Wakacyjnie

[madohora]

Przebudzam się nad ranem zdziwiona co się odwaliło że bombelek w nocy nie przyszedł do nas spać?! Sprawdzam swoje łóżko, jego łóżko i nigdzie go nie ma, w łazience i kuchni też nie ma. W mnie już zawał i ciśnienie 220, więc biegnę do córki do pokoju z nadzieją że bombelek do niej powędrował w nocy i zastaje puste łóżko, robi mi się gorąco bo ktoś nam dzieci ukradł. Biorę tel do ręki i sobie przypominam, że przecież wieczorem pojechali do babci na noc.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Kobieta twierdzi, że w czasie zabawy spożywali alkohol i nie spodziewała się tragicznego zakończenia, wierząc, że partner zdoła sam się wydostać.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Zegar tyka
Mnie nie tyka

[madohora]

Nie wiem za co żyć
Ale wypasiona kosmetyczka musi być!

[madohora]

.

[madohora]

Mydła – sole metali i wyższych kwasów tłuszczowych o 12–20 atomach węgla (np. palmitynowy, stearynowy, oleinowy). Są związkami powierzchniowo czynnymi – zmniejszają napięcie powierzchniowe na granicy faz.

[madohora]

Ze względu na rodzaj metalu alkalicznego obecnego w mydłach:
rozpuszczalne w wodzie: mydła metali alkalicznych
mydła potasowe, które są miękkie (maziste), zwane mydłem szarym, rozpuszczalne w wodzie
mydła sodowe (białe i twarde), które są stałe w temperaturze pokojowej i rozpuszczalne w wodzie – produkuje się z nich mydła w kostkach
mydła litowe, które są półciekłe w temperaturze pokojowej i słabo rozpuszczają się w wodzie – nie stosuje się ich jako środków myjących, lecz stosuje jako dodatki do litowych smarów łożyskowych
nierozpuszczalne w wodzie: mydła metali ziem alkalicznych i metali ciężkich, np. mydła wapniowe lub magnezowe – tworzą się np. w wyniku reakcji mydła rozpuszczalnego z jonami Ca2+ i Mg2+ obecnymi w wodzie twardej.

[madohora]

Mydło potasowe (łac. Sapo Kalinus, Sapo vividis) – mazista, żółtobrunatna, miękka, prześwitująca masa o charakterystycznym zapachu, łatwo rozpuszczalna w wodzie. Otrzymywane z oleju lnianego ogrzewanego z roztworem wodorotlenku potasu i etanolem. Ma zastosowanie jako łagodny środek dezynfekujący. Działa również keratolitycznie na naskórek. Stosowany do otrzymywania spirytusu mydlanego i mydła krezolowego.

[madohora]

[madohora]

Działanie‎ ‎mydła
Roztwór‎ ‎mydła‎ ‎ma‎ ‎tę‎ ‎właściwość,‎ ‎że‎ ‎wskutek
swej‎ ‎alkaliczności‎ ‎rozdrabnia‎ ‎tłuszcz‎ ‎zawarty‎ ‎w‎ ‎bru
dzie‎ ‎na‎ ‎danym‎ ‎podłożu‎ ‎na‎ ‎bardzo‎ ‎delikatne‎ ‎cząstki
i‎ ‎miesza‎ ‎je‎ ‎bardzo‎ ‎ściśle‎ ‎z‎ ‎wodą,‎ ‎tzn.‎ ‎»emulguje«
tłuszcz.‎ ‎(Zawiesiny‎ ‎bardzo‎ ‎delikatne‎ ‎dwóch‎ ‎różnych
cieczy‎ ‎nie‎ ‎mieszających‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎sobą‎ ‎nazywamy‎ ‎emul
sjami).‎ ‎Brud‎ ‎przylega‎ ‎do‎ ‎ciała‎ ‎ludzkiego‎ ‎lub‎ ‎odzieży
pod‎ ‎osłonką‎ ‎tłuszczowej‎ ‎wydzieliny‎ ‎skóry.‎ ‎Z‎ ‎chwi
lą‎ ‎więc‎ ‎gdy‎ ‎la‎ ‎tłuszczowa‎ ‎wydzielina‎ ‎zostanie‎ ‎sil
nie‎ ‎rozdrobniona‎ ‎i‎ ‎zemulgowana‎ ‎działaniem‎ ‎rozczy-
nu‎ ‎mydła,‎ ‎pył‎ ‎odkleja‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎łatwością‎ ‎ód‎ ‎swego
podłoża‎ ‎i‎ ‎zostaje‎ ‎łatwo‎ ‎spłukany‎ ‎wodą.‎ ‎Zmywanie
brudu‎ ‎ułatwia‎ ‎piana,‎ ‎która‎ ‎powstaje‎ ‎przez‎ ‎zmiesza
nie‎ ‎roztworu‎ ‎mydła‎ ‎z‎ ‎powietrzem‎ ‎wskutek‎ ‎nacierania
mytego‎ ‎przedmiotu.‎ ‎Piana‎ ‎działa‎ ‎mechanicznie,‎ ‎pobrud.‎ ‎Ilość‎ ‎mydła‎ ‎traconego‎ ‎w‎ ‎ten‎ ‎sposób‎ ‎przy‎ ‎my
ciu‎ ‎i‎ ‎praniu‎ ‎w‎ ‎wodzie‎ ‎twardej‎ ‎jest‎ ‎często‎ ‎bardzo
duża.‎ ‎Straty‎ ‎wynoszą‎ ‎nieraz‎ ‎80%‎ ‎całej‎ ‎ilości‎ ‎użytego
mydła.‎ ‎Wobec‎ ‎tego‎ ‎zrozumiałe‎ ‎jest,‎ ‎dlaczego‎ ‎gospody
nie‎ ‎tak‎ ‎chętnie‎ ‎posługują‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎prania‎ ‎wodą‎ ‎opadową,
tzn.‎ ‎deszczówką,‎ ‎a‎ ‎więc‎ ‎wodą‎ ‎nie‎ ‎zawierającą‎ ‎soli
wapnia‎ ‎i‎ ‎magnezu.‎ ‎W‎ ‎twardej‎ ‎wodzie‎ ‎stosunkowo
najlepiej‎ ‎pieni‎ ‎się‎ ‎mydło‎ ‎kokosowe.
SUROWCE
a)‎ ‎Surowce‎ ‎organiczne
Tłuszcze‎ ‎są‎ ‎to‎ ‎połączenia‎ ‎pewnych‎ ‎złożonych,
czyli‎ ‎»wyższych«‎ ‎kwasów‎ ‎organicznych‎ ‎i‎ ‎złożonego
alkoholu‎ ‎zwanego‎ ‎gliceryną.‎ ‎Co‎ ‎do‎ ‎kwasów,‎ ‎to‎ ‎trzy
szczególnie‎ ‎często‎ ‎spotyka‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎tłuszczach:‎ ‎kwas
palmitynowy,‎ ‎stearynowy‎ ‎i‎ ‎olejowy.‎ ‎Pierwsze‎ ‎dwa
są‎ ‎ciałami‎ ‎stałymi,‎ ‎krystalicznymi,‎ ‎ostatni‎ ‎jest‎ ‎płyn
ny.‎ ‎Zależnie‎ ‎od‎ ‎zawartości‎ ‎i‎ ‎stosunku‎ ‎tych‎ ‎skład
ników,‎ ‎tłuszcze‎ ‎mają‎ ‎konsystencję‎ ‎stałą‎ ‎lub‎ ‎płynńą.
Rozróżniamy‎ ‎tłuszcze‎ ‎zwierzęce‎ ‎i‎ ‎roślinne.
Z‎ ‎tłuszczów‎ ‎zwierzęcych‎ ‎używa‎ ‎się,‎ ‎jak‎ ‎wyżej
wspomnieliśmy,‎ ‎do‎ ‎otrzymywania‎ ‎mydła‎ ‎np.‎ ‎odpad
ków‎ ‎łoju,‎ ‎tłuszczu‎ ‎kostnego,‎ ‎Iranu‎ ‎itd.,‎ ‎z‎ ‎roślinnych
zaś‎ ‎ołęju‎ ‎palmowego,‎ ‎kokosowego,‎ ‎niekiedy‎ ‎lniane
go,‎ ‎konopnego,‎ ‎rzepakowego,‎ ‎słonecznikowego,‎ ‎ma
kowego,‎ ‎rycynowego‎ ‎itd.
Tłuszcze‎ ‎dzielą‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎i)‎ ‎stałe‎ ‎i‎ ‎półstałe,.
2)‎ ‎płynne,‎ ‎czyli‎ ‎oleje.‎ ‎Jedne‎ ‎i‎ ‎drugie‎ ‎mogą‎ ‎być
pochodzenia‎ ‎zwierzęcego‎ ‎i‎ ‎roślinnego.‎ ‎Ze‎ ‎stałych
tłuszczów‎ ‎zwierzęcych‎ ‎należy‎ ‎wymienić‎ ‎jako
najważniejsze:‎ ‎łój‎ ‎wołowy‎;‎ ‎barani,‎ ‎smalec,‎ ‎masło,—
z‎ ‎tłuszczów‎ ‎płynnych:‎ ‎olej‎ ‎kostny,‎ ‎tran‎ ‎—‎ ‎z‎ ‎roślin
nych:‎ ‎olej‎ ‎kokosowy,‎ ‎oliwę,‎ ‎olej‎ ‎lniany‎ ‎itd.‎ ‎Tłusz
cze‎ ‎stałe‎ ‎zawierają‎ ‎głównie‎ ‎kwasy‎ ‎palmitynowy
i‎ ‎stearynowy‎ ‎w‎ ‎postaci‎ ‎połączeń‎ ‎z‎ ‎gliceryną,‎ ‎tj.
tzw.‎ ‎p‎ ‎a‎ ‎1‎ ‎m‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎y‎ ‎11‎ ‎ę‎ ‎i‎ ‎stearynę;‎ ‎w‎ ‎tłuszczach‎ ‎płyn
nych‎ ‎natomiast‎ ‎przeważa‎ ‎połączenie‎ ‎gliceryny‎ ‎z‎ ‎kwa
sem‎ ‎olejowym,‎ ‎tzw.‎ ‎*‎ ‎o‎ ‎1‎ ‎e‎ ‎i‎ ‎11‎ ‎a.‎ ‎Wszystkie‎ ‎tłuszcze
są‎ ‎lżejsze‎ ‎od‎ ‎wody.‎ ‎Stałe‎ ‎topią‎ ‎się‎ ‎poniżej‎ ‎100‎0‎ ‎C.
Wszystkie‎ ‎są‎ ‎mało‎ ‎lotne,‎ ‎(wskutek‎ ‎czego‎ ‎plamy
tłuszczowe‎ ‎nie‎ ‎znikają‎ ‎przez‎ ‎parowanie‎ ‎na‎ ‎powie
trzu‎ ‎ani‎ ‎nawet‎ ‎przy‎ ‎ogrzaniu).‎ ‎Wszystkie‎ ‎rozpusz
czają‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎eterze,‎ ‎benzynie,‎ ‎niektóre,‎ ‎np.‎ ‎olej‎ ‎ry-

[madohora]

[madohora]

b)‎ ‎»Próba‎ ‎na‎ ‎palec*
Prawidłowy‎ ‎przebieg‎ ‎zmydlania‎ ‎po‎ ‎dodaniu
reszty‎ ‎ługu‎ ‎poznajemy‎ ‎po‎ ‎tym,‎ ‎że‎ ‎klej‎ ‎mydlany
gęstnieje.‎ ‎Przy‎ ‎próbie‎ ‎»na‎ ‎łopatkę«‎ ‎ścieka‎ ‎nitkami,
klaruje‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎staje‎ ‎przeźroczysty.‎ ‎Gdy‎ ‎mu‎ ‎pozwoli-
my‎ ‎zastygnąć‎ ‎na‎ ‎łopatce,‎ ‎początkowo‎ ‎jest‎ ‎mazisty,
później‎ ‎twardnieje‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎przykleja‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎palca.
c)‎ ‎Próba‎ ‎»na‎ ‎szkło«
Można‎ ‎również‎ ‎sprawdzać‎ ‎prawidłowe‎ ‎'‎ ‎pow
stawanie‎ ‎kleju‎ ‎mydlanego‎ ‎próbą‎ ‎»na‎ ‎szkło«.‎ ‎W‎ ‎tym
celu‎ ‎dajemy‎ ‎na‎ ‎płytkę‎ ‎szklaną‎ ‎kroplę‎ ‎wielkości‎ ‎50-
groszówki.‎ ‎Gdy‎ ‎klej‎ ‎okaże‎ ‎się‎ ‎przeźroczysty‎ ‎i‎ ‎po
ostygnięciu‎ ‎mętnieje‎ ‎od‎ ‎brzegów,‎ ‎dobrze‎ ‎się‎ ‎przy
kleja‎ ‎do‎ ‎szkła,‎ ‎a‎ ‎po‎ ‎zupełnym‎ ‎wystygnięciu‎ ‎nie
przylepia‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎palca,‎ ‎to‎ ‎dowód,‎ ‎że‎ ‎klej‎ ‎jest‎ ‎do
bry.‎ ‎Gdy‎ ‎natomiast‎ ‎z‎ ‎kropli‎ ‎wydziela‎ ‎się‎ ‎woda,
klej‎ ‎nie‎ ‎przylega,‎ ‎lecz‎ ‎ześlizguje‎ ‎.się‎ ‎ze‎ ‎szkła,‎ ‎to
znak,‎ ‎że‎ ‎jest‎ ‎za‎ ‎dużo‎ ‎ługu,‎ ‎który‎ ‎można‎ ‎zobojętnić
przez‎ ‎dodanie‎ ‎tłuszczu.‎ ‎Gdy‎ ‎kropla‎ ‎na‎ ‎szkle‎ ‎szyb
ko‎ ‎mętnieje‎ ‎i‎ ‎pojawiają‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎niej‎ ‎szare‎ ‎plamy,
to‎ ‎wskazówka,‎ ‎że‎ ‎ługu‎ ‎jest‎ ‎za‎ ‎mało,‎ ‎czyli‎ ‎że‎ ‎jest‎ ‎nad
miar‎ ‎tłuszczu.‎ ‎Wtedy‎ ‎należy‎ ‎dodać‎ ‎ługu.
d)‎ ‎Próba‎ ‎»na‎ ‎język«
Dodajemy‎ ‎ługu‎ ‎do‎ ‎kleju‎ ‎mydlanego‎ ‎tyle,‎ ‎aby
oziębiona‎ ‎kropla‎ ‎mieszaniny‎ ‎dotknięta‎ ‎językiem‎ ‎wy
wołała‎ ‎wrażenie‎ ‎lekkiego‎ ‎pieczenia‎ ‎(szczypania).
Jeżeli‎ ‎wszystkie‎ ‎wymienione‎ ‎próby‎ ‎prze
prowadzone‎ ‎po‎ ‎2‎ ‎do‎ ‎5-godzinnym‎ ‎gotowaniu‎ ‎dają
dodatnie‎ ‎wyniki,‎ ‎przystępujemy‎ ‎do‎ ‎w‎ ‎y‎ ‎s‎ ‎a‎ ‎1‎ ‎an‎ ‎i‎ ‎a mydła

[madohora]

Wysalanie‎ ‎mydła
W‎ ‎y‎ ‎s‎ ‎a‎ ‎1‎ ‎a‎ ‎ć‎ ‎należy‎ ‎mydło‎ ‎zaraz‎ ‎po‎ ‎ugotowaniu'
i‎ ‎nie‎ ‎pozostawiać‎ ‎gotowego‎ ‎już‎ ‎kleju‎ ‎na‎ ‎dłuższy
czas.‎ ‎Sól‎ ‎powinna‎ ‎być‎ ‎przesiana,‎ ‎dobrze‎ ‎rozdrob
niona‎ ‎i‎ ‎czysta.‎ ‎Wsypuje‎ ‎się‎ ‎ją‎ ‎poprostu‎ ‎garściami
w‎ ‎małych‎ ‎porcjach‎ ‎do‎ ‎spokojnie‎ ‎wrzącego‎ ‎kleju..
Masa‎ ‎natychmiast‎ ‎się‎ ‎zgęszcza,‎ ‎przestaje‎ ‎wrzeć‎ ‎i‎ ‎za
czyna‎ ‎rozdzielać‎ ‎się‎ ‎na‎ ‎dwie‎ ‎części.‎ ‎Podczas‎ ‎doda
wania‎ ‎soli‎ ‎garnek‎ ‎należy‎ ‎silnie‎ ‎ogrzać.‎ ‎Zamiast
sypać‎ ‎sól,‎ ‎możemy‎ ‎odpowiednią‎ ‎jej‎ ‎ilość‎ ‎rozpuścić
w‎ ‎wodzie‎ ‎i‎ ‎wlewać‎ ‎roztwór‎ ‎w‎ ‎dwu‎ ‎lub‎ ‎trzech‎ ‎por
cjach‎ ‎do‎ ‎kleju.‎ ‎Należy‎ ‎unikać‎ ‎przesolenia‎ ‎mydła,
ponieważ,‎ ‎utrudnia‎ ‎to‎ ‎dalszą‎ ‎przeróbkę.‎ ‎Po‎ ‎dodaniu
każdej‎ ‎porcji‎ ‎soli‎ ‎należy‎ ‎masę‎ ‎przegotować.‎ ‎Wysa
lanie‎ ‎jest‎ ‎ukończone,‎ ‎gdy‎ ‎rozdzieli‎ ‎się‎ ‎»rdzeń«‎ ‎od
ługu‎ ‎spodniego.‎ ‎«Rdzeń«‎ ‎ten,‎ ‎czyli‎ ‎właściwe‎ ‎my
dło,‎ ‎wzięty‎ ‎na‎ ‎łopatkę‎ ‎zestala‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎drobne‎ ‎grudki.
Po‎ ‎wysoleniu‎ ‎pozostawiamy‎ ‎całą‎ ‎masę‎ ‎w‎ ‎spokoju
celem‎ ‎dokładnego‎ ‎oddzielenia‎ ‎się‎ ‎mydła‎ ‎od‎ ‎ługu.
Po‎ ‎pewnym‎ ‎czasie‎ ‎wysolone‎ ‎mydło,‎ ‎tzw.‎ ‎ziarni-
s‎ ‎t‎ ‎e,‎ ‎wyczerpujemy‎ ‎mniejszym‎ ‎garnkiem‎ ‎do‎ ‎innego
naczynia‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎formy.‎ ‎Mydło‎ ‎ziarniste‎ ‎jest‎ ‎znacz
nie‎ ‎twardsze‎ ‎i‎ ‎suchsze‎ ‎aniżeli‎ ‎klejowe.‎ ‎Możemy
również‎ ‎otrzymać‎ ‎mydło‎ ‎p‎ ‎ó‎ ‎ł‎ ‎z‎ ‎i‎ ‎ar‎ ‎ni‎ ‎s‎ ‎t‎ ‎e.‎ ‎Powstaje
ono‎ ‎wskutek‎ ‎niecałkowitego‎ ‎wysolenia‎ ‎kleju‎ ‎my
dlanego.‎ ‎Daje‎ ‎się‎ ‎mianowicie‎ ‎mniej‎ ‎soli‎ ‎kuchennej,
aniżeli‎ ‎potrzeba‎ ‎do‎ ‎zupełnego‎ ‎wysolenia‎ ‎i‎ ‎rozdziele
nia,‎ ‎wskutek‎ ‎czego‎ ‎otrzymane‎ ‎mydło‎ ‎składa‎ ‎się
z‎ ‎części‎ ‎klejowej‎ ‎i‎ ‎ziarnistej.‎ ‎Część‎ ‎klejowa‎ ‎jest

[madohora]

mydła‎ ‎muszą‎ ‎być‎ ‎jednak‎ ‎dokładnie‎ ‎wybielone‎ ‎i‎ ‎wyra
finowane‎ ‎wćdług‎ ‎sposobów‎ ‎podanych‎ ‎wyżej‎ ‎(str.‎ ‎5).
Mydło‎ ‎toaletowe‎ ‎nie‎ ‎powinno‎ ‎zawierać‎ ‎ani‎ ‎śladu‎ ‎łu
gu,‎ ‎ponieważ‎ ‎działa‎ ‎on‎ ‎drażniąco‎ ‎na‎ ‎skórę‎ ‎ludzką.
Można‎ ‎to‎ ‎osiągnąć‎ ‎przez‎ ‎gotowanie‎ ‎tych‎ ‎mydeł‎ ‎w‎ ‎du
żej‎ ‎ilości‎ ‎wody,‎ ‎a‎ ‎nadto‎ ‎przez‎ ‎kilkakrotne‎ ‎staranne
wysolenie‎ ‎otrzymanej‎ ‎masy‎ ‎mydlanej.‎ ‎Dodając‎ ‎pod
czas‎ ‎gotowania‎ ‎wody,‎ ‎napełniamy‎ ‎nią‎ ‎jednocześnie
mydło.‎ ‎Żeby‎ ‎jedpak‎ ‎woda‎ ‎mogła‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎zatrzy
mać,‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎do‎ ‎wyrobu‎ ‎takich‎ ‎mydeł‎ ‎użyty‎ ‎ro
dzaj‎ ‎tłuszczu,‎ ‎który‎ ‎najlepiej‎ ‎wiąże‎ ‎wodę.‎ ‎Jak‎ ‎już,
wspominaliśmy‎ ‎wyżej,‎ ‎jest‎ ‎nim‎ ‎olej‎ ‎kokosowy,‎ ‎który
obok‎ ‎innych‎ ‎tłuszczów‎ ‎musi‎ ‎wchodzić‎ ‎w‎ ‎skład‎ ‎do
brego‎ ‎mydła‎ ‎toaletowego.‎ ‎Ponadto‎ ‎do‎ ‎mydeł‎ ‎takich
dodaje‎ ‎się‎ ‎po‎ ‎ukończeniu‎ ‎gotowania,‎ ‎gdy‎ ‎mydła‎ ‎już
stygną,‎ ‎rozmaitych‎ ‎barwników‎ ‎i‎ ‎pachnideł,‎ ‎które
czynią‎ ‎je‎ ‎przyjemniejszymi‎ ‎w‎ ‎użyciń.‎ ‎Do‎ ‎formowa
nia‎ ‎używa‎ ‎się‎ ‎również‎ ‎estetycznych‎ ‎foremek,‎ ‎głó
wnie‎ ‎ze‎ ‎względów‎ ‎reklamowych.
Prócz‎ ‎tego‎ ‎sposobu‎ ‎otrzymywania‎ ‎mydeł‎ ‎toaleto
wych‎ ‎znany‎ ‎jest‎ ‎także‎ ‎sposób‎ ‎tzw.‎ ‎mechaniczny.
Polega‎ ‎11‎ ‎na‎ ‎tym,‎ ‎że‎ ‎wysuszone‎ ‎dobre‎ ‎mydło‎ ‎kle
jowe‎ ‎lub‎ ‎ziarniste‎ ‎rozdrabniamy‎ ‎lub‎ ‎strużemy‎ ‎na
wióra,*‎ ‎zabarwiamy,‎ ‎dodajemy‎ ‎pachnideł,‎ ‎ugniatamy
w‎ ‎jednolitą‎ ‎masę‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎końcu‎ ‎dzielimy‎ ‎na‎ ‎kawałki
pożądanej‎ ‎wielkości‎ ‎i‎ ‎kształtu.
Jeszcze‎ ‎inny‎ ‎sposób‎ ‎jest‎ ‎laki,‎ ‎że‎ ‎zwykłe‎ ‎mydło
klejowe‎ ‎lub‎ ‎ziarniste,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎obydwa‎ ‎razem‎ ‎roz
puszcza‎ ‎s‎ ‎i‎ ‎ę‎ ‎w‎ ‎k‎ ‎o‎ ‎11‎ ‎e‎ ‎w‎ ‎temperaturze‎ ‎6o°‎ ‎C,‎ ‎dodaje