Wojna w Wietnamie i Iraku proszę o pomoc

[Gość: alina]

Nie jestem dobra w historii dlatego proszę o pomoc.
Rozmawiałam na innym forum z osobą od lat mieszkającą w Stanach i moim zdaniem mającą bardzo idealistyczne podejście do polityki tego kraju.
Czy ktoś mógłby mi w skrócie napisać kto doprowadził do wojny w Wietnamie?
Oraz w jakich innych konfliktach brały udział także Stany Zjednoczone.
Dziękuję.

komuniści

[tocqueville]

Na terenie Indochin już od 1946 roku trwały walki o zrzucenie francuskiego
zwierzchnictwa. Zakończyła je konferencja genewska w 1954 roku, na której
ustalono podział Wietnamu wzdłuż 17 równoleżnika. Na południu ukonstytuowała
się Republika Wietnamska (RW), ze stolicą w Sajgonie. Na północy komunistyczny
reżim Ho Chi Minha, rezydujący w Hanoi, powołał do istnienia Demokratyczną
Republikę Wietnamu (DRW). Przywódca Vietminhu nie zrezygnował z planów
zjednoczenia Indochin pod swoją władzą. Prowadził na terenie Republiki Wietnamu
infiltrację za pomocą komunistycznej partyzantki (Vietcong). Dzięki nośnym
hasłom propagandowym oraz zastraszaniu społeczeństwa zyskiwała coraz większe
wpływy. Rząd w Sajgonie nie potrafił zapanować nad sytuacją.

W tych okolicznościach Amerykanie zdecydowali się powstrzymać napór komunistów.
Stany Zjednoczone nie miały w Wietnamie interesów gospodarczych czy handlowych.
Decyzja o interwencji wynikała z tzw. teorii domina. Wychodzono z założenia, że
zwycięstwo komunistów w Wietnamie doprowadzi do komunizacji całego obszaru Azji
Południowo-Wschodniej. Wsparcie udzielane Republice Wietnamu początkowo
ograniczało się do dotacji finansowych, doradców oraz dostaw sprzętu. W 1965
roku prezydent Lyndon Johnson zdecydował się na wysłanie do Wietnamu regularnych
wojsk. Ich liczba stopniowo rosła. Pod koniec 1968 roku w Republice Wietnamskiej
stacjonowało ponad pół miliona amerykańskich żołnierzy (z tego tylko 40%
stanowiły oddziały liniowe).

komunisci=zbrodniarze

[tocqueville]

Amerykanie robili wiele, aby zminimalizować liczbę ofiar wśród ludności
cywilnej. M.in. dokonywali ewakuacji ludności z obszarów objętych działaniami
wojennymi. Procent zabitych wśród ludności cywilnej był niższy niż w innych
konfliktach. Wg historyka Guntera Levy w Wietnamie zginęło procentowo o 1/4
mniej cywili niż w II wojnie światowej oraz dwa razy mniej niż w czasie wojny
koreańskiej. Mitowi o ludobójstwie Amerykanów przeczą również wskaźniki
demograficzne. Mimo wojny ludność południowego Wietnamu stale rosła.
Przyczyniała się do tego m.in. amerykańska pomoc medyczna.

Zdarzały się oczywiście przejawy niehumanitarnego postępowania: przypadki
brutalnego traktowania, stosowania tortur, niszczenia wiosek podejrzewanych o
sprzyjanie komunistom. Trudno je usprawiedliwiać, choć można spróbować
zrozumieć. Amerykanie przybyli do zupełnie obcego kraju. Nie rozumieli
miejscowej kultury, ani ludzi, z którymi się stykali. Trudno im było odróżnić
wrogów od sojuszników. Jednocześnie żołnierze amerykańscy znajdowali się pod
ścisłą kontrolą służb cywilnych oraz mediów. Przejawy brutalnego postępowania
były odnotowywane, a ich sprawcy ponosili konsekwencje. Charakterystyczna jest
sprawa por. Willima Calleya, którego pluton wymordował ok. 300 mieszkańców
wioski My Lai. Inicjatorom tej zbrodni wymierzono surowe kary. Calleya skazano
na dożywocie (choć zwolniono go po 4 latach).

Druga strona była daleka od stosowania podobnych standardów. Vietcong traktował
terror jako normalne narzędzie walki z przeciwnikami. Najbardziej znanym
przykładem zbrodni komunistów było zgładzenie w 1968 roku 4 tys. mieszkańców
miasta Hue: działaczy politycznych, przywódców wspólnot religijnych, urzędników
i oficerów. Dopiero po roku w pobliskich lasach odkryto masowe groby
zamordowanych. Analogie do zbrodni katyńskiej są wyraźne. W amerykańskich
mediach okrucieństwa Vietcongu były jednak najczęściej pomijane milczeniem. Nie
pasowały do stereotypowego obrazu złych Amerykanów i szlachetnych komunistów.

więcej

[tocqueville]

www.e-upr.org/index/index.php?action=show&object=article&id=7241

[Gość: .]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=13&w=9053792&a=9053792

[Gość: Geronimo]

Alino, mozesz te wypociny niejakiego t. wyrzucic do kosza. Oczywiscie, mimo
humantarnych metod walk z indianskimi najezdzcami dziwnym trafem jankesi wybili
niemal do nogi autochtoniczna ludnosc Anmeryki. Z Wietnamczykami to sie nie
udalo, gdyz dostali w dupe.
Good yankee dead yankee.
Geronimo

[tocqueville]

Opinie o klęskach jakie ponosić mieli Amerykanie w Wietnamie nie znajdują
potwierdzenia w faktach. Jankesi nie przegrali właściwie żadnej bitwy. Nie
ulegli przeciwnikowi w polu. Najsłynniejsza akcja militarna sił Vietcongu, tzw.
Ofensywa Tet (prowadzona przy wsparciu regularnej armii DRW) przyniosła
komunistom dotkliwą porażkę. Ich oddziały zostały zdziesiątkowane. Viet-cong
stracił ok. 40 tys. żołnierzy (dla porównania straty amerykańskie wyniosły ok. 1
tys.) i de facto przestał istnieć jako realna siła militarna. Do końca wojny
ciężar walk przerzucony został na wojska północnowietnamskie. Ta sytuacja nie
została jednak wykorzystana przez dowództwo USA z powodu nacisków ze strony
środowisk antywojennych. Ich działalność przyniosła efekty. Pod wpływem opinii
mediów w połowie 1969 r. rozpoczęto stopniowe wycofywanie wojsk z Wietnamu.
Ostatnie jednostki amerykańskie opuściły Wietnam w 1973 roku.

W trakcie działań zbrojnych zginęło ok. 55 tys. żołnierzy amerykańskich. Liczba
jest wysoka, ale nie porażająca. Podobne straty przyniosła Amerykanom wojna w
Korei. Straty amerykańskie w Wietnamie były dwukrotnie niższe niż te poniesione
przez USA w czasie kilku miesięcy zmagań I wojny światowej. Były także
sześciokrotnie mniejsze, niż te, które Amerykanie odnieśli w czasie II wojny
światowej (w trakcie czteroletnich zmagań zginęło ich ponad 300 tysięcy).

Niektórzy historycy wskazują, że wojna wietnamska była do wygrania przez USA. O
porażce zadecydowała postawa amerykańskich elit. W obawie przed reakcją mediów
nie decydowano się na stosowanie rozwiązań, które mogłyby doprowadzić do
zwycięstwa. Bardzo charakterystyczne są badania przeprowadzone w 1980 r. na
weteranach wietnamskich. Ponad 80 proc. badanych uznało, że wojna została
przegrana, gdyż nie pozwolono wojsku jej wygrać. Dwie trzecie deklarowało
gotowość podjęcia walki raz jeszcze, tylko bez ograniczeń narzucanych armii
przez polityków.

Wietnam nie był klęską militarną USA. Był natomiast poważną porażką polityczną i
propagandową. Swoista trauma jaka nastąpiła w jej efekcie sparaliżowała
działania Waszyngtonu na kilka lat. Dopiero Ronald Reagan przywrócił Amerykanom
wiarę w sens walki przeciwko komunizmowi.

[Gość: alina1]

Bardzo dziękuję za pomoc. :)