Noc Świętojańska

[madohora]

W czasie pełni Księżyc tworzy pełny, jasny dysk ; w nowiu jest ciemny i ledwo widoczny. W pierwszej i ostatniej kwadrze jest częściowo oświetlony: najpierw prawa strona, a potem lewa strona pod koniec cyklu.

[madohora]

Od nowiu do pełni księżyca przybywa. Jego oświetlona powierzchnia zwiększa się z każdym dniem. Od pełni do nowiu księżyc maleje. Udział jego oświetlonej powierzchni zmniejsza się z każdym dniem.

[madohora]

Trzynasty gwiazdozbiór ekliptyki można umieścić w zodiaku między Skorpionem a Strzelcem. Nazywa się Wężownik, co oznacza nosiciela węża (lub Nosiciela Węża), i nie jest brany pod uwagę przez astrologów . Mówi się, że znak Wężownika przypada między 30 listopada a 17 grudnia

[madohora]

Astrologia ustanawia związek między położeniem ciał niebieskich w zodiaku a wydarzeniami na Ziemi. Opiera się na wiedzy astronomicznej, wokół której zbudowany jest system oparty na planetach, znakach i domach.

[madohora]

Horoskop pierwotnie odpowiadał horoskopowi niebieskiemu, wskazującemu koniunkcje astralne w momencie narodzin danej osoby. Termin ten pochodzi od łacińskiego słowa „horoscopus”, oznaczającego „… konstelacja, pod którą ktoś się urodził W języku greckim słowo horoscopos składa się ze słów hora (godzina) i skopein (badać)

[madohora]

W przeciwieństwie do astrologii zachodniej, która opiera się na podziale przestrzeni, astrologia chińska opiera się na podziale czasu. Astrologia chińska składa się z dwunastu znaków reprezentujących zwierzęta. :

[madohora]

Już starożytni Grecy obserwujący z fascynacją zmiany na niebie podejrzewali, że nasza planeta się obraca. W okresie średniowiecza do tego samego wniosku doszli niektórzy astronomowie z Azji. Potrzeba było jednak dopiero naszego genialnego rodaka, Mikołaja Kopernika, aby w XVI w. uznano obroty Ziemi za naukowy fakt. Teorię Polaka próbowano przez co najmniej sto lat obalić, ale dzięki Keplerowi, Galileuszowi i Newtonowi Ziemia obroniła się jako wirująca wokół swej osi kulista planeta.

[madohora]

Gdy dana strefa na Ziemi wskutek rotacji planety jest zasłonięta od Słońca, mówimy o nocy. Podział doby wbrew pozorom dotyczy jednak nie tylko światła, ale także temperatury, a co za tym idzie wilgotności. To dzięki obrotom planety przez większość roku doświadczamy więc chłodnych poranków i przyjemnych popołudni. A ponieważ nasza planeta jest nachylona pod kątem 23.5° w poszczególnych okresach roku noce są krótsze lub dłuższe.

[madohora]

Dla ludzi przez długie tysiąclecia przypływy i odpływy były kluczowym czynnikiem planowania podróży, a później także generowania elektryczności. Warto bowiem wiedzieć, że w rzekach uchodzących do oceanów kierunek przepływu wody zmienia się wraz z przypływami – do niektórych koryt wlewają się więc wówczas duże ilości słonej wody.

[madohora]

Wskutek obrotów Ziemi wiatry na północnej półkuli zakręcają w lewą stronę, a te na południowej zaś w prawo. Analogicznie, na północy cyklony poruszają się przeciwnie do wskazówek zegara, zaś prawe brzegi rzek są zawsze bardziej podmywane. Na południu sytuacja jest dokładnie odwrotna. Siła Coriolisa oddziałuje nie tylko na masy powietrza, ale również wodę, co ma wpływ na formowanie się prądów morskich.

[madohora]

Przywykło się myśleć, że Ziemia jest kulą, która obraca się wokół własnej osi z określoną prędkością. Jeśli jednak człowiek mieszkający na Lofotach i człowiek z Hondurasu mają w przeciągu 24 godzin zrobić „kółko” w kosmosie, oczywiste jest, że nasz bohater z tropików musi podróżować znacznie szybciej. Faktycznie, Ziemia największą szybkość obrotu ma na równiku, podczas gdy na biegunach jest praktycznie nieruchoma. Ten właśnie fenomen sprawił, że globus spłaszczony jest od góry i dołu, a wybrzuszony w środku.

[madohora]

Jednym z prawdopodobnych wyjaśnień są tzw. chybotania Chandlera, czyli okresowe zmiany położenia osi obrotu Ziemi. To właśnie dzięki nim na przestrzeni 433 dni bieguny zmieniają lokalizację o kilka metrów. Od 2017 roku chybotania te stały się znacznie mniejsze, a dni znów zaczęły się skracać. Możliwą przyczyną przyspieszenia obrotów są także zmiany klimatyczne, a konkretnie topnienie pokrywy lodowej na biegunach, przez co zmniejsza się nacisk wywierany na wierzchołki naszego globu.

[madohora]

Nie jest jasne co powoduje te zmiany, ale badacze otwarcie przyznają, że w sercu Ziemi panuje wieczny chaos. Być może to nawet samo jej przyciąganie grawitacyjne działa jako gigantyczny hamulec dla jądra. Czy mamy się czego obawiać?

[madohora]

Fazy ​​księżyca nie mają " czas trwania „stałe, a wizualny wygląd każdej fazy może utrzymywać się przez kilka godzin. Zatem markery faz nie pokrywają się dokładnie z widocznym ułamkiem (0%, 50%, 100%), ale dają ogólne wskazanie.

[madohora]

Około dwóch dni po pierwszej kwadrze światło słoneczne oświetla księżycowy łańcuch górski Montes Jura w wyjątkowy sposób. Oświetlone są tylko szczyty. Powstały blady łuk nazywa się „ złoty uchwyt " Lub " złota garść "

[madohora]

Podczas cyklu księżycowego Księżyc czasami tworzy bardzo cienki sierp. Oba końce tworzą ostre kąty zwane rogami. Strona wypukła – czyli zewnętrzna krawędź sierpa, która tworzy zaokrąglony kształt – zawsze zwrócona jest w stronę Słońca. Strona wklęsła (krawędź wewnętrzna), która ugryzienia Wewnątrz okręgu sierp księżyca zawsze jest zwrócony w stronę słońca. Rogi zawsze znajdują się po stronie najbardziej oddalonej od słońca. Artyści często przedstawiają księżyc do góry nogami, rysując sierp, umieszczając rogi zwrócone w stronę słońca.

[madohora]

Deklinacja na niebie
Faza przybywania lub zanikania Księżyca różni się od jego deklinacji. Deklinacja wskazuje położenie Księżyca na niebie i odpowiada łukowi jego orbity względem równika niebieskiego. Dla obserwatora na Ziemi oznacza to dzienną orbitę, która przebiega wyżej lub niżej nad horyzontem. Gdy Księżyc oddala się od horyzontu, jego faza przybywa (lub wschodzi). Gdy zbliża się do horyzontu, jego deklinacja maleje. Faza przybywania/zanikania i deklinacja wstępująca/malejąca nie są ze sobą powiązane

[madohora]

Z Ziemi widoczna jest tylko połowa sfery Księżyca. Oświetlenie tej półkuli (lub „ twarz » w języku potocznym) zawsze identyczne zmiany w trakcie cyklu księżycowego .

[madohora]

Niewidoczna strona Księżyca, widziana z Ziemi – czyli strona ciemna – nie jest całkowicie pozbawiona bezpośredniego światła słonecznego. Na przykład, gdy Księżyc znajduje się w kwadraturze do Ziemi i Słońca, strona Księżyca widoczna z Ziemi nie jest taka sama, jak strona widoczna ze Słońca. W tej konfiguracji oświetlona jest połowa strony Księżyca widocznej z Ziemi. Natomiast z perspektywy Słońca oświetlona jest cała strona. Ta cała strona składa się wówczas z mniej więcej połowy części widocznej z Ziemi i połowy strony niewidocznej.

[madohora]

Aby uniknąć jakichkolwiek niejasności, osoby posługujące się językiem angielskim chętnie używają terminu „ druga strona księżyca „ (przeciwna, najdalsza strona) a nie wyrażenia” ukryta strona " Lub " ciemna strona "

[madohora]

Termin ten odnosi się do szarawej poświaty w centrum tarczy Księżyca w fazie zaniku nowiu (tuż przed lub tuż po nowiu), kiedy szary obszar zajmuje większość widocznej tarczy. Jest to spowodowane odbiciem światła Księżyca przez Ziemię. Aby opisać ten efekt „Earthlight”, anglojęzyczni używają wyrażenia „[…] Stary księżyc w ramionach nowiu ( stary księżyc w ramionach nowego).

[madohora]

Pełnia Księżyca występuje w momencie cyklu księżycowego, gdy tarcza Księżyca jest w pełni oświetlona. Księżyc znajduje się wówczas w opozycji do Ziemi i Słońca. Pełnia Księżyca przypada w połowie cyklu księżycowego.

[madohora]

Mikroksiężyc odpowiada momentowi, w którym Księżyc — w fazie pełni lub nowiu — przechodzi przez punkt najbardziej oddalony od Ziemi na orbicie księżycowej (apogeum) .

[madohora]

Saros odpowiada okresowi 6585,32 dni (około 18 lat, 11 dni i 8 godzin). Odpowiada on okresowi 223 miesięcy księżycowych. Odkryty przez Chaldejczyków, saros pozwala na przewidywanie zaćmień Słońca i Księżyca.

[madohora]

Termin " ciemny księżyc „ odnosi się do drugiego nowiu w tym samym miesiącu kalendarzowym. Jest to odpowiednik niebieskiego księżyca dla nowiu.

[madohora]

Księżyc zawsze był istotnym punktem odniesienia dla działalności rolniczej i ogrodniczej. W XX wieku rozwinęła się antropozoficzna interpretacja związku między kosmosem a naturą, dając początek kalendarzowi księżycowemu, zwanemu również kalendarzem biodynamicznym.

[madohora]

Mikroksiężyce odnoszą się do nowiu i pełni. Ponieważ nowie są ledwo widoczne na niebie, mikroksiężyce często domyślnie oznaczają mikropełnie.

[madohora]

Ponieważ orbita Księżyca jest eliptyczna, odległość między Księżycem a Ziemią zmienia się nieustannie . Podczas mikroksiężyców odległość ta przekracza 406 000 kilometrów

[madohora]

Superksiężyc występuje, gdy Księżyc w fazie pełni lub nowiu przechodzi najbliżej Ziemi na swojej orbicie. Innymi słowy, Ziemia, Księżyc i Słońce znajdują się w jednej linii (koniunkcja lub opozycja syzygia), a Księżyc znajduje się w punkcie najbliższym Ziemi na swojej orbicie (perygeum). Astronomowie nazywają tę szczególną konfigurację perygeum-syzygia (lub Księżyc w perygeum-syzygia).

[madohora]

Definicja astrofizyka Freda Espenaka, byłego pracownika NASA, jest najszerzej akceptowana. Zgodnie z jego systemem, superksiężyce oblicza się na podstawie odległości Księżyca w pełni od Ziemi, w stosunku do odległości bezpośrednio poprzedzającego lub następującego apogeum i perygeum . Wyniki są oceniane w skali od 0 do 1, gdzie 0 oznacza maksymalną odległość (apogeum odniesienia), a 1 minimalną odległość (perygeum odniesienia). Pełnia Księżyca o wartości 0,9 lub wyższej w danym okresie jest uważana za „superksiężyc”. superksiężyc "
Superpełnia jest zjawiskiem dość częstym. Według definicji Richarda Nolle'a, w ciągu roku występuje od 4 do 6 superpełni. Według definicji Freda Espenaka, w ciągu roku występują od 3 do 4 superpełni

[madohora]

Niektórzy obserwatorzy zauważają, że superksiężyc jest znacznie większy niż zwykle. Jednak podczas perygeum średnica Księżyca zwiększa się tylko o około 6% w porównaniu do jego średniej średnicy . Zmiana ta jest zatem ledwo dostrzegalna gołym okiem.
Bliskość i położenie Księżyca wpływają na jego jasność (efekt opozycji w astronomii). Supernów wydaje się o 14% jaśniejszy niż przeciętnie. W porównaniu z mikronów (gdy Księżyc znajduje się w apogeum), różnica widziana z Ziemi wynosi około 30%.

[madohora]

[madohora]

Baran to pierwszy znak zodiaku. Symbolizuje impulsywność, męskość, odwagę, energię i niezależność. Jego żywiołem jest ogień.

[madohora]

Trzeci znak zodiaku, zazwyczaj przedstawiany jako dwójka dzieci trzymających się za ręce, symbolizuje więź międzyludzką, transport, komunikację i polaryzację. Bliźnięta są kojarzone z żywiołem powietrza.

[madohora]

Znak Lwa, położony w samym środku lata, symbolizuje radość życia, ambicję, wzniosłość i dumę. Jego żywiołem jest ogień.

[madohora]

Kiedy Słońce wkracza do znaku Wagi, znajduje się ono w środku roku astronomicznego. Symbolizuje równowagę, sprawiedliwość i umiar. Jego żywiołem jest powietrze

[madohora]

Znak Strzelca przypada tuż przed przesileniem zimowym. Jego symbolika symbolizuje ruch, szybki refleks, koczowniczy instynkt i niezależność. To ostatni ze znaków ognia.