jendrek121
04.02.05, 11:14
Auschwitz na Kaukazie
Gazeta Polska 06:33
To, iż ludzie są zdolni do takich bestialstw, przechodzi wszelkie pojęcie.
Nigdy nie przestaniemy zadawać sobie pytania: jak to się mogło zdarzyć? –
mówił Władymir Putin w ubiegły czwartek w Auschwitz. Słowa te wypowiadał w
podniosłej atmosferze obchodów rocznicy wyzwolenia obozu człowiek, który
stworzył na Kaukazie prawdziwe piekło: system obozów koncentracyjnych. –
Czernokozowo można spokojnie porównać do Oświęcimia – uważa rosyjski
dziennikarz Andriej Babicki, który przeżył pobyt w jednym z najstraszniejszych
obozów.
Kilku inwalidów z amputowanymi kończynami rzucili na ziemię. Potem deptali po
nich ciężkimi żołnierskimi buciorami. Umara Chanbijewa zmusili, żeby patrzył.
Szok był tak silny, że gdy przyszła kolej na niego, nie czuł bólu. W obozach
koncentracyjnych, które stworzył na Kaukazie Władymir Putin, takie sceny to
codzienność.
Relacje z piekła
Umar Chanbijew, jak przystało na lekarza, precyzyjnie wylicza tortury
chirurgiczne, z którymi zetknął się na Kaukazie: amputacja palców i kończyn,
wydłubywanie oczu, łamanie kości i kręgosłupa, otwieranie jamy brzusznej i
wyciąganie jelit na zewnątrz, odcinanie języka, uszu i organów płciowych,
miażdżenie wątroby, śledziony i nerek precyzyjnymi ciosami. O niektórych z
nich sami oprawcy mówią, że ofiara nie ma prawa przeżyć.
Chanbijew był przed wojną ministrem zdrowia Czeczeńskiej Republiki Iczkeria.
Podczas wojny trafił do obozu filtracyjnego. Udało mu się wydostać z piekła.
Jako lekarz zajmował się setkami tych, którzy przeszli przez obozy. Na
podstawie tej wiedzy napisał naukowe opracowanie na temat tortur w rosyjskich
obozach koncentracyjnych.
Piłowanie wilczych kłów
Chanbijew dzieli je na fizyczne i psychiczne. Wśród tych pierwszych wyróżnia:
torturowanie prądem organów płciowych, uszu, nosa, potylicy, pod pachami. Do
tortur bardziej wymyślnych należy „jaskółka”, czyli podwieszanie na związanych
ze sobą rękach i nogach (bóle w stawach nie ustępują nawet po długim czasie).
Inny pomysł to zakładanie więźniowi maski gazowej, po czym oprawcy zamykają
dopływ powietrza i torturowany traci przytomność.
Duże oszczędności przynosi kilkudniowe głodzenie więźnia, po którym przy
pomocy metalowych szczypców oprawcy kaleczą mu język. Potem biją go gumowymi
pałkami, zmuszając do jedzenia gorącej potrawy posypanej solą i pieprzem.
Większego profesjonalizmu wymaga od oprawców tortura „wilcze kły” (wilk to
godło Czeczenii), podczas której więźniowi przywiązanemu lub przykutemu do
krzesła otwiera się usta, pakuje między szczęki drewniany kołek i pilnikiem
piłuje zęby.
Następna tortura to „okrągły stół” – skutych więźniów sadza się przy stole i
ich języki przybija gwoździami do blatu. Oddzielny rozdział to wymyślne
tortury mające na celu pozbawienie Czeczenów płodności. Relacje więźniów mówią
o wprowadzaniu elektrody do odbytu, w czasie gdy druga elektroda podłączona
jest do organów płciowych. Tortura jest obliczona na uzyskanie ściśle
określonego efektu: powoduje trwałe uszkodzenie dróg moczowych i prostaty.
Chanbijew nie ma wątpliwości, że na taki pomysł mogła wpaść tylko osoba mająca
medyczne wykształcenie.
Według niego dowodem na to, że w procederze biorą udział lekarze, jest też
testowanie na więźniach wymyślonych przez laboratoria chemiczne nowych
trucizn. Wykorzystywane są do tego laboratoria w Dagestanie i Północnej
Osetii, sąsiadujących z Czeczenią republikach autonomicznych.
W obozach na porządku dziennym są gwałty. Gwałcone są kobiety i mężczyzni.
Często publicznie. Wobec więźniów stosowane są też tortury psychiczne.
Czeczeński lekarz wylicza: pozorowanie rozstrzelania, nadawane w nocy przez
głośniki więzienne odgłosy tortur, przymusowe przyglądanie się torturowaniu
współwięźniów.
Nie wiedziałem, że ludzie mogą tak krzyczeć
Dowodem, że relacje Chanbijewa to nie wymysł, są relacje wielu świadków. –
Obozy filtracyjne to po prostu pseudonim obozów koncentracyjnych – uważa
Siergiej Kowaliow, były rosyjski rzecznik praw obywatelskich.
Latem 2002 francuska prawnik Anne le Tallec wizytowała obozy czeczeńskich
uchodźców, przygotowując raport dla ONZ i ACAT, organizacji walczącej ze
stosowaniem tortur. Wysłuchała ponad 60 relacji. Tallec znalazła nie budzące
wątpliwości dowody, że w Czeczenii prowadzona jest akcja sterylizacyjna.
Mężczyznom do genitaliów podłączano elektrody albo – jak w przypadku męża
Aminat z Cocin Jurtu – podkładano papier nasączony benzyną i podpalano.
Kobiety opowiadały, jak w obozach „wstrzykiwano im zieloną miksturę i karmiono
jakimiś specyfikami”. Mężczyznom także wstrzykiwano substancje przypominające
benzynę lub wybielacz. Oprawcy mówili więźniom, że po takich kuracjach „nie
będą już płodzić terrorystów”.
Człowiekiem, dzięki któremu prawda o obozach koncentracyjnych na Kaukazie
wyszła na jaw, był rosyjski dziennikarz Andriej Babicki. Gdy podczas pierwszej
wojny w Czeczenii zbierał materiał do reportażu, został aresztowany przez
Rosjan i umieszczony w obozie koncentracyjnym w Czernokozowie. W wyniku
międzynarodowych nacisków został uwolniony.
Słyszał krzyki ludzi, którzy byli bici przez cały dzień. – Wcześniej nawet nie
byłem sobie w stanie sobie wyobrazić, że ludzie mogą tak straszliwie krzyczeć
– opowiadał.
Katowni jest co raz więcej
Obrońcy praw człowieka mówią, że rosyjskie obozy koncentracyjne to dobrze
zorganizowany system. Przez „filtrację” przeszły dziesiątki tysięcy Czeczenów.
Ilu dokładnie, nikt nie wie.
Pierwsze obozy pojawiły się podczas poprzedniej wojny w Czeczenii. 12 grudnia
1994 r. rosyjskie MSW wydało zarządzenie numer 247. Zgodnie z nim na terenie
każdej jednostki wojskowej podlegającej MSW, Ministerstwu Obrony, Federalnej
Służbie Bezpieczeństwa oraz wywiadowi wojskowemu stworzono areszty, w których
torturowano Czeczenów. System na nieporównanie większą skalę rozbudował
podczas drugiej wojny w Czeczenii Władymir Putin.
Czeczeni trafiają najpierw do punktu filtracyjnego, w którym są torturowani,
by przyznali się do tego, że są członkami zbrojnego oddziału. Do obozów
trafiają zupełnie przypadkowi cywilni mieszkańcy, których oprawcy zmuszają do
złożenia zeznania, że są przywódcami partyzantów oraz przekazania informacji,
gdzie znajduje się czeczeński prezydent Asłan Maschadow i inni partyzanccy
przywódcy.
Jeśli krewni nie wykupią torturowanego w ciągu kilku dni, zostaje przeniesiony
do centralnego obozu filtracyjnego w Chankale koło Groznego, gdzie poddawany
jest jeszcze okrutniejszym torturom. Jeśli przeżyje i nie przyzna się do winy,
trafia do mordowni – np. w Czernokozowie.
Gdy w obozach na Kaukazie brakuje miejsc, Czeczeni wywożeni są do Rosji. Tam
przewożeni są z więzienia do więzienia, czasem przechodząc nawet przez
kilkanaście zakładów karnych. Tam też są torturowani. Jeśli więzień nie
wytrzyma tortur, administracja zakładu sporządza dokument o zwolnieniu
zatrzymanego. Jeśli przeżyje miesiące męczarni, wraca do Czernokozowa jako
nieuleczalny inwalida. A tam administracja obozu znów proponuje rodzinie wykup
więźnia. Jeśli nie przeżyje – rodzina musi zapłacić łapówkę za wydanie ciała.
– Z relacji uchodźców, którzy docierają do Polski wynika, że w tej chwili
rośnie liczba punktów filtracyjnych, z których każdy jest małym obozem
koncentracyjnym – mówi Malika Abdoulvakhabova, Czeczenka zajmująca się
uchodźcami, którzy trafili do Polski. – Powszechnie stosowaną torturą jest
wielogodzinne przetrzymywanie w jamie pełnej lodowatej wody, do której
wsypywany jest chlor. Liczba torturowanych w Czernokozowie zmniejszyła się po
tym, jak obóz opisały zachodnie media, więc w tej chwili więcej więźniów jest
w obozie w Mozdoku, do którego nie ma żadnego dostępu.
Piotr Lisiewicz
