Nowy Wiśnicz

[madohora]

NOWY WIŚNICZ NA OBRAZIE

[madohora]

Rekonstrukcje ubiorów dziecięcych od XVII do XIX wieku”

Jedwabne wamsy, aksamitne szustokory, żupany i kontusze, sukieneczki na rogówce, krynolinie i tiurniurze, czepeczki, buciki… to wszystko można zobaczyć już od 4 września na niezwykłej wystawie rekonstrukcji ubiorów dziecięcych na Zamku w Wiśniczu.

Wystawa jest efektem konkursu „Ubiory dziecięce od XVII do XIX wieku” organizowanego w ramach projektu „Wilanów dla młodych talentów” w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie, autorstwa pani Marii Zielińskiej. Zadanie konkursowe polegało na jak najwierniejszym odtworzeniu ubioru dziecięcego – zgodnie ze stylem i gustem wybranej epoki.

Było to wielkie wyzwanie dla młodych ludzi, wymagało od nich nie tylko wyobraźni

i sprawności warsztatowej, ale też żmudnej analizy utrwalonych na portretach ubiorów i poszukiwania cennych szczegółów w zachowanych muzealnych zabytkach.
Aby uczestnikom łatwiej było się zmierzyć z trudnym i wymagającym zadaniem konkursowym, pracownicy Muzeum Pałacu w Wilanowie wraz z partnerami z Muzeum Narodowego w Warszawie przygotowali liczne wykłady, warsztaty i konsultacje. Uczestniczący w nich młodzi artyści mieli okazję obejrzeć zabytkowe tkaniny i ubiory dziecięce, poznać sekrety dawnego kroju i szycia oraz sposoby wykończenia ubiorów, przeanalizować zmiany konstrukcyjne zachodzące w modzie na przestrzeni wieków, a także obejrzeć akcesoria mody dziecięcej. Mogli zdobyć wiedzę na temat sposobów odtwarzania dawnych ubiorów z wykorzystaniem współczesnych tkanin i pasmanterii.
Uczestnicy konkursu mieli możliwość korzystania także ze specjalnej strony internetowej, na której zamieściliśmy pomocne artykuły, portrety, szczegółowe opisy, rysunki i wykroje ubiorów. To medium było szczególnie niezastąpione i pomocne dla osób, które nie mogły uczestniczyć osobiście w wykładach i warsztatach organizowanych przez muzeum.
Młodzi ludzie doskonale wywiązali się z tego niełatwego zadania. Odtworzyli ubiory z wyczuciem norm estetycznych trzech epok poprzez celny dobór tkanin i dodatków oraz z wielką dbałością o detal i wykończenie, nie wspominając o wiernym nawiązaniu do pierwowzorów.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

ratusz miejski,

[madohora]

dom Macieja Trapoli z XVII w.,

[madohora]

Pochowano tutaj żołnierzy armii rosyjskiej i austriacko-węgierskiej, którzy zginęli w walkach na okolicznych terenach w grudniu 1914 w czasie operacji limanowsko-łapanowskiej, oraz w szpitalach polowych. Rosjanie zajęli Rajbrot i okoliczne tereny już 11 listopada 1914. Ówcześni komentatorzy piszą: „"Zjawiają się Moskale, którzy jak mrowie zajmują na kwatery wszystkie niemal domy". Szykowali się do zdobycia fortyfikacji Krakowa. Bitwa ta zakończyła się zwycięstwem wojsk austriackich, którzy zahamowali rosyjską ofensywę w kierunku Krakowa i Śląska[2]. Na cmentarzu w Nowym Wiśniczu pochowano łącznie 191 żołnierzy w 4 grobach pojedynczych i 20 zbiorowych:
51 żołnierzy austro-węgierskich z 11 pułku piechoty, 25 pułku piechoty landwery, 33 pułku strzelców, 3 oddziału sanitarnego,
140 rosyjskich.
W tej liczbie niezidentyfikowanych jest 186 żołnierzy.

[madohora]

Na górnej kwaterze znajduje się jeszcze nagrobek podoficera żandarmerii niemieckiej zmarłego w 1944 na atak serca, a na zewnątrz, tuż przy ogrodzeniu postawiono wysoki betonowy obelisk upamiętniający żołnierzy radzieckich poległych w czasie II wojny światowej.

[madohora]

.

[madohora]

Od 1997 Skałki Chronowskie są objęte ochroną prawną jako pomnik przyrody. Z miejscowości Borówna prowadzi do nich znakowana ścieżka edukacyjna.

[madohora]

Położony jest na północnym stoku wzgórza Bukowiec na wysokości 380 m n.p.m. w zagłębieniu terenu powstałym w wyniku erozji. Należy do obszaru Wiśnicko-Lipnickiego Parku Krajobrazowego. Rezerwat został utworzony dla zachowania fragmentu buczyny karpackiej oraz pomnika przyrody nieożywionej – skały z piaskowca istebniańskiego o kształcie grzyba, wysokości 7 m, obwodzie czapy 26 m i obwodzie trzonu 17 m. W rzeczywistości obiekt składa się z dwóch skał – druga to duży oderwany głaz, częściowo zagłębiony w podłożu.

[madohora]

od okapem u południowej podstawy skałki znajduje się Schronisko pod Grzybem

[madohora]

Schronisko pod Grzybem – schron jaskiniowy w rezerwacie przyrody Kamień-Grzyb we wsi Połom Duży w gminie Nowy Wiśnicz, powiecie bocheńskim, województwie małopolskim. Pod względem geograficznym znajduje się na Pogórzu Wiśnickim będącym częścią Pogórza Zachodniobeskidzkiego.

[madohora]

Kamienie Brodzińskiego – pomnik przyrody, a w projekcie rezerwat przyrody.

[madohora]

Nazwę skałom nadano na cześć pochodzącego z tych okolic (z Królówki) poety, historyka, teoretyka literatury, publicysty, tłumacza i profesora Uniwersytetu Warszawskiego Kazimierza Brodzińskiego. Często przebywał on na tych kamieniach czerpiąc tu natchnienie do swoich utworów. We „Wspomnieniach” pisze on:

” ... póki jeszcze służyła jesienna pora chodziłem w pole i ukryty w gęstwinach układałem rymy ...” .
Później, gdy pozbawiony został stałej pracy i towarzystwa ludzi, znajdował ukojenie
„w drzewach, ziołach i strumykach, nad któremi czas mój pędziłem”.

[madohora]

W 2006 r. w ramach projektu Małopolski Szlak Geoturystyczny zamontowano opracowane przez specjalistów z Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie tablice informujące o budowie i genezie powstania tych skał.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Aktualnie w muzeum eksponowane są zbiory sztuki, na które składają się zbiory takich artystów, związanych z ziemią wiśnicką, jak m.in. : Stanisław Klimowski, ks. Stanisław Nowak, Jan Stasiniewicz (malarstwo), Marian Rojek (malarstwo ludowe), prof. Czesław Dźwigaj (rzeźba – projekty pomników, medale, projekty witraży). Ponadto prezentowane są prace Nikifora Krynickiego, ofiarowane placówce przez prof. Dźwigaja.
Odrębną wystawę stanowią pamiątki historyczne, na które składają się dokumenty, książki, eksponaty regionalne oraz z okresu II wojny światowej. Jedną z ciekawostek jest pochodzący z XVII wieku moździerz, należący do Stanisława Lubormiskiego, a odnaleziony w 2006 roku podczas robót budowlanych na wiśnickiem stadionie.

[madohora]

Parafia pw. Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Nowym Wiśniczu – parafia rzymskokatolicka znajdująca się w diecezji tarnowskiej w dekanacie Lipnica Murowana. Erygowana w XVII wieku. Mieści się przy Placu Kościelnym.

[madohora]

Jednostka służyła C. K. Sądowi Kryminalnemu, potem Zakładowi Karnemu, następnie Zakładowi Pracy krakowskiego obszaru administracyjnego. W 1867 został ustanowiony Zakład Karny dla męskich skazańców w obszarze właściwości C. K. Wyższego Sądu Krajowego i 25 czerwca 1868 otwarty[2]. Od początku istnienia do około 1874 komisarzem domu był kierownik C. K. Sądu Powiatowego w Wiśniczu, Paweł Mossor

[madohora]

W nocy z 26 na 27 lipca 1944 została przeprowadzona, przez oddział dywersyjny I Batalionu 12 Pułku Piechoty Armii Krajowej z Placówki „Łosoś” w Lipnicy Murowanej, jedna z największych akcji na więzienie w Nowym Wiśniczu, mająca na celu jego zdobycie i uwolnienie więźniów politycznych w przeddzień ich odtransportowania do obozu w Auschwitz. W wyniku akcji więzienie zostało całkowicie opanowane. Uwolniono 128 więźniów politycznych oraz zdobyto 3 karabiny maszynowe, 5 automatów MP, około 50 karabinów, 12 pistoletów, około 200 granatów ręcznych, kilka tysięcy sztuk amunicji i inny sprzęt wojskowy. W akcji brało udział 36 żołnierzy AK, z czego tylko 6 działało jako grupa szturmowa wewnątrz więzienia. Akcją dowodził por. Józef Wieciech ps. „Tamarow”.

[madohora]

Wiśnicka księga złoczyńców (libri maleficorum) – archiwalny rękopis zapisów sądowych miasta Nowy Wiśnicz.
Księga pisana jest neokursywą głównie po polsku z przeplotami łaciny przez co najmniej 9 osób (rąk). Zapisy zaczynają się od roku 1632 i znajdują się na 550 stronach papierowych kart o wymiarach 20 × 15 cm. Rękopis zawiera 52 sprawozdania z procesów o przestępstwa: kradzieży – 19, zabójstwa – 9, zbójnictwa – 8, czarów – 3, rozboju 2, cudzołóstwa – 2, świętokradztwa – 2, napadu na dwór – 2, zgwałcenia – 1, dzieciobójstwa – 1.
Rękopis ma dużą wartość historyczną i znajduje się obecnie (2006) w Archiwum Diecezjalnym w Tarnowie.

[madohora]

[madohora]

Stary Wiśnicz – wieś w Polsce położona w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, w gminie Nowy Wiśnicz.

[madohora]

Obiekt wpisany do rejestru zabytków nieruchomych województwa małopolskiego:

[madohora]

SALA POD PTAKAMI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kaplica zamkowa dobudowana w XVII wieku z kopułą zwieńczoną kamienną latarnią, freski po renowacji. W podziemiach kaplicy znajduje się krypta grobowa, w której prezentowane są oryginalne sarkofagi rodziny Lubomirskich.

[madohora]

[madohora]

KOMNATA SZEPTÓW

[madohora]

SALA NOWOCZESNYCH RZEŹB

[madohora]

[madohora]

[madohora]

dom nr 1, poł. XVII wieku,

[madohora]

Po bezpotomnej śmierci Piotra Kmity w 1553 r. fortuna rodziny, w tym Stary Wiśnicz, przeszła na jego siostry: Annę Barzi i Katarzynę Stadnicką. Po kilku latach sporów rodzinnych Wiśnicz otrzymała rodzina Barzich. W 1593 r. Stanisław i Katarzyna Barzi sprzedali dobra wiśnickie Sebastianowi Lubomirskiemu herbu Szreniawa, kasztelanowi, staroście sandomierskiemu, dobczyckiemu. 14 VI 1595 r. cesarz Rudolf II nadał Lubomirskiemu i jego potomkom tytuł hrabiego na Wiśniczu. W 1613 r. Wiśnicz otrzymał młodszy syn Sebastiana Stanisław Lubomirski, wojewoda krakowski. Przebudował on zamek na potężną twierdzę, w pobliżu ufundował klasztor karmelitów Bosych a w 1616 r. założył miasto Nowy Wiśnicz, w 1620 r. odłączając go od parafii Stary Wiśnicz.
Po II wojnie światowej na mocy reformy rolnej z 1944 r. rozparcelowano majtek Lubomirskich w Starym Wiśniczu. Z 282 h w tym 144 h lasów powstało 106 gospodarstw rolnych.

[madohora]

[madohora]

W 1539 roku probostwo w Starym Wiśniczu zostało wyniesione do godności prepozytury. Przyłączono wówczas do parafii Brzeźnicę i Łapczycę, a w 1546 r. także parafię Chronów. Przy kościele w Starym Wiśniczu w XVI w. prowadziła swoją działalność szkoła parafialna, a ubodzy i schorowani mogli znaleźć schronienie w szpitalu, który istniał tutaj w XVII w. Kościół i parafia były dobrze uposażone – oprócz pobierania dziesięcin z okolicznych wsi i folwarków, księża posiadali własną rolę, karczmę i stawy rybne.

[madohora]

Obecny kościół wzniesiony z kamienia i cegły wybudowany jest w stylu gotycko-renesansowym. Od zachodu wznosi się kwadratowa wieża, na którą prowadzą kamienne schody zabiegowe. Budynek jest jednonawowy z niewyodrębnionym prezbiterium. Nawa nakryta jest sklepieniem sieciowym. Po bokach nawy znajdują się przybudówki o charakterze transeptu: z kaplicami w przyziemiu i emporami na piętrze, które posiadają rzadko spotykane loże kolatorskie. Od północy przylega także piętrowa zakrystia.

[madohora]

Parafia jest także w posiadaniu niezwykłej pamiątki po fundatorze kościoła. Jest nim dzwon z 1545 r. z herbem Piotra Kmity, który po pęknięciu został wbudowany w otaczający kościół mur.

[madohora]

Polichromia świątyni pochodzi z różnych okresów. Pierwotne zdobienie ścian, które do naszych czasów nie dotrwało, wykonano już w 1543 r. Właśnie ta data jest umieszczona ponad organami na ścianie zachodniej. Z XVIII- wiecznej polichromii pochodziły najprawdopodobniej trzy medaliony Apostołów i Ewangelistów umieszczone na północnej ścianie oraz malowidło nad zakrystią przedstawiające scenę z Księgi Rodzaju. Pozostała polichromia figuralno-ornamentalna to efekt prac wykonanych na początku i w końcu XX w.

[madohora]

Miejscowość jest bardzo urokliwie położona. Na pofałdowanym, porośniętym lasami terenie pogórza wiślickiego, znajdują się małe poletka rolne. Wiśnicz Mały posiada relikty unikalnej zabudowy drewnianej z przełomu XIX i XX wieku. Można tam zobaczyć stare spichlerze, stodoły o konstrukcji zrębowej oraz bardzo ciekawe detale wykończenia przydomowych studni, stare narzędzia rolnicze oraz drewniane domy. Miejscowość posiada dobrze rozbudowaną sieć dróg, ze względu na swoje ukształtowanie jest ciekawym punktem widokowym na zabytki Nowego i Starego Wiśnicza.

[madohora]

NOWY WIŚNICZ POMNIKIEM HISTORII - Głos - 21.10.2021

[madohora]

Ale mam też takie miejsca, które mi się bardzo podobają i do których bardzo chętnie wracam. To są:
Bielsko - Biała, zarówno miasto jak i góry
Tarnowskie Góry
Sławków
Kraków - ale to osobna historia Po prostu nasza nauczycielka z Liceum bardzo często nas zabierała do Krakowa - studiowała w tym mieście więc była w nim "zakochana"

[madohora]

Nowy Wiśnicz,
miasto w województwie małopolskim, w powiecie bocheńskim, na Pogórzu Wiśnickim, w Wiśnicko-Lipnickim Parku Krajobrazowym.
Ludność miasta: ogółem — 2,8 tys. mieszkańców (2019)
Gęstość zaludnienia: 551,4 os/km2 (2019)
Powierzchnia: 5 km2
Współrzędne geograficzne: długość geograficzna: 20°27′E, szerokość geograficzna: 49°55′N
Prawa miejskie: nadanie praw — 1616, utrata — 1934; nadanie praw — 1994
W XIII w. wieś klasztorna; w XIV–XVI w. własność Kmitów, w XVII w. — Lubomirskich; od pocz. XVII w. liczne skupisko Żydów (po ich wypędzeniu z Bochni); 1616 lokacja miasta; spalony w poł. XVII w. przez Szwedów; 1772–1918 w zaborze austr.; 1934–94 pozbawiony praw miejskich; w czasie okupacji niem. 1939–40 obóz pracy przymusowej, następnie do 1944 ciężkie więzienie. Niemcy część Żydów z N.W. (1939 — ok. 1,3 tys., ok. 47% mieszk.) zamordowali na miejscu, pozostałych wywieziono do ośr. zagłady w Bełżcu. Miejsce urodzenia 1824 J. Kossaka. Drobne zakłady przemysłu skórz.; zakład karny; liceum sztuk plast.; basen; ośr. letniskowy i krajoznawczy na szlaku z Bochni do Limanowej; cenny zespół zabytkowych budowli: zamek Kmitów, następnie Lubomirskich, późnogot.-renes. i wczesnobarok. (1. poł. XVI w., przebudowa 1615–21, M. Trapola; stiuki z poł. XVII w., J.B. Falconi); tzw. Kmitówka (1. poł. XVI w.); wczesnobarok. kościół parafialny (1618–21, Trapola); barok. klasztor Karmelitów Bosych (1622–34, Trapola) z kościołem (w większości rozebranym 1942–44) i obwarowaniami (1615–21, Trapola) z wczesnobarok. bramą (1621); ratusz (ok. 1620, Trapola, nadbud. w XIX w.); cmentarz żydowski z nagrobkami (XVII–XIX w.).

[madohora]

wzniesioną nie tyle na fortecę ile na okazałą rezydencyą. Wzniósł go Stanisław Lubomirski, na miejscu starożytnego zamku Kmitów, na początku XVII w. Podczas wojen szwedzkich zajął ten zamek, osadzony 35 działami, oddział szwedzki. Załoga kapitulowała, by nie narażać pysznego pałacu na zniszczenie, mimo to jednak część budowli została uszkodzoną, a nieprzjaciel, ja k zapewnia Rudawrski, uprowadził znaczną
ilość broni i 150 wozów łupu. W czasie konfederacyi barskiej zajął zamek oddział ruski, przy czem mury zostały częściowo naruszone (z powodu eksplozyi beczki prochu). Mimo to jednak mieszkała tu ks. marszałkowa Lubomirska do r. 1780, poczem przeprowadziła się do Łańcuta. Po jej śmierci rezydował w nim jeszcze chwilowo Aleksander lir. Potocki i dopiero około r. 1850 został, z powodu pożaru, opuszczony
zupełnie. Opodal od zamku, na tej samej górze, ale w miejscu nieco więcej wzniesionem, stoi duży budynek z kaplicą, niegdyś klasztor karmelitów, zbudowany w r. 1635 przez Stanisława Lubomirskiego. Tylko w kaplicy można widzieć ślady dawnego stylu i zabytki przeszłości w grobowcach Lubomirskich, reszta uległa zupełnemu przekształceniu. Po zniesieniu klasztoru w r. 1783, umieszczono tu sąd kryminalny i więzienia,
co trwało od r. 1786 do 1855, później urządzono więzienie polityczne (r. 1863 i 1864), poczem
przebudowano budynki z gruntu w 1868 i utworzono w nich zakład karny dla skazanych na
ciężkie więzienie wyżej roku. Liczba więźniów wynosi do 800. Z dawnej świetności, o której
wspomina Kuropatnicki „w Geografii Galicyi" (Przemyśl, 1786), nic nie pozostało. Piękne obrazy i wota zabrano w 1783 przy suppresyi klasztoru, pozostały tylko cynowe i drewniane trumny Lubomirskich, teraz bardzo zaniedbane. Czy istotnie był zamek połączony chodnikiem z klasztorem trudno się przekonać, jest jednak prawdą, że klasztor był tak samo ja k zamek warownym, otoczony murem i rowem. Miasteczko
powstało dopiero w XVII w. na obszarze starożytnej osady. Między posiadłościami, które Andrzej, biskup płocki, nadał w XIII w. klasztorowi w Staniątkach, za zgodą swych braci, znajduje się wieś „Visnice“ , z dodatkiem „totaliter“, pozwalającym się domyślać, iż w tedy już składała się z części oddzielnych. Dowiadujemy się o tern z aktu ks. Konrada, wydanego r. 1242 w Krakowie (Kod. Małop., II, 65). Zdawna już
istniało na obszarze W. grodzisko (dotąd wzgórze lesiste w okolicy osady nosi nazwę „Gródka ') , a przy nim zapewne targowisko na trakcie z Węgier na Bochnią do Krakowa. Przybysze z różnych stron chętnie osiadali w takich punktach, dających sposobność do prowadzenia obrotów handlowych czy pieniężnych interesów. Tą drogą zapewne urosła fortuna i znaczenie Kmitów. W r. 1367 asystuje w Krakowie „Johannes Kraitha de Wysnicze haeres“ sprzedaży sołtystwa we wsi Prądnik, które nabywa niejaki Herman Krauz, mieszczanin krakowski. Układ dokonany był wobec opata tynieckiego. Można by stąd wnosić, iż ten Jan Kmita zostawał w stosunkach pewnych z mieszczaństwem krakowskiem. W końcu tego roku spotykamy Jaśka Kmitę na starostwie sieradzkim. W dwa lata później inny może Jan Kmita, z dodatkiem „miles , asystuje nadaniu przez króla Kazimierz przywileju na lokacyą miasta Przyrowa ,,provido viro Jacobo Rechiczki de Nagloricz heredi“ .
Widocznie wiec siedzą Kmitowie w Krakowie i dorabiają się majątku, może obrotami pieniężnerai, a względów królewskich usłużnością. Zręczny dworak ów Jaśko umie pozyskać sobie przychylność Elżbiety, na której dworze odgrywa wybitniejszą rolę. Sprawuje on urząd starosty krakowskiego i ginie przy uśmierzaniu bójki wszczętej w mieście między Węgrami a Polakami. Wynagradzając to królowa Elżbieta dała podobno synowi zabitego Piotrowi starostwo łęczyckie. Trzymając się drogi przez ojca utorowanej, nie opuszcza Piotr dworu, zyskuje względy królowej Jadwigi i otrzymuje kasztelanią lubelską (w r. 1385), a następnie w 1406 r. widzimy go wojewodą krakowskim. Syn czy synowiec tegoż, także Piotr, piastuje godność kasztelana lubelskiego w r. 1469 a wojewody krakow. i marszałka nadwor. 1501 r. Zapewne bratem
czy blizkim krewnym Piotra był Stanisław, wojew. bełzki (r. 1501), żonaty z Katarzyną Tarnowską, ojciec najgłośniejszego z Kmitów Piotra, który żonaty był naprzód z Anną Górkówną, a następnie z Barbarą Herburtówna. Piastował on godność wojewody krakowskiego, marszałka kor. i posiadał starostwa: krakowskie, spiskie, przemyskie, kolskie. Zmarł 1553 r.’ w 76 r. życia. Na nim zakończyła się ta gałęź
rodu Kmitów, która doszła fortuny wielkiej i godności, uboższe odnogi istniały dłużej, jak o tem świadczy Paprocki. Zapewne istniał już wtedy w Wiśniczu dwór czy zamek, stanowiący rezydencyą człowieka, który starał się skupiać koło siebie wszystkich wybitniejszych ludzi swej epoki i wywierał doniosły wpływ na sprawy polityczne a poniekąd i ruch umysłowy. W zamku tym podejmował on przez trzy dni (r. 1550)
króla z żoną (Barbarą). Pozostałe dobra przeszły po Piotrze na potomstwo dwu sióstr, z których jedna była za Stadnickim, a druga za Barzym. Siostrzeniec Piotra, Stanisław Barzy, wojew. krakow., otrzymawszy Wiśnicz, sprzedał r. 1590 Sebastyanowi Lubomirskiemu, kaszt, wojnickiemu. Seb. Lubomirski otrzymał od cesarza Rudolfa dziedziczny tytuł hrabiego na Wiśniczu, jego synowi zaś Stanisławowi pozwolił Zygmunt III w r. 1616 założyć u stóp zamku miasto Wiśnicz na prawie niemieckiem. Prócz zwykłych ,praw wymienianych w przywilejach otrzymali mieszczanie prawo składu towarów prowadzonych z Węgier i na Węgry, głównie
wina, miedzi i żelaza, uwolnienie od cel w całem państwie, trzy jarm arki doroczne i targi we wtorki. Po Lubomirskich odziedziczył dobra Aleks. hr. Potocki, następnie jego syn Maurycy hr. Potocki, poczem przeszły wianem z Maryanną z hr. Potockich w dom ordynata Tomasza hr. Zamoyskiego, w ostatniem zaś dziesięcioleciu nabył Maurycy Straszewski, prof. uniw. krakow. Kościół paraf., podobnie jak klasztor karmelitów, ufundował Stanisław Lubomirski, ststa sandomierski, spiski i dobczycki, używając do budowy,
według podania, jeńców tatarskich. Do r. 1783 była tu prepozytura z czterema mansyonazami, którzy utrzymywali także szkoły. Na cmentarzu znajduje się zbudowana ze składek w r. 1869 gotycka kaplica, z obrazem wskrzeszenia Łazarza, malowanym i darowanym przez Jana Matejkę. Do parafii (dyec. tarnowskiej, dek. bocheńskiego) należą wsi: Leksandrowa, Łomna, Olchawa i Połom Duży. W. graniczy na płn.- zachód z Olchawa, na płn. z Kopalinami, na wsch. z Wiśniczem Starym, na płd. z Leksandrowa i Królówką. W. jest miejscem urodzenia współczesnego malarza Juliusza Kosaka, który przyszedł tu na świat r. 1824, w sąsiedniej zaś z miasteczkiem wsi Królówce urodził się r. 1791 Kazimierz Brodziński. Opisy miasta i budowli
jego z rysunkami podawał: Tyg. Illustr. r. 1860 (I, 60), 1866 (XIV, 217), i8 6 7 (XV, 125) i
1868 r. (I, 5). Charakterystyczne domy drewniane miejskie wedle rysunków Matejki podawały ,,Kłosy1, (t. VI),

[madohora]

Pod koniec 1939 roku Niemcy urządzili w dawnym polskim więzieniu karnym w Nowym Wiśniczu pod Bochnią przejściowy obóz filtracyjny, skąd kierowali osadzonych do obozów koncentracyjnych. Załogę stanowiło kilkunastu Niemców, którzy stale mieszkali na terenie więzienia. Pozostawiono także kilkudziesięciu polskich strażników z okolicznych wsi[2]. Dzięki nim Armia Krajowa miała w więzieniu swoich informatorów i przed rozpoczęciem akcji posiadała dokładne plany obiektu, rozkład straży, grafiki służby, rozlokowanie więźniów w celach, a nawet kopie akt personalnych osadzonych.

[madohora]

Partyzanci przejęli broń oraz amunicję, a także znaleźli klucze do więziennego magazynu broni, który splądrowali. Niektórzy z żołnierzy nieśli po 2-3 karabiny. Liczba sztuk broni była tak duża, że część otrzymali także uwolnieni więźniowie. Zdobyto 3 karabiny maszynowe, 5 automatów MP, 5 karabinów, 12 pistoletów, 21 granatów, amunicję w skrzynkach, kompasy, lornetki, plecaki itp

[madohora]

Na dziedzińcu wiśnickiego więzienia znajduje się pamiątkowa tablica upamiętniająca wydarzenie

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Nad miastem Nowy Wiśnicz góruje ogromny barokowy zamek, znany z zestawu okien trompe l'oeil. ...

[madohora]

[madohora]

BOGATO RZEŹBIONE TREMO

[madohora]

MUNDUR STRAŻNIKA WIĘZIENNEGO

[madohora]

[madohora]

[madohora]

FRANCISZEK LUBOMIRSKI

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[balzack]

[madohora]