliny przybrzeżne oraz pływające. Zacznijmy od tych pierwszych. Tutaj wystarczy popatrzeć na to, z czym mamy do czynienia przy okazji naturalnych akwenów. Posadźmy na brzegu naszego oczka pałkę szerokolistną. Umieśćmy ją w koszu, ze względu na wysoką ekspansywność. Nie kontrolowana pałka, może zarosnąć zbiornik, czego nie chcemy. Do tego jeszcze posadźmy żabieńca babkę wodną, jeżogłówkę gałęzistą czy strzałkę wodną. Gatunkiem wartym uwagi jest żabiściek pływający – ostatnimi czasy będący w regresie ze względu na zanik odpowiednich siedlisk. Taka kompozycja powinna sprawić, że płazy z pewnością zamieszkają w naszym oczku, a do tego przystąpią do rozmnażania.

[madohora]

Jest gatunkiem dziennym

[madohora]

Wbrew swej łacińskiej nazwie "esculentus", jak i angielskiej edible frog ("żaba jadalna") na niektórych obszarach, w porównaniu do innych żab zielonych i brunatnych nie jest szczególnie często jadana

[madohora]

Grzbietowa część ciała (w tym kończyn tylnych) ma zwykle kolor trawiastozielony (a nie zielonobrunatny jak u śmieszki), z jasnozieloną linią kręgową. Czarne plamy występujące nielicznie na grzbiecie są małe i koliste, a nie duże i nieregularne jak u śmieszki. Plamami pokryte są też boki, na kończynach układają się one w paski. Typowa żaba wodna, w przeciwieństwie do wielu okazów żaby jeziorkowej, nie ma w okolicy biodrowej grzbietu rozległej rdzawobrązowej plamy. Brak jest też u niej żółtych plam, które u żaby jeziorkowej tworzą w pachwinach tylnych kończyn i na udach charakterystyczny czarnożółty marmurek. Fałdy grzbietowe ma dobrze rozwinięte.

[madohora]

Żaba wodna ma dobrze rozwinięte błony pławne spinające palce tylnych odnóży. Na pierwszych palcach przednich odnóży samców występują modzele godowe, znacznie ciemniejsze niż u żaby jeziorkowej. Długie i mocne tylne nogi umożliwiają jej wykonywanie dalekich skoków

[madohora]

W okresie tym samce żaby wodnej tworzą nad wodami chóry wydając gromadnie charakterystyczny głos godowy zwany potocznie rechotem, ze zwracającą uwagę powtarzającą się sylabą "errrr". Jest on wzmacniany dzięki nadymanym jak baloniki dwóm pęcherzom głosowym (rezonatorom) znajdującym się po bokach głowy

[madohora]

Żaba wodna (Pelophylax kl. esculentus) jest płodnym mieszańcem żaby jeziorkowej (P. lessonae) oraz żaby śmieszki (P. ridibundus). Rozmnaża się i powstaje jednak głównie poprzez krzyżówki wsteczne samic z samcami jednego z gatunków rodzicielskich (P. kl. esculentus × P. lessonae lub rzadziej × P. ridibundus). Na ogół podczas gametogenezy usuwa genomy żaby jeziorkowej i wytwarza gamety, takie jakby była żabą śmieszką. Tego rodzaju sposób rozmnażania się hybryd nazywany jest hybrydogenezą

[madohora]

Jest wymieniona w Czerwonej księdze gatunków zagrożonych IUCN w kategorii LC (Least Concern)

[madohora]

Żaba jeziorkowa jest najmniejsza spośród żab zielonych. Krzyżuje się z żabą śmieszką, w wyniku czego powstają mieszańce - żaby wodne.

[madohora]

Żaba śmieszka

„Jak żaba to musi być zielona!” – tak twierdzi większość społeczeństwa. Kogokolwiek bym nie spytał z moich znajomych, którzy z biologią, a już tym bardziej zoologią, są na bakier, tak właśnie postrzegają płazy. Żaba śmieszka wpisuje się w ten obraz, a może nawet sama go stworzyła?

[madohora]

Chociaż podstawy do wyróżnienia żab zielonych są dużo głębiej ukryte. Cofnijmy się do XVIII wieku, kiedy to na świecie działał bardzo prężnie Karol Linneusz – szwedzki przyrodnik, lekarz, profesor Uniwersytetu w Uppsali, który usystematyzował świat przyrody i dał podwaliny pod dzisiejszą taksonomię. Łupem jego przyrodniczych badań padła także żaba wodna. Naukowiec opisał ją jako Rana esculenta, czyli żaba jadalna. W worek pod tą nazwą wrzucił wszystkie inne zielone żaby. Wtedy nie było czegoś takiego jak genetyka, a co dopiero testy genetyczne. Na tyle, na ile było to możliwe Linneusz opisywał cechy zwierząt i w ten sposób przyporządkowywał poszczególne osobniki do poszczególnych gatunków. Jak się później okazało, żabi świat nie był aż taki prosty, jak opisywał szwedzki badacz. Zielone żaby nie są monolitem. Tę grupę tworzy kilkadziesiąt gatunków zaliczonych obecnie do rodzaju Pelophylax, które mogą się ze sobą krzyżować. I w tym miejscu zaczyna się pasjonujący, genetyczny spektakl z udziałem żab…

[madohora]

Żaba moczarowa

Płazy mają ogromne zdolności przystosowawcze do środowiska, w którym żyją. Jedną z cech umożliwiających przetrwanie jest umiejętność zmiany barwy ciała. Żaba moczarowa potrafi to, jak żadne inne zwierzę. Z tą małą różnicą, że płaz ten zmienia barwę z brązowej na niebieską, by w okresie godowym spodobać się wybrance bądź wybrankom losu. Mimo tego batracholodzy zaliczają żabę moczarową do grupy żab brunatnych

[madohora]

Osobniki płci „pięknej” mają brązowe ubarwienie, brzuch jest biały lub kremowy, a na nogach z kolei widać ciemne paski okalające udo bądź piszczel. Wygląd zupełnie inny niż samca. W momencie pojawienia się samic na terenie zbiornika wodnego, gdzie przebywają rozśpiewane samce, widać prawdziwą burzę hormonów. Samce pędzą tak szybko, ile mają sił w nogach, by dokonać ampleksusu, czyli mocnego uścisku samicy pod jej pachami. Jest to mechanizm, który umożliwia samcom zabezpieczenie przed zapłodnieniem skrzeku przez innego osobnika. Zatem samica składa skrzek w ilości od 500 do 3000 jaj o średnicy około 7 mm wraz z otoczką. W tym czasie samiec wydziela nasienie, którym zapładnia jaja. Po 14-25 dniach wykluwają się z nich kijanki – ciemnobrązowe z silnie rozwiniętą płetwą ogonową. Rozwój prowadzący do przeobrażenia w postać dorosłą trwa 2-4 miesięcy. Przez ten okres dochodzi do ogromnych przemian w organizmie płaziej larwy.

[madohora]

Jeżeli chcemy cieszyć się sąsiedztwem żaby moczarowej, powinniśmy skorzystać z kilku zasad, które zwiększą prawdopodobieństwo skolonizowania naszego oczka wodnego przez te zwierzęta. Po pierwsze zrezygnujmy z ryb, ponieważ zjadają płazi skrzek bez względu na to, jakiego jest gatunku. Po drugie wymiary powinny wynosić co najmniej 2x2 m, ale im większe, tym lepsze.

[madohora]

Występuje na znacznym obszarze Europy. Jej zwarty zasięg rozciąga się od Francji, przez południowe Niemcy i prawie całe Włochy, Czechy, Słowację, Austrię, Węgry, Bałkany po Grecję i północną Turcję. Zamieszkuje również wyspowo środkowe i północne Niemcy, Danię i skrajnie południową Szwecję. W Polsce spotykana miejscami na południowym wschodzie.
Czy wiesz, że...

[madohora]

W jej diecie dominują zwierzęta bezkręgowe (owady, mięczaki, pierścienice, pajęczaki).

[madohora]

żaby łopatonose, Hemisotidae, rodzina płazów bezogonowych;
występują w międzyzwrotnikowych i podzwrotnikowych obszarach Afryki na południe od Sahary; 8 gat.; dł. tułowia 30–60 mm; głowa mała z poprzecznym fałdem, koniec pyska zaostrzony i twardy, ułatwiający kopanie.

[madohora]

Żaby zielone (Rana esculenta complex czyli kompleks żab zielonych) – sztuczna grupa systematyczna (czasami grupuje się je w podrodzaj) powstała z przyczyn praktycznych jako przeciwstawna dla grupy żab brunatnych. Żaby zielone odróżnia się od żab brunatnych po następujących cechach:

[madohora]

Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Europie, Turcji, zachodniej i wschodniej Rosji (populacje rozdzielone), Chinach, Korei i Wietnamie

[madohora]

Osiąga około 5 cm długości. Cechuje się zwykle zielonym, szarym, brązowym lub żółtawym ubarwieniem, które potrafi zmieniać w zależności od otoczenia. Boki ciała rzekotki zdobi charakterystyczna ciemna pręga, odgrywająca obok rechotu rolę w doborze płciowym. Oczy są duże, wyłupiaste, kończyny tylne długie, opuszki palców wieńczą przylgi ułatwiające wspinaczkę po drzewach.

[madohora]

Gatunki te zaliczają się do rodzaju Hyla, obejmującego jeszcze 3 inne grupy gatunków (cinerea, versicolor i eximia), co daje w sumie 31 gatunków zamieszkujących Holarktykę. Rodzaj należy z kolei do podrodziny Hylinae liczącej około 590 gatunków. Zalicza się ona do rodziny rzekotkowatych (Hylidae), jednej z największych rodzin płazów, obejmującej około 870 gatunków

[madohora]

Wedle Smith i współpracowników (2005) oraz wcześniejszych prac Caroll (1988) czy Homana (1998) ostatni przodek europejskich rzekotkowatych, wśród których Smith et al. wyróżniają 5 gatunków, żył co najmniej 10 milionów lat temu, dokładniej w zakresie 10–23 miliony lat temu, co oznacza miocen dolny. Naukowcy przedstawili analizę Bayesa badań dwóch genów DNA mitochondrialnego (12S, ND1) oraz dwóch genów jądrowych (POMC, c-myc). Najmniej od rzekotki drzewnej różniła się Hyla savignyi (szacowany cały rozdział linii wynosi mniej, niż 10 milionów lat temu), w następnej dopiero kolejności rzekotka śródziemnomorska (około 20 milionów lat temu). Jeszcze wcześniej oddzieliła się linia prowadząca do Hyla annectans i Hyla chinensis, było to mniej niż 25 milionów lat temu

[madohora]

Takie zjawisko jest obserwowane na Minorce oraz w wielu rejonach Szkocji. Jest to najprawdopodobniej związane z brakiem wrogów naturalnych, to też kuny czują się tam całkiem dobrze. W Polsce sytuacja jest nieco inna, i wyższe zagęszczenia tych zwierząt stwierdzono w kompleksach leśnych o zwartej strukturze, gdzie penetracja ludzka jest stosunkowo niska. Poza tym u nas ma co polować na nią – wilk, ryś, czy nawet lisy są w stanie dać sobie radę z niesfornym przeciwnikiem, to też w naszych szerokościach geograficznych kuna leśna jest nieco bardziej powściągliwym zwierzęciem.

[madohora]

Jednak z reguły nie jest to takie łatwe. Dlaczego? Bo samiec musi pilnować zajętego przez siebie obszaru, by żaden przeciwnik się doń nie przedarł. A jeśli do tego dojdzie, wówczas rozpoczyna się walka o przybytek. W końcu nie tylko o terytorium, ale także – a może przede wszystkim – o samice chodzi. Dobry obszar to taki, w którym są samice, jest dużo jedzenia, no i kryjówek, gdzie można się schować. Gra warta świeczki! Z reguły zwycięzcą zostaje tylko jeden osobnik. Przegrany odchodzi w niesławie, często poraniony, natomiast zwycięzca ma prawo do zapłodnienia. Jeśli wszystko zadziało się tak jak powinno, samica zachodzi w ciążę, która trwa – uwaga – do 240 dni! Spytacie dlaczego tak się dzieje? Kuna jest średniej wielkości ssakiem drapieżnym. Ciąża u wilków już trwa krócej, bo około 60 dni, a kuna taka mała, a tak długo chodzi w ciąży. W tym miejscu warto pochylić się nad zjawiskiem ciąży przedłużonej. Polega ono na tym, że zarodki, które osiągnęły stadium blastocysty nagle przestały się rozwijać i nie zdążyły jeszcze zagnieździć w macicy. Dzieje się tak, ponieważ zima jest bardzo trudnym okresem, w którym przyszła matka musi zapewnić byt także sobie. Gdyby nosiła w łonie jeszcze płody, być może nie przetrwałaby tej najtrudniejszej pory roku. Zarodek w stadium blastocysty nie jest aż tak dużym obciążeniem dla organizmu, dzięki czemu ssak spokojnie dożywa wiosny. Do implantacji zarodka dochodzi w lutym lub marcu, a młode przychodzą na świat na przełomie kwietnia i maja. W miocie jest ich od trzech do sześciu, rodzą się ślepe i głuche. Przez następne 45 – 50 dni ssą mleko matki, a potem zaczynają na własną łapę poznawać świat. Kuna leśna osiąga dojrzałość płciową w wieku dwóch lat, ale nie zawsze wtedy przystępuje do rozrodu. Wszystko zależy od tego w jakim środowisku znajdzie się zwierz oraz czy na swojej drodze napotka samicę bądź samca. W niewoli może przeżyć do 15 lat, natomiast na wolności średnia długość życia tych zwierząt wynosi 8 – 10 lat.

[madohora]

Kuna leśna odżywia się pokarmami zarówno zwierzęcymi, jak i roślinnymi. Najważniejszym składnikiem jej diety są drobne ssaki - wiewiórki, dzikie króliki, zające, ryjówki, norniki itp., ptaki oraz owoce. Zjada również ptasie jaja, owady, płazy, gady, grzyby, miód i padlinę. Poluje samotnie.

[madohora]

kuna amerykańska, Martes americana, ssak drapieżny z rodziny łasicowatych;
dł. ciała do 45 cm, ogona do 25 cm; lasy iglaste Ameryki Północnej; aktywna nocą.

[madohora]

[madohora]

długość ciała: średnio 40–53 cm
długość ogona: 22–28 cm
masa ciała: 0,8–1,5 kg (samice), 1,2–1,8 kg (samce)

[madohora]

Krycie odbywa się w lipcu i sierpniu. Ciąża przedłużona trwa nawet 9 miesięcy, ale faktyczny rozwój potomstwa odbywa się w ciągu drugiej połowy ciąży. Młode rodzą się ślepe, głuche, bezzębne, nie pokryte futrem w maju, w liczbie od 2 do 7 i ważą około 30 gramów. Otwierają oczy w wieku ok. 7 dni. Ssą mleko ok. 3 miesięcy i zaczynają jeść pokarm mięsny około 34–38 dnia. Na jesieni odchodzą od rodziców i usamodzielniają się, choć często zostają jeszcze pewien czas na ich terytorium. Kuny mogą odbyć gody już ich pierwszego lata, w wieku 14 miesięcy, zazwyczaj jednak krycie odkładane jest dwa, a nawet trzy lata. W niewoli większość samców nie może się rozmnażać nawet do 27 miesiąca ich życia, co może być spowodowane stresem.

[madohora]

Tumaki występują zarówno lasach liściastych, iglastych jak i mieszanych. Preferują gęste, stare lasy ponad młode i jasne. Kuny często wybierają obszary, gdzie korony drzew są zamknięte. Widuje się je jednak również poza lasami. Na przykład na wyspie Minorka żyją one w każdym typie środowiska - jest to prawdopodobnie spowodowane brakiem wrogów naturalnych. Podobnie w Szkocji, kuny są spotykane w między innymi młodych lasach, na łąkach czy trawiastych wrzosowiskach.

[madohora]

[madohora]

Podstawowy pokarm kuny domowej stanowią drobne ssaki (szczury, myszy, nornice) oraz ptaki i owoce (jabłka, gruszki, śliwki, winogrona, czereśnie, morele, owoce jarzębiny i morwy). Zjada także ptasie jaja, jaszczurki, żaby i owady. Na ofiarę rzuca się w biegu, jeśli jest ona od niej większa rzuca się na jej grzbiet. Zdarza się, że zakrada się do kurników i gołębników, gdzie zabija więcej ofiar niż jest w stanie zjeść.

[madohora]

Skoro kuna domowa została wyłączona spod ochrony gatunkowej czy wskazane jest jej tępienie i samowolne zabijanie? Absolutnie nie. I to nie tylko ze względów ekologicznych i humanitarnych. Zgodnie z obowiązującym w Polsce Prawem Łowieckim, kamionka zaliczana jest do małych zwierząt łownych. Precyzuje to art. 2 wymienionego dokumentu. W stanie wolnym kuna domowa jest własnością Skarbu Państwa. I jako taka pozostaje pod pewną ochroną. Osoba prywatna, bez uprawnień myśliwskich, upoważniona jest jedynie do odłowienia zwierzęcia ze swojej posesji oraz przetransportowania go do nowego siedliska np. do lasu.

[madohora]

Odpowiedź na pytanie, co je kuna domowa jest dość złożona. Należy do grona drapieżników, żywiących się mniejszymi gatunkami. Jej przedstawiciele są niezwykle zwinni i zręczni, a jednocześnie wyjątkowo sprytni, dzięki czemu uchodzą za skutecznych łowców. Najczęściej polują na:

[madohora]

Umiejętność przystosowywania się do zmiennych warunków to bardzo ważna cecha, która ułatwia przetrwanie. Przejawia się m.in. przez wszystkożerność, która zdecydowanie dotyczy łasicowatych. Można to potwierdzić, analizując, co zjada kuna domowa.

[madohora]

Wtedy warto dokładnie przyjrzeć się zwierzęciu, bo to niepowtarzalna lekcja zoologii, która umożliwi nam rozróżnianie obu gatunków kun zamieszkujących Polskę. Odcień brązu pokrywający wierzch ciała kuny domowej (kamionki) jest jaśniejszy niż w przypadku kuny leśnej (tumaka), ale to nie jedyna różnica. Tzw. śliniak, czyli wszystko co znajduje się pod brodą, kuna domowa ma białe, a leśna kremowo-beżowe. Śliniak niekiedy może się przedłużać na przednie kończyny. Dla każdego obserwatora te cechy są najważniejsze, ale jeśli ktoś jest jeszcze bardziej wnikliwy, polecam zwrócić uwagę na opuszki palców. Te w zależności od gatunku mogą być owłosione lub nie. Nietrudno się domyślić, że owłosione to domena kuny leśnej, która ze względu na środowisko, w którym z reguły przebywa, potrzebuje takiej izolacji cieplnej. Skoro wiemy już, jak wygląda kuna domowa, teraz podumajmy nieco nad środowiskiem życia, fizjologią oraz rozrodem tych zwierząt, bo te trzy elementy mają na siebie ogromny wpływ

[madohora]

Później okazuje się, że pod maską siedziała kuna domowa, której akurat smakowały przewody i postanowiła je przegryźć. Może było na nich coś, co zwierzęciu najzwyczajniej smakowało, na przykład kryształy używanej do odśnieżania dróg soli. Albo ubytki w dopiero co odnowionej elewacji, w której to nasza bohaterka postanowiła wydłubać przestrzeń dla siebie pomiędzy ciepłymi, styropianowymi płytami. Można się wściec. Co może jeszcze kuna domowa zrobić? Mnóstwo! Pozwolę sobie na nieco prywaty. Pamiętam czasy, kiedy pomagałem mojemu dziadkowi przy kurach.

[madohora]

Gdyby nie te wszystkie przypadki, może na kunę domową patrzylibyśmy z większą sympatią, bo zwierze to kryje w sobie – dosłownie – mnóstwo ciekawostek. Na jej nieszczęście jest strasznym zawadiaką, co rodzi kłopoty. Często ludzie pytają mnie, co zwalczyć kunę domową, która utrudnia im życie?

[madohora]

Sytuacja wydaje się najbardziej skomplikowana, ponieważ trudno jest zwierzę przegonić, tak by nie wyrządziło ono jakiś szkód. Najlepszym rozwiązaniem jest uszczelnienie podwozia samochodu poprzez zainstalowanie specjalnej osłony. Niektórzy producenci oferują w swojej ofercie tego typu rozwiązania. Nie dość, że chronimy samochód przed uszkodzeniami mechanicznymi, to jeszcze kuna domowa nie powinna wedrzeć się do komory silnika. Owszem takie zabezpieczenie jest opcją fabryczną, ale element można zamontować, gdy auto już opuści fabrykę

[madohora]

Nie można zapomnieć także o sierści. W przypadku tego małego drapieżnika jest ona szorstka i szarobrązowa (od spodu nieco jaśniejsza). I nie występuje na opuszkach palców oraz powierzchni stóp. To zwierzę żyjące w dość ciepłych miejscach nie potrzebuje grubej izolacji cieplnej.

[madohora]

Odkrycie stałych kryjówek kamionki nie jest trudne. Często miejsca jej bytowania wyglądają charakterystycznie – panuje w nich spory bałagan. Zwierzę pozostawia tam resztki pożywienia. Ponadto wyczuć w nich można specyficzny zapach – regularnie znaczy swoje rejony odchodami oraz wydzieliną z gruczołów. Trudno przeoczyć także jej obecność ze względu na hałas, jaki wywołuje. Szczególnie aktywna jest w okresie godowym oraz gdy pojawiają się młode osobniki.

[madohora]

długość ciała: 45–53 cm
długość ogona: 25–30 cm
masa ciała: 1,1–1,5 kg (samice nieznacznie mniejsze od samców)

[madohora]

Wywołuje szkody gospodarcze uszkadzając elementy gumowe, w szczególności przegryzając okablowanie w samochodach

[madohora]

Okres rui kuny domowej kamionki przypada na lipiec i sierpień, ciąża przedłużona trwa długo, nawet 9 miesięcy. Ruja dodatkowa przypada na styczeń i luty. Młode rodzą się ślepe, w liczbie od 2 do 8. Ssą mleko ok. 3 miesięcy. Dojrzałość płciową osiągają po 2 latach.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

NAJLEPSZE MINI ZOO W POLSCE - Nasze Miasto - 07.05.2023

[madohora]

KOSZMARNY WYPADEK NA ŚLĄSKU. KIERUJĄCA ZDERZYŁA SIĘ Z ŁOSIEM - Gazeta - 07.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WĄŻ WPEŁZ DO MIESZKANIA. ZASNĄŁ NA ŁÓŻKU - www.msn.com.pl - 13.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Ludzie, opamiętajcie się albo to taka tik tokowa moda. W krótkim czasie czytam już kolejny artykuł według tego samego schematu - bogata kobieta kupuje psa z hodowli. po jakimś czasie pies okazuje się nie tym czego ona chciała.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

WYCIECZKA W BIESZCZADY Z PSEM - Onet - 09.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

CZEKA NAS KOLEJNA INWAZJA 🐞 BIEDRONEK - Interia - 10.06.2023

[madohora]

UWIECZNILI NAJRZADSZE ZWIERZĘ ŚWIATA - Gazeta - 10.06.2023

[madohora]

PODLASIE. PŁYWAJĄCE KROWY W BUGU - Interia - 10.06.2023

[madohora]

EGIPT. ATAK REKINA. NOWE FAKTY - www.msn.com.pl - 10.06.2023

[madohora]

Modyfikacji tego systemu dokonał G. Fischer, który w 1814 umieścił jeża w rodzinie Erinaconorum i rzędzie Plantigrada. 7 lat później Gray zmienił nazwę rzędu na Plantigradae, zaliczanym z kolei do Quadrupedes. W 1838 Bonaparte powrócił do nazwy Bestiae, tym razem ograniczając ją do grupy Insectivora. Rząd ten obejmował liczne rodziny zwykle niewielkich owadożernych ssaków. Zaliczały się doń więc prócz jeżowatych kretowate, ryjówkowate[5], ale też złotokretowate[9] i tenrekowate[10] z wodnicami, obejmowane obecnie rzędem afrosorkowców[11], czy tupajowate z wyróżnionymi później ogonolotkowatymi, także wyróżnione później do odrębnego rzędu, a także inne owadożerne ssaki[12]. Owadożerne grupowały więc liczne bliżej niespokrewnione ze sobą taksony, powiązane raczej cechami wynikającymi z podobnego, owadożernego trybu życia, takson pełnił rolę kosza do śmieci, gdzie wrzucano te grupy ssaków, które nie zmieściły się w klasyfikacji gdzie indziej. Z drugiej strony niektóre jeżowate umieszczano poza nim, przykładowo gołyszka właściwego wzięto początkowo za przedstawiciela wiwerowatych

[madohora]

Nie wyjaśniono natomiast celu, w jakim jeżowate namaszczają się swą pienistą śliną. Zachowanie to pojawia się w konkretnych sytuacjach, kiedy zwierzę napotka nieprzyjemny zapach, innego jeżowatego, mocz, kał psa, żółwie, ropuchy, ryby, lisie futro, jedzenie dla kotów, pierścienice, jaja, kawę, śmietanę, ludzki pot, kleje, lakiery, taśmę izolacyjną, smołę, sadzę, wełnę, bawełnę, nylon, niektóre części roślin, perfumy, kosmetyki, papier, szkło. Jeże zaczynają wpierw wąchać, potem żują i liżą się, pokrywając swe ciało śliną, dzięki dziwacznym ruchom dostając się do pozornie niedostępnych okolic swego ciała. Niekiedy robią tak 1-2 razy, kiedy indziej zajmuje im to godzinę i więcej, a zajęte ślinieniem się, nie zwracają uwagi na otoczenie. Obserwowano to u osobników różnych gatunków jeży, obu płci, osobników dorosłych i jeszcze ślepych młodych, w samotności i w towarzystwie innych osobników

[madohora]

Długość ciała (bez ogona) 158–306 mm, długość ogona 17–42 mm, długość ucha 16–30 mm, długość tylnej stopy 34–54 mm; masa ciała 526–1400 g

[madohora]

Jeż prowadzi nocny tryb życia. Zaniepokojony zwija się w kulkę, broniąc się przed drapieżnikami dzięki kolcom; podczas próby dotknięcia, jeż zaczyna się trząść – ma to na celu ugodzenie kolcami drapieżnika.

Jeże są aktywne w czasie sezonu wegetacyjnego, zapadając w niekorzystnej dla nich porze roku w sen zimowy. Przygotowują się do niego, gdy temperatura otoczenia spada w przeciągu kilku dni poniżej 10 °C. Większość procesów fizjologicznych w ich organizmie ulega spowolnieniu. Ciepłota ciała dość długo obniża się, aż osiągnie ok. 5-6 °C. Jest ona regulowana o tyle, że przy znacznych spadkach temperatury zewnętrznej wzmagają się odpowiednie procesy przemiany materii, utrzymując ją na stałym poziomie. „Automatyczny regulator temperatury” wyrównuje straty ciepła i nie dopuszcza, by ciepłota ciała spadła poniżej punktu zamarzania tkanek, co spowodowałoby śmierć zwierzęcia. W odpowiednio wybranej i dobrze osłoniętej kryjówce zimowej jeże nie mają z tym większych problemów. Śpią w gnieździe przygotowanym w liściastej ściółce, zwinięte w ciasną, regularną kulę, którą z trudem można otworzyć. Na kryjówkę wybierają najczęściej stertę liści lub pryzmę kompostu.

Budzą się na wiosnę, gdy temperatura otoczenia podniesie się do ok. 15 °C. Niekiedy nagły wzrost temperatury zimą myli je i wyrywa ze snu. Może to być bardzo szkodliwe, gdyż tracą wtedy zasoby energetyczne, które mogą się okazać niezbędne dla przetrwania przedłużającego się okresu zimowego.

Wraz ze wzrostem temperatury w marcu lub kwietniu serce zaczyna bić żywiej. Wzrasta liczba oddechów i wkrótce zwierzę osiąga zwykłą ciepłotę ciała wynoszącą 35 do 37 °C. Wykorzystywana jest do tego pozostała część tkanki tłuszczowej, odłożonej w okresie poprzedzającym zimowanie. Po przebudzeniu jeż bardzo intensywnie żeruje i dużo pije, starając się wyrównać spowodowane wielomiesięcznym postem ubytki masy ciała. Wędruje pokonując wiele kilometrów w poszukiwaniu miejsc obfitujących w pokarm.

W bardzo nieznacznym stopniu jest u jeży rozwinięty terytorializm, chociaż wcześniej sądzono, że zasiedlają ściśle określone terytoria. Zamieszkuje wprawdzie pewien obszar, ale nie traktuje na nim innych przedstawicieli swego własnego gatunku jak intruzów. Nie wchodzi z sąsiadami w zwadę o pokarm, a jedynie o gotową do rozrodu samicę. Walka polega na przepychaniu się i rodzaju uderzeń bokserskich, a ma na celu wypędzenie przybysza. Poza tym obszary zasiedlane przez poszczególne osobniki często mogą się wzajemnie przenikać i nie dochodzi do wyznaczania osobnych terytoriów.

Wiosną i latem jeże zachowują „linię”, jednak późną jesienią bardzo intensywnie żerują. Ogromna ilość pobieranego pokarmu ma na celu nie tylko pokrycie bieżących potrzeb energetycznych, ale przede wszystkim zgromadzenie podskórnych zapasów tłuszczu. Masa ciała wzrasta szybko, podwajając się ciągu 3 tygodni. Dorosły jeż waży przeciętnie ok. 1 kg, ale jego masa ze zgromadzonym jesienią tłuszczem dochodzi do 1,9 kg. W ciągu jednej nocy zjada do 150 g mięsa i wypija ok. 50 g wody. Pod koniec września lub w październiku taki dobrze odżywiony jeż szuka już zimowej kryjówki.

[madohora]

OFIARY LUDZKIEJ GŁUPOTY - www.msn.com.pl - 13.05.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Idioci

[madohora]

Mało jest zwierząt tak powszechnie nie lubianych jak węże, a żmijom od lat przypisuje się wszystkie najgorsze cechy. Negatywny stosunek mieszkańców zachodu do węży w dużej mierze ukształtowała biblia, gdzie wąż był jednym z wcieleń szatana. Ale nie tylko – ukąszenia niewielkich przecież zwierząt, które skutkowały długotrwałym cierpieniem były niezrozumiałe dla wielu ludzi. Skutki działania jadu przypisywano ingerencji złych duchów czy wręcz demonów. Do tego zwyczaje żmij w klimacie umiarkowanym – które hibernowały w podziemnych kryjówkach, by nagle pojawiać się wiosną, tworząc kłębowiska w czasie godów. Wszystko to było mroczne, tajemnicze i kojarzone rzecz jasna z nieczystymi mocami. Stąd już tylko krok do umieszczenia żmij w bajkach ludowych, rzecz jasna zawsze w negatywnym świetle.

[madohora]

Pomijając ten nieco sensacyjny wątek żmije to ciekawa grupa zwierząt. Zamieszkują większość kontynentów (nowa systematyka umieszcza w tej grupie grzechotniki) i osiągają wymiary od kilkunastu cm do blisko 2 metrów (przy grubości ciała większej niż ludzkie ramię). Węży tych nie spotkamy w Australii oraz na Antarktydzie, jednak niekiedy występują w środowiskach pozornie skrajnie niekorzystnych. Część gatunków z klimatu umiarkowanego jest jajożyworodna a przed zimą hibernuje w kryjówkach o w miarę stabilnych warunkach temperaturowych.

[madohora]

Żmija jest ważnym elementem ekosystemu i jako taka powinna zasługiwać na szacunek. Nie należy zapominać także o korzyściach płynących z produkcji leków opartych o wybrane toksyny z jadu niektórych gatunków. Szereg leków przeciwbólowych, przeciwzapalnych czy też zmieniających krzepliwość krwi, a nawet wpływających na ciśnienie jest produkowane z pochodnych niektórych substancji zawartych w jadzie. Złożoność jadu i procesów metabolicznych na jakie wpływa sprawia, że uczeni co jakiś czas odkrywają nowe właściwości czynnych substancji zawartych w jadzie, a to wpływa na projektowanie nowych leków.

[madohora]

Ostatnie trzy segmenty odwłoka samca świtezianki mają jasne, wręcz białe podbicie. Na skrzydle samicy można dostrzec białe znamiona. Jest zupełnie inaczej ubarwiona niż samiec. Charakteryzuje się zielonkawym lub miedzianym połyskiem. Dorosłe osobniki wylatują na koniec maja i przebywają aż do września nad naszymi wodami. Najłatwiej ważkę tą można spotkać nad wolno płynącymi strumieniami, rzekami o piaszczystych, nasłonecznionych brzegach. Wszelakie regulacje cieków wodnych nie sprzyjają rozwojowi tego gatunku. Jego populacja obniża się drastycznie, jednak są miejsca, w których gatunek ten doskonale sobie radzi.

[madohora]

Czytam, że hurtnica czarna jest uważana za gatunek szkodliwy z punktu widzenia człowieka. Owady utrudniają zapylanie roślin przez zapylacze, natomiast przyczyniają się do rozwoju pluskwiaków. Niezbyt sympatycznych sąsiadów. Poza tym mrówki mogą wchodzić do spiżarni, zjadać nasze zapasy, wyjadać miód pszczołom, bowiem wejście do ula to dla nich żaden problem. Na domiar złego, gniazda hurtnic często są umieszczone pod płytami chodnikowymi. Wydrążone korytarze sprzyjają osiadaniu, stanowią świetną okazję do zalania przez wodę, a wtedy problem gotowy. Czy ona nam specjalnie robi na złość? Czy w ogóle możemy rozpatrywać jej zachowania w tych kategoriach? Moim zdaniem jedyne co powinniśmy zrobić, to nie dopuścić, by zwierzęta te miały możliwość wejścia gdziekolwiek do naszych mieszkań, domów czy piwnic. Wtedy będzie mogli żyć obok siebie w pełnej zgodzie.

[madohora]

Żeby podkreślić dramatyzm sytuacji gady zaczynają machać głowami, a następnie przechodzą do walki na śmierć i życie. Jeden chwyta drugiego jakby próbował wyrwać mu skórę. Jaszczurki nie szczędzą sobie. Samce są wówczas tak bardzo oszołomione, że nie dostrzegają nic poza przeciwnikiem. Zatem walczą na „arenie” między sobą niczym starożytni gladiatorzy w rzymskim koloseum. Jeśli dojdzie do oderwania ogona, to będzie to całkiem łagodny koniec pojedynku. W takich walkach często jeden z samców traci życie. W końcu zwycięzca musi być tylko jeden, a świat zwierząt nie jest tak kompromisowy jak nasz ludzki. Tam liczy się siła, a w okresie rozrodczym możliwość przekazania swoich genów. Te niesamowite, a zarazem dramatyczne walki można obserwować już w kwietniu, kiedy to pierwsze osobniki budzą się z snu zimowego. Szczyt przypada na maj. Samiec po stoczonej walce kopuluje z samicą i owocem ich spotkania są jaja – białe złożone do wilgotnej jamki w liczbie 5 – 13 sztuk. Po złożeniu jaj, samica zakopuje je, głównie dlatego żeby nie kusić potencjalnych wrogów, ale także po to by zapewnić odpowiednie warunki do inkubacji. Przez następne 2 – 3 miesiące w jajach rozwijają się małe jaszczurki, które tuż po wykluciu mierzą zaledwie 8-9 cm i są zdolne do samodzielnego funkcjonowania.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W miejscowości Wola Żytowska udało się nagrać moment uderzenia pioruna w gniazdo, w momencie, w którym znajdowały się w nim młode oraz przynajmniej jeden z rodziców. Na nagraniu słychać bardzo krótki grzmot, niczym wystrzał z pistoletu.

[madohora]

Z relacji świadków wynika, że boćkom nic się nie stało, a krótko potem zbudowały sobie nowe gniazdo. Miały sporo szczęścia, ponieważ piorun mógł je zabić. To przestroga, aby pod żadnym pozorem nie stawać podczas burzy pod drzewem.

[madohora]

O sposobie jej rozmnażania się nie
mamy pewnych wiadomości, — powiada
Brehm. — W ciele matki rozwija się
30 do 40 jaj. Młode przychodzą na
świat już jako dojrzałe, zdolne do samo
dzielnego życia osobniki, lecz jeszcze
przez czas niejaki matka je wodzi i
czuwa nad niemi, dając im w razie po
trzeby schronienie w swej paszczy. Do
tępienia żarłaczy ręczna broń palna jest
nie wystarczająca. Żarłacz, ugodzony
kulą z gwintowanej broni, oddala się
z szybkością błyskawicy, i niema żad
nej pewności, czy rana, którą odniósł,
była śmiertelną, czy nie. Do połowu
jego nie można używać sieci, bo je
z pewnością potarga, choćby były naj
mocniejsze, lub je rozgryzie potężnymi
swymi zębami i z łatwością się z nich
wyswobodzi, chociaż zdarza się niekiedy,
że się uda którego złowić tym sposo
bem. Najlepszą już będzie mocna
węda, zaczepiona na łańcuchu. Przy
nętę może stanowić ryba, albo kawałek
słoniny, albo wreszcie w ostatecznym
razie pęk pakuł, gdyż potwór ten chwyta
żarłocznie wszystko, co tylko mu rzucą
z okrętu. Skoro tylko poczuje hak
wędy, miota się jak szalony i często
rwie linę albo tak się w nią uwikła, że
go potem nie można wydobyć, nie roz-
ciąwszy liny. Żeglarze wydobywają
schwytanego na wędę żarłacza tyle nad
powierzchnię wody, aby otwory skrz
148 ŚWIATŁO Nr. 19
lowe zupełnie się wynurzyły, i czekają,
aż osłabnie; wtedy wyciągają go na po
kład i naprzód ostrymi toporami odrą-
bują ogon. Nie należy łowić żarłacza
z mniejszych łodzi, gdyż wątły taki sta
tek z nieliczną osadą nie zduła się
oprzeć sile tego potwora.f

[madohora]

[madohora]

NIEDŹWIEDZIE POLARNE SĄ ZAGROŻONE WYGINIĘCIEM - www.wp.pl - 15.05.2023

[madohora]

Ofiarami ważek najczęściej padają małe muchówki, które bardzo licznie pojawiają się nad zbiornikami wodnymi (jedna ważka jest w stanie zjeść około 30 owadów pod rząd). Ważki mają wielu wrogów wśród ptaków – ale nie tylko. Zdarza się też czasami, że większe ważki pożerają mniejsze. Są też sytuacje, kiedy dorosłe osobniki padają ofiarami larw, które już od samego początku są bardzo żarłoczne i bardzo silne i zjadają żywe zwierzęta.

[madohora]

Szablak południowy pod względem ubarwienia przypomina inne ważki z tej rodziny. Jednak czerwień samców jest o wiele bardziej wyrazista, co daje się odczuć podczas obserwacji gatunku w słoneczną pogodę. Samice są całe żółte z niewielką czarną plamą na ostatnich segmentach odwłoka. Do charakterystycznych cech szablaka południowego można zaliczyć delikatny czarny pasek na bokach tułowia. W zasadzie patrząc na tę ważkę na odwłoku widać tylko zarys linii wzoru. Na czole ma bardzo wąski pasek, a nogi są brązowe. W przeciwieństwie do innych przedstawicieli gatunków Sympetrum na 8 segmencie brak wcięcia. Poza tym u samic brak także odstającego pokładełka. Formy dorosłe w Polsce są widywane w okresie od końca czerwca do września. Zatrzymując się przy tym gatunku ważki trzeba mieć na uwadze, że jest typową ważką regionu Morza Śródziemnego. Od paru już lat wykazuje tendencję do rozszerzania swojego obszaru występowania w kierunku północnym. Do niedawna szablaka południowego obserwowano w Polsce głównie na terenie województw południowych. Jednak coraz częściej docierają informacje o pojawaniu w regionach o wiele bardziej wysuniętych na północ. Cykl życiowy przeprowadza głównie na terenach bardzo zarośniętych. Jego rozwojowi sprzyjają płytkie oczka z wodą o stosunkowo wysokiej temperaturze oraz zbiorniki wodne powstałe w zamkniętych wyrobiskach, które nie są już eksploatowane.

[madohora]

Niezwykle istotne w przypadku pióronoga jest, że to jedyny przedstawiciel rodziny pióronogowatych w Polsce. Obie płcie w przeciwieństwie do innych ważek posiadają spłaszczone golenie nóg środkowych i tylnych. Dość silne został zaznaczony tutaj dymorfizm płciowy. Samce mają ubarwienie jasnoniebieskie, samice zaś są kremowe lub zielonkawe. Osobniki młode tuż po przeobrażeniu mają niemal białą barwę. U obu płci na wierzchu odwłoka położone są dwa czarne paski rozszerzające się ku tyłowi. Jednak mamy tutaj jeden haczyk. Mianowicie paski te mogą zostać rozmyte lub zredukowane i jest to cecha osobnicza. Zazwyczaj osobniki dorosłe możemy obserwować w okresie od maja do września.

[madohora]

I pomyśleć, że te malutkie organizmy są w stanie zamieszkiwać dość rozległy obszar głównie na półkuli północnej. Zasięg występowania rozciąga się od Alaski po tereny tzw. Zabajkala oraz Mongolię. Hurtnicę czarną można spotkać także w Afryce północnej, gdzie została introdukowana, natomiast na kontynencie amerykańskim najdalej na południe wysunięte stanowiska tego gatunku znajdują się w Appalachach, Sierra Nevada oraz Górach Skalistych. Zatem bez wątpienia to takson stricte palearktyczny. Jednak niektórzy badacze poddają w wątpliwość tak szerokie rozprzestrzenienie L. niger, ponieważ jeszcze do niedawna, do tego samego gatunku zaliczano mrówkę L. platythorax. Ta bliźniaczka hurtnicy czarnej będąca dotąd podgatunkiem owej mrówki, zamieszkuje tereny leśne, a rozpoznanie jej w terenie jest trudne. Nawet wielu wytrawnych formikologów ma problemy z rozróżnieniem tych dwóch gatunków bez odpowiedniego klucza. Podobno mrówki można odróżnić po ich królowych. Wystarczy, że przyjrzymy się odwłokowi jednej i drugiej. Odwłok królowej L. niger jest podłużny i w porównaniu z odwłokiem L. platythorax wydaje się być mniejszym. Z kolei odwłok L. platythorax ma duże, zaokrąglone kształty. Można odnieść wrażenie, że królowa tego gatunku ma trudności z poruszaniem, a główną przeszkodę w poruszaniu stanowi ten duży, zaokrąglony odwłok.

[madohora]

Tytuł najrzadszej muszli świata przypada bezdyskusyjnie skorupie dużych morskich ślimaków z gatunku Sphaerocypraea incomparabilis. Przynależność do rodziny porcelanek gwarantuje jej piękny szklisty połysk, który podkreśla ciemną, brązową barwę. Wokół otworu wejściowego znajduje się rząd białych ząbków przypominających suwak.

[madohora]

Sama nazwa jest odniesieniem do rzymskiej bogini Wenus, która według mitologii miała wykorzystywać muszlę do czesania swych włosów. Grzebień Wenery nie jest co prawda rzadkim znaleziskiem, ale jest ceniony, ponieważ trudno jest znaleźć egzemplarz o nieuszkodzonej strukturze.

[madohora]

Porcelanka Cypraea argus
W rodzinie porcelanek, które połyskiem mogłyby zawstydzić miśnieńską porcelanę, znajduje się również gatunek Cypraea argus, zwany w języku angielskim stuocznym. Wyławiane w rafach koralowych wokół Madagaskaru, Seszeli i Reunion walcowate muszle o intensywnie ząbkowanych brzegach pokryte są faktycznie dziesiątkami kółek, przypominających ślepia. Długością sięgają 8-11 cm, a ich elegancka paleta obejmuje ciepłe beże i czekoladowy brąz.

[madohora]

Łodzik piękny
Kolejną gratką dla kolekcjonerów są łodziki, uwielbiane przez archeologów, bo żyjące na tym świecie już od 480 milionów lat, czyli od dób dinozaurów. Nautilus pompilius, czyli łodzik piękny jest dumnym przedstawicielem tej rodziny ślimaków, których duże spiralne muszle we wnętrzu podzielone są segmenty. Ku uciesze matematyków ich wielkość zaś rośnie logarytmicznie! Geniusz Matki Natury umożliwia zamieszkałym w środku mięczakom łatwe zanurzanie i wypływanie poprzez zalewanie lub opróżnianie poszczególnych segmentów. Na zewnątrz muszle prezentują się bardzo elegancko – na śnieżnobiałym tle rozciągają się czekoladowe, niby tygrysie pręgi.

[madohora]

Jaszczurka zielona w środkowej Europie to ogromna gratka dla miłośników zwierząt. Mówi się, że w Polsce próżno szukać tego gada, chociaż od czasu do czasu docierają do nas informacje o spotkaniach z pojedynczymi osobnikami, które zawieruszyły się z transportem drewna, lub po prostu były widziane wygrzewające się na rozgrzanych do granic możliwości skałach. Czy jaszczurka zielona jest nadal mieszkańcem ziem położonych nad Wisłą?

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

W TURYSTYCZNYM RAJU REKIN ZAATAKOWAŁ CZŁOWIEKA - www.msn.com.pl - 10.06.2023

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]