TO JEST WĄTEK WSZYSTKO CO DOTYCZY ZWIERZĄTEK

[madohora]

[madohora]

[madohora]

TATRY. NIEDŹWIEDZIE WYBUDZAJĄ SIĘ Z ZIMOWEGO SNU - www.msn.com.pl - 08.03.2023

[madohora]

USA. DZIEWCZYNKA RZUCAŁAM KAMIENIAMI W ŚPIĄCĄ FOKĘ. WYPROSZONO JĄ Z PLAŻY - www.polsatnews.pl - 08.03.2023

[madohora]

Koszmar wraca. W tych lasach wyjątkowo wcześnie pojawiły się kleszcze. Przenoszą groźne choroby

[madohora]

Na największą ilość roznoszących choroby kleszczy należy uważać zwłaszcza na Podlasiu, Mazurach i Warmii, a w dalszej kolejności na Górnym Śląsku i w Małopolsce. Najmniejsze ryzyko obejmuje Wielkopolskę

[madohora]

Dotychczas szczepionki nie było na drugą chorobę, czyli boreliozę. To się jednak wkrótce zmieni, ponieważ francuska firma farmaceutyczna ogłosiła pozytywne wyniki trzeciej fazy badania pierwszej szczepionki z udziałem ludzi.

[madohora]

Człowiek ulega zakażeniu podczas pokłucia przez kleszcza, ale także przez wtarcie znajdującego się na skórze kału kleszcza w zranione miejsce lub przez rozgniecenie kleszcza i wtarcie jego treści w zranioną skórę. Do zakażenia dochodzi w ciągu 36-48 godzin.

[madohora]

Pamiętajmy o przerwach i krótkim spacerze w czasie dalszych podróży

[madohora]

Pająk kwietnik

Szeroko rozpowszechnione w chłodnym klimacie północnej półkuli kwietniki (Misumena vatia) to pająki licznych talentów. Otrzymały już przydomek „krabowych”, gdyż potrafią poruszać się do przodu, do tyłu, ale także po skosie. Drugą fascynującą zdolnością jest tzw. aktywny kamuflaż, czyli możliwość dostosowania się aktualnego tła. Kwietniki zazwyczaj są białe, ale polują głównie na stokrotkach, słonecznikach czy astrach, gdzie pod wpływem bodźców wzrokowych zaczynają produkować określone ilości żółtego barwnika. Cierpliwie nasiąkają pigmentem tak długo jak potrzeba, aby całkiem stopić się z wnętrzem kwiatostanu. Wówczas przyczajają się i czekają na skrzydlatą ofiarę, której zachce się skosztować pyłku lub nektaru. Gdy przyjdzie pora na zmianę „stołówki” i kwietnik przetransportuje się na kwiat o białych słupkach, żółty pigment zostanie wydzielony, ustępując miejsca białej guaninie. Planowanie posiłków nie jest jednak wcale takie proste – pająk potrzebuje 6 dni, aby zmienić barwę na białą i nawet trzech tygodni, aby ponownie stać się żółtym!

[madohora]

Świat gadów pełen jest kolorów i egzotyki, ale kameleon pozostaje jego niekwestionowanym królem. Arystoteles obserwując fascynujące zmiany ubarwienia uznał, że zwierzę musi mieć bojaźliwą duszę. W rzeczywistości jednak te fascynujące jaszczurki są wytrawnymi drapieżnikami i zawziętymi komunikatorami. I wbrew pozorom celem kameleonów nie jest wcale pokorne wtopienie się w kolor tła, ale raczej miłosne podboje!

[madohora]

Najmniejszy kameleon jest natomiast tak mały, że dostrzeżono go dopiero w 2021 r. i od razu okrzyknięto go najmniejszym gadem świata. Zaliczany jest do rodzaju kameleonów liściastych i nazwany został Brookesia nana. Samiec w dojrzałym wieku osiąga 14 milimetrów długości, więc swobodnie mieści się na tabletce aspiryny. Samica na tej tabletce się już niestety nie zmieści, bowiem mierzy 19 mm. Właśnie z tego względu szczodra Matka Natura wyposażyła samce najmniejszych gadów świata w wyjątkowo duże organy płciowe.

[madohora]

Można też zaryzykować twierdzenie, że kameleon jest maszyną do zabijania. Żadna ofiara nie zdoła się ukryć przed jego spojrzeniem, a to dzięki wypukłym oczom omiatającym niemal 360 stopni wokół i rejestrującym nawet promieniowanie UV. Każde z nich może przy tym poruszać się niezależnie, w innym kierunku, co sprawia, że jaszczurce nie da się spojrzeć prosto w oczy i poprosić o zmiłowanie. Owady i niewielkie ptaki pasujące do menu kameleona bezlitośnie pętane są długim jęzorem, który drapieżca wyrzuca na dystans nawet dwa razy większy niż własne ciało! Za ruch tej niezwykłej broni odpowiadają dwa potężne mięśnie, jeden wyrzucający, a drugi wciągający, które ku podziwu działają nawet w niskich temperaturach, gdy większość gadów pozostaje w sennym letargu.

[madohora]

I tutaj pojawia się sens zmiany koloru, który ma oczywiście zachęcić i przyciągnąć uwagę sceptycznie nastawionej kochanki. Zdaniem badaczy oblekając się w nowe barwy kameleon sygnalizuje innym osobnikom nie tylko ochotę na seks, ale także zagrożenie czy potrzebę rywalizacji. Można więc śmiało powiedzieć, że są to po prostu kolorowe grymasy.

[madohora]

Kameleon, łac. Chamaeleon,
mały gwiazdozbiór nieba południowego; w Polsce niewidoczny.

[madohora]

Kameleonowate, kameleony (Chamaeleonidae) – rodzina zauropsydów z rzędu łuskonośnych (Squamata), słynąca ze zdolności do zmiany ubarwienia, długiego języka i oryginalnych kształtów ciała. Mają chwytny ogon i palce zrośnięte w rodzaj szczypiec, którymi przytrzymują się gałęzi. Nazwa kameleon wywodzi się z gr. chamailéōn – lew na ziemi

[madohora]

Kraby (Brachyura) – grupa krótkoodwłokowych skorupiaków z rzędu dziesięcionogów (Decapoda) obejmujący ok. 6,8 tys. gatunków zamieszkujących wody mórz i oceanów, zbiorniki słodkowodne oraz wilgotne obszary lądowe.

[madohora]

Układ pokarmowy
Układ pokarmowy składa się otworu gębowego opatrzonego przydatkami; jamy gębowej; krótkiego przełyku; dwuczęściowego żołądka żującego z częścią wpustową z oskórkowymi zębami oraz częścią odźwiernikową połączoną z bardzo dużym gruczołem trzustkowo-wątrobowym; jelita oraz otworu odbytowego.

[madohora]

Pożywienie
Kraby są wszystkożerne. Odżywiają się głównie pokarmem roślinnym (glonami), a także bezkręgowcami (mięczakami, innymi skorupiakami), drobnymi kręgowcami (rybami) oraz padliną; niektóre gatunki żywią się planktonem lub detrytusem.

[madohora]

Kalinek błękitny należy do rodziny Portunikowate (Portunidae). Głowotułów jest szeroki, pokryty pancerzem. Karapaks jest grzbietobrzusznie spłaszczony, dwa razy szerszy niż dłuższy. Odwłok jest silnie zredukowany. Ubarwienie pancerza niebieski, brązowo zielony lub szary. Spód ciała biały. Ciało grzbietobrzusznie spłaszczone. Odnóża niebieskie. Występuje pięć par odnóży, z czego pierwsze są przekształcone w masywne szczypce, a ostatnie szczątkowe na kształt wioseł. Występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Odwłok u samic jest szeroki i zaokrąglony, u samców długi i smukły.

[madohora]

Krab wełnistoręki zamieszkuje różnorodne siedliska zależnie od fazy cyklu życiowego. Młode osobniki przebywają głównie w ciepłych wodach słodkich dużych rzek o powolnym nurcie wody. Młode czasem pozostają w rzekach lub przemieszczają się w kierunku ujścia. Dorosłe osobniki zamieszkują głównie wody słonawe i słone, często w pobliżu ujścia rzek i wybrzeży. Prowadzi nocny tryb życia. Dzień spędza w ukryciu, w norach, pod kamieniami. Jest organizmem rozdzielnopłciowym. Zapłodnienie jest wewnętrzne. Gody odbywają się od października do stycznia. Wylęg następuje między marcem a czerwcem. Samica składa od 250 tys. do 1 mln jaj. Jaja noszone są przez samice. Dorosłe po rozrodzie giną. Osobniki jednoroczne wędrują do dorzeczy, skąd powracają po kilku latach z prądem. Dojrzałość płciową osiąga między pierwszym a piątym rokiem życia, w zależności od rozmieszczenia geograficznego. Krab wełnistoręki jest wszystkożerny, żywi się pokarmem roślinnym, bezkręgowcami (skorupiakami, mięczakami, pierścienicami, owadami i ich larwami) oraz padliną. Żyje od 1 do 5 lat.

[madohora]

Świeże kalmary należy oczyścić z błon i wnętrzności, a potem przez chwilę smażyć lub gotować, aby zachowały swoją delikatność. Z kolei mrożone kalmary należy rozmrozić w chłodnej wodzie, następnie oczyścić i pokroić w krążki, potem obtoczyć je w mące z solą i pieprzem, a następnie krótko smażyć na rozgrzanym oleju. Cały sukces przyrządzania kalmarów tkwi w sposobie ich gotowania. Przede wszystkim liczy się czas przygotowywania, który musi być bardzo krótki, zaś temperatura bardzo wysoka. Dzięki temu będą chrupiące na zewnątrz, a miękkie w środku.

[madohora]

Głowa kalmara pospolitego wyposażona jest w parę dużych, okrągłych oczu. Otwór gębowy otoczony wargą, u jej nasady występują szczęki tworzące rogowy dziób. Ciało cylindryczne, składa się z głowy, worka trzewiowego oraz nogi (przekształconej w ramiona i lejek). Kolor ciała zmienny, szaro- przezroczysty bądź czerwonawy. Romboidalne płetwy stanowią 2/3 długości płaszcza. Posiada dziesięć ramion, z czego dwa z nich są wyraźnie wydłużone. Na ramionach występują przyssawki. Muszla jest zredukowana, występuje w postaci cienkiej płytki, obrośniętej płaszczem. Płaszcz jest długi, cylindryczny. U samców ramie przekształcone jest w hektokotylus, narząd służący do przenoszenia spermy. Ponadto samce są nieco większe od samic. Podobnym gatunkiem jest Loligo forbesii.

[madohora]

Żuk gnojowy (Geotrupes stercorarius) to chrząszcz należący do rodziny gnojarzowatych. Dorasta do 2,5 cm długości ciała, które jest owalne, wysklepione z wierzchu czarne z granatowo-fioletowo-zielonym połyskiem. Na głowie znajduje się guzek w jej środkowej części oraz czułki zbudowane z 11 segmentów. Przedplecze, czyli część tułowia chrząszcza w której połączona jest grzbietowa część przedtułowia z przednią częścią płytki grzbietowej. Upraszczając można powiedzieć, że to połączenie głowy oraz szyi bez wyraźnego przejścia jednego w drugie. U żuka gnojowego na bokach znajdują się duże punkty, będące jednocześnie wyrostkami, nadającymi charakterystyczny kształt ciała. Za przedpleczem są pokrywy, lekko pomarszczone ze wzdłużnie ułożonymi fałdami. Na przednich goleniach znajdują się od 1 do 3 „zębów” u samców, natomiast na udach wyrastają dwie tego typu struktury. Dzięki tej cesze jesteśmy w stanie odróżnić płeć u tego gatunku, bowiem samice nie mają takich wyrostków, a ich odnóża są gładkie. Zarówno samica jak i samiec są bardzo zaangażowane w opiekę nad potomstwem. Ale zanim dojdzie do złożenia jaj, wyklucia larw, dorosłe przystępują do budowy gniazda. Jest to nic innego jak cała siatka korytarzy, które są zorganizowane w ten sposób, że trzon stanowi długo korytarz biegnący w dół ziemi o długości ok. 50 cm. Od niego odchodzą odgałęzienia o długości 20 cm. Na ich końcach są komory gniazdowe, czyli specjalnie wykopane jamki, nieco szersze, na przekroju wyglądające jak rozszerzone bańki. Żuk gnojowy korytarze, a zwłaszcza komory gniazdowe wypełnia końskimi odchodami, które stanowią źródło ciepła oraz pożywienia dla larw. W ciągu dwóch sezonów od złożenia jaj do przepoczwarzenia młode osobniki spędzają pod ziemią, a na świat wychodzą dopiero następną wiosną. W Polsce często spotyka się te owady na polach lub łąkach, ale także pośród śródleśnych polan czy dróg. Menu tych chrząszczy stanowią butwiejące liście, grzyby, igliwie, mech, kora drzew, a także… odchody zwierząt. Nie bez przyczyny otrzymały polską nazwę. To gatunek szeroko rozpowszechniony w umiarkowanej strefie klimatycznej, można go spotkać od Europy po Japonię.

[madohora]

Wbrew pozorom może nam się wydawać, że natura jest bezlitosna, zerojedynkowa, „darwinistyczna”. Słabsze elementy są z niej eliminowane bez żadnych skrupułów. Jedne zwierzęta składają jaja i pozostawiają je samym sobie, w ogóle zapominając, że będą miały potomstwo. Inne z kolei może odchowują młode, ale jak te już osiągną odpowiedni wiek, zostają siłą przegonione z danego rewiru, byle odeszły „na swoje”. Jeszcze inne dzielą się obowiązkami rodzicielskimi, tzn. samiec lub samica opiekują się jajami/młodymi, natomiast drugie z pary dostarcza pokarm lub robią to razem, „po połowie” – raz samica, raz samiec i tak w kółko, na zmianę. A jak robią to żuki gnojowe. Otóż jeśli któryś z pary natknie się na odpowiednią bryłkę zwierzęcych odchodów, wówczas zaczyna zakopywać ją pod ziemią. Zarówno samiec jak również samica kopią, kopią, kopią, aż bryłka zapadnie się i wtedy osobniki przystępują do działania. Samica składa jaja pod ziemią w bezpiecznym miejscu, pośród wykopanych kanalików w odchodach. Nie dość, że zostaje zapewniona termoizolacja jaj, to jeszcze zwierzęta zyskują pokarm na czas wzrostu i rozwoju. Rodzice zapewniają w ten sposób dobry start swoim dzieciom.

[madohora]

Rumień wędrujący u chorych nieleczonych może zaniknąć w ciągu 3-4 tygodni, u osób leczonych zanika w ciągu kilku dni, pozostawiając czasem przebarwienie lub odbarwienie skóry. Zmianom skórnym czasem towarzyszą objawy grypopodobne takie jak: gorączka lub stany podgorączkowe, uczucie rozbicia, zmęczenie, bóle głowy, mięśni, stawów i powiększone węzły chłonne.

[madohora]

Miejscem jego występowania jest płatek ucha, małżowina uszna, brodawka sutkowa, moszna. Do późnych objawów boreliozy zaliczamy: zanikowe zapalenie skóry kończyn, występujące tylko u osób dorosłych. Charakteryzuje się ono czerwonymi lub niebiesko-czerwonymi zmianami na zewnętrznych powierzchniach kończyn. Zmianom towarzyszy ciastowaty obrzęk, z postępującym zanikiem skóry, zapalenie stawów i zmiany neurologiczne utrzymujące się ponad 12 miesięcy.

[madohora]

Renifer albo ren n ależy do prze
żuw aczy a je s t spokrew niony7 z jele
niam i. P o sta w ę m a niezgrabną, nogi
g ru b e, szy ję poziomo w ygiętą. Samiec
i sam ica p o sia d ają ro g i duże. rozgałę
zione, w idełkow ato zakończone. Siers
ru n a tn a bieleje w zimie. Żyją na pół
nocy. żyw ią się b y le czem ; dostarczaj?
m leka, m ięsa i t. d. a są bardzo l0
brem i zw ierzętam i pociągowem u T*
pończycy, Sam ojedzi i. t. d. mają z ®c'
w ielki pożytek

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ZABÓJCZA KREWETKA 🍤 ZAOBSERWOWANA W SZWECJI - Interia - 09.03.2023

[madohora]

POLICJANCI CORAZ CZĘŚCIEJ PRZYGARNIAJĄ ZWIERZĘTA - Radio Katowice - 09.03.2023

[madohora]

NIEMCY OSTRZEGAJĄ POLAKÓW. MACIE WIELKI PROBLEM - CHODZI O SZOPA PRACZA - www.msn.com.pl - 08.03.2023

[madohora]

NIECODZIENNY WIDOK W KRAKOWIE - www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

ZDERZENIE ŁOSIA Z BUSEM-www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

Podczas badań w strefie nadbrzeżnej szwedzkiego jeziora Wetter natrafiono na kiełż Dikerogammarus villosus - zwaną zabójczą krewetką. To pierwszy taki przypadek w krajach skandynawskich. Mały skorupiak to niezwykle agresywny gatunek inwazyjny, który zagraża lokalnym zwierzętom.

[madohora]

Wbrew pozorom nie jest to wcale zadanie takie łatwe. Owszem szpak zwyczajny (Sturnus vulgaris) nam wszystkim kojarzy się z ciemną, ładnie połyskującą czarną kulką z krwistoczerwonymi nogami oraz żółtym jak słońce dziobem. Jednak czy tylko te epitety charakteryzują wygląd szpaka? Nie! Ubarwienie upierzenia tego gatunku to zdecydowanie coś więcej niż tylko czerń z połyskiem. W sezonie lęgowym, kiedy samiec musi zwrócić na siebie uwagę samicy, rzeczywiście pięknie połyskuje w promieniach słońca. W połysku tym mienią się barwy od fioletowej, zielonej, niebieskiej, nawet żółtej, aż do ciemnogranatowej. Na dodatek nasada jego dzioba jest bardziej niebieskawa, u samicy zaś bardziej różowa.

[madohora]

Z miłości do przyrody, a dokładniej z faktu, że mimo wszystko, kochamy mieć nieco własnej zieleni, w której aż huczy od ptasich arii, zaczęliśmy montować dość sporo budek lęgowych nazywanych „szpakówkami”. Do dzisiaj z resztą przechadzając się, czy to po ogródkach działkowych, czy zaglądając do znajomych na ich działki, niemal każdy na drzewie ma zamontowane ptasie mieszkanie. Wśród moich znajomych - „nieornitologów” – słyszę w ich głosach dumę, kiedy budka zostanie zamieszkana. A ile historii, ile radości sprawia im obserwowanie tego, co się dzieje w ptasim gnieździe. Takie montowanie budek blisko ludzkich osad, stało się przyczyną bardzo dużego wzrostu liczebności populacji szpaka w latach 60. i 70. ub. wieku. Oprócz tego zmieniły się także preferencje doboru siedlisk. Z lasów szpaki zaczęły wręcz uciekać i przesiedlać się do wsi oraz miast, wszędzie tam gdzie krajobraz został w większym bądź mniejszym stopniu przekształcony przez człowieka. Szpaki szybko nauczyły się wykorzystywać stworzone przez nas potencjalne nisze gniazdowe, co może świadczyć także o stosunkowo wysokiej inteligencji tego gatunku. Wystarczy z resztą popatrzeć na mapy zagęszczenia populacji i zobaczymy, że najwięcej szpaków mieszka w dużych polskich miastach. Na podstawie „Atlasu pospolitych ptaków lęgowych” autorstwa Przemysława Chylareckiego i Lechosława Kuczyńskiego można zobaczyć, że najwięcej szpaków mieszka we Wrocławiu, Częstochowie, Krakowie, na Górnym Śląsku oraz północno-wschodnich rubieżach kraju z Białymstokiem na czele. Według autorów „Atlasu” polska populacja tego gatunku jest szacowana na 2,2 mln osobników i ta liczba nadal rośnie, bowiem trend wzrostu wynosi około 22,6%. Trzeba zaznaczyć, że taki wynik to wręcz wynik prymusa uczącego się na same szóstki.W innych krajach Unii Europejskiej szpaków ubywa ze średniorocznym tempem wynoszącym -7,4%. Te dane twardo mówią o tym, że Polska szpakiem stoi, a idąc dalej można rzec: „Europa Polskim szpakiem stoi”. I tutaj pojawia się problem. Francja znana jest z produkcji wysokiej jakości win a kraj ten pokrywa aż 825000 ha winnic!!! Szpaki także są amatorami wina, ale tego które jeszcze w formie gron dojrzewa na winoroślach, dlatego Francja stanowi ważne miejsce na mapie przelotów tego gatunku.

[madohora]

Łabędź niemy to piękny ptak będący symbolem wierności w bardzo dosłownym znaczeniu. Para łabędzi niemych przebywa ze sobą do końca swoich dni. Ptaki razem zakładają gniazdo, razem wędrują, razem przebywają na zimowisku i ogólnie wszystko robią razem. Można rzec, że to zwierzęta, z których niejeden mógłby wziąć przykład! Jaki jest łabędź niemy?

[madohora]

Łabędzie nieme z kolei, stanowią odwrotność bocianów, a nasze domysły oraz powstałe historie oparte o rożnego rodzaju opowieści, na ogół zostają potwierdzone przez same ptaki oraz ich zachowanie. W wielu sytuacjach, to właśnie je powinniśmy stawiać za wzór, zamiast bocianów. Na pewno łabędziom nie można odmówić wierności. Osobniki, które połączą się w pary, trwają tak przez całe życie. Razem wędrują po świecie, tułają się z pola na pole w okresie jesienno-zimowym, natomiast wiosną przylatują na lęgowisko znajdujące się z reguły gdzieś pośród bagien, moczarów, szuwarów czy trzcinowisk. Ta konstrukcja to kopiec – usypany z gałązek, fragmentów traw, roślin wodnych z niecką na szczycie, która jest wyścielona puchem, najczęściej składającym się z piór dorosłych osobników.

[madohora]

W tym przypadku nie chodzi o to, że łabędzie nieme to takie „nasze” przyziemne anioły, które od czasu do czasu, kiedy wymaga tego sytuacja odrywają się od ziemi. Nazwa „anielskie skrzydło” jest określeniem bardzo poważnego schorzenia metabolicznego. Owe schorzenie polega na tym, że jedno ze skrzydeł, najczęściej lewe, ma kilka lotek powyginanych w zupełnie innym kierunku niż pozostałe. Oczywiście ptaki mogą latać, podobnie jak inni członkowie danego stada, ale…

[madohora]

Tęczówka oczna ciemna. Dziób czerwonawy. Szyja średniej długości. Sylwetka krępa. Dwie odmiany barwne: błękitna oraz biała. Odmiana biała, niemal całkowicie biała, poza czarnymi lotkami pierwszego rzędu (widocznymi w locie). U ciemnej odmiany tylko głowa oraz przednia część szyi białe. Reszta ciała w szarej tonacji. Nogi mocne, czerwonawe. Brak dymorfizmu płciowego. Samce są nieco większe. Osobniki młodociane, szarobrązowe, z ciemniejszym dziobem oraz nogami.

[madohora]

Gatunek monogamiczny. Gnieździ się w koloniach, w zagłębieniu ziemi. Gniazdo (zbudowane przez samicę) wyścielone jest piórami puchowymi oraz roślinnością. Przystępuje do jednego lęgu w roku. Samica składa od 4 do 6 jasnych jaj. Czas wysiadywania (przez samicę) wynosi 21-23 dni. Samiec w tym czasie strzeże gniazda. Pisklęta niedługo po wykluciu opuszczają gniazdo. Młode po 40-50 dniach stają się lotne. Dojrzałość płciową osiąga między drugim a czwartym rokiem życia.

[madohora]

Gęś tybetańska (Anser indicus) jest dużym ptakiem zamieszkującym Azję środkowa. Gniazduje na Wyżynie tybetańskiej a zimuje w Indiach – co oznacza że dwa razy w ciągu roku przelatuje nad Himalajami. Jednak by latać na wysokości zarezerwowanej normalnie dla samolotów, ewolucja musiała wyposażyć gęsi w różne mechanizmy fizjologiczne. Na wysokości ponad 9 000 m jest mało tlenu i panują ujemne temperatury. Wysiłek ptaków można wtedy porównać do wysiłku maratończyka, który biegłby na wysokości jaka jest typowa dla samolotów pasażerskich.

[madohora]

Fakt 1: Owszem bociany białe zjadają żaby, ale tylko w sytuacjach kryzysowych, kiedy nie mają dostępu do innego, bardziej kalorycznego pokarmu. Kiedy ptaki te wracają na tereny lęgowe, wówczas płazy stanowią najłatwiejszy do upolowania pokarm, ponieważ dopiero wybudzają się z hibernacji i ich ruchy są spowolnione. To stanowi dobrą okazję dla bociana białego, który z braku smakowitych kąsków, złapie w dziób to co jest. Jednak głównym elementem diety bocianów białych są drobne gryzonie.

[madohora]

Fakt 3: Kolejny mit. Owszem bociany białe mogą przez wiele lat wracać do tego samego gniazda, ale nie muszą. Dowiedzieliśmy się tego, dzięki obrączkowaniu. Otóż okazuje się, że to samo gniazdo w kolejnych sezonach może być zajęte przez inne pary. Tutaj działa zasada „kto pierwszy, ten lepszy”. Zazwyczaj samiec, który wcześniej wraca, poszukuje odpowiednich miejsc do wyprowadzenia lęgu. Przeważnie te bardziej doświadczone osobniki zajmują znane już sobie pielesze, tym samym przeganiając konkurentów. W ostateczności ptak decyduje się na budowę nowego gniazda, jednak zazwyczaj ta powinność należy do ptaków stosunkowo młodych, takich które jeszcze nigdy nie miały lęgu.

[madohora]

Fakt 5: Ostatni międzynarodowy cenzus bociana białego z 2014 roku pokazał, że polska populacja tego gatunku skurczyła się do 45 tys. par. Liczba 52 tys. par jest już nieaktualna. Obecnie najbardziej bocianim krajem na świecie jest Hiszpania, którą zamieszkuje 48 tys. par. Ornitolodzy dopatrują się przyczyn spadku liczebności bocianów białych w coraz bardziej postępującej mechanizacji rolnictwa, prowadzącej do powstawania coraz większych upraw monokulturowych oraz zaniku łąk będących podstawowym miejscem żerowania tego gatunku w Polsce.

[madohora]

Sylwetka tego ptaka jest dość krępa, próżno u niego szukać wyraźnie wyodrębnionej szyi. Lubi przysiadać sobie na wlocie do swojej dziupli i wygrzewać się w promieniach słońca. Wielkością zdecydowanie przewyższa gołębia miejskiego, gdyż osiąga rozmiary w granicach 38-45 cm, natomiast rozpiętość jego skrzydeł przekracza niekiedy metr. Tak jak w przypadku innych ptaków drapieżnych, tak u sów, samice są większe od samców. Różnica wagowa między osobnikami obu płci może dochodzi nawet do 150 gramów. Samce przeważnie ważą w granicach 400 g, podczas gdy samice mogą często przekraczać pół kilograma.

[madohora]

Chociaż ptak ten nie stroni od ludzi i w zasadzie nie przeszkadza mu nasza obecność, potrafi zaciekle bronić swojej posiadłości, zwłaszcza w okresie lęgowym. Niejednemu z obserwatorów czy fotografów puszczyk napędził stracha przez tzw. pozorowane ataki. Takie zachowanie jest tym bardziej uwarunkowane, im niżej znajduje się potomstwo puszczykowej pary. Podkreślenia wymaga fakt, że puszczyki są niezwykle osiadłe. Dany osobnik może nawet przez 16 lat żyć w jednym rewirze. Co jeszcze ciekawsze, przekładając tak zupełnie na nasze rozumienie posiadania ziemi, te sowy mają ściśle określone działki. W momencie gdy dany rewir zostanie opuszczony przez obecnie zamieszkującego tam osobnika, ową „działkę” zajmuje kolejny. Rewir ma dokładnie taką samą granicę, która nie ulega zmianom wraz ze zmianą pokolenia w danym kwartale ziemi. Wielkość takiego areału jest zależna od tego jak jest zróżnicowane środowisko. Według naukowców średnia wielkość terytorium puszczyka w europie środkowej wynosi w granicach 20 – 30 ha. Jednak w zwartych borach iglastych, głównie świerkowych i sosnowych oraz jednolitym, monokulturowym krajobrazie rolniczym zagęszczenie osobników wynosi zaledwie 5 par/10 km2. Natomiast w grądach obfitych w dziuple, a także podczas trwania „mysiego roku”, puszczyki potrafią osiągać rekordowe zagęszczenia sięgające nawet 50 par/10 km2. Po raz pierwszy sowy te w miastach stwierdzono na początku lat 20. ub. wieku. Dzisiaj jego populacje miejskie są dość stabilne, a na dodatek w połączeniu z eurybiotycznym nastawieniem do zmian środowiskowych, ptaki są zdolne do dostosowania się do dynamicznie zachodzących zmian na terenach miejskich. Jest tylko jeden warunek, obok rewiru lęgowego musi znajdować się dobre łowisko, obfite w preferowany przez te nocne drapieżniki pokarm.

[madohora]

Puszczyk uralski w Polsce najczęściej spotykany bywa na wschodnich oraz południowo- wschodnich rubieżach kraju. Jest jedną z największych sów występujących w Polsce. Rozmiarami przypomina myszołowa. Upierzony w odcieniach bieli i szarości z wyraźnym czarnym kreskowaniem na brzuchu. Szlara jasna ze stosunkowo małymi czarnymi oczami. Nogi duże, silne, gęsto upierzone. Tak samo jak w przypadku mniejszego kuzyna samce są lżejsze od samic, które potrafią ważyć nawet kilogram. Gnieździ się w dziuplach, bardzo często jego gniazda spotykane są na szczycie wyłomów drzew. Może także przysposobić sobie opuszczone gniazda innych ptaków podobnej wielkości. Nienależny do płochliwych zwierząt dopuszcza obserwatora na odległość kilku metrów. W okresie lęgowym jeśli zostanie przekroczona przez nas granica, w której ptaki czują się bezpiecznie, może dojść do ataków ze strony dorosłych ptaków, które niekiedy kończą się poważnymi ranami. Zazwyczaj w takich sytuacjach najlepiej jest bronić tył głowy, w który to ptaki usilnie próbują zaatakować intruza.

[madohora]

Puszczyk zamieszkuje skraje starych drzewostanów, najchętniej mieszanych lub liściastych, parki, aleje, a nawet zabudowania

[madohora]

Puszczyk ten ma najbardziej urozmaicony jadłospis ze wszystkich sów. W znakomitej części składa się on z drobnych ssaków, głównie myszowatych gryzoni (w mieście są to szczury), resztę stanowią ptaki (w większości wróble), płazy oraz owady. Żeruje w nocy w promieniu 300-1000 m od gniazda.

[madohora]

Puszczyk uralski zamieszkuje tajgę, od północno-wschodnich obszarów Europy, po wschodnią Azję. Wyspowo także południowe Alpy i Karpaty. W Polsce najliczniej spotykany w Bieszczadach oraz nielicznie w pozostałej części Karpat. Nieliczne populacje znajdują się także na północno-wschodnich obszarach kraju (jest to południowa granica zwartego zasięgu puszczyka uralskiego).

[madohora]

Upierzenie puszczyka mszarnego jest przeważnie szare. Jego barwa nie jest jednolita, ale ciemniejsze brązowe i jaśniejsze, szaro-białe odcienie przeplatają się ze sobą dając charakterystyczne "pstre" ubarwienie piór. Pióra na głowie tworzą wyraźną, okrągłą szlarę. Zdobią ją jasne i ciemne koncentryczne pasy. Tęczówki są żółte. Dziób jest jasnej barwy.

[madohora]

Gniazdo pary puszczyków mszarnych znajduje się na drzewie. Ptaki te często zajmują opuszczone gniazda innych drapieżnych ptaków, niekoniecznie sów. Zmuszone do budowy nowego gniazda, wybierają rozłożyste i szerokie konary drzew lub sterczące pnie zniszczonych, np. przez burzę, starych drzew. Samica składa zwykle trzy lub cztery jaja. Obydwoje rodziców opiekuje się potomstwem. Puszczyki mszarne bronią terytorium, na którym znajduje się ich gniazdo.

[madohora]

To co stało się z żubrem raz w naturze, powtórzyło się znacznie później, tym razem całkowicie za sprawą człowieka. Nie powinno to dziwić, gdyż nawet w warunkach sztucznych rozmnażanie tych zwierząt nastręcza nie lada trudności. W Puszczy Białowieskiej, gdzie żubry i wolno wypasane w lasach i na polanach krowy, żyły ze sobą przez dziesięciolecia i nigdy nie dochodziło do ich krzyżowania się. Aby do tego doszło stosuje się specjalnie wyselekcjonowane młode byki żubra, które chętniej niż starsze osobniki pokrywają krowy bydła domowego. Jednak i one nie zawsze są zainteresowane krowami nie swojego gatunku. Warto tutaj wyjaśnić dlaczego w krzyżowaniu żubrów i krów stosuje się zazwyczaj następujący układu zwierząt rodzicielskich: ojciec jest żubrem, a matka krową, choć możliwe są także odwrotne. Wynika to z bardzo praktycznego powodu – powszechnego dostępu do krów bydła domowego, które może zapładniać jeden żubr. Jeśli dojdzie do zapłodnienia poród cieląt żubroni jest dość skomplikowany i wymaga udziału weterynarza, a często zastosowania cesarskiego cięcia, szczególnie, gdy rodzą się byczki, których masa ciała może przekroczyć znacznie ponad 50 kg. Są one początkowo dość wrażliwe i często padają na skutek niewydolności oddechowej lub sercowo-naczyniowej. Choć ogólnie są to zwierzęta cechujące się dużą wytrzymałością na niekorzystne warunki atmosferyczne, które nie wymagają żadnych zimowych schronień i niezwykłą zdrowotnością, gdyż są odporne na większość chorób nękających bydło domowe.

[madohora]

Nie od początku bastardy żubrów z bydłem domowym nosiły nazwę żubroni. Stało się tak dopiero w 1969 roku, po tym jak dwutygodnik „Przekrój” ogłosił konkurs na nazwę dla mieszańców obu tych gatunków. Czytelnicy zgłosili setki propozycji, ale zwyciężyła nazwa „żubroń”. Przyczyniło się to do wprowadzenia bardziej precyzyjnej nomenklatury w hodowli tych zwierząt. Żubroniami zaczęto nazywać potomstwo z pierwszego pokolenia (F1), bez względu na to, który gatunek był ojcem czy matką. Taką samą nazwę noszą również osobniki po skrzyżowaniu byka bydła domowego z matką będącą żubroniem (mieszaniec wsteczny, pokolenie potomne F2). Jednakże gdy ojcem jest żubr, a matką krowa żubronia, wówczas takie potomstwo nazywa się żubroidami (F2).

[madohora]

[madohora]

Agresywny kiełż pochodzi z Morza Kaspijskiego. Przez działalność człowieka rozprzestrzenił się m.in. na Wielką Brytanię, Holandię, Niemcy oraz Polskę (w 2007 r. stwierdzono występowanie gatunku w Wiśle, w pobliżu Wyszogrodu). To, jak trafił do jeziora Wetter pozostaje tajemnicą. Naukowcy podejrzewają, że może być to wynik przeniesienia nieoczyszczonych łodzi lub sprzętu z "zainfekowanych" wód.

[madohora]

Eksperci radzą, by sprzęt używany w jeziorze był dokładnie wyczyszczony i wysuszony zanim trafi do innego zbiornika. Chodzi tu zarówno o łodzie, jak i kombinezony do nurkowania, sprzęt wędkarski i zabawki do kąpieli. Naukowcy radzą też oczyścić łodzie i sprzęt z części roślin, zwierząt i osadów.

[madohora]

Rozkolec, ślim ak m orski, k tó
rego część osiow a sk o ru p k i w y dłuża
się mocno w k sz ta łt ru rk i, otacza
jącej ru rk ę oddechow ą p ła sz c z a ; sk o
ru p k a j e s t najeżona kolcam i dla
ochrony z w ie rz ę c ia ; otw ór skorupki
w yw inięty, zw yczajnie czerwono, lub
fioletowo zabarw iony. W m orzu żyje
około 2 00 g atu n k ó w tego ślim aka

[madohora]

R ozw ielitka, m alu tk i raczek ,
częsty w naszych w odach sto jący ch ;
m a ciało otoczone pancerzem złożo
nym z dw óch połów ek, całkiem p rze j
rzystym , nie zakryw ającym je d n a
głow y. W gospo d arstw ie p rzy ro d y m a
w iększe znaczenie, stanow iąc pokarm
dla ryb.

[madohora]

ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY POKAZUJE CO ZROBIŁO DZIECKO -www.msn.com.pl - 09.03.2023

[madohora]

HISTORIA PSA Z ZABIERZOWA -www.msn.com.pl - 09.03.2023