Walentynki czy Święty Jan

[madohora]

W Czechach ogniska odbywają się również w ostatnią noc kwietnia i nazywane są „Nocą Filipa-Jakubska” ( FilipoJakubská noc ) lub „Paleniem Czarownic” ( pálení čarodějnic ). Uważa się, że są one historycznie związane z Nocą Walpurgii i Beltane . Na Słowacji ogniska tradycyjnie odbywają się w noc św. Jana Chrzciciela, 24 czerwca. Ogniska te rozpalane są na zboczach wzgórz lub w centrach miast i wsi. Noc św. Jana jest legendarna, ponieważ uważa się, że tej nocy ziemia ujawnia swoje ukryte skarby.

[madohora]

W Wielkiej Brytanii i niektórych krajach Wspólnoty Narodów w Noc Guya Fawkesa rozpala się ogniska. Jest to doroczne święto obchodzone wieczorem 5 listopada, upamiętniające niepowodzenie spisku prochowego z 5 listopada 1605 r., w trakcie którego grupa katolickich spiskowców , w tym Guy Fawkes , próbowała zniszczyć Izbę Lordów w Londynie.

[madohora]

Historycznie w Anglii, jakiś czas przed rokiem 1400, ogniska rozpalano w okolicach Midsummer jako stypę w czuwaniu nad św. Janem Chrzcicielem . Ludzie budzili się wieczorem i rozpalali trzy rodzaje ognia: jeden z samych czystych kości („bonys”) i bez drewna, zwany „bonnefyre”, jeden z czystego drewna i bez kości, zwany „wakefyre”, i trzeci z kości i drewna, zwany „Saynt Ionys Fyre”. Najwyraźniej pierwotna stypa popadła w „rozpustę i obżarstwo”, więc kościół uznał ją za post.

[madohora]

W Biggar, Lanarkshire, ognisko rozpala się w Hogmanay (Sylwester), aby uczcić koniec starego roku i początek nowego. Budowa ogniska zajmuje prawie miesiąc, a robi się to przy użyciu wszelkich dostępnych materiałów palnych. Rozpala je starszy obywatel miasta, któremu na miejsce ogniska (znajdującego się przy Corn Exchange w centrum miasta) towarzyszy lokalny zespół dudziarzy i kilku niosących pochodnie. W uroczystościach biorą udział setki pijących i tańczących imprezowiczów. W latach wojny, gdy nie wolno było rozpalać ognisk, zapalano świecę w puszce po ciasteczkach, aby podtrzymać tradycję „palenia starego roku”.

[madohora]

W Wigilię Bożego Narodzenia w południowej Luizjanie rozpalane są ogniska wzdłuż wałów przeciwpowodziowych rzeki Missisipi, aby oświetlić drogę Papie Noëlowi , który porusza się wzdłuż rzeki w swojej pirogie ( cajuńskiej łodzi ) ciągniętej przez osiem aligatorów. Ta tradycja jest corocznym wydarzeniem w parafii St. James w Luizjanie.

[madohora]

Ogniska są używane na farmach, w dużych ogrodach i działkach, aby pozbyć się odpadów roślinnych, które nie nadają się do kompostowania . Obejmuje to materiał drzewny, szkodliwe chwasty, materiał chory i materiał traktowany trwałymi pestycydami i herbicydami . Takie ogniska mogą być dość małe, ale często są zaprojektowane tak, aby palić się powoli przez kilka dni, tak aby mokry i zielony materiał mógł zostać zredukowany do popiołu przez częste obracanie niespalonego materiału do środka. Takie ogniska mogą również poradzić sobie z torfem i innym materiałem ziemistym. Popiół z ognisk ogrodowych jest przydatnym źródłem potasu i może być korzystny w poprawie struktury gleby niektórych gleb, chociaż takie ogniska muszą być zarządzane z myślą o bezpieczeństwie. Ogniska ogrodowe i rolnicze często są dymiące i mogą powodować lokalne uciążliwości, jeśli są źle zarządzane lub rozpalane w nieodpowiednich warunkach pogodowych.

[madohora]

TAJEMNA HISTORIA OGNISKA - www.merriam

[madohora]

W języku francuskim bon oznacza „dobry”, co skłoniło niektórych do przekonania, że ​​jest to pierwszy element angielskiego słowa bonfire — w końcu bonfire to naprawdę dobry ogień. Brytyjski leksykograf Samuel Johnson również przedstawił tę etymologię w swoim Dictionary of the English Language z 1755 r. , w którym zdefiniował bonfire jako „ogień wzniecony dla jakiejś publicznej sprawy triumfu lub wywyższenia” i wyprowadził słowo z francuskiego bon i angielskiego słowa fire . Noah Webster uważał tak samo. Jednak etymologia została poprawiona w Webster's International Dictionary z 1890 r .

[madohora]

Ale w czci świętego Jana ludzie obudzili się w domu i zrobili rodzaj ognia. Na nim były czyste kości i nie było wody i to nazywa się ogniem kości. Nic nie jest czyste i nie ma kości i to nazywa się ogniem wody przed ludźmi, aby tam usiąść i się obudzić.
—John Mirk, Liber Festivalis , 1486

[madohora]

Z czasem ognisko zaczęto stosować również w przypadku innych dużych pożarów, na przykład gdy palono odpady ogrodowe lub niechciane rzeczy.

Boska wiedza uraduje człowieka, gdy jego wrogowie spalą jego dobra na stosie.
— Thomas Brooks, Niebo na Ziemi , 1654

Ogniska były również rozpalane w celu oddawania czci świętym, co zapoczątkowało ogólne znaczenie tego słowa, czyli ogniska na świeżym powietrzu, wokół którego ludzie się gromadzili i świętowali. W czasach współczesnych tego rodzaju ogniska są używane do upamiętniania wydarzeń, takich jak Dzień Guya Fawkesa w Wielkiej Brytanii, kiedy to rozpala się ogniska, aby uczcić fakt, że król Jakub I i Izba Lordów nie zostali wysadowani przez grupę spiskowców.

[madohora]

[madohora]

OGIEŃ W ALPEN

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Pierwotnie spotykany w narodach germańskiej Europy i sąsiednich obszarach, na które wywarły wpływ, jego pochodzenie pozostaje nieznane. Często spekulowano, że słup majowy pierwotnie miał pewne znaczenie w germańskim pogaństwie epoki żelaza i wczesnośredniowiecznych kulturach i że tradycja ta przetrwała chrystianizację , choć straciła wszelkie pierwotne znaczenie, jakie miała. Była to odnotowana praktyka w wielu częściach Europy w okresie średniowiecza i wczesnej nowożytności , chociaż stała się mniej popularna w XVIII i XIX wieku. Obecnie tradycja ta jest nadal przestrzegana w niektórych częściach Europy i wśród społeczności europejskich w obu Amerykach.

[madohora]

Symbolika słupa majowego jest nieustannie przedmiotem debaty folklorystów od wieków, chociaż nie znaleziono jednoznacznej odpowiedzi. Niektórzy naukowcy klasyfikują słupy majowe jako symbole osi świata ( axis mundi ). Fakt, że znajdowano je głównie na obszarach germańskiej Europy, gdzie przed chrystianizacją praktykowano różne formy pogaństwa germańskiego , doprowadził niektórych do spekulacji, że słupy majowe były w jakiś sposób reliktem germańskiej tradycji pogańskiej. Jedna z teorii głosi, że były one pozostałością germańskiej czci dla świętych drzew, ponieważ istnieją dowody na istnienie różnych świętych drzew i drewnianych słupów, które były czczone przez pogan w większości germańskiej Europy, w tym dębu Thora i Irminsul . Ronald Hutton stwierdza jednak, że „nie ma absolutnie żadnych dowodów na to, że słup majowy był uważany za jej odbicie”. Wiadomo również, że w pogaństwie nordyckim poglądy kosmologiczne zakładały, że wszechświat jest drzewem świata , znanym jako Yggdrasil .

[madohora]

...i teraz, oderwawszy koszulę, ze zdziwieniem i zaskoczeniem zobaczyłem, co? nie zabawkę chłopca, nie broń mężczyzny, ale majowy słup o tak ogromnej wysokości, że gdyby zachować proporcje, musiałby należeć do młodego olbrzyma.

[madohora]

Antropolog Mircea Eliade teoretyzuje, że słupy majowe były po prostu częścią ogólnej radości z powrotu lata i wzrostu nowej roślinności. W ten sposób przypominały girlandy pierwszomajowe, które były również powszechną praktyką festiwalową w Wielkiej Brytanii i Irlandii.

[madohora]

Posadzenie Meyboom w Brukseli przypomina długotrwałą (folkloryczną) waśń z Leuven, sięgającą 1213 r. W tym roku wybuchła bójka między dwoma miastami, w której zwyciężyło pierwsze. Aby uczcić to wydarzenie, Bruksela otrzymała, prawie 100 lat później, od Jana II, księcia Brabancji , wieczne prawo do wzniesienia Meyboom , ale tylko wtedy, gdy udało się to zrobić każdego roku 9 sierpnia przed godziną 17:00. Po „kradzieży” drzewa w 1974 r. Leuven również rości sobie prawo własności do jedynego oficjalnego Meyboom. Od tego czasu oba miasta są zaangażowane w przyjacielską rywalizację o to, kto ma „prawdziwy” Meyboom.

[madohora]

W Niemczech i Austrii tradycja stawiania słupa majowego (lub Maibaum ) sięga XVI wieku. Jest to udekorowane drzewo lub pień drzewa, który zwykle stawia się 1 maja – w Badenii i Szwabii – lub wieczorem poprzedniego dnia, na przykład we Fryzji Wschodniej . W większości obszarów, szczególnie w Badenii-Wirtembergii , Bawarii i Austrii , zwyczajowo odbywa się ceremonia stawiania słupa majowego na wiejskim placu. Zwyczaj łączenia go z festynem wiejskim lub miejskim, który zwykle odbywa się 1 maja lub 30 kwietnia w Zielone Świątki , jest szeroko rozpowszechniony . Tradycja ta jest szczególnie silna we wsiach w Bawarskich Alpach , gdzie stawianie tradycyjnego słupa majowego 1 maja na wiejskim placu jest powodem wielu obchodów. Niektóre słupy są pomalowane w bawarskie kolory: biały i niebieski; większość jest ozdobiona emblematami przedstawiającymi lokalne rzemiosło i przemysł. W Bawarii Maibaum jest pozyskiwany, przygotowywany, a następnie przechowywany w jakimś budynku, takim jak stodoła rolnika, na kilka dni lub tygodni przed wzniesieniem go 1 maja. Młodzi mężczyźni ze wsi próbują ukraść Maibaum sobie nawzajem (z miejsc przechowywania), dlatego mieszkańcy wsi na zmianę go pilnują. Jeśli wsi uda się ukraść Maibaum , wówczas wieś, z której Maibaum zostało skradzione, musi zaprosić całą wieś złodziei na darmowe piwo i święto, aby je odzyskać.

[madohora]

Jeśli wspólne drzewo jest stawiane już w przededniu 1 maja, to po wydarzeniu zwykle odbywa się taniec majowy lub Tanz in den Mai . W zależności od lokalnego zwyczaju, Maibaum może pozostać na swoim miejscu przez cały rok lub może zostać zdjęty pod koniec maja. Pień może być następnie przechowywany do następnego roku.

[madohora]

Na Węgrzech powszechnie używa się określenia Májusfa. Tańczono je wokół i zwykle dekorowano pełną butelką wina, hímestojás , kwiatami i wstążkami. Wierzono, że słupy majowe i podobne ozdobione gałązki, zbiorczo zwane Zöld ágak, mają magiczne właściwości. Wszystkie z nich często umieszczano jako ozdobę, aby przynieść szczęście i chronić przed czarami czarownic, ponieważ Węgrzy powszechnie wierzyli, że można się przed nimi chronić różnymi rodzajami chwastów i ziół.

[madohora]

Często tylko przed domem księdza i sędziego stawiano wysoki słup majowy, ale każda dziewczyna musiała mieć przynajmniej jedną gałąź. Zazwyczaj każdy adorator umieszczał jedną w ogrodzie dziewczyny. Często wycinali ją i pisali na niej imię chłopca. Ścinanie i dostarczanie drewna musiało odbywać się w tajemnicy, pod osłoną nocy, aby dana dama niczego nie podejrzewała. Kiedy rodzina zobaczyła chłopców, jeśli dziewczyna lubiła adoratora, zapraszali ich na kolację i dumnie zostawiali drzewo w ogrodzie.

[madohora]

Kochankom zawsze pomagał (często pijany) zespół zalotników składający się z podobnych chłopców. Jeśli dwóm chłopcom podobała się ta sama dziewczyna, po tym, jak jeden zespół postawił słup majowy, drugi potajemnie go zabierał i wkopywał na jego miejsce swój.

[madohora]

Oprócz miłosnych słupków majowych, przed kościołami i pubami stawiano także słupki majowe wspólnotowe, przy których bawiono się do wieczora.