kiedy szaron podzieli los miloszevicza?

[Gość: sabra i szatila]

Operacja "Stalowy mózg"
Grażyna Dziedzińska, Nasz Dziennik, 04.01.2002

fragmenty


Palestyńczycy - naród wygnańców, prześladowanych, najdłużej w powojennej
historii walczący o prawo do ojczyzny, wolności, państwowości - przez wiele
mediów w Polsce, w tym publiczną telewizję, nazywani są "terrorystami".
Charakterystyczne przy tym jest, że używający tego określenia dziennikarze z
reguły utożsamiają się także z żydowską propagandą, przedstawiającą Izrael
mordujący z broni ciężkiej Palestyńczyków (walczących głównie kamieniami),
jako "demokratyczny", "miłujący pokój" kraj, który rozprawia się z
arabskimi "bandytami". Czasami wprawdzie któryś z komentatorów zająknie się
np., że premier Izraela był "podobno powiązany" z masakrą w libańskich
obozach dla uchodźców, ale to wszystko.
Warto więc może przypomnieć, jaką w istocie rolę odegrał obecny przywódca
Izraela we wspomnianej zbrodni. Tym bardziej, że właśnie obecnie czterej
libańscy prawnicy, na czele z prof. prawa na Uniwersytecie im. Świętego
Józefa w Bejrucie, Shebly Almallatem (dyrektor Centrum Studiów Prawa
Koranicznego przy Unii Europejskiej), przygotowują się do postawienia Szarona
przed Międzynarodowym Trybunałem w Hadze jako ludobójcy... Również
amerykańska organizacja pozarządowa "Międzynarodowa Solidarność na rzecz Praw
Człowieka" chce Szaronowi wytoczyć proces za łamanie tych praw w Libanie i
Palestynie.

Rzeź do spółki z laureatem Nagrody Nobla

Zaatakowanie w 1982 r. Libanu przez Izrael z lądu, morza i powietrza miało w
błyskawicznym tempie rzucić Palestyńczyków na kolana. Tymczasem, mimo iż
Izrael zmobilizował 100 tys. żołnierzy oraz lotnictwo i marynarkę - przeciw
35 tys. żołnierzy wspólnych sił palestyńsko-libańskich, o wiele gorzej
uzbrojonych, bez samolotów i bomb, Palestyńczycy przez 88 dni zaciekle
bronili oblężonego miasta, w którym coraz bardziej brakowało wody, żywności,
lekarstw, elektryczności. Masowe zabijanie cywilnej ludności spowodowało
jednak, że Organizacja Wyzwolenia Palestyny zdecydowała się wyprowadzić
swoich żołnierzy z Bejrutu Zachodniego. Wycofali się niepokonani, zostawiając
rodziców, żony, dzieci. Zgodnie z izraelskimi zobowiązaniami, armia miała nie
wejść do Bejrutu Zachodniego, zaś amerykańskie gwarancje zapewniały cywilom
po odejściu fedainów [bojownicy palestyńscy - wyj. red.] całkowite
bezpieczeństwo.
16-20 VIII 1982 r. podczas VII Specjalnej Sesji Zgromadzenia Ogólnego NZ
ogłoszono rezolucję, w której członkowie ONZ poparli prawo narodu
palestyńskiego do własnej ojczyzny i niepodległości oraz potępili agresję na
Liban. 1 IX prezydent Reagan przedstawił "nowy" plan rozwiązania konfliktu.
Te decyzje wywołały wściekłość w Tel Awiwie, zwłaszcza Szarona, który
postanowił jak najszybciej zablokować wymienione inicjatywy (podobnie czyni
teraz, na każdą wzmiankę o pokoju organizuje prowokacje zbrojne). Zamiarem
Szarona było również zrehabilitowanie się oraz uspokojenie tych, którzy nie
doczekali się triumfalnego zwycięstwa i pałali żądzą zemsty za wielkie straty
Izraela w Libanie. Aby osiągnąć te cele, a także doprowadzić do usunięcia
wszystkich Palestyńczyków z Libanu i zmuszenia rządu libańskiego do
podpisania "traktatu pokojowego" z Izraelem, Szaron, w porozumieniu z
ówczesnym premierem Menachemem Beginem, laureatem (tak, tak!) Pokojowej
Nagrody Nobla, rozpoczął przygotowania do operacji pod kryptonimem "Moah
Barzel" (Stalowy mózg).

Moah Barzel

[Gość: sabra i szatila]

Zginął w "tajemniczym" zamachu

O północy z 9 na 10 września 1982 r. Begin, Szaron i Szamir spotkali się z
Beszirem Dżemajelem (przywódcą milicji falangistowskiej) i z Fady Fremem
(szefem sztabu sił libańskich). Beszir nie wyraził zgody na natychmiastowe
zawarcie traktatu pokojowego z Izraelem (który po agresji był znienawidzony nie
tylko przez lewicę, ale i prawicę libańską). "Muszę najpierw zjednoczyć naród -
powiedział - a dopiero potem myśleć o traktacie z wami". "Ale o tym wiedział
pan przedtem" - warknął Begin. "Nie doceniłem oporu" - oświadczył Beszir. Wtedy
Menachem Begin stracił panowanie nad sobą i zaczął ubliżać rozmówcy. Rozstali
się w gniewie.
Szaron jednak uznał to zachowanie Begina za błąd. Już dawno zamierzał posłużyć
się Falangą, pospieszył więc ratować sytuację. 12 IX 1982 r. na obiedzie u
Dżemajelów zaproponował Beszirowi transakcję: natychmiast po opuszczeniu
Bejrutu przez oddziały OWP (mające izraelską gwarancję!) i tzw.
Międzynarodowego Korpusu Pokojowego wkroczą tam wojska izraelskie i "oczyszczą"
miasto, a milicja falangistowska, wsparta przez Izraelczyków, zajmie się
obozami palestyńskimi. Beszir zgodził się. Uważał, że "ostateczne rozprawienie
się" z Palestyńczykami osłabi libańską lewicę i pozwoli mu umocnić władzę. Dla
władz Izraela, które reprezentował gen. Szaron (ówczesny minister obrony), był
to również "doskonały interes". Tel Awiw liczył na to, że wymordowanie
palestyńskich uchodźców w Bejrucie Zachodnim zastraszy tych, którzy jeszcze
znajdują się w innych częściach Libanu i zmusi ich do ucieczki. Beszir prosił
tylko, żeby dokonać tej akcji dopiero po 25 września, kiedy to miał być
zaprzysiężony na prezydenta.
Ale rankiem 14 września Beszir zginął w "tajemniczym" zamachu. Było to ogromnie
na rękę Szaronowi, gdyż zamach na nowo rozbudził nienawiść prawicowych
falangistów do libańskiej lewicy muzułmańskiej oraz Palestyńczyków. To
otworzyło Szaronowi drogę do działania.
O północy decyzja o inwazji izraelskiej na Bejrut Zachodni i wymordowaniu
ludności w obozach dla uchodźców została ponownie przedyskutowana między
Beginem a izraelskim szefem sztabu "Rafulem" Eitanem, następnie zaś między
Beginem a Szaronen.
W środę, 15 września o godz. 5.00 Szaron przybył do Bejrutu. O godz. 8.00
spotkał się z Eitanem. Później udał się na konsultacje z czołowymi przywódcami
milicji falangistowskiej do ich kwatery głównej. Po tej naradzie Szaron
podyktował adiutantowi Avi Dudai "zaszyfrowaną" dyspozycję dla Eitana: "Jeden
oddział upoważniony został do wprowadzenia sił zbrojnych na teren (...) w
czasie operacji w obozie. Zezwolić falangistom na wejście...".
15 września Szaron spotkał się również z amerykańskim mediatorem Morrisem
Draperem. Amerykański dyplomata - jak później zeznał Szaron przed Komisją
Kahana - w rozmowie z Eitanem zaakceptował wysłanie falangistów do obozów,
dla "oczyszczenia ich z 2 tys. palestyńskich 'terrorystów'" (jak się później
okazało: dzieci, kobiet, starców, kalek, a nawet koni, psów itd.). Tego dnia
także rząd izraelski dał swoje placet na rozpoczęcie operacji "Stalowy mózg".
O północy z 15 na 16 września (ze środy na czwartek) nad Bejrutem Zachodnim
pojawiły się izraelskie samoloty. Czołgi i wozy pancerne ruszyły na miasto.
Desperacka obrona nielicznych i wykrwawionych jednostek Libańskich Sił
Narodowych w Al-Mazraa, Al-Tariq, Al-Jadida, Al-Fakhani u granic obozów i w Al-
Rosheh załamała się. Rozmieszczona na terenie stadionu sportowego artyleria
izraelska ostrzelała obozy Sabra i Szatila. 25 ofiar tego ostrzału trafiło do
szpitala "Gaza" na terenie Sabry. Powołując się na uzgodnienia ze stroną
izraelską i na amerykańskie gwarancje, libański premier ostro zaprotestował w
ambasadzie USA przeciwko inwazji. Ambasador zapewnił go, że celem tego
posunięcia jest wyłącznie rozminowanie dróg wjazdowych do Bejrutu Zachodniego i
uprzątnięcie barykad w mieście. Oznajmił, że po wykonaniu tego zadania
Izraelczycy natychmiast wycofają się z miasta. Premier depeszował nawet do
prezydenta Reagana, który z kolei odpowiedział, że Izraelczycy zarezerwowali
sobie "ograniczone posunięcie" jako nieodzowne dla "zapewnienia bezpieczeństwa"
po zamachu na Beszira Dżemajela (ponownie przydał się "tajemniczy" zamach!).

Pomyślna koleżeńska operacja

16 września, w czwartek rano, dwa samoloty transportowe typu hercules 130
wylądowały na międzynarodowym lotnisku w Bejrucie, gdzie znajdowały się już
grupy milicji falangistowskiej. Wynurzyły się wojskowe jeepy - toyoty
wypełnione żołnierzami, wielu z nich było w mundurach, lecz bez żadnych znaków
czy dystynkcji. Po godzinie kolumna, w asyście oficerów izraelskich, skierowała
się z lotniska w stronę obozów Sabra i Szatila.
Po południu obozy zostały otoczone przez ponad 150 izraelskich czołgów, 100
samochodów opancerzonych, 14 transporterów i 20... buldożerów (zapamiętajcie! -
to ważne). O godz. 16.00 izraelscy żołnierze wpuścili do obozów, przez
zablokowane przez siebie wejścia, falangistów, niezidentyfikowanych żołnierzy i
jakichś ludzi w cywilnych ubraniach. Dowódca sił izraelskich w Libanie Płn.,
gen. Drori, złożył Szaronowi raport o rozpoczęciu akcji "oczyszczania" obozów.
Ten z entuzjazmem odpowiedział: "Moje uznanie! Niech to będzie pomyślna,
koleżeńska operacja".
Eitan i inni wyżsi oficerowie izraelscy obserwowali rzeź przez lornetki, stojąc
obok reflektorów oświetlających makabryczną scenerię. Z dachu siedmiopiętrowego
budynku, usytuowanego po drugiej stronie przylegającej do obozu Sabra ulicy
Camille Chamuna, Izraelczycy widzieli wszystko jak na dłoni. Dokładnie słyszeli
też detonacje wysadzanych domów, wybuchy granatów, rozpaczliwe krzyki, wycia
torturowanych i mordowanych ludzi, przeraźliwy płacz zabijanych dzieci,
rzężenie zwierząt. Kilkanaście kobiet palestyńskich i libańskich wyrwało się z
obozów do przejść w murze, wołając do izraelskich żołnierzy pilnujących wyjść,
że tam trwa rzeź! Jeden z izraelskich żołnierzy poinformował o tym
przełożonego, który spokojnie odpowiedział: "Ze beseder" (w porządku, nie
przejmuj się).
Około godz. 23.00 pierwszy tajny raport izraelski, opatrzony
nagłówkiem "poufne", a zaadresowany do Droriego, dotarł do Tel Awiwu.
Przejrzało go co najmniej 20 oficerów, żaden z nich jednak nie zareagował.
W piątek rano o całonocnej masakrze wiedzieli już wszyscy na liniach
izraelskich, niektórzy mieszkańcy Bejrutu Zachodniego, a także korespondenci
zagraniczni, mimo że Izraelczycy nie chcieli ich wpuścić na teren obozów.
Dziennikarze zaprzeczyli izraelskiej wersji o rzekomej "walce z fedainami"
ukrytymi w obozach, ponieważ za murami słychać było tylko strzały jednej
strony. Korespondent wojskowy izraelskiego pisma "Haaretz" Zajev Shiff
zatelefonował do ministra poczty Mordechaja Zipori (zaprzysięgłego wroga
Szarona), który z kolei powiadomił ministra spraw zagranicznych Szamira,
że "coś złego dzieje się w obozach". Szamir twierdził potem, że kazał to
sprawdzić swoim ludziom w armii, którzy poinformowali go, że "sytuacja jest
normalna". W czasie dochodzenia Komisji Kahana nie można było odnaleźć ani
ludzi, którym rzekomo Szamir polecił sprawdzenie informacji, ani tych, którzy
mieli mu dać uspokajającą wiadomość.
A co robi w czasie piątkowej masakry Szaron - jej inicjator do spółki z
Beginem? O godz. 11.00 spotyka się z gen. Drori - ale jak zeznawał przed
komisją - na temat Sabry i Szatili nie rozmawiali! Od godz. 12.00 do 16.00
uczestniczył w konferencji w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w okupowanej
Jerozolimie, z udziałem amerykańskiego mediatora Drapera. O masakrze już
doskonale wiedzieli, ale - jak Szaron zapewniał Komisję - "nie było mowy na ten
temat" (!). Później "Arik, król Izraela", jak określali Szarona jego
zwolennicy, pospieszył na sobotni odpoczynek. Oliwkowym helikopterem dotarł do
Negevu, gdzie znajduje się jego 400-hektarowa farm

SZANA TOVA!

[sala.hamil]

A niech ten Nasz Dziennik odczepi sie od Izraela!
To nacjonalistyczne pismo.
I niestety antysemickie.
Zwiazane z LPR i innymi mniej lub bardziej "dziwnymi organizacjami"

Że antysemickie to dobrze o nim świadczy!

[Gość: +++IGNOR]

[Gość: werw]

sala.hamil napisała:

> A niech ten Nasz Dziennik odczepi sie od Izraela!
> To nacjonalistyczne pismo.
> I niestety antysemickie.
> Zwiazane z LPR i innymi mniej lub bardziej "dziwnymi organizacjami"
>

Piekło

[Gość: sabra i szatila]

Oliwkowym helikopterem dotarł do Negevu, gdzie znajduje się jego 400-hektarowa
farma, na której zatrudnia arabską siłę roboczą. O godz. 19.00 położył się
spać. Dwie godziny później zbudził go telefon od Eitana. Mowa była o Sabrze i
Szatili. Szaron kazał zakończyć akcję w sobotę rano, po częściowym przynajmniej
uprzątnięciu zwłok zabitych. O godz. 23.00 znów wyrwał go ze snu telefon. Tym
razem od wścibskiego korespondenta wojskowego z TV, Rona Ben Yshai, który
poinformował go o masakrze. "Wiem - powiedział ze złością Szaron - kazałem
wstrzymać operację". I znów zasnął snem sprawiedliwego.
W tym czasie siepacze kończyli swoje ponure dzieło. Jeszcze tylko uganiali się
za rannymi, którzy usiłowali wydostać się z obozu. Buldożerami niszczyli domy z
ciałami pomordowanych. Wrzucali zwłoki umarłych i na wpół żywych do dołów,
paląc je albo zasypując wapnem czy ziemią. Rankiem odjechali. Na drodze do
Damour miejscowi Libańczycy widzieli konwój składający się z 30-40
ciemnozielonych, wojskowych jeepów - toyota, z których tylko trzy miały
emblematy falangistowskie. W każdym z nich, obok żołnierzy libańskich,
znajdowali się ludzie w mundurach bez znaków i dystynkcji. Ich wygląd upewnił
obserwatorów, że nie byli to Libańczycy. Kilka dni później w tygodniku "Der
Spiegel" ukazała się wypowiedź prawicowego falangisty, który potwierdził, że w
masakrze brali też udział izraelscy Żydzi, przebrani w libańskie mundury.
Wezwani przez Komisję Kahana (utworzoną od nazwiska jej przewodniczącego, dla
uciszenia gwałtownych protestów świata) oficerowie izraelscy początkowo
konsekwentnie podtrzymywali linię obrony: "nic nie wiedzieliśmy", "nic nie
słyszeliśmy". Laureat Pokojowej Nagrody Nobla, Begin, do końca zaprzeczał
współuczestnictwu w zbrodni. Twierdził, że jako "pobożny człowiek" spędzał
przypadające wtedy święto Roch Hachana, tj. żydowski Nowy Rok, w świątyni i o
masakrze dowiedział się dopiero po jej zakończeniu, z BBC. Ta skrajnie cyniczna
wypowiedź już była oznaką, że zarówno Begin, jak i jego otoczenie zamierzają
wszelkie podejrzenia skierować na swoich "przyjaciół" z Falangi, chroniąc tylko
libańskich kolaborantów, haddadowców z południa Libanu. Ale ci, którym cudem
udało się uratować z rzezi, dali świadectwo prawdzie.

To było piekło!

Libańczyk, który bał się podać swoje nazwisko: - Opuszczałem wraz z żoną
Szatila po wizycie u krewnych, kiedy wjechały tam izraelskie, wojskowe
landrovery, pełne mężczyzn ubranych po cywilnemu. Ludzie uciekali w różne
strony, szukając schronienia. Tamci otworzyli ogień i prażyli w nas kulami.
Zdołaliśmy dotrzeć do wschodniego krańca obozu, tam spotkaliśmy grupkę
umundurowanych Izraelczyków, którzy zabarykadowali drogę. Nie mogliśmy
uwierzyć. Podeszli do mnie, pokazałem im więc moją kartę tożsamości. "Jestem
Libańczykiem" - powiedziałem. Wtedy zaczęli mnie tłuc pałkami.
13-letni Mounir, Palestyńczyk, stracił w 1976 r. ojca i brata w czasie masakry
w obozie Tal Zaatar. Z matką i resztą rodzeństwa znalazł się później w
uchodźczym obozie Raszidija pod Tyrem, tuż przy granicy z Izraelem. W czasie
zmasowanych ataków izraelskich na Liban Płd. uciekli do Szatili w Bejrucie. -
Pobiegliśmy do schronu - wspomina. - Tam było już 9 rodzin. O godz. 8.30
umundurowany mężczyzna wszedł i kazał nam opuścić schron. W obozie było jasno
prawie jak w dzień. Mężczyzna mówił po arabsku z akcentem południowolibańskim.
Na rękawie miał wyszyty cedr, na piersi odznakę, ale nie mogłem jej odczytać.
Mężczyzn ustawili w szeregu przy ścianie. Ja byłem w grupie dzieci i kobiet.
Kiedy nas odprowadzano, zobaczyłem, jak milicjant bije mężczyzn kijem, oni zaś
padali na ziemię. Zaprowadzili nas na stację benzynową, zamknęli i powiedzieli,
że przyjdą, jak zjedzą kolację. Kilku zostało, żeby nas pilnować. Kiedy
wrócili, zaczęli strzelać. Padliśmy na ziemię. Wrzasnęli, żeby ranni wstali.
Byłem ranny, lecz nie wstałem. Szeptem powiedziałem do matki: "Nie wstawaj, oni
kłamią". Miałem rację: jednego, który usiłował wstać, zastrzelili. Poświecili
latarkami, żeby zobaczyć, czy wszyscy są martwi. Nie podnosiłem głowy i
wstrzymałem oddech. Spędziłem noc obok matki. Ona umarła.

Piekło trwa....

[Gość: sabra i szatila]

Drugi raz przyszli rano. Jeden z nich zauważył, że się trzęsę i strzelił dwa
razy. Pierwsza kula nie trafiła, druga zraniła mnie w policzek i w rękę.
Narzucili na nas płachtę. Usłyszałem, że kazali jakimś ludziom wywieźć trupy na
stadion sportowy. Kiedy poszli, wyczołgałem się spod płachty i dowlokłem do
najbliższego domu. Dwóch milicjantów złapało mnie. Przeklinali, krzyczeli: "Ty
s...synu, jeszcze żyjesz!". Błagałem, żeby mnie puścili. Jeden spytał, czy
jestem Palestyńczykiem. Skłamałem, że Libańczykiem. "No to zabieraj się" -
powiedział. Doszedłem do Sabry. Pod meczetem jakiś mężczyzna zabrał mnie do
szpitala Gaza.
W szpitalu Mounir stracił świadomość. Był nieprzytomny aż do następnego dnia.
Obudził się już w innym szpitalu, na terenie miasta, gdzie został przeniesiony
przez Czerwony Krzyż. Wuj, który znalazł go tam w sobotę i został z nim,
powiedział dziennikarzom: "Mały nie może zasnąć i ciągle pyta: "Czy na pewno
oni nas tutaj nie znajdą?".
A oto co powiedziała Libanka, pielęgniarka ze szpitala Akra: - Zaatakowali
szpital w piątek (...). Kilku lekarzy wyszło z białą flagą, żeby z nimi
porozmawiać. Milicjant rzucił w nich granatem. Jedna z pielęgniarek pobiegła,
żeby zobaczyć, co z lekarzami. Jeden z tych zbirów odciągnął ją i zaczął bić do
nieprzytomności. Rozerwał jej odzież, rzucił ją na środek drogi i zgwałcił, a
potem zrobili to jego koledzy. Kilku wpadło do szpitala. Wyłapywali mężczyzn.
Zagraniczni doktorzy usiłowali nas bronić, ale napastnicy sklęli ich po
francusku, angielsku i hebrajsku. Jeden uderzył norweskiego lekarza i zaczął
się z nim kłócić. (...)
Wajanet Zein Adul Latif, Egipcjanka, zeznała: - W Szatili żyło wielu Egipcjan,
wszystkie rodziny zniknęły z domów, ale ja zaczęłam iść ich śladem i natrafiłam
na zabitych. W sobotę wrzucili Palestyńczyków, także kobiety i dzieci, do
wielkiego leja po bombie na Stadionie Sportowym. Stanęli wokół z karabinami
maszynowymi. Izraelczycy zaczęli zasypywać buldożerami zabitych, umierających i
jeszcze żywych. Ktokolwiek chciał się wydostać, był zabijany. To było piekło.
Widziałam wszystko na własne oczy, bo szłam w pewnej odległości za nimi, kryjąc
się za domami (...). Widziałam, jak buldożery mieszały z ziemią ciała mężczyzn,
kobiet, dzieci. Byłam w szoku. Nie wiem, jak długo. Potem zaczęłam chodzić w
kółko...

Musiał się przyznać

Komisja Kahana orzekła, że Szaron jest odpowiedzialny za masakrę 4.000
Palestyńczyków i Libańczyków w obozach Sabra i Szatila. Wtedy izraelski
generał, obawiając się, że może zostać uznany za głównego winowajcę, przestał
zasłaniać się brakiem pamięci i zaprzeczać udziałowi w rzezi. Zgodnie z
dewizą "jak topić się, to razem", obciążył nie tylko siebie, ale i władze
izraelskie. Podczas przesłuchania w lutym 1983 r. oświadczył: "Decyzję o
wpuszczeniu sił libańskich do obozów podjąłem zgodnie z udzielonymi mi
pełnomocnictwami i zasadniczym porozumieniem, jakie zostało zawarte w czasie
posiedzenia gabinetu izraelskiego".
Zwolennicy "Arika" pospieszyli mu natychmiast z pomocą. Wyszli na ulice z
wypisanym na transparencie hasłem: "Szaron zasługuje na Pokojową Nagrodę
Nobla!". Zaś proizraelscy dziennikarze na Zachodzie rozwodzili się nad
izraelską "sprawiedliwością". Tymczasem Szaron, chociaż został pozbawiony
funkcji ministra obrony, objął stanowiska w dwóch najważniejszych komisjach
rządowych: ds. Obrony i ds. Rokowań z Libanem! W ten sposób uzyskał znaczący
wpływ na wojsko i na politykę zagraniczną, co nawet niektórzy deputowani z
Knesetu ocenili jako "kpinę z demokracji". Nic więc dziwnego, że nie stracił
werwy. Dwa lata po zorganizowaniu rzezi w Sabrze i Szatili udał się do Nowego
Jorku, aby - jak powiedział dziennikarzom - oczyścić się z "cholernego
oszczerstwa", którego rzekomo dopuścił się w stosunku do jego osoby
tygodnik "Time". W pozwie zażądał 50 mln dolarów odszkodowania za "moralną
krzywdę" polegającą na jakoby fałszywym i "złośliwie tendencyjnym" oskarżeniu
go o bezpośrednią inspirację masakry. Tupet Szarona wzbudził powszechne
zdumienie. Spodziewano się bowiem, że skompromitowany "rzeźnik Libanu" będzie
raczej unikał afiszowania się przed społecznością światową. Jednak logika
Szarona była inna. Nieprzypadkowo przecież wystąpił w obronie swojej "czci"
dopiero po tak długim czasie, który minął od wydarzeń w Sabrze i Szatili oraz
od wydrukowania artykułu na temat rezultatów śledztwa Komisji Kahana. Liczył na
zawodną pamięć ludzką, na zaabsorbowanie świata nowymi problemami, tragediami,
sensacjami, które odsuwają w cień wydarzenia wczorajsze, nawet najbardziej
tragiczne. Uznał, że przyszła pora zrzucić z siebie odium mordercy, zwłaszcza
wobec opinii publicznej USA, izraelskiego sojusznika wpływającego przecież na
układy personalne w izraelskim rządzie, co dla Szarona nie było obojętne,
ponieważ od dawna pragnął się wspiąć na wyżyny władzy. Proces przegrał, ale to
co chciał, osiągnął - został premierem Izraela.
Jeszcze w 1983 r. poseł do Knesetu, Ajer Mauz, powiedział: "Zastanawiam się, co
stałoby się z demokracją w Izraelu, gdyby Szaron został premierem". Wtedy inny
poseł dodał: "Wszędzie pozakładałby obozy koncentracyjne". I niestety, nie
pomylił się.


Grażyna Dziedzińska, Nasz Dziennik, 2002-01-04

[sala.hamil]

Piasku!
Co to znaczy Szatila?
Bo nie wiem.
To Nasz Dziennik powaznie przesadzil.
Bardzo powaznie.
Zdaje sie ze podpada to pod prawodawastwo polskie.
Maja dowody?
Szczerze w to watpie.
Bardzo szczerze.
Premier Ariel Szaron powinien ich oskarzyc np. o znieslawienie.

zaaresztuj autorów encyklopedii PWN

[Gość: sabra i szamila]

sala.hamil napisała:

> Piasku!
> Co to znaczy Szatila?
> Bo nie wiem.
> To Nasz Dziennik powaznie przesadzil.
> Bardzo powaznie.
> Zdaje sie ze podpada to pod prawodawastwo polskie.
> Maja dowody?
> Szczerze w to watpie.
> Bardzo szczerze.
> Premier Ariel Szaron powinien ich oskarzyc np. o znieslawienie.
>
>

oskarż izraelska komisje śledczą....

[Gość: sabra i szatila]

sala.hamil napisała:

> Piasku!
> Co to znaczy Szatila?
> Bo nie wiem.
> To Nasz Dziennik powaznie przesadzil.
> Bardzo powaznie.
> Zdaje sie ze podpada to pod prawodawastwo polskie.
> Maja dowody?
> Szczerze w to watpie.
> Bardzo szczerze.
> Premier Ariel Szaron powinien ich oskarzyc np. o znieslawienie.
>
>

[Gość: U]

sala.hamil napisała:

> Piasku!
> Co to znaczy Szatila?
> Bo nie wiem.
> To Nasz Dziennik powaznie przesadzil.
> Bardzo powaznie.
> Zdaje sie ze podpada to pod prawodawastwo polskie.
> Maja dowody?
> Szczerze w to watpie.
> Bardzo szczerze.
> Premier Ariel Szaron powinien ich oskarzyc np. o
znieslawienie.


Tym razem nie wytrzymalem wiec

wszystkim i wobec oglaszam,ze sala jest gupia.
>
>

Sala zdekonspirowana

[Gość: duabeł]

Gość portalu: U napisał(a):

> sala.hamil napisała:
>
> > Piasku!
> > Co to znaczy Szatila?
> > Bo nie wiem.
> > To Nasz Dziennik powaznie przesadzil.
> > Bardzo powaznie.
> > Zdaje sie ze podpada to pod prawodawastwo polskie.
> > Maja dowody?
> > Szczerze w to watpie.
> > Bardzo szczerze.
> > Premier Ariel Szaron powinien ich oskarzyc np. o
> znieslawienie.
>
>
> Tym razem nie wytrzymalem wiec
>
> wszystkim i wobec oglaszam,ze sala jest gupia.
> >
> >

nietolerancja, ksenofobia i parafianszczyzna.

[Gość: sabra i szatila]

tytus.tripod.com/pfretl/MMI/pf561.html
Faszyzm po zydowsku?

Adam Wielomski

Z zalem musze stwierdzic, ze wieloletnia praca demoliberalnych mediow
krzewiacych w swiecie idee "spoleczenstwa otwartego", tolerancji i praw
czlowieka poniosla kleske. Oto, kilka dni temu, w wyborach powszechnyc wygrala
nietolerancja, ksenofobia i parafianszczyzna. Premierem Izraela zostal Ariel
Szaron, znany ze swoich rasistowskich, szowinistycznych i antysemickich
pogladow - pamietajmy, ze Arabowie to takze semici, a wiec wrog Arabow tez jest
antysemita, nwet jezeli jest Zydem.

Charakterystyczna jest jednak reakcja demoliberalnych mediow na to
zwyciestwo "faszyzmu" i "ksenofobii". Sa one co najwyzej
zaniepokojone "zagrozeniem procesu pokojowego". Jesli jest mowa o pogladach
Szarona, to tylko w tym kontekscie. Wyobrazmy sobie jednak sytuacje, ze Ariel
Szaron nie jest Zydem, tylko np. Polakiem - nazywa sie Karol Iksinski i ma w
swoim zyciorysie takie fakty, jak zamordowanie 69 osob - kobiet i dzieci - oraz
odpowiedzialnosc za rzez kilkuset osob w obozach Sabra i Szatila. To jeszcze
nic, wyobrazmy sobie, ze ten morderca jest Polakiem, a zamordowani byli Zydami.
Czy wyobrazacie sobie Panstwo ten krzyk grozy demoliberalnych mediow, te tytuly
prasowe o "faszyzmie" w Polsce, o "ksenofobii", o "rasizmie" itd.? Co by sie
dzialo, gdby premierem Polski byl czlowiek ponoszacy odpowiedzialnosc za smierc
Zydow w Jedwabnem? Oj, oj, oj! Az strach pomyslec.

Gdyb Ariel Szaron nie byl Zydem, to dawno juz ganialyby go rozne lewacko-
demoliberalne trybunaly inkwizycyjne, jak np. Trybunal Praw Czlowieka w Hadze i
podobne "prawo-czlowiecze" heco-sady. Tym razem jednak nic, cisza! Mamy tu
bowiem zderzenie sie ze soba dwoch demoliberalnych dogmatow. Z jednej strony
jest niewzruszalny dogmat o uniwersalnych zasadach praw czlowieka; z drugiej
zas, pseudometafizyczny dogmat o szczegolnym charakterze narodu wybranego,
ktory zawsze ex definitione jest niewinny, gdyz jest ofiara holokaustu.
Demoliberalni, scholastyczni teologowie staneli przed nie lada problemem -
ktory dogmat jest wazniejszy? Wszystko wskazuje jednak na to, ze mimo aksjomatu
o rownosci ludzi bez wzgledu na rase, plec i wyznanie, narody wybrane dalej
istnieja. Dzieki temu czlowiek, ktorego stosunek do Arabow wydaje sie, moim
skromnym zdaniem, wykazywac pewne podobienstwa do stosunku Adolfa Hitlero do
Zydow, moze spokojnie cieszyc sie owocami swego wyborczego sukcesu.

Aby nie bylo nieporozumien, gdybym byl obywatelem Izraela, to takze glosowalbym
na Szarona, gdyz jest on, podobnie jak ja, zwolennikiem idei, ze "wojna jest
przedluzeniem polityki" i calkowicie normalnym elementem stosunkow
miedzynarodowych; czyms, co wynika z natury ludzkiej. Pisze ten tekst dlatego,
ze budzi moje obrzydzenie faryzejski stosunek najwiekszych demoliberalnych
autorytetow "moralnych" do nagminnego lamania praw czlowieka w Izraelu, gdzie
Palestynczycy sa traktowani jako istoty nizsze, podludzie i dyskryminowani
prawnie na wszelkie sposoby. Jesli prawa czlowieka sa dogmatem, to dlaczego
nikt z roznych komitetow helsinskich jeszcze nie zgromil tego
izraelskiego "faszyzmu" tak, jak gromi sie go w Polsce i na calym swiecie?

Rzeżnik z Bejrutu

[Gość: sabra i szatila]

www.rmf.fm/akcje.html?akcja=uchodzcy&art=szaron
ARIEL SZARON - żołnierz i polityk
Szaron, syn żydowskich imigrantów z Białorusi, urodził się 27 lutego 1928 roku
w rządzonej przez Brytyjczyków Palestynie. Od 17 roku życia był żołnierzem -
dwukrotnie odniósł poważne obrażenia w boju. Już jako roczne dziecko
doświadczył wojny, gdy wraz z matką w 1929 r. ukrywał się w stodole atakowanej
przez Arabów, walczących o kontrolę nad jerozolimskim Wzgórzem Świątynnym.
Wizyta Szarona w tym miejscu we wrześniu 2000 roku spowodowała wybuch "drugiej
intifady", palestyńskiego powstania. Szaron, jak prawie każdy izraelskie
polityk, swoją karierę zaczynał od służby w wojsku. Brał bezpośredni udział we
wszystkich pięciu wojnach izraelsko - arabskich, począwszy od 1948 r. W czasie
wojny w 1973 r. (Yom Kippur) dowodził 27 tysiącami izraelskich żołnierzy,
uczestniczącymi w spektakularnym pochodzie przez Kanał Sueski do Egiptu, co
zmieniło losy wojny. Kampania ta dała Szaronowi miano bohatera narodowego. Jego
nazwisko wiązane jest jednak także z masowym mordem cywilów arabskich. W 1953
r. Szaron dowodził kampanią odwetową, zorganizowaną po zabójstwie trzech
Izraelczyków. Jego żołnierze podpalili 45 domów arabskich we wsi Kibija,
zabijając 69 osób, w połowie - kobiety i dzieci. We wrześniu 1982 r., w trzy
miesiące po wejściu armii izraelskiej do Libanu, żołnierze pozwolili miejscowej
chrześcijańskiej milicji wkroczyć na teren obozów palestyńskich Sabra i Szatila
i dokonać tam masakry setek ludzi. Także i ten incydent wiązany jest z
nazwiskiem Szarona, który miał być - jako minister obrony w owym czasie -
głównym architektem inwazji na Liban w 1982 r. Część Arabów do dziś nazywa
generała "rzeźnikiem z Bejrutu". Specjalna komisja izraelskiego parlamentu
uznała później, że Szaron pośrednio ponosił odpowiedzialność za rzeź w obozach
palestyńskich - raport ten kosztował go urząd ministra obrony. W ciągu
ostatnich 19 lat generał pełnił jednak wiele funkcji w rządzie, a także -
piastował mandat deputowanego w Knesecie.

Kto aresztuje Szarona ?

[Gość: sabra i szamila]

www.republika.pl/xyz234/artykuyz4.htm
Kto ukarze Szarona?

Jaka jest różnica pomiędzy państwowym a indywidualnym aktem terrorystycznym?
Jeśli zrozumiemy tę różnicę, to zrozumiemy także zło amerykańskiej polityki
wobec Bliskiego Wschodu i zbliżającą się katastrofę. Kiedy Jaser Arafat został
oblężony w swoim biurze i trzymany tam przez izraelskie siły okupacyjne jako
zakładnik, był pod nieustanną presją zmuszającą go do potępienia terroru i
walki przeciw terroryzmowi. Izraelski państwowy terroryzm jest określany przez
administrację Stanów Zjednoczonych jako samoobrona, podczas gdy indywidualni
samobójcy z ładunkiem wybuchowym są nazywani terrorystami.

Jest tylko „mała” różnica w tym, że za izraelską agresję bezpośrednio
odpowiedzialni są Ariel Szaron, Beniamin Ben Eliezer, Shimon Peres i Shaul
Mofaz, podczas gdy indywidualne terrorystyczne akty są dokonywane jako akty
desperacji, zwykle wbrew intencjom Arafata. Godzinę po ogłoszeniu przez Arafata
jego poparcia dla wstrzymania ognia i życzeniach skierowanych do
Izraelitów: „Szczęśliwego Passovera”, nastąpił samobójczy bombowy atak w hotelu
Netanya, w wyniku którego zginęły 22 niewinne osoby celebrujące Passover.
Arafat został obarczony odpowiedzialnością za ten czyn, który stał się
uzasadnieniem obecnej ofensywy IDF.



Świat ignoruje zbrodnie wojenne Tel Awiwu

W tym samym czasie odpowiedzialność Sharona za izraelskie zbrodnie wojenne jest
całkowicie ignorowana. Kto powinien zostać aresztowany za wybiórcze zabijanie
[politycznie poprawna nazwa na polityczne morderstwa – przyp. red.] prawie 100
Palestyńczyków? Kto powinien być zaaresztowany za zamordowanie więcej niż 1200
Palestyńczyków i za zbiorową karę dokonaną na ponad 3 000 000 cywilnej ludności
w czasie ostatnich 18 miesięcy? Kto stanie przed Trybunałem Międzynarodowym za
bezprawne zagrabienie i zaludnienie palestyńskiego terytorium i ignorowanie
decyzji ONZ przez więcej niż 35 lat?



Akty desperacji kontra czystki militarne

Samobójcze ataki zabijające niewinnych ludzi muszą być jednoznacznie potępione
jako niemoralne akty, a popełniających je powinno umieszczać się w więzieniu.
Nie mogą one jednak być porównywane z terroryzmem prowadzonym przez państwo
izraelskie. Pierwsze są indywidualnymi aktami desperacji ludzi, którzy nie
widzą nadziei na przyszłość i którzy są ignorowani przez nieuczciwą i
zniekształconą opinię międzynarodową. Drugie są zimnymi i „racjonalnymi”
decyzjami państwa i jego militarnego aparatu, dobrze finansowanego,
wyposażonego i popieranego przez największą potęgę na świecie.

Mimo to w publicznych debatach rządowy terroryzm i indywidualne samobójcze
ataki nie są w ogóle rozróżniane. Państwowo kierowany terroryzm i zbrodnie
wojenne dokonywane przez aparat rządowy Izraela przedstawiany jest
jako „samoobrona”, podczas gdy od Arafata będącego w stanie beznadziejnego
oblężenia wymaga się aresztowania „terrorystów”.

[Gość: sabra i szatila]

Kto aresztuje Szarona?

Chciałbym zapytać: kto aresztuje Szarona, osobę bezpośrednio odpowiedzialną za
rozkaz mordowania Palestyńczyków? Kiedy i on zostanie nazwany terrorystą? Jak
długo świat będzie ignorował krzyk Palestyńczyków, że jedyną rzeczą, którą
pragną, to wolność i niezależność? Kiedy zacznie się zauważać fakt, że celem
izraelskiego rządu nie jest jego bezpieczeństwo, lecz kontynuacja okupacji i
podporządkowanie sobie Palestyńczyków?



Jesteśmy izraelską opozycją przeciw ludobójstwu Szarona

Jako Izraelczycy w opozycji, walczymy przeciwko naszemu rządowi, ale
międzynarodowe poparcie, jakie otrzymuje Szaron, zagraża naszym dążeniom. Cała
międzynarodowa opinia publiczna musi być zmieniona i ONZ musi zastosować
interwencyjne siły w celu zatrzymania rozlewu krwi i nieuchronnego pogorszenia
sytuacji. Zarówno Izraelczycy, jak i Palestyńczycy potrzebują obudzenia się
międzynarodowej opinii publicznej i odwrócenia dotychczasowego globalnego
punktu widzenia. Jest to potrzebne dla ratowania naszego życia w sensie
dosłownym i zachowania nadziei na lepszą przyszłość.


Lev Grinberg




Dr Lev Grinberg jest socjologiem politycznym i dyrektorem Humphrey Institute
for Social Research przy Ben Gurion University. Powyższy tekst ukazał się 2
kwietnia 2002 r. w piśmie "Counter Punch", pod oryginalnym tytułem Izraelski
terroryzm państwowy. Tytuł i śródtytuły – redakcja “NP”.

Trying to Try Sharon

[Gość: sabra i szatila]

http://www.merip.org/pins/pin72.html

Trying to Try Sharon
Linda A. Malone

(Linda A. Malone teaches at William and Mary Law School in Williamsburg, Va.
She is author of two law review articles on the Sabra and Shatila massacres.

October 11, 2001
The concept of universal jurisdiction in international law is undergoing a
historic test in Belgium. On November 28, a Belgian court will decide whether
Israeli Prime Minister Ariel Sharon can be tried for his alleged role in the
slaughter by Lebanese militiamen of untold numbers of Palestinian and Lebanese
civilians in the Sabra and Shatila refugee camps in West Beirut in 1982. At the
time, Sharon was in charge of Israel's invasion and occupation of Lebanon. On
October 3, an appellate court grand jury convened in Brussels to begin
determining whether Belgium can invoke the mechanisms of international law to
prosecute a sitting head of state from another country.
HISTORIC SUIT
On June 18, survivors of the Sabra and Shatila massacres filed two civil
lawsuits against Sharon in a Belgian court. The complaints describe the events
leading up to the September 15, 1982 sealing of Sabra and Shatila by the
Israeli army during the invasion of Lebanon, followed by authorization from
Sharon, then Israeli Defense Minister, for a unit of 150 Phalangists

[Gość: Jurek]

Sprawiedliwosc zydowska.

www.mirror.co.uk/news/allnews/page.cfm?objectid=12202728&method=full&siteid=50143

return of the terorist

[Gość: sabra i shamila]

Return of the Terrorist
The Crimes
of Ariel Sharon
Some incorrigible optimists have suggested that only a right-wing extremist of
the notoriety of Likud leader Ariel Sharon will have the credentials to broker
any sort of lasting settlement with the Palestinians. Maybe so. History is not
devoid of such examples. But Sharon?

Sharon's history offers a monochromatic record of moral corruption, with a
documented record of war crimes going back to the early 1950s. He was born in
1928 and as a young man joined the Haganah, the underground military
organization of Israel in its pre-state days. In 1953 he
was given command of Unit 101, whose mission is often described as that of
retaliation against Arab attacks on Jewish villages. In fact, as can be seen
from two terrible onslaughts, one of them very well known, Unit 101's purpose
was that of instilling terror by the infliction of discriminate, murderous
violence not only on able bodied fighters but on the young, the old, the
helpless.

Sharon's first documented sortie in this role was in August of 1953 on the
refugee camp of El-Bureig, south of Gaza. An Israeli history of the 101 unit
records 50 refugees as having been killed; other sources allege 15 or 20. Major-
General Vagn Bennike, the UN commander, reported that "bombs were thrown" by
Sharon's men "through the windows of huts in which the refugees were sleeping
and, as they fled, they were attacked by small arms and automatic weapons".

In October of 1953 came the attack by Sharon's unit 101 on the Jordanian
village of Qibya, whose "stain" Israel's foreign minister at the time, Moshe
Sharett, confided to his diary "would stick to us and not be washed away for
many years". He was wrong. Though even strongly pro-Israel commentators in the
West compared it to Lidice, Qibya and Sharon's role are scarcely evoked in the
West today, least of all by journalists such as Deborah Sontag of the New York
Times who recently wrote a whitewash of Sharon, describing him as "feisty", or
the
Washington Post's man in Jerusalem who fondly invoked him after his fateful
excursion to the Holy Places in Jerusalem as "the portly old warrior".

Israeli historian Avi Shlaim describes the massacre thus: "Sharon's order was
to penetrate Qibya, blow up houses and inflict heavy casualties on its
inhabitants. His success in carrying out the order surpassed all expectations.
The full and macabre story of what happened at Qibya was
revealed only during the morning after the attack. The village had been reduced
to rubble: forty-five houses had been blown up, and sixty-nine civilians, two
thirds of them women and children, had been killed. Sharon and his men claimed
that they believed that all the inhabitants had run away and that they had no
idea that anyone was hiding inside the houses."

The UN observer on the scene reached a different conclusion: "One story was
repeated time after time: the bullet splintered door, the body sprawled across
the threshhold, indicating that the inhabitants had been forced by heavy fire
to stay inside until their homes were blown up over them." The slaughter in
Qibya was described contemporaneously in a letter to the president of the
United Nations Security Council dated 16 October 1953 (S/3113) from the Envoy
Extraordinary and Minister Plenipotentiary of Jordan to the United States. On
14 October 1953 at 9:30 at night, he wrote, Israeli troops launched a battalion-
scale attack on the village of Qibya in the Hashemite Kingdom of Jordan (at the
time the West Bank was annexed to Jordan).

According to the diplomat's account, Israeli forces had entered the village and
systematically murdered all occupants of houses, using automatic weapons,
grenades and incendiaries. On 14 October, the bodies of 42 Arab civilians had
been recovered; several more bodies were still under the wreckage. Forty
houses, the village school and a reservoir had been destroyed. Quantities of
unused explosives, bearing Israel army markings in Hebrew, had been found in
the village. At about 3 a.m., to cover their withdrawal, Israeli support troops
had begun shelling the
neighbouring villages of Budrus and Shuqba from positions in Israel.

And what of Sharon's conduct when he was head of the Southern Command of
Israel's Defense Forces in the early 1970s? The Gaza "clearances" were vividly
described by Phil Reeves in a piece in The London Independent on January 21 of
this year.

"Thirty years have elapsed since Ariel Sharon, favourite to win Israel's
forthcoming election, was the head of the Israel Defence Forces' southern
command, charged with the task of 'pacifying' the recalcitrant Gaza Strip after
the 1967 war. But the old men still remember it well. Especially the old men on
Wreckage Street. Until late 1970, Wreckage, or Had'd, Street wasn't a street,
just one of scores of narrow, nameless alleys weaving through Gaza City's Beach
Camp, a shantytown cluttered with low, two-roomed houses, built with UN aid for
refugees from the 1948 war who then, as now, were waiting for the international
community to settle their future. The street acquired its name after an
unusually prolonged visit from Mr Sharon's soldiers. Their orders were to
bulldoze hundreds of homes to carve a wide, straight street. This would allow
Israeli troops and their heavy armored vehicles to move easily through the
camp, to exert control and hunt down men from the Palestinian Liberation Army.

"'They came at night and began marking the houses they wanted to demolish with
red paint,' said Ibrahim Ghanim, 70, a retired labourer. 'In the morning they
came back, and ordered everyone to leave. I remember all the soldiers shouting
at people, Yalla, yalla, yalla, yalla! They threw everyone's belongings into
the street. Then Sharon brought in bulldozers and started flattening the
street. He did the whole lot, almost in one day. And the soldiers would beat
people, can you imagine? Soldiers with guns, beating little kids!' By the time
the Israeli army's work was done, hundreds of homes were destroyed, not only on
Wreckage Street but throughout the camp, as Sharon ploughed out a grid of wide
security roads. Many of the refugees took shelter in schools, or squeezed into
the already badly over-crowded homes of relatives. Other families, usually
those with a Palestinian political activist, were loaded into trucks and taken
to exile in a town in the heart of the Sinai Desert, then controlled by
Israel."

As Reeves reported, the devastation of Beach Camp was far from the
exception. "In August 1971 alone, troops under Mr Sharon's command destroyed
some 2,000 homes in the Gaza Strip, uprooting 16,000 people for the second time
in their lives. Hundreds of young Palestinian men were arrested and deported to
Jordan and Lebanon. Six hundred relatives of suspected guerrillas were exiled
to Sinai. In the second half of 1971, 104 guerrillas were assassinated. 'The
policy at that time was not to arrest suspects, but to assassinate them', said
Raji Sourani, director of the Palestinian Centre for Human Rights in Gaza
City".

Israeli complacency leading to their initial defeat by the Egyptians in the
1973 war was in part nurtured by the supposed impregnability of the "Bar Lev
line" constructed by Sharon on the east bank of the Suez canal. The Egyptians
pierced the line without undue difficulty.

In 1981 Sharon, then minister of defense, paid a visit to Israel's good friend,
President Mobutu of Zaire. Lunching on Mobutu's yacht the Israeli party was
asked by their host to use their good offices to get the US Congress to be more
forthcoming with aid. This the Israelis managed to accomplish. As a quid pro
quo Mobutu reestablished diplomatic relations with Israel. This was not
Sharon's only contact with Africa. Among friends he re

Sharon&# 8217;s war crimes in Lebanon: the record1

[Gość: diabeł]

Sharon’s war crimes in Lebanon: the record
By Jean Shaoul
22 February 2002

http://www.wsws.org/articles/2002/feb2002/sab-f22.shtml

Below we publish the first in a three-part series examining Israeli Prime
Minister Ariel Sharon’s role in the war crimes committed during the Israeli
invasion of Lebanon in 1982, culminating in the massacre of Palestinian
refugees at Sabra and Shatilla.

An attempt by Palestinians to bring Israeli Prime Minister Ariel Sharon before
a Belgian court on charges of war crimes appears to have been thwarted. On
February 14, the International Court of Justice in The Hague ruled that past
and present government leaders cannot be tried for war crimes by a foreign
state because of their diplomatic immunity and can only be held to account in
their own country.

Under a 1993 law, Belgium gave itself the right to try war crimes committed by
anyone anywhere at any time. A Belgian judge was due to rule on March 6 whether
a case against Sharon should go to trial, but a legal adviser to the Belgian
government, Jan Devadder, said that the International Court of Justice “has
clearly ruled government leaders and heads of state enjoy total immunity from
prosecution. The Sharon case, in my opinion, is closed.”

The court determined that a former or serving government official could not be
tried in a foreign court because “throughout the duration of his or her office
[the minister], when abroad, enjoys full immunity from criminal jurisdiction”.
This was so whether or not the accused was abroad on official business or in a
private capacity.

The court stressed that the judgement does not have any bearing on the trial of
former Yugoslav President Slobodan Milosevic, as he is being tried by an
international body, the United Nations, and not by a foreign government. But
this legal technicality aside, the International Court of Justice has made
clear that it wishes to see only those deemed to be acting contrary to the
interests of the imperialist powers facing prosecution and not their political
allies such as Sharon.

At this point Sharon still faces charges relating to the brutal massacre of
2,000 Palestinians in the refugee camps of Sabra and Shatilla, Beirut, in
September 1982. The prosecution, working on behalf of the relatives of some of
his victims, alleges that Sharon bore responsibility in his capacity as
minister of defence of the occupying power, which under international law was
in charge of the overall safety of the population and was party to an agreement
to protect the Palestinians. It also holds Sharon responsible for the direct
role the Israeli army played both in the massacre and the subsequent
internment, torture and disappearance of many of the camps’ inhabitants.

Sharon’s responsibility for Sabra and Shatilla is well known. Following an
international and domestic uproar, the Israeli government was forced to hold an
inquiry. The resulting Kahan Commission laid direct responsibility on Elie
Hobeika, the leader of Lebanon’s fascist Phalange militia that carried out the
bloodbath, but said that Sharon bore “personal responsibility”. He was forced
to resign from his post in 1983 although he remained in the cabinet.

Sharon has vigorously opposed the attempt to prosecute him and all the main
political parties in Israel have rallied to his defence. Israel has put
pressure on Belgium to change its laws and levelled accusations of anti-
Semitism in an attempt to prevent the case against its prime minister from
proceeding.

There are also accusations that Israeli forces carried out the assassination of
Hobeika a few weeks ago in order to eliminate a key witness to the events of
September 16-18, 1982. With the approval of the Israeli Defence Force (IDF),
Hobeika and Major Saad Haddad, of the Southern Lebanon Army, had entered the
refugee camp and gone on the rampage for 40 hours. They butchered an estimated
2,000 men, women and children, as the IDF, having sealed off the exits, looked
on. Hobeika was blown up just a few days after announcing that he would testify
against Sharon.

The case came at a particularly sensitive time. The indictment and trial of a
serving Israeli prime minister would transform the status of the Zionist state
itself in the eyes of world opinion and severely embarrass Sharon’s main
backers, the Bush administration in the United States. The fact that the case
has got as far as it has is indicative of the growing divergence between Europe
and the US in the Middle East in general and the Israel-Palestinian conflict in
particular.

There has been growing frustration within Europe’s capitals over Bush’s ever
more open support for Sharon’s war mongering, which is threatening to ignite
social tensions throughout the Middle East and destabilise the Arab regimes
upon whom they depend to police their financial interests. But none of Europe’s
governments, including Belgium, were genuinely desirous of parading Sharon
before a court and The Hague decision will have come as a relief.

Regardless of what now happens in Belgium, however, anyone wishing to
understand the nature of the Zionist regime and the underlying motives of the
Likud-Labour government’s renewed military offensive against the Palestinians
would do well to examine the events leading up to the Sabra and Shatilla
massacre and Sharon’s criminal role in them.


Israel, Lebanon and Zionist expansionism

While public attention has focused on the atrocities at Sabra and Shatilla, the
record shows that these were the culmination of 15 years of military action by
Israel in Lebanon, much of which constituted war crimes. Israel’s aim was to
disperse the Palestinian refugees created by the establishment of the Zionist
state and the 1948-9, 1967 and 1973 wars. To this end, Sharon sought to destroy
the Palestinians’ emerging political and military organisations, sow divisions
between the Palestinians and those countries in which they sought sanctuary,
and prevent the unification of the Arab working classes and oppressed masses
against Israel and its imperialist backers.

Israel presented its military action in Lebanon and its subsequent invasion in
1982 that led to the bombing and siege of Beirut, the expulsion of the PLO and
the atrocities at Sabra and Shatilla, as a defensive reaction to Palestinian
raids on her northern towns. But as the historical record shows, in reality,
its “Operation Peace for Galilee” flowed inexorably from the logic of Zionist
expansionism.

The Israeli invasion of the Lebanon in June 1982 was prepared through numerous
provocations against the Palestinians and Lebanon designed to torpedo the 1981
Fahd Peace plan (named after the then Crown Prince and now King of Saudi
Arabia). This plan recognised Israel’s right to exist and called for a
Palestinian state in the territories occupied by Israel since the 1967 war.
Such a resolution of the Israeli-Palestinian conflict cut across Israel’s
plans, only partially implemented in the June 1967 war, to expand its borders.

The Zionists had long had an interest in Lebanon, one of four small states
carved out of the Syrian province of the Ottoman Empire by French imperialism
in the aftermath of World War I. In 1938, Ben Gurion, who was to become
Israel’s first prime minister in 1948, envisaged a state of Israel that would
include Southern Lebanon as far as the Litani River—an essential water supply.
His perspective included an alliance with Lebanon’s Christian Maronites, one of
the many sectional groups encouraged by the French colonial regime to keep the
region divided—despite the fact that many supported fascist Germany—