Stosunek Papieza do Donaldowa

[schlagbaum]

Czy wojna w Iraku, czy skandal zwiazany z torturowaniem wiezniow w US-
Konzentrationslager Abu Ghoreib czy stosowanie kary smierci- bush musial
spotykac sie z krytyka Watykanu.
Papiez Jan Pawel II byl pewnym i twardym krytykiem amerykanskiej kultury.
Krytykowal konsumpcyjny sposob myslenia i byl przciwnikiem amerykanskich
wojen.


"LEWAK" ???

Fragment z rozwazania "dlaczego zaden amerykanin nie ma szans zostac papiezem"

portale.web.de/Schlagzeilen/USA/msg/5758084/
Ging es um den Beginn des Irak-Krieges vor zwei Jahren, den Folterskandal im
US-Militärgefängnis von Abu Ghoreib bei Bagdad, die Todesstrafe oder
Stammzellenforschung - Bush musste immer wieder Kritik aus dem Vatikan
einstecken. «Papst Johannes Paul II. war ein zuverlässig harter Kritiker der
amerikanischen Kultur», resümiert das Nachrichtenmagazin «Newsweek». «Er
missbilligte unser Konsumdenken. Er war gegen unsere Kriege.»

[schlagbaum]

www.buckfush.com/images/bush_Cardinal_McCarrick_War_Pope.jpg

[nalewood]

Krytyka dzikiego kapitlizmu czy też jak kto woli jakże popularnego wśród naszych
elit (i forumowiczów) modelu neoliberalnego jest taką samą częścią papieskiej
nauki jak jego sprzeciw wobec zbrodniczych reżimów komunistycznych. Na pytanie
czy papież był alterglobalistą (czyt. lewakiem) istnieje prosta odpowiedż: tak.
Jakkolwiek radykalnie różnił się w wielu kwestiach obyczjowych ze środowiskami
lewicowymi to jego nauka społeczna tożsama była niemal z postulatami szeroko
rozumianego ruchu alterglobalistycznego.

[schlagbaum]

nalewood napisał:

> Na pytanie czy papież był alterglobalistą (czyt. lewakiem) istnieje prosta
odpowiedż: tak.

Potrafisz to w rownie prosty sposob uzasadnic ?

[nalewood]

Postaram się w każdym razie :) Przede wszystkim rozumiem ruch
alterglobalistyczny jako ruch sprzeciwu wobec takiego stanu rzeczy w którym
wolny rynek stanowi główną siłe organizującą życie społeczne. Postulaty
alterglobalistyczne na najwyższym poziomie sprowadzają się do wyrwania spod
władzy wolnorynkowo-ekonomicznych reguł mozliwie dużej przestrzeni życia
społecznego i oddania tychże demokratycznym organom władzu kirującym się w
swoich decyzjach etyką a więc troską o dobro człowieka wogóle a obroną słabszych
w szczególności, a nie jak to ma miejsce w przypadku wolnego rynku zyskiem.
Innymi słowy gospodarka ma służyć człowiekowi a nie człowiek gospodarce, a celem
organizacji społecznej nie ma być jej ekonomiczna wydajność, a zdolność do
zapewnienia jej członkom godnych warunków życia. Trudno mi pisać o tym krótko
więc zdam się na cytaty:

W encyklice „Centesimus Annus” z 1991 r. Jan Paweł II wskazywał: „Przekonaliśmy
się, że nie do przyjęcia jest twierdzenie, jakoby po klęsce realnego socjalizmu
kapitalizm pozostał jedynym modelem organizacji społecznej. Należy obalić
bariery i monopole, które wielu narodom nie pozwalają na włączenie się w ogólny
proces rozwoju i wszystkim – jednostkom i narodom – zapewnić podstawowe warunki
uczestnictwa w nim. (...)

Wielu ludzi nie żyje co prawda w warunkach upośledzenia społecznego, ale w
obliczu nieustannej walki o zaspokojenie podstawowych potrzeb, a więc w
sytuacji, która rządzi się zasadami pierwotnego ČbezlitosnegoÇ kapitalizmu i w
której występują najbardziej ponure zjawiska pierwszej fazy industrializacji. (...)
Jak w czasach dawnego kapitalizmu na państwie spoczywał obowiązek obrony
podstawowych praw pracy, tak teraz wobec nowego kapitalizmu na państwie i całym
społeczeństwie spoczywa obowiązek obrony dóbr zbiorowych (...). Stanowi to nowe
ograniczenie rynku: istnieją potrzeby zbiorowe i jakościowe, których nie da się
zaspokoić za pośrednictwem jego mechanizmów”.

cytowałem już tą encyklikę na forum przy innej okazji ale chyba warto ją
powtórzyć (cytat za Trybuną)

Fragment statusu stowarzyszenia ATTAC (najliczniejszej bodajże organizacji
alterglobalistycznej www.attac.pl/ )
"Celem Stowarzyszenia jest przeciwstawianie się wszelkim formom wyzysku i
dyskryminacji jednostek, grup społecznych i narodów, realizowanym za pomocą
dominacji ekonomicznej, przymusu politycznego oraz regulacji prawnych
sprzyjających korupcji i powstawaniu nieuzasadnionych przywilejów."

z pierwszej encykliki społecznej "Laborem exercens":
"[...] błąd kapitalizmu pierwotnego [...] może się powtórzyć wszędzie tam gdzie
człowiek zostanie potraktowany jako narzędzie, a nie - jak to odpowiada
właściwej godności jego pracy - jako podmiot i sprawca, a przez to samo jako
właściwy cel całego procesu produkcji"
Cytat za "Przeglądem" zresztą następny także

z drugiej encyklii społecznej "Centesimus annus": "Kryzys marksizmu nie oznacza
uwolnienia świata od sytuacji niesprawiedliwości i ucisku, z których marksizm,
traktując je instrumentalnie, czerpał pożywkę"

i jeszcze raz papież o naukach kościoła w kwestiach społecznych: "róznią się
radykalnie od programu kolektywizmu głoszonego przez marksizm [...] ale różnią
się równocześnie od programu kapitalizmu stosowanego w praktyce przez liberalizm
i zbudowane na nim ustroje polityczne"

Proponuje także śledzenie zagranicznych mediów mówiących o papieżu. Tam bowiem
jego walka z neoliberalizmem jest przedmiotem debaty na równi z papieskim
zaangażowaniem w obalenie komunizmu.

Papież alterglobalista

[nalewood]

Chcąc możliwie szeroko i wiarygodnie udokumentować swoją tezę że papież Jan
Paweł II był alterglobalistą zacząłem czytać jego encykliki społeczne więc można
się spodziewać na tym wątku coraz to nowych cytatów

"Ten kierunek rozwoju nauczania, a w ślad za tym także zaangażowanie Kościoła w
kwestii społecznej, odpowiada ściśle rozpoznaniu obiektywnego stanu rzeczy.
Jeśli w przeszłości w centrum tej kwestii ujawniał się przede wszystkim problem
"klasowy", to w ostatnim okresie na plan pierwszy wysuwa się problem "światowy".
A więc nie tylko klasowy, ale światowy rozmiar nierówności i niesprawiedliwości,
a w konsekwencji nie tylko klasowy, ale światowy rozmiar zadań na drodze do
realizacji sprawiedliwości w świecie współczesnym. Wszechstronna analiza
sytuacji świata współczesnego ujawniła głębsze i pełniejsze znaczenie, jakie
należy nadać wysiłkom zmierzającym do budowania sprawiedliwości na ziemi, niż
dawniejsza analiza struktur niesprawiedliwości społecznej, nie przesłaniając
przez to owych struktur, lecz postulując rozpatrywanie ich i przeobrażanie w
bardziej uniwersalnym wymiarze."
ENCYKLIKA LABOREM EXERCENS

[nalewood]

SOLIDARNOŚĆ LUDZI PRACY

8. Skoro mowa o pracy ludzkiej w podstawowym dla niej wymiarze podmiotu, czyli
człowieka-osoby, który tę pracę wypełnia, należy z tego punktu widzenia dokonać
bodaj pobieżnie oceny procesów, które na przestrzeni tych 90 lat, jakie nas
dzielą od Rerum novarum, dokonały się w stosunku do przedmiotowego wymiaru
pracy. O ile bowiem podmiot pracy jest zawsze ten sam - to znaczy człowiek - to
natomiast w aspekcie przedmiotowym zachodzą daleko idące zróżnicowania. O ile ze
względu na podmiot można powiedzieć, że praca jest jedna (jedna i za każdym
razem niepowtarzalna), to natomiast z uwagi na jej przedmiotowe uwarunkowania
należy stwierdzić, że istnieje wiele prac: wiele różnych prac. Rozwój ludzkiej
cywilizacji przynosi w tej dziedzinie stałe wzbogacenie. Równocześnie jednak nie
sposób nie zauważyć, że w procesie tego rozwoju nie tylko przybywają nowe
odmiany pracy ludzkiej, ale także zanikają inne. Przyjmując, że w zasadzie jest
to zjawisko prawidłowe, trzeba tym niemniej śledzić, czy i o ile nie wkradają
się w nie również pewne nieprawidłowości, które ze względów etyczno-społecznych
mogą być groźne.

Właśnie przecież ze względu na taką nieprawidłowość o wielkim zasięgu zrodziła
się w wieku ubiegłym tak zwana kwestia robotnicza, określana także czasem jako
"kwestia proletariacka". Kwestia ta - razem z problemami, które się z nią łączą
- stała się źródłem słusznej reakcji społecznej, wyzwoliła wielki zryw
solidarności pomiędzy ludźmi pracy, a przede wszystkim pomiędzy pracownikami
przemysłu. To wezwanie do solidarności i wspólnego działania skierowane do ludzi
pracy - przede wszystkim wycinkowej, monotonnej pracy w zakładach przemysłowych,
która ograniczała osobowość ludzką na rzecz panującej nad nią maszyny -
posiadało swoją doniosłą wartość i wymowę z punktu widzenia etyki społecznej.
Była to reakcja przeciwko degradacji człowieka jako podmiotu pracy, połączonej z
niesłychanym wyzyskiem w dziedzinie zarobków, warunków pracy i troski o osobę
pracownika, która połączyła świat robotniczy we wspólnocie wielkiej solidarności.

W ślad za encykliką Rerum novarum i wielu kolejnymi dokumentami Magisterium
Kościoła trzeba dać wyraz przeświadczeniu, że była to słuszna, z punktu widzenia
moralności społecznej, reakcja na cały system niesprawiedliwości, krzywdy
"wołającej o pomstę do nieba" (por. Pwt 24, 15; Jk 5, 4; por. także Rdz 4, 10),
jaki ciążył nad człowiekiem pracy w okresie gwałtownej industrializacji. Takiemu
stanowi rzeczy sprzyjał liberalny ustrój społeczno-polityczny, który wedle
swoich ekonomistycznych założeń popierał i zabezpieczał inicjatywę gospodarcza
posiadaczy i przedsiębiorców, ale nie troszczył się dostatecznie o
zabezpieczenie praw człowieka pracy, utrzymując, że praca ludzka jest tylko
narzędziem produkcji, której podstawą, czynnikiem sprawczym oraz celem jest sam
kapitał.

tamże

[nalewood]

Trzeba przeto w dalszym ciągu stawiać sobie pytanie związane z podmiotem pracy i
warunkami jego egzystencji. Dla realizacji sprawiedliwości społecznej w różnych
częściach świata, w różnych krajach i we wzajemnych pomiędzy nimi stosunkach,
potrzebne są coraz to nowe fronty solidarności ludzi pracy, a także solidarności
z ludźmi pracy. Solidarność taka winna występować stale tam, gdzie domaga się
tego społeczna degradacja podmiotu pracy, wyzysk pracujących i rosnące obszary
nędzy, a nawet wręcz głodu. Kościół jest w tej sprawie żywo zaangażowany, uważa
bowiem za swoje posłannictwo, za swoją służbę, za sprawdzian wierności wobec
Chrystusa - być "Kościołem ubogich". "Ubodzy" zaś pojawiają się pod różnymi
postaciami, pojawiają się w różnych miejscach i w różnych momentach, pojawiają
się w wielu wypadkach jako wynik naruszenia godności ludzkiej pracy, bądź przez
to, że zostają ograniczone możliwości pracy ludzkiej, a więc przez klęskę
bezrobocia, bądź przez to, że się zaniża wartość pracy i prawa, jakie z niej
wynikają, w szczególności prawo do sprawiedliwej płacy, do zabezpieczenia osoby
pracownika oraz rodziny.

tamże

KONFLIKT PRACY I KAPITAŁU NAOBECNYM ETAPIE HISTORI

[nalewood]

Wobec współczesnej rzeczywistości, w której strukturę wpisało się głęboko tyle
konfliktów spowodowanych przez człowieka, i w której środki techniczne - owoc
ludzkiej pracy - grają rolę pierwszoplanową (wchodzi tu w grę także perspektywa
kataklizmu o wymiarach światowych w wypadku wojny przy użyciu środków
techniczno-nuklearnych o niewyobrażalnych wręcz możliwościach zniszczenia),
należy przede wszystkim przypomnieć zasadę, której Kościół stale nauczał. Jest
to zasada pierwszeństwa "pracy" przed "kapitałem".

Zasada ta dotyczy bezpośrednio samego procesu produkcji, w stosunku do której
praca jest zawsze przyczyną sprawczą, naczelną, podczas gdy "kapitał" jako
zespół środków produkcji pozostaje tylko instrumentem: przyczyną nadrzędną.
Zasada ta jest oczywistą prawdą całego historycznego doświadczenia człowieka.

ENCYKLIKA LABOREM EXERCENS

O własności środków produkcji

[nalewood]

Prócz tego, własność w nauczaniu Kościoła nigdy nie była rozumiana tak, aby
mogła ona stanowić społeczne przeciwieństwo pracy. Jak już uprzednio wspomniano
w tym samem tekście, własność nabywa się przede wszystkim przez pracę po to, aby
służyła pracy. Odnosi się to w sposób szczególny do własności środków produkcji.
Wyodrębnienie ich jako osobnego zespół: własnościowego po to, aby w formie
"kapitału" przeciwstawić go "pracy", a tym bardziej dokonywać wyzysku pracy,
jest przeciwne samej naturze tych środków oraz ich posiadania. Nie mogą one być
posiadane wbrew pracy, nie mogą też być posiadane dla posiadania, ponieważ
jedynym prawowitym tytułem ich posiadania - i to zarówno w formie własności
prywatnej, jak też publicznej czy kolektywnej - jest, ażeby służyły pracy. Dalej
zaś: ażeby służąc pracy, umożliwiały realizację pierwszej zasady w tym porządku,
jaką jest uniwersalne przeznaczenie dóbr i prawo powszechnego ich używania. Z
tego punktu widzenia, a więc z uwagi na pracę ludzką i powszechny dostęp do dóbr
przeznaczonych dla człowieka, nie jest wykluczone również - pod odpowiednimi
warunkami - uspołecznianie pewnych środków produkcji. Na przestrzeni
dziesięcioleci, które dzielą nas od ukazania się encykliki Rerum novarum, nauka
Kościoła stale przypominała te wszystkie zasady, sięgając do argumentów
sformułowanych w dawniejszej o wiele tradycji, a więc np. do znanych argumentów
z Summy św. Tomasza[7]

tamże

[nalewood]

Z tego punktu widzenia nadal pozostaje rzeczą nie do przyjęcia stanowisko
"sztywnego" kapitalizmu, który broni wyłącznego prawa własności prywatnej
środków produkcji jako nienaruszalnego "dogmatu" w życiu ekonomicznym. Zasada
poszanowania pracy domaga się tego, ażeby prawo to było poddawane twórczej
rewizji tak w teorii, jak i w praktyce.

tamże

Papież a globalizacja w ekonomii (m.in Korporacje)

[nalewood]

Taki układ wzajemnych zależności jest w zasadzie normalny, może jednak łatwo
stawać się okazją do różnych form wyzysku czy niesprawiedliwości i z kolei
odbijać się na polityce pracy poszczególnych państw, dosięgając w końcu
człowieka pracy, który jest właściwym jej podmiotem. Tak wiec np. państwa wysoko
uprzemysłowione, bardziej jeszcze międzynarodowe organizmy sterujące na wielka
skalę środkami produkcji przemysłowej (tak zwane multinationalia lub
transnationalia), dyktują możliwie wysokie ceny za swoje produkty, stając się
równocześnie o ustalanie możliwie niskich cen za surowce lub półfabrykaty, co w
rezultacie, obok innych przyczyn, stwarza coraz bardziej rosnącą dysproporcję w
skali dochodu narodowego odnośnych społeczeństw. Odległość pomiędzy krajami
bogatymi a ubogimi nie zmniejsza wie i nie wyrównuje, ale coraz bardziej
powiększa na niekorzyść tych ostatnich. Oczywiście, że nie może to pozostać bez
skutku dla lokalnej polityki pracy oraz dla sytuacji człowieka pracy w
gospodarczo upośledzonych społeczeństwach. Bezpośredni pracodawca, znajdując się
w systemie takich uwarunkowań, określa warunki pracy poniżej obiektywnych
wymagań pracowników - zwłaszcza, jeżeli sam chce z prowadzonego przez siebie
przedsiębiorstwa (czy też z prowadzonych przez siebie przedsiębiorstw, gdy
chodzi o sytuację "uspołecznionej" własności środków produkcji) czerpać możliwie
wielkie zyski.

Papież a nowy porządek międzynarodowy

[nalewood]

Fakt wzajemnego uzależnienia poszczególnych społeczeństw i państw oraz
konieczność współpracy w różnych dziedzinach przemawia za tym, ażeby zachowując
suwerenne prawa każdego z nich w dziedzinie planowania i organizacji pracy w
zakresie własnego społeczeństwa, działać równocześnie w tej doniosłej dziedzinie
w wymiarze międzynarodowej współpracy poprzez wielorakie umowy i porozumienia.
Trzeba także i tutaj, aby kryterium owych umów i porozumień stawała się coraz
bardziej praca ludzka, rozumiana jako podstawowe prawo wszystkich ludzi i dająca
wszystkim pracującym analogiczne uprawnienia tak, aby poziom życia ludzi pracy w
poszczególnych społeczeństwach ukazywał coraz mniej rażących różnic, które są
niesprawiedliwe i mogą prowokować również do gwałtownych wystąpień. Organizacje
międzynarodowe mają w tej dziedzinie ogromne zadania do spełnienia. Trzeba,
ażeby kierowały się trafnym rozeznaniem złożonych sytuacji i uwarunkowań
naturalnych, historycznych, cywilizacyjnych i innych - trzeba też, aby posiadały
w stosunku do ustalonych wspólnie planów działania większą operatywność, czyli
skuteczność realizacji.

....nowy porządek międzynarodowy ???????????

[stary-wyjadacz]

Jak to sie teraz ladnie nazywa. Dawniej nazywano te utopie komunizmem a teraz
jak widze ideologiczni, niedobici komunisci skupili sie w tzw "ruchu alter-
globalistycznym". Oczywiscie wciskaja ten sam kit. Powszechny dobrobyt, rownosc,
demokracja itp, itd. A kiedy dorwa sie do wladzy to do tych okreslen dolacza
odpowiednie wyjasnienia. Wtedy dobrobyt uzyska towarzyszacy wyraz i od tej pory
bedzie sie pisalo
sprawiedliwy dobrobyt
rownosc spoleczna
demokracja pracownicza
Ot jeszcze jedna utopijna teoryjka dla dorastajacej mlodziezy.

nie wywołujcie - tomsona ... z lasu

[ale-jajaja]

:-)

[nalewood]

Nóż jako naiwny lewak nie zgadzam się z twoją wypowiedzią, ale gratuluje odwagi.
Nie każdy zdobyłby się na tak brutalne potraktowanie nauki papieskiej i
przypisanie Janowi Pawłowi II wiary w "Ot jeszcze jedną utopijną teoryjkę dla
dorastajacej mlodziezy"