pranie mózgu i hipokryzja

[Gość: kruk]

jeśli Armia Rosyjska może zabijać bezkarnie cywili to takie samo prawo
posiadają Czeczeńcy. Atak na teatr był całkowicie LEGALNY!!!!!
Tym bardziej, że Rosjanie (obywatele) popieraja wojne z Czeczenią.

To jest stan wojny! Precz z propagandą o terroryzmie!

jeśli Żydzi maja prawo zabijać cywili palestyńskich ( z czołgów, helikopterów
i samolotów) to Palestyńczycy maja prawo zabijać Żydów (samobójczymi atakami
z braku samolotów).

W każdej wojnie zabija sie cywili. Każda wojna to terror.

The Spirit of Terrorism

[Gość: kruk]

14 November 2001: See complete translation by Rachel Bloul:
http://cryptome.org/baud-terr.htm
10 November 2001
--------------------------------------------------------------------------------
Date: Fri, 9 Nov 2001 08:33:03 -0000
From: John Armitage ([e-mail])
Subject: [CSL] Baudrillard on 9/11
To: [e-mail]
==============
-----Original Message---

[Gość: Rob]

Juz bardziej czerwonego pismidla nie mogles wyciagnac!

Hystericizing the Millennium

[Gość: kruk]

Gość portalu: Rob napisał(a):

) Juz bardziej czerwonego pismidla nie mogles wyciagnac!
poczytaj troszke może cos zrozumiesz......
--------------------------------------------------------------------
Hystericizing the Millennium
Jean Baudrillard

The fact that we are entering on a retroactive form of history, that all our
ideas, philosophies, mental faculties are progressively adapting themselves to
this model, is quite evident. This may just as well be an adventure, since the
disappearance of the end is, in itself, an original or creative situation. It
seems to be characteristic of our culture and our history which have no end in
sight either as guarantors of an indefinite recurrence, of an immortality
pursued in the opposite direction. Up till now, immortality was conceived of as
a region of the beyond, an immortality yet to come, today however, we have
concocted another type of immortality, one on this side of the fence that
incorporates the recession of outcomes ad infinitum.

The situation may be original, but the final result or outcome of things is
evidently lost in advance or up front. We will never get to know the original
chaos, the Big Bang, and because it is a classified event, we had never been
there. We could retain the hope however, of seeing the final moment, the Big
Crumb, one day. A spasmodic enjoyment of the end to compensate for not having
had the chance to revere the beginning [l'origine]. These are the only two
interesting moments, and since we were frustrated with the first one, we invest
all the more energy into the acceleration of the end, into the precipitation of
things or events towards their ultimate loss, a loss from which we were at
least thrown the crumbs in the form of the spectacle. Dreaming of an
unprecedented opportunity open to a generation to obliterate the end of the
world, which is just as wonderful as being part of the beginning. But we have
arrived too late for things to begin, only the end or outcome seems to careen
under our sway.

We have been reproached for the atomic age — but finally [!] we have managed to
suspend the equilibrium of terror and have decisively (?) deferred the
conclusive event. Now that dissuasion has succeeded, we have to get used to the
idea that there is no longer any end, there will no longer be any end and that
history itself has become interminable. Consequently, when one speaks of "the
end of history", of "the end of the political", of "the end of the social",
of "the end of ideologies", none of this is true. The worst indeed is that
there is no end to anything and that everything will continue to take place in
a slow, fastidious, recurring and all-encompassing hysterical manner — like
nails and hair continue to grow after death. Fundamentally, of course, all this
is already dead and instead of a joyous or tragic resolution, instead of a
destiny, we are left with an vexatious homeopathic end or outcome that is
secreted into metastatic resistances to death. In the wake of all that
resurfaces, history backtracks on its own footsteps in a compulsive attempt at
rehabilitation, as if in a recompense for some sort of crime I am not aware of —
a crime committed by and in spite of us, a kind of crime done to oneself, the
process of which is sped up in our contemporary phase of history and the sure
signs of which today are global waste, universal repentance and resentment
[ressentiment] — a crime where the lawsuit needs to be re-examined and where we
have to be unrelenting to go back as far as the origins, if necessary, in quest
of retrospective absolution since there is no resolution to our fate in the
future. It is imperative that we find out what went wrong and at which moment
and then begin examining the traces left on the trail leading up to the present
time, to turn over all the rocks of history, to revive the best and the worst
in a vain attempt to separate the good from the bad. Following Canetti's
hypothesis: we have to return to this side of the fatal line of demarcation
which, in history, has kept the human separate from the inhuman, a line that
we, at some point, have thoughtlessly crossed under the spell and vertigo of
some sort of anticipated liberatory effect. Arguably, it is possible that our
collective panic in the face of this blind spot of going beyond history and its
ends (then again, what are these ends? all we know is that we've crossed them
without noticing that we did) tempts us to take hastening steps backwards in
order to escape this simulation in the void. To relocate the zone or point of
reference, the earlier scene of a Euclidean space of history. This is what the
events of Eastern Europe pretended to embark on by way of peoples' movement and
the democratic process. The Gulf War was also an effort to re-open the space of
war, of a founding violence to usher in the new world order.

All of these instances failed. This revival of vanished or vanishing forms,
this attempt to escape a virtual apocalypse is a utopia, in fact the last of
our utopias — the more we try to rediscover the real and the point of
reference, the more we sink ourselves into a simulation that has now become
shameful and utterly hopeless.

Similar to illnesses which are likely the reactivation of earlier states of the
organism (cancer, for example, reproduces an undifferentiated proliferation of
primary living cells or, viral pathology, for that matter, in the case of which
earlier stages of the biogenetic substance resurge in moments of lapse and when
the body loses its immuno-capacity), could we perhaps conceive of history in a
similar manner and say that its former stages have never really disappeared as
they successively reappear to take advantage of failures or lapses, of the
excess that is such a distinctive mark in the complexities of current
structures?

These earlier forms, on the other hand, never reappear in their purity as they
are unable to escape the destiny of modernity's intensity. Their resurrection,
too, is hyperreal. Reinvoked values themselves are unstable and subject to the
same fluctuations as fashion or the stock exchange. Reinstatement of earlier
borders, of former structures, of the former elite therefore will never attain
its identical meaning, i.e., will never be the same it once was. If aristocracy
and royalty were to achieve status one day, they would still be "postmodern".
All retro-scenarios currently in the making are without historical significance
as they are completely enacted at the level or surface of our time, like an
overlay of images that cannot affect film in motion. Relapsing events: thawed
out democracy, bluffing freedoms, a pre-packed New World Order in cellophane
and an ecology, swathed in naphthalene moth balls, the rights of immuno-
deficient man — this will alter nothing in the current melancholy of the
century which we will never get over because, in the meantime, it has looped
back onto itself only to be freed up again with a different meaning.

This lies at the basis of Walt Disney's success, the ingenious precursor of a
world of ludicrous promiscuity parading all past and present forms, of a mosaic
recurrence of all cultures (of future cultures as well which themselves have
become recurrent). We were under the belief for quite some time that all this
was only imaginary, a derivative or decor of something that was childish and of
marginal significance. However, we can catch a glimpse of something already at
work here, if only prefigured in the curvature of real things of Disneyworld,
which opens up the frightening perspective of being able to go beyond, like in
the movies, all of the former stages, to become hypostatized in a definitive
youthfulness, refrigerated like Disney himself in liquid ni

Hystericizing the Millennium

[Gość: kruk]

However, we can catch a glimpse of something already at work here, if only
prefigured in the curvature of real things of Disneyworld, which opens up the
frightening perspective of being able to go beyond, like in the movies, all of
the former stages, to become hypostatized in a definitive youthfulness,
refrigerated like Disney himself in liquid nitrogen: Magic Country, Future
World, Gothic, Hollywood itself remodeled fifty years later in Florida — all
the past and future revisited in live simulation. Walt Disney is the true hero
of deep-freeze, of a utopia of waking up in the future and in a better world.
But here's the irony: he didn't foresee the face-about, the volte-face that was
to take place between the real and history. And he who believed that he would
return in the year 2100 may well, true to his own fairy tale scenario, wake up
in 1730, or with the Pharaohs, or even amidst one of his countless primitive
scenarios.

But what good is this end of the century for, one may wonder. Well, for the
sale of the century. History and the end of history are up for sale. Communism
and the end of communism at bargain discount prices. Communism could not have
arrived at its historical end now that it will have been sold off, liquidated
like layaway stock. Similarly to the Russian army, sold to the four corners of
the earth — an event of unparalleled significance sunk to the banality of a
market transaction. All the ideologies of the West are also up for sale; they
can be purchased at a low price on all the latitudes of the globe.

In former times, sales followed festivities, today they precede them. We have a
similar case in our century: in anticipation of its end, everything must go,
everything must be liquidated. We are also discovering that along with the
grand sell-out of the Red Army, industrial laboratories are in the process
of "discharging" or selling off their human gene pool, genes that are first
patented and then commercialized, step by step. There too, everything must go
even if it is not known what use these genes may be put to. Things cannot be
left to run their natural course, they have to be cryogenized [cryogeniser:
Converted to a freezing mixture.] in order to tailor them to a virtual and
paltry immortality.

Messianic hope was founded on the reality of the Apocalypse. Today, this has no
more substantive reality than the original Big Bang. We will no longer have a
right to this dramatic illumination. Even the idea of putting an end to our
planet via an atomic clash has become barren and superfluous — if this no
longer holds any meaning for anybody, not even for God, what good is it for?
Our Apocalypse is not real, it is virtual. Neither does it belong to the
future, its incident is in the here and now. With respect to our orbiting
bombs, even though they do not comprise a natural ending, at least we were the
creators of them, with the potential, seemingly, to better finish them off. But
no, in fact, to better shake off the end. This is the end we have henceforth
managed to satellize in the image of all finalities which had once been
transcendental but have now become orbital, pure and simple.

From now on, this end will revolve and continue to revolve around us
untiringly. We have been surrounded by our own end and caught in the impossible
situation of being unable to land it, to have it descend on earth. This is the
story or parable of the Russian cosmonaut forgotten in space with no one to
welcome or bring him back — the only particle of Soviet territory that could
ironically skim over a deterritorialized Russia. Now that everything has
changed down below, he has practically become immortal as he continues to
revolve like the gods, the stars, like nuclear waste. As has become the fate of
so many events of which he is the perfect example, they all continue to spin
endlessly in a space void of information without anyone being able or, wanting
to, retrieve them into the space of history. They assume the image of
everything that follows its absolute orbital performance and in the course of
which their identity is lost on the way. Such is the case of our history that
has been lost [or forsaken] along the way as it revolves around and hovers
above us like a satellite.

Nostalgia for the lost object? Not even that. Nostalgia was nice in the way it
sustained the feeling vis-a-vis things that have taken place and could also
branch out to encompass those that could come around again. It was beautiful as
a utopia, as an inverted mirror of utopia. Beautiful in the way of never being
fully complete, like a utopia never fulfilled. The sublime reference to origin
in nostalgia is just as beautiful as the notion of the end in utopia. On the
other hand, things stand quite differently when one is confronted with literal
evidence of the end (where dreaming of the end is no longer possible), and with
the literal evidence of origin (where the dream of origin can no longer
persist). Today we have the means to implement our origin as well as our end.
Through archaeology, we excavate and exhume our origin; with genetics, we
reshape and custom design our original capital; through science and technology,
we are already able to operationalize dreams and utopias of the most idiotic
kind. We assuage our nostalgia and our utopias in situ and in vitro.

We are therefore in an impossible situation, unable to dream either of a past
or of a future state of affairs. The situation has literally become definitive —
not finite, infinite, or defined but de-finitive, i.e., deprived of its end,
pilfered. Consequently, the distinctive sentiment of the definitive, with its
pull towards a paradisaic state of affairs, is melancholy. Whereas in the case
of mourning, things find their end and, with it, the possibility of an eventual
return, in melancholy we no longer hold on to the premonition of the end or of
a return, all we are left with is the resentment [ressentiment] of
disappearance. It's a bit like the twilight [crepuscular] profile of the turn
of this century, the double-faced Gestalt of a linear order, of progress on the
one hand, of regression of goals and values, on the other.

To oppose this movement in both directions at once, there is the utterly
improbable, and certainly unverifiable, hypotheses of a poetic reversibility of
events and the only proof we have of it is the possibility of this in language.

Poetic form is not far removed from chaotic form. Both of them disregard the
law of cause and effect. If, in the theory of Chaos, we substitute sensitive
reliance upon initial conditions for susceptible dependency upon final
conditions, we enter upon the form of predestination, i.e., that of destiny.
Poetic language itself abides in predestination, in the imminence of its own
end, and thrives on the reversibility of the end in the beginning. In this
sense, it is predestined — an unconditional event without any signification or
consequence, one that flourishes singularly in the vertigo of its final
resolution.

Although this is obviously not the form of our current history, there is,
nevertheless, an affinity between the immanence of poetic unfolding and the
immanence of our current chaotic progression as events themselves are without
any signification or consequence, and because effect stands in for the cause,
we have arrived at a point where there are no longer any causes, all we are
left with are effects. The world presents itself to us, effectively. There is
no longer any reason for it, and God is dead.

If all that remains are effects, we are in total illusion (which is also that
of poetic language). If effect is to be found in the cause, or the beginning is
in the end, then the catastrophe is behind us. This is

Hystericizing the Millennium

[Gość: kruk]

If all that remains are effects, we are in total illusion (which is also that
of poetic language). If effect is to be found in the cause, or the beginning is
in the end, then the catastrophe is behind us. This is the exclusive privilege
of our epoch, i.e., the reversal of the sign of catastrophe. This liberates us
from all possible future catastrophes, and also exempts us from all
responsibility pertaining to it. An end to all preventive psychosis, no more
panic, no more remorse! The lost object is behind us. We are free from the Last
Judgment.

What stems or follows from all of this is some sort of poetic and ironic
analysis of events. Against the simulation of a linear history "in progress",
we must privilege these rekindled flames, these malignant curves, these light
catastrophes which cripple empires much convincingly than major shakeups could
ever do. Anastrophe versus catastrophe. Could it be that deep down there may
have never been a linear unfolding of history, there may have never been a
linear unfolding of language? Everything moves in loops and curls, in tropes,
in inversion of meaning, except for numeric and artificial languages which, for
this very reason, have neither of these. Everything takes place in effects that
short-circuit (metaleptic) causes, in factual Witz, in perverse events, in
ironic turnarounds, except for a rectified history which, properly speaking,
cannot be such.

Couldn't we transpose onto social and historical phenomena language games like
the anagram, acrostic, spoonerism, rhyme, strophe or stanza and catastrophe?
And not only the stately figures of metaphor and metonymy but instantaneous,
childish and formal games, sundry tropes that comprise the delicacies of a
vulgar imagination? Are there social spoonerisms, an anagrammatic history
(where meaning is dismembered and dispersed to the four winds of the earth,
like the name of god in the anagram), rhyming forms of political action, events
that can take on either this or that meaning? The palindrome, [A word, verse or
sentence that reads the same backwards as forwards. Ex.: HannaH.] this poetic
and rigorous figure of palinode [recantations] would do well to serve in this
time of retroversion of history with a burning lecture (perhaps Paul Virilio's
dromology could eventually be replaced with a palindromology?). And the
anagram, this minute process that picks up the thread of language, this poetic
and non-linear convulsion of sorts — makes one wonder whether there is a chance
that history would lend itself to this poetic convulsion, to such a subtle form
of return and anaphore and which, should the anagram yield beyond meaning,
allow for the pure materiality of language to shine through and also show
beyond historical meaning, the pure materiality of time?

This would be the enchanting alternative to the linearity of history, the
poetic alternative to a disenchanted confusion, to the chaotic oversupply of
current events.

Concurrent with this going beyond history is our entry into pure fiction, into
the illusion of the world. The illusion of our history yields up and accedes to
a space of a much more radical illusion of the world. Now that the eyes of the
Revolution and on the Revolution are shut; now that the Wall of Shame has been
demolished, now that the lips of dispute are sealed (with a sugar-coated
history stuck to our palate); now that the spectre of communism, i.e., that of
power no longer haunt Europe, no longer haunt the memories; now that the
aristocratic illusion of origin and the democratic illusion of the end
increasingly drift apart — we no longer have the choice to advance, 'to abide
in our present destruction', nor to withdraw, only a last ditch effort to
confront this radical illusion.



--------------------------------------------------------------------------------
Originally published in French as part of Jean Baudrillard, L'Illusion de la
fin: ou La greve des evenements (Paris: Galilee, 1992). Translation by Charles
Dudas, York University.

Istnieje uniwersalna alergia .......

[Gość: kruk]

Gość portalu: Rob napisał(a):

) Juz bardziej czerwonego pismidla nie mogles wyciagnac!
Autor: Roman Leick / Jean Baudrillard

“TO JEST CZWARTA WOJNA ŚWIATOWA”

Francuski filozof i socjolog, myślący ikonoklasta, Jean Baudrillard (72),
zajmuje się ekstremalnymi zjawiskami i zdarzeniami, które wymykają się każdej
interpretacji. Uznał zamachy w Nowym Jorku za akt oporu użyty w ostateczności
przeciwko systemowi, który nadużywszy władzy, rzucił światu nierozstrzygalne
wyzwanie: globalizację, utworzenie monolitycznego porządku świata, niwelującego
różne kultury. Publikujemy (mimo skrótów i nieścisłości w tłumaczeniu) bardzo
ciekawy wywiad, jaki udzielił niemieckiemu pismu “Der Spiegel” (nr 3 z 14.1.02)
Jean Baudrillard.


- Spiegel: Panie Baudrillard, Pan obwinił USA o wywołanie nieprzezwyciężalnego
pragnienia zniszczenia USA z powodu jego nie dającej się ścierpieć
hegemonialnej przewagi.

■ Baudrillard: Ja staram się analizować pewnie proces globalizacji, który
nieograniczonym szerzeniem się, stwarza warunki do własnego zniszczenia.
Terroryzm? Naturalnie, że są działający aktorzy, ale duch terroryzmu i paniki
sięga daleko poza nich. Wojna Amerykanów koncentruje się na widzialnych
obiektach, które chcieliby zdruzgotać. Jednak zdarzenia 11 września nie da się
wymazać. Bomby na Afganistan są całkowicie niewystarczającym, namiastkowym
zabiegiem.

- S: W każdym razie USA zakończyło barbarzyńską opresję i dało afgańskiemu
narodowi szansę na nowy początek w pokojowych warunkach. Tak widzi to też
Pański kolega, Bernard-Henri Lévy.

■ B: Sytuacja nie wydaje mi się tak jednoznaczna. Triumfalizm jakiegoś Lévego
jest mi obcy. On stawia na bombowce B-52, jak gdyby one były instrumentami
ducha świata.

- S: Sprawiedliwa wojna nie istnieje?

■ B: Nie, na to składa się zbyt wiele dwuznaczności. Wojny zaczynano często z
powodu parcia do sprawiedliwości, to niemal zawsze jest oficjalnym
uzasadnieniem. Ale chociaż wojny mogą być usprawiedliwione i prowadzone z
najlepszą intencją, z reguły one nie kończą się tak, jak ich inicjatorzy sobie
to przedstawiają.

S: Amerykanie osiągnęli niezaprzeczalne sukcesy. Wielu Afgańczyków może obecnie
liczyć na lepsze życie.

■ B: Niech pan odczeka. Kobiety afgańskie jeszcze nie odłożyły swoich zasłon.
Międzynarodowa sieć organizacji terrorystycznych al-Quaida wciąż jeszcze
egzystuje. A Bin Laden, martwy czy żywy, przede wszystkim znikł. To nadaje mu
mityczną moc, on osiągnął tym sposobem nadnaturalny wymiar.

S: Czy Amerykanie dopiero wtedy odniosą zwycięstwo, kiedy będą mogli pokazać w
telewizji Bin Ladena, albo jego zwłoki?

■ B: Byłby to wątpliwy spektakl, ale nawet wtedy ostałaby się jego rola
męczennika. Wystawienie go na pokaz niekoniecznie by go odczarowało. Chodzi tu
o większą cenę, aniżeli kontrolę nad pewnym terytorium, ludnością, albo o
wyłączenie jakiejś organizacji wywrotowej. Akcja bojowa USA stała się już
nieomal metafizyczna.

Nawet gdyby chodziło tylko o katastrofę, to i tak utrzymałoby się symboliczne
znaczenie tego wydarzenia. Tylko tym daje się wytłumaczyć również
zafascynowanie nim. Wydarzyło się coś, co daleko przekracza wolę aktorów.
Istnieje uniwersalna alergia przeciwko ostatecznemu porządkowi, przeciwko
ostatecznej władzy, a bliźniacze wysokościowce World Trade Center ucieleśniają
ten ostateczny porządek doskonale.

System w jego totalnym roszczeniu sam stworzył obiektywne warunki tego
straszliwego uderzenia odporowego. Szaleństwo tkwiące w globalizacji wydobywa
szaleńców, tak jak niewyrównane społeczeństwo wydaje przestępców i psychopatów.
Naprawdę jest to tylko symptom choroby. Terroryzm jest wszędzie jak wirus. Nie
potrzebuje on Afganistanu na swoją przystań.

Ja jestem na mój sposób na wskroś moralistą. Istnieje moralność analizy,
obowiązek szczerości. Chcę przez to powiedzieć, że niemoralnie jest zamknąć
oczy na prawdę, szukać wymówek, aby “niepopularne” rzeczy kaszetować
[dopasowywać do “politycznej poprawności” – przyp.tłum.] Musimy widzieć rzeczy
w przeciwstawności dobra i zła. Ja poszukuję konfrontacji ze zdarzeniem takim
jakie ono jest, bez dwuznaczności. Kto tego nie potrafi, ten da się nakłonić do
pisania zafałszowanej historii.

- S: Ale kiedy terrorystyczny akt rozgrywa się tak jak Pan twierdzi, tj.
niezależnie od sytuacji przymusowej, lub od losu, to czy nie jest on wtedy
zarazem usprawiedliwiony?

■ B: Pojmowanie mojej analizy jest dwuprzekrojowe, z tego zdaję sobie sprawę.
Słowa mogą być obrócone przeciwko mnie. Ale ja nie wychwalam mordu i zabójstw,
to byłoby idiotyczne. Terroryzm nie jest jakąś współczesną formą rewolucji
przeciwko uciskowi i kapitalizmowi. Żadną ideologią, żadną walką za sprawę,
także muzułmański fundamentalizm nie może się na nie powołać.

- S: Dlaczego globalizm miałby skierować się przeciwko sobie samemu, dlaczego
miałby dostawać napadów morderczej furii, skoro głosi wolność i szczęście dla
wszystkich?

■ B: To jest pogląd utopijny, w pewnej mierze reklama. System całkowicie
pozytywny nie istnieje. Ogólnie pozytywistyczne utopie historycznie okazały się
ekstremalnie mordercze jak faszyzm i komunizm.

- S: Przecież globalizmu nie może Pan naprawdę porównać z najkrwawszymi
systemami XX. wieku!

■ B: On polega, jak dawniej kolonializm, na potwornie ogromnej przemocy. On
dostarcza więcej ofiar aniżeli użytkowników, także, kiedy świat zachodni
większościowo profituje. Naturalnie USA może w zasadzie oswobodzić każdy kraj
tak jak Afganistan. Ale jakież osobliwe ono jest to oswobodzenie? Przecież ci,
co mieliby w ten sposób zostać uszczęśliwieni, już by sami, bez “pomocy”,
wiedzieli jak zabrać się do obrony własnej, a w ostateczności do terroru.

- S: Pan uważa globalizację za formę kolonializacji, zakamuflowaną na szerzenie
cywilizacji zachodniej.

■ B: Globalizację zachwala się jako punkt końcowy rozwiązania wszystkich
przeciwieństw. W rzeczywistości ona rozmienia wszystko na wartość wymienialną,
za którą można zapłacić.

Proces ten charakteryzuje ekstremalna przemoc, ponieważ on zmierza do ustalenia
się jako stanu idealnego, w którym wszystko, co unikalne, pojedyncze, również
każda inna kultura [materialny i duchowy dorobek narodu – przyp. tłum.], a
wreszcie i każda niemonetarna wartość byłyby zniesione. Widzi pan: w tym
punkcie jestem humanistą i moralistą.

- S: Czy nie towarzyszą globalizacji także inne uniwersalne wartości jak
wolność, demokracja i prawa człowieka?

■ B: Należy radykalnie rozróżniać globalne od uniwersalnego. Wartości
uniwersalne, według tego jak je oświata definiuje, mają transcendentny ideał.
One konfrontują “ja” z jego wolnością, która jest nieustającym zadaniem i
odpowiedzialnością, a nie po prostu prawem. W globalizacji tego zupełnie
brakuje, jest to operacyjny system totalnego handlu i wymiany [“handełe” –
przyp. tłum.].

- S: Globalizacja nie oswabadza ludzkości, ona czyni ją rzeczą?

■ B: Ona udaje, że chce ludzi oswobodzić, a naprawdę ona tylko de reguluje.
Zniesienie wszystkich reguł, dokładniej: zredukowanie wszystkich reguł do prawa
rynku jest przeciwieństwem wolności – mianowicie jej złudą. Takie staromodne i
arystokratyczne wartości jak godność, poszanowanie, wyzwanie, poświęcenie już
się nie liczą.

- S: Czy nieograniczone uznanie praw człowieka nie jest godnym zaufania
bastionem przeciwko procesowi wyobcowania?

■ B: Ja wierzę, że prawa człowieka zostały już integrowane w proces
globalizacji i funkcjonują jako alibi. One należą do prawniczej i moralnej
nadbudowy – krótko: one są werbunkiem.

- S: A więc zwodzeniem?

■ B: Czy to nie paradoks, że zachodnia polityka wykorzystuje jako broń
przeciwko i

Istnieje uniwersalna alergia .......

[Gość: kruk]

B: Czy to nie paradoks, że zachodnia polityka wykorzystuje jako broń przeciwko
innym, według motta: Albo podzielacie nasze wartości, albo…? Demokrację
wprowadza się szantażem i groźbami. Ona tym sabotuje sama siebie. Ona już nie
dostarcza autonomicznego wyboru wolności, ale staje się globalnym nakazem. Jest
to w pewnym względzie perwersja kategorycznego imperatywu Kanta, który z zasady
implikuje SWOBODNE wyrażenie zgody na jego ofertę.

- S: Na tym więc kończyłaby się historia, absolutne panowanie demokracji, nowej
formy dyktatury światowej?

¦ B: Tak, i jest całkiem niemożliwym, aby przeciwko niej nie zaistniała
gwałtowna reakcja. Terroryzm powstaje wtedy, kiedy niemożliwa jest żadna inna
obrona. System uważa obiektywnie za terrorystyczne wszystko to, co jemu się
przeciwstawi. A wartości Zachodu są ambiwalentne [dwuwartościowe – przyp.
tłum.], one mogą w jednym historycznym momencie pozytywnie oddziałać i
uskrzydlić postęp, w innym zaś tak wpędzić się w skrajność, że one zafałszują
same siebie i w końcu obrócą się przeciwko ich własnym postanowieniom.

- S: Gdyby starcie globalizacja-terroryzm było nierozstrzygalne to jaki sens
mieliby terroryści?

¦ B: To, co ich prze do terroryzmu, to nie jest religijne, To podkreślają
wszyscy eksperci islamu. Zamachowcy 11 września nie postawili żadnych warunków.
Terroryzm nie ma politycznego zaprojektowania, nie ma skończoności i tak
widziany jest on wprawdzie realny, ale absurdalny.

…działanie w pojedynkę może przyjąć wiele form, także formę zła i terroryzmu.
Pozostaje ona jednak wytworem sztucznym. [Syjonizmu? – przyp. tłum.]

Fundamentalizm jest symptomatyczną formą odmowy, jego zwolennicy nie chcą
osiągnąć czegoś, zrywają się do walki dziko przeciwko czemuś, co odczuwają jako
zagrożenie ich tożsamości. Prezydent USA Bush próbuje odnaleźć symetrię wróg-
przyjaciel, on dąży do znalezienia się na powrót na znanym terenie i Amerykanie
prowadzą tą wojnę jak gdyby musieli bronić się przed Wilkiem Złym [z bajki o
trzech świnkach – przyp. tłum.]. Ale przeciwko wirusom to nie funkcjonuje, one
już dawno są w nas. Nie ma już frontu, nie ma linii demarkacyjnej, wróg tkwi w
sercu kultury, która go zwalcza. To jest, jeśli kto woli, Czwarta Wojna
Światowa; już nie między narodami, państwami, systemem i ideologiami, lecz w
gatunku człowieka z sobą samym.

- S: W takim razie, zdaniem Pana, wojna ta jest nie do wygrania?

¦ B: Nikt nie może powiedzieć jak to wszystko się rozegra. Tym razem stawką
jest przetrwanie ludzkości, nie chodzi o zwycięstwo jednej strony.

… Kultury są jak języki. Każdy jest nieporównywalnym, zamkniętym dla siebie
dziełem sztuki. Nie istnieje hierarchia języków. Nie można mierzyć je czymś
uniwersalnym. Dałoby się teoretycznie wprowadzić globalny język, ale w tej
redukcji znajdowałoby się absolutne niebezpieczeństwo. Poza tym nie wierzę, że
są tylko dobre i złe kultury – współzależne odmiany oczywiście – ale nie da się
rozłączyć jednego od drugiego. Zło nie maleje, gdy dobro wzrasta. Dlatego
pojecie postępu poza racjonalnością nauk przyrodniczych jest rzeczywiście
problematyczne. Montaigne powiedział: “Gdyby usunięto zło w człowieku,
zniszczono by podstawowe uwarunkowanie życia”.

- S: Nie ma nieba bez piekła, ratunku bez potępienia – czy Pańskie dualistyczne
spojrzenie na świat dopuszcza w ogóle coś innego niż pesymizm i fatalizm?

¦ B: Fatalizm oferuje złą interpretację świata, bo prowadzi do rezygnacji. Ja
nie rezygnuję, ja pragnę klarowności, przejrzystego uświadomienia sobie bytu.
Kiedy znamy reguły gry, możemy je też zmienić. W tym zakresie ja jestem tylko
sprawozdawcą.

- S: Pańskie poznanie zła nie prowadzi do tego, że Pan je zwalcza?

¦ B: Nie, ponieważ jest to dla mnie bezsensowne. Zło i dobro są związane z sobą
nierozłącznie, co jest w gruncie rzeczy naszym przeznaczeniem: częścią naszego
fatum, naszego losu.

Zło przemianowuje się na nieszczęście, ponieważ nieszczęście można łatwo
zwalczyć: ubóstwo, niesprawiedliwość, opresję i tak dalej. To jest humanitarne
widzenie tych rzeczy, patetyczna i sentymentalna wizja, permanentne współ-
czucie dla nędzników. Zło jest światem takim jakim jest i był. Nieszczęście
jest światem, jakim ten nigdy nie powinien był być. Przewalutowanie zła na
nieszczęście jest najintratniejszym przemysłem dwudziestego wieku.

- S: Nieszczęście daje się naprawić, wymaga ono naprawienia krzywd, podczas gdy
zła nie da się wyegzorcyzmować?

¦ B: Nieszczęście jest kopalnią, której zasoby są niewyczerpalne. Złemu zaś nie
można zaradzić jakąś racjonalnością. Uczyniono to iluzją Zachodu: ponieważ
techniczna perfekcja wydaje się być w zasięgu ręki, wierzy się w możliwość
wyprodukowania technicznej perfekcji, w niezawodną przyszłość w najlepszym ze
światów. Wszyscy mają być uratowani – na tym polega współczesny ideał naszej
demokracji. Wszystko zostanie zmienione genetycznie dla osiągnięcia
biologicznej i demokratycznej doskonałości ludzkiego rodzaju.

- S: Czy żałuje Pan, że Zachód mocno utracił wiarę w ratunek u Boga?

¦ B: Wie pan, właściwie powinno się odwrócić tę całą debatę. Tym pasjonującym
pytaniem jest nie to, dlaczego zło istnieje. Zło jest wpierw, całkiem
naturalnie. Dlaczego istnieje dobro? To raczej jest kwestią, która zadziwia.

- S: Czy mógłby Pan to wytłumaczyć, nie trudząc Boga?

¦ B: Próbowano, Rousseau i inni w 18. wieku, ale niezbyt przekonywująco.

Najlepszą hipotezą rzeczywiście jest postulować istnienie Boga. Bóg jest jak
demokracja: najmniej złym, a tym samym najwięcej możliwym ze wszystkich
rozwiązań.

- S: Jak się Pana słyszy, to można by pomyśleć, że Pan przyłączył się do
katarów ze średniowiecza.

¦ B: O tak, ja lubię świat katarów, ponieważ ja jestem manicheistyczny…

- S: …to znaczy, uważający, że istnieje wieczny, kosmiczny konflikt dobra
(ducha, światła) i zła (materii, ciemności)…

¦ B: …tak, katarzy uważali materialny świat za zły i marny, stworzony przez
demona, ale zarazem pokładali ufność w Boga, zbawienie i możliwość
doskonałości. Są to o wiele radykalniejsze poglądy, aniżeli te, które w złu
widzą tylko stopniowo wyżarzającego się satelitę dobra.

- S: Panie Baudillard, dziękujemy Panu za rozmowę.

Rozmowę przeprowadził Roman Leick
Tłumaczył Zbigniew Przemuski
Powyższe jest jak na razie jedynym tłumaczeniem na polski.



Opublikowano: 14.06.02

Wizualność, interaktywność, nekrologia *

[Gość: kruk]

Bartosz Korzeniewski
Wizualność, interaktywność, nekrologia *

Twórczość Jeana Baudrillarda nie jest w Polsce zbyt dobrze znana. Winą za to
można by obarczyć brak polskich przekładów jego książek (wydał ich już ponad
dwadzieścia). Tą istotną lukę stara się od jakiegoś czasu zapełnić Wydawnictwo
Sic!, które, po niedawnym opublikowaniu Ameryki, przybliżyło teraz polskim
czytelnikom jego Przed końcem, wydane we Francji przed czterema laty. Jest więc
z okazji wydania tej książeczki, stanowiącej zapis rozmowy z autorem
prowadzonej przez francuskiego dziennikarza i filozofa Philippe'a Petita, powód
do radości dla wszystkich, którym jego twórczość jest bliska. Tym bardziej, że
twórczość ta dotyka najbardziej palących i aktualnych zagadnień współczesnego
świata. Typ zaś wyobraźni Baudrillarda, a także żywy i oryginalny język,
powodują, iż lektura jego książek jest prawdziwą przygodą.

Nie chcąc wyczerpująco opisywać poglądów autora przedstawionych w omawianej
książce, chciałbym spróbować zadać kilka pytań dotyczących istotnych wątków
jego poglądów, wskazać wstępnie na kilka linii rozwojowych w tychże poglądach,
koncentrując się na próbie odpowiedzi na pytanie, co nowego wnoszą poglądy
Baudrillarda do opisu problemów, z jakimi boryka się człowiek w dobie
globalizacji i dominacji wizualności.

Jaki jest świat widziany oczyma Baudrillarda i opisany w Przed końcem? Jest to
świat odmieniony, zasadniczo różny od dotychczasowego. Między fazą
nowoczesności a późnonowoczesności (bo Baudrillard zdaje się sugerować, iż
nowoczesność nie skończyła się jeszcze, lecz, jak mówi tytuł jest tuż przed
końcem, a więc przeszła w fazę paroksyzmu nowoczesności) nastąpiła zasadnicza
przemiana. Na czym ona polegała? Otóż człowiek w epoce nowoczesności był
jednostką, indywidualnością, podmiotem walczącym o swe przetrwanie, a więc
określonym przez pracę, żywiącym przede wszystkim pragnienie wolności,
wyzwolenia się od przemocy państwa, od wartości narzucanych mu w procesie
uspołecznienia. Identyfikował się on w procesie dystansowania się od innych
członków społeczeństwa. To, co go determinowało, było jasno określone. Była to
łatwa do zidentyfikowania zbiorowość, wobec której się przeciwstawiał. Była to
jasna do rozpoznania konieczność walki o przetrwanie, a więc prosta do
odmierzenia praca, która stanowiła o zasobności i pozycji człowieka. Były to
równie jasne do rozpoznania ograniczenia, z którymi walczył, a raczej od
których usiłował się wyzwalać, a więc przemoc państwa, przemoc klasy rządzącej,
wreszcie wartości, od których pragnął się wyemancypować.

Ta sytuacja człowieka skończyła się definitywnie wraz z nadejściem
ultranowoczesności, jak to nazywa Baudrillard. Ultranowoczesność to
nowoczesność spotęgowana, nowoczesność, która uległa intensyfikacji,
przyspieszeniu. Dlaczego?

Otóż głównym winowajcą jest tutaj nastanie ery wizualności. Wizualność oznacza
pojawienie się jakby nowej rzeczywistości, która z początku miała dawać jedynie
odbicie czy obraz realnego świata, ale rychło zaczęła głęboko wnikać w jego
tkankę, powodując daleko idące zmiany. Nikt chyba prócz Baudrillarda wnikliwiej
nie opisał tejże przemiany rzeczywistości zachodzącej pod wpływem dominacji
obrazu. Jedynie Julio Cortazar w literacki sposób przedstawił - a raczej
przeczuł - kształt nadchodzącego świata w swoim opowiadaniu Babie lato 1.
Opowiadanie to stanowi literacki obraz sytuacji, w której obraz fotograficzny
ożywa i wymyka się władzy człowieka. Świat opisywany przez autora Przed końcem
do złudzenia przypomina tamten, przywołany mocą niezwykłej wyobraźni
argentyńskiego pisarza.

Jaki to świat? Jest to świat, w którym największym zagrożeniem i
niebezpieczeństwem dla żyjącego w nim człowieka staje się rozmycie jasno
określonych zagrożeń, z jakimi zmagał się jeszcze niedawno. Dla człowieka
nowoczesnego sytuacja była stosunkowo prosta: on sam jako jednostka stał
naprzeciw państwa, które stosowało wobec niego przemoc, i któremu
przeciwstawiał swoje dążenie do wyzwolenia się. Tak naprawdę, jeśli mamy w
pamięci lekcje Foucaulta (który nieodmienne przychodzi na myśl, gdy mowa o
przemocy) uświadamiamy sobie, iż sytuacja zaczęła się komplikować już w epoce
nowoczesności. Przemoc widzialna, cielesna i jawna zaczęła przemieniać się z
nastaniem nowoczesności w przemoc ukrytą, niejawną i trudną do rozpoznania.
Jednak wspomniana lekcja Foucaulta pozwalała jeszcze znajdować sposoby obrony
przed ową przemocą. Była przecież podjęta z myślą o możliwości takiej obrony.
Wydaje się, iż zjawiska opisywane przez Foucaulta w wizji Baudrillarda jedynie
się zintensyfikowały, cokolwiek mógłby o tym pomyśleć on sam i jakkolwiek
próbowałby zapomnieć Foucaulta. Trudno jednak dziś, i to stanowi o ważnej
różnicy, zdystansować się wobec zaistniałej sytuacji, trudno liczyć na
wyzwolenie od niej, skoro, jak uczy omawiana książka, wyzwolenie nigdy nie było
proste, a ostatnio zaczęło być nawet niemożliwe. Sprawą niemożliwości
wyzwolenia chciałbym zająć się nieco później, teraz jednak wrócę do przemiany
nowoczesności w ultranowoczesność.

Otóż utrata jasno określonych zagrożeń dla człowieka naszego czasu wynika z
nowej jakości przemocy, którą tak opisuje Baudrillard: "(...) podstawową
przemocą, podstawową trucizną jest przemoc i trucizna zasady rzeczywistości.
Tymczasem system wytwarza coraz więcej rzeczywistości, coraz więcej
społeczeństwa, coraz więcej polityki, coraz więcej seksu, coraz więcej
informacji itd. Na tym polega jego przemoc" 2.

To właśnie dzięki nastaniu epoki wizualności możliwa jest ta podstawowa przemoc
rzeczywistości. To dzięki dominacji ekranu, który staje się podstawowym
narzędziem w rękach systemu, staje się możliwa produkcja coraz większej ilości
informacji, rzeczywistości, polityki itd. Dzieje się tak bowiem, że "nic nie
jest w stanie uciec przed obrazem, dźwiękiem, przed bezpośrednią, symultaniczną
świadomością. Nic już nie dzieje się bez udziału ekranu" 3.

Dominacja wizualności oznacza wprowadzenie do rzeczywistości zasady
zwielokrotnienia. Wydaje się ona być, według Baudrillarda, odpowiedzialna za
większość problemów współczesnego człowieka. O ile jednak przyzwyczaił nas
autor do takiego właśnie myślenia we wcześniejszych swoich książkach, to w
Przed końcem daje się wyczytać inny jeszcze problem albo podłoże dla problemu
zwielokrotnienia. Podłożem tym, o którym wspomina on w niewielu miejscach
rozmów, jest zanik czy atrofia hierarchii. Otóż Baudrillard zdaje się
wskazywać, iż we współczesnym świecie problemem staje się wymienność wartości,
a nie ich zanik. Marząc o przeobrażeniu wartości, człowiek doczekał ich
całkowitej wymienności. Proces ten wydaje się wynikać że zwielokrotnienia, lecz
jednocześnie zdaje się poza nie wykraczać. Autor pisze: "Próbujemy dzisiaj
rehabilitować wszystkie wartości po kolei, ale tym, czego nie umiemy odtworzyć,
jest elektryczne napięcie ich przeciwstawienia.... Opróżnione z negatywnego
napięcia, wartości staja się równoważne, wymienne. Przeświecają przez siebie
nawzajem - dobro prześwieca przez zło, fałsz przez prawdę, brzydota przez
piękno, męskie przez żeńskie i na odwrót. Każda zezuje zza innej" 4. A w innym
miejscu: "Każda wartość odłączona od przeciwstawnego bieguna może się podwajać
i zwielokrotniać" 5.

Wydaje się, iż pomimo oczywistego wpływu na to zjawisko wymienności wartości
zwielokrotnienia przez obraz, czynnikiem sprawczym jednak może tu być sam zanik
przeciwieństwa czy też zanik hierarchii powodującej napięcie między tymi
przeciwieństwami. Jakakolwiek byłaby tu kolejność zjawisk, jedno jest pewne:
wymienność wartości jest oznaką nastania dla człowieka współczesnego ery
niepewności. Nie ma już trwałych fundamentów, które można by potraktować jako
pewne odniesienia, wobec których człowiek mógłby się określić. Ma to daleko
idące konsekwencje dla tożsamości podmiotu.

Wizualność, interaktywność, nekrologia *

[Gość: DIABEŁ]

Ma to daleko idące konsekwencje dla tożsamości podmiotu. Opisuje je
Baudrillard, odwołując się do znanej koncepcji Lacana, tzw. fazy lustra. "Faza
lustra ustąpiła miejsca fazie wideo. Nic już nie dzieje się bez udziału ekranu.
To już nie jest lustro. Żywa tożsamość podmiotu zakładała lustro, element
refleksji (...) My nie mamy już takiej szansy (....). W czasie rzeczywistym nie
istnieje już nawet dystans obrazu. Podczas gdy do istnienia potrzebna jest
odległość od siebie do siebie, zniesienie tej odległości skazuje nas na
nieskończoną reprodukcję (...)" 6.

Jednostka nie ma już koniecznych odniesień, nie może więc dokonać prawidłowej
identyfikacji siebie samej. Wydaje się, iż jest to najistotniejsza konsekwencja
dominacji wizualności z jej prawem zwielokrotnienia. Jest to zasadnicze
przesunięcie, zasadnicza rysa, przez którą podmiot zmuszony jest do szeregu
dziwnych ruchów, chciałoby się rzec - kompensacyjnych, mających na celu
zatarcie owej rysy czy też zwalczenie jej negatywnych konsekwencji.

Wskazanie na te dalekie niekiedy konsekwencje stanowi jedną z największych
wartości recenzowanej książki, bowiem wyróżnia się ona niespotykaną wręcz
wnikliwością. Jakie zatem są to konsekwencje?

Pierwszą z nich są kłopoty z wolnością, jakie ma człowiek współczesny. Źródło
dla tych kłopotów stanowi, jak się wydaje, wyzwolenie się człowieka spod władzy
przeznaczenia. Jest to podobny proces do procesu depotencjalizacji Boga i
nieudanej próby wyzwolenia się spod władzy przeznaczenia podjętej przez
człowieka nowoczesnego, jaki opisywał Marquard w eseju Koniec mocy
przeznaczenia? 7. Jak pisze Baudrillard, jednostka przestała już być
przedmiotem jakiegoś przeznaczenia zamieniając je na fatalne eksperymenty z
sobą samą. "Oznacza to, że jednostka ma obowiązek sztucznie wywoływać pewien
rodzaj przeciwności, które zajmują miejsce przeznaczenia. Skutkiem czego wpada
we własne sidła. Nie gra już w nic, lecz próbuje, eksperymentuje, co jest
przeciwieństwem gry. Wymija wszelkie niebezpieczeństwa, na które narażały ją
natura czy przeznaczenie. Kiedyś walczyła o przetrwanie. Dzisiaj jest zmuszona
sztucznie odtwarzać warunki przetrwania" 8.

Sam autor nie pisze już o tym, ale związek między wyzwoleniem się od
przeznaczenia a koniecznością zgubnego eksperymentowania wydaje się być jasny.
Odpowiada za to pragnienie autonomii, niezależności, jakie zrodziło się w
człowieku wtedy, kiedy zdetronizawał on przeznaczenie. Człowiek przejął władzę
po Bogu, jednak niestety będąc pozbawionym wszechmocy koniecznej do panowania
nad procesem, za jaki podjął odpowiedzialność. Wolność, którą zyskał w wyniku
wyzwolenia się od przeznaczenia, zaraz potem stała się zagrożona na skutek
braku możliwości panowania nad jej skutkami. Człowiek nowoczesny sięgnął po
autonomię działania po to, aby odnaleźć swoją tożsamość, której musiał ponownie
szukać po dekonstrukcji porządku, jaki ją mu dotychczas gwarantował.
Poszukiwanie tożsamości stało się odtąd jego obsesją. Jak pisze autor Przed
końcem: "Tożsamość jest rozpoznawczą obsesją jestestwa wyzwolonego, ale
wyzwolonego w pustce, które już zupełnie nie wie, kim jest" 9.

Problem wyzwolenia, którego tutaj dotykamy, zaczyna się paradoksalnie w
momencie osiągnięcia wyzwolenia przez człowieka, jest więc problemem człowieka
spełnionego. Baudrillard wskazuje na istotną ważność wolności dla nowoczesnego
człowieka. Dążył on do wolności myśląc, że gdy ją osiągnie, rozwiąże się jego
główny życiowy problem. Baudrillard jednak skupia się na opisie sytuacji
człowieka, który osiągnął już całkowite wyzwolenie. Pokazuje on, że na końcu
jego długiej drogi do wyzwolenia znajduje się nicość. "Wszystko, co zostało
wyzwolone, znajduje się na drodze do likwidacji" 10.

Wskazuje Baudrillard tutaj na nostalgię nowoczesności, która po spełnieniu
większości ze swoich ideałów ulega samolikwidacji. Wyzwolenie więc przestało
mieć dzisiaj jakikolwiek sens. Jesteśmy dziś wyzwalani na siłę, przez państwo
narzucające nam konieczność wyzwolenia i bycia sobą. Dzieje się tak dlatego, że
według autora omawianej książki wyzwolenie bynajmniej nie odbywa się w
interesie wyzwalanych. "Paradoks wyzwolenia polega na tym, że wyzwalanym nigdy
nie jest ten, o kim myślimy, że jest: dziecko, niewolnik, kobieta,
skolonizowany. To zawsze ktoś inny wyzwala się od niego, pozbywa się go w imię
wolności i emancypacji" 11.

Wydaje się, iż w czasie zachłyśnięcia się wolnością w naszym kraju lektura tych
słów powinna mieć moc obowiązującą. Nie ma chyba nic bardziej niebezpiecznego
niż naiwne przyjmowanie wolności, bez wiecznej podejrzliwości wobec tych,
którzy nam ją przynoszą, co zresztą również wydaje się być lekcją płynącą z
lektury Foucaulta. Rodzi się tu jednak pytanie, czy jest to sytuacja
specyficzna dla naszych czasów dominacji wizualności czy też jest to normalny
los dążących do wyzwolenia, pojętego w taki, niekoniecznie prawidłowy, sposób?
Czy za ostatecznym wyzwoleniem nie czeka na nas zawsze pustka?

Lektura Przed końcem wątpliwości tej nie rozstrzyga, jednak ważniejsze, iż
pokazuje znowu daleko idącą konsekwencję tego stanu rzeczy, który można by
nazwać nekrologicznym rewizjonizmem. Przyznam się, iż dla mnie opis tego
zjawiska ma akurat największą moc eksplanacyjną, pozwalającą wyjaśnić wiele z
problemów świata i naszego kraju. Pozwala mianowicie wyjaśnić renesans
rozliczania bolesnej przeszłości, jaki możemy obecnie z bliska obserwować.
Pamiętając o diagnozie Zygmunta Baumana z jego Nowoczesności i zagłady - iż
Holocaust był bezpośrednim następstwem procesów typowych dla epoki
nowoczesności - nie możemy już chyba się dziwić, dlaczego renesans rozliczeń
dotyczy dziś przede wszystkim tej najboleśniejszej rany, jaką na ciele
nowoczesności jest właśnie Holocaust. Diagnoza Budrillarda dotycząca
rewizjonizmu nekrologicznego nowoczesności, pozwala odpowiedzieć na pytanie,
dlaczego właśnie teraz doszło do owego renesansu, co trudno wyjaśnić metodami
historycznymi czy jakimikowiek innymi.

Pamiętając o cennej przydatności jego diagnoz, chciałbym teraz poświęcić parę
słów kwestii rewizjonizmu nekrologicznego.

Nastanie czasu rewizjonizmu nekrologicznego wypływa bezpośrednio z pustki, jaka
nastąpiła po ostatecznym wyzwoleniu się człowieka spełnionej nowoczesności.

Jak pisze autor Przed końcem: "Cały system nowoczesności wkroczył w fazę
skruchy i przyjął perspektywę ofiary, tak jakbyśmy mieli do czynienia z już
spełnioną katastrofą rodzaju ludzkiego i recyklingiem tej katastrofy. Wszyscy
jesteśmy bezimiennymi ofiarami tej wirtualnej katastrofy, powrotu płomienia
kapitału i historii, który sprawia, że zmartwychstajemy jako symptomy i
zwielokrotnione odpady, wykluczeni z siebie samych poprzez bezwarunkowe
wyzwolenie wszystkich naszych pragnień. Dlatego angażujemy się w bolesną
rewizję nowoczesności. W tym sensie żyjemy w społeczeństwie z gruntu
rewizjonistycznym" 12.

Społeczeństwo rewizjonistyczne jest to społeczeństwo zmuszone do podjęcia
rewizji podstawowych osiągnięć nowoczesności. Konieczność jej podjęcia wynika z
dwuznaczności konsekwencji tych osiągnięć. "Koniec nowoczesności następuje
wtedy, kiedy wszystkie konsekwencje postępu, wzrostu i wyzwolenia stają się
dwuznaczne" 13. Dwuznaczność ta z kolei, jak się wydaje, wynika ze specyfiki
założeń nowoczesności, z nakazem bezwarunkowego wyzwolenia na czele.
Przeprowadzenie programu wyzwolenia i przekroczenia granic, które utrzymywały
dotychczas stabilność porządku tradycyjnego, pociąga za sobą zbudowanie świata,
w którym narzuca się konieczność przeprowadzenia refleksji nad jego podstawami.
Refleksja ta, będąca w pierwszej mierze refleksją inspirowaną pustką, w jakiej
znalazł się wyzwolony człowiek, prowadzi z kolei do podjęcia rewizji
dotychczasowych ideałów. "Całe stulecie wykonuje obecnie pracę żałoby i skruchy
za wszystkie wyzwolenia, któr

[bimi]

Gość portalu: Rob napisał(a):

> Juz bardziej czerwonego pismidla nie mogles wyciagnac!

Krew też jest czerwona; od jej widoku, też jak rozumiem stronisz?
To szkoda, że nie stronisz od jej przelewania poza twoim wzrokiem...

definicje terroryzmu

[Gość: kruk]

/../At the core of Chomsky’s text lie four basic propositions: (1) the U.S.
government is the leading terrorist force in the world; (2) the official U.S.
response to 9-11 is immoral and hypocritical; (3) we need to ask what caused
the attack; and (4) we need to think about the likely consequences of various
courses of action.

Chomsky has long argued that by any reasonable definition of terrorism fairly
applied, the U.S. government is the world’s leading terrorist force. For his
reasonable definition Chomsky uses the official U.S. government definition: the
calculated use of violence or threat of violence to attain goals that are
political, religious, or ideological in nature, done through intimidation,
coercion, or the instilling of fear.

Chomsky cites a large number of examples to prove his point, including the U.S.
terrorism against Nicaragua during the 1980s, the 1985 U.S.-government-
sponsored truck bombing of a mosque in Beirut that killed 80 and wounded 250,
and the cruise-missile destruction of the Al-Shifa pharmaceutical plant in
Sudan in August 1998.

Most commentators and politicians do not use a reasonable definition of
terrorism, Chomsky argues. They use a propaganda definition. “Terrorism,” in
this sense, is an act of violence carried out by enemies of the U.S. government
or its allies. Every government is against organized violence directed against
itself. Even the Nazi regime made a huge issue out of the use of “terrorism” by
anti-Nazi resistance fighters.

Chomsky feels passionately that what the U.S. government is doing is morally
wrong. A moral response to the events of September 11 would have been to
conduct a criminal investigation, arrest the alleged perpetrators, and try them
in a court of law, as was done with the Oklahoma City bombing (an example he
uses because it is analogous to what happened at the World Trade Center). An
immoral response is to bomb a country and topple a government. The events of 9-
11 serve essentially, in Chomsky’s view, as an excuse for terrorist acts by the
U.S. government.

To make his point, he “translates” the propaganda name for post-911 U.S.
foreign policy actions. Using language in a precise fashion, the best
translation for the “War on Terrorism” would be “crimes against humanity.”

Chomsky feels strongly that we need to ask two questions. The first is: What
caused this event? Most commentators explained the events by reference to the
danger of Islamic fundamentalism and how “they” hate us for our Western values
and technological development. The other explanation is that they are afraid of
globalization and their response to globalization is to strike out at the
United States, the leading representative of globalization. Chomsky dismisses
these explanations as self-serving and obscurantist. We must look for the real
reason, Chomsky argues, in U.S. policy toward the Arab and Muslim world.

The second question that must be asked is what are the likely consequences of
various courses of action. The likely and easily predicted consequences of a
military response will be to increase the number of people willing to resort to
terrorism. The other likely consequence of a military response will be to
strengthen the hand of the most “hard line” elements within our own country. In
the end, the cycle of violence will escalate, as can be easily predicted from
the historical record.

Chomsky has a wide-ranging intellect and he of course deals with other ideas
besides the four basic propositions already mentioned. For instance, he
discusses the likely impact on the anti-globalization struggle (probably
negative), the historical uniqueness of the events (the first time since the
War of 1812 that the continental U.S. has been attacked), the importance of the
event (not that important except in the long run, except as a pretext for
intervention), and other questions.

A very important point that Chomsky makes is that the events of 9-11 were
immediately perceived by the Palestinians as a disaster for their cause. By
contrast, they were immediately seized on by the Israeli government as
a “window of opportunity” to attack the Palestinians./.../

czy wkrótce koniec żartów?

[Gość: kruk]

Gość portalu: kruk napisał(a):

> jeśli Armia Rosyjska może zabijać bezkarnie cywili to takie samo prawo
> posiadają Czeczeńcy. Atak na teatr był całkowicie LEGALNY!!!!!
> Tym bardziej, że Rosjanie (obywatele) popieraja wojne z Czeczenią.
>
> To jest stan wojny! Precz z propagandą o terroryzmie!
>
> jeśli Żydzi maja prawo zabijać cywili palestyńskich ( z czołgów, helikopterów
> i samolotów) to Palestyńczycy maja prawo zabijać Żydów (samobójczymi atakami
> z braku samolotów).
>
> W każdej wojnie zabija sie cywili. Każda wojna to terror.
-----------------------------------------------------------------------
Basajew ostrzega Rosjan
01.11.2002 17:26 (aktualizacja 18:42)
Czeczeński dowódca polowy Szamil Basajew przyznał się dzisiaj do zorganizowania
akcji wzięcia zakładników w Moskwie w ubiegłym tygodniu, oczyszczając tym samym
z zarzutów prezydenta Czeczenii (Iczkerii) Asłana Maschadowa.

Na stronie internetowej separatystów kavkazcenter.com ostrzegł też, że wojna
będzie teraz prowadzona na całym terytorium rosyjskim.

W komunikacie umieszczonym na stronie separatystów Basajew oświadczył, że "jego
batalion komandosów-samobójców przeprowadził udaną operację w gnieździe wroga,
w samym jego sercu, w mieście Moskwie".

Szamil Basajew został kilka lat temu okrzyknięty przez Moskwę wrogiem
publicznym numer 1. W 1991 roku porwał samolot z Mineralnych Wód do Turcji. W
cztery lata później - po ataku Rosjan na jego rodzinną wieś Wiedienno (zginęło
jedenaścioro jego krewnych) - Basajew wziął około 900 zakładników w szpitalu w
Budionnowsku. Operacja ich odbicia zakończyła się śmiercią 147 osób.

"Jeżeli chociażby jeden żołnierz rosyjski znajdzie się na ziemi czeczeńskiej ta
wojna będzie kontynuowana i nie tylko na terenie Czeczenii, ale także i na
terenie Rosji, kraju agresora" - napisano w komunikacie.

Na stronie internetowej separatystów Basajew wezwał wszystkich męczenników, by
przyłączyli się do ataków na Rosjan. "Ci, którzy pojawią się następnym razem,
nie będą brać zakładników. Ich głównym celem będzie zniszczenie wroga i
spowodowanie większych strat" - oświadczył.

Przywódca terrorystów, którzy wzięli zakładników w moskiewskich teatrze Mowsar
Barajew powiedział wówczas w wypowiedzi dla rosyjskiej telewizji
NTV: "Działaliśmy na rozkaz naszego najwyższego dowódcy Szamila Basajewa".

Rosja oskarżała także prezydenta Czeczenii Asłana Maschadowa o udział w
planowaniu ataku na teatr na Dubrowce.

(PAP)

Tak ! Wkrótce polowanie na kruka !

[sikawa]

Zostałeś namierzony i juz po Ciebie jedziemy z kaftanikiem !
W Tworkach już na Ciebie czekają !

Tak ! Wkrótce polowanie na sikawe !

[Gość: Tysprowda]

sikawa napisał:

> Zostałeś namierzony i juz po Ciebie jedziemy z kaftanikiem !
> W Tworkach już na Ciebie czekają !
***********************************************************************
Zostałeś namierzony i juz po Ciebie jedziemy z kaftanikiem !
W Tworkach już na Ciebie czekają !

Derailing Democracy

[Gość: diabeł]

www.intellnet.org/resources/american_terrorism/DerailingDemocracy.html
Whenever the legislators endeavor to take away and destroy the property of the
people, or to reduce them to slavery under arbitrary power, they put themselves
into a state of war with the people, who are thereupon absolved from any
further obedience..."
— John Locke
1690
2nd Treatise on Government
Chapter 19
paragraph 222

Derailing Democracy:
The America the Media Don't Want You to See



From the Common Courage Press:

Is the U.S. a beacon of progress?

That's how the mainstream media want you to see it. But in Derailing Democracy:
The America the Media Don't Want You to See David McGowan has compiled an index
of disturbing facts that point to ominous trends.

Did you know:

That the U.S. is selling surveillance equipment to countries with the worst
human rights records — so that they can track dissidents in an international
tracking system for individuals "of interest".


Since the early 1990s, more than sixty people in the U.S. are reported to have
died in police custody after being exposed to pepper spray.


That 133 nations — including virtually all U.S. allies — have signed a treaty
banning landmines, while the U.S. insists on continued production.


That in 1996, the list of the top ten richest people in the world contained two
Americans, who held 28% of the wealth on the list; by 1999 they numbered seven
out of ten, with 84% of the wealth.


That the U.S. is one of only two countries to defy an International Court
ruling (over Nicaragua 1986) — the other one is Iran.


That the United States has the highest number of death-row inmates of any
country on Earth: 3,300


From mandatory minimum sentencing laws to new, more liberal search-and-seizure
rules, from "Three Strikes You're Out" to congressional legislation for a
national ID card, in Derailing Democracy, David McGowan has compiled the facts
to show that the noose around democracy is tightening every day.

idac taka logika...

[kontrkultura]

wynika, ze za rok-dwa Rosjanie zrzuca atomowke na Czeczenie i...
zrobia to LEGALNIE. Gratuluje, debilu, z tak tekiego podejscia do sprawy.

Jestes idiota, jezeli nie rozumiesz, ze takie tepe, antyhumanistyczne akcje
prowadza tylko do poglebiania nienawisci Rosjan do Czeczenii i Czeczenow do
Rosjan po odwetach i po tym sie zacznie coraz krwawsza wojna i tak dalej,
dopuki najsilniejsze z konfluktujacych nie zadecyduje o urzyciu najsilniejszej
broni w rodzaju jakiejs atomowki.

[Gość: diabeł]

kontrkultura napisał:

> wynika, ze za rok-dwa Rosjanie zrzuca atomowke na Czeczenie i...
> zrobia to LEGALNIE. Gratuluje, debilu, z tak tekiego podejscia do sprawy.

d : jesteś z kontrkultury chamów to po pierwsze, po drugie atomówki
tam nie zrzucą ponieważ tam juz sa tylko ruiny........
jeśli uważasz, że powinni popełnić samobójstwo zamiast się bronic
TWOJA SPRAWA!


> Jestes idiota, jezeli nie rozumiesz, ze takie tepe, antyhumanistyczne akcje
> prowadza tylko do poglebiania nienawisci Rosjan do Czeczenii i Czeczenow do
> Rosjan po odwetach i po tym sie zacznie coraz krwawsza wojna i tak dalej,
> dopuki najsilniejsze z konfluktujacych nie zadecyduje o urzyciu
najsilniejszej
> broni w rodzaju jakiejs atomowki.

Sam jestes idiota jeśli nie rozumiesz, że toczy sie tam cały czas bezwzgledna i
krwawa wojna..... Bronienie sie przed agresją jest antyhumanistyczną akcja?
To co ? Wojna w CZeczenii jest HUMANISTYCZNA ?
A z ta atomówka to sie puknij w czółko.......

>

[pulsprawdziwy]

pranie mózgu i hipokryzja

[Gość: diabeł]

Gość portalu: kruk napisał:

> jeśli Armia Rosyjska może zabijać bezkarnie cywili to takie samo prawo
> posiadają Czeczeńcy. Atak na teatr był całkowicie LEGALNY!!!!!
> Tym bardziej, że Rosjanie (obywatele) popieraja wojne z Czeczenią.
>
> To jest stan wojny! Precz z propagandą o terroryzmie!
>
> jeśli Żydzi maja prawo zabijać cywili palestyńskich ( z czołgów, helikopterów
> i samolotów) to Palestyńczycy maja prawo zabijać Żydów (samobójczymi atakami
> z braku samolotów).
>
> W każdej wojnie zabija sie cywili. Każda wojna to terror.

[kontrkultura]

Nie uspokoiles sie jeszcze?
Ciagle chcesz wszystkich zabijac?

Powtarzam raz jeszcze: jestes IDIOTA!!!
Odmrozony idiota z okresu I wojny swiatowej.

Zapamietaj raz na zawsze, ze wojne nie zatrzymasz wojna!
Jezeli zmadrzejesz, napisz co konkretnie proponujesz.
Moj wariant rozwiazania konfliktu mozesz znalesc tutaj:
www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?f=50&w=3643714&a=3676869
Co do atomowki, byla to TYLKO adoptacja sytuacji do twojej logiki.

Pozdr. Wladek i mam nadzieje, ze wyzdrowiejesz

[Gość: kruk]

kontrkultura napisał:

> Nie uspokoiles sie jeszcze?
> Ciagle chcesz wszystkich zabijac?


skąd masz takie wnioski?
nie jestem ani muzułmaninem ani chrześcijaninem, ani Żydem , ani
Palestyńczykiem. TO ONI CHCĄ siĘ zaBIJAĆ DURNIU , więc odpiepsz sie odemnie
wreszcie!



>
> Powtarzam raz jeszcze: jestes IDIOTA!!!
> Odmrozony idiota z okresu I wojny swiatowej.

: ty jesteś kontrkultura upadku umysłowego, znany szczur pokładowy....
a tak na serio : zaprzeczasz, że ludzie na wojnach się zabijaja ?????????
nic innego nie napisałem.


>
> Zapamietaj raz na zawsze, ze wojne nie zatrzymasz wojna!
> Jezeli zmadrzejesz, napisz co konkretnie proponujesz.

stuknij sie w głowę, nie mamy zadnego wpływu na zakończenie jakichkolwiek
konfliktów na świecie pisząc na tym forum!

ps : może twierdzisz, że wojnę zatrzumuje poddawanie sie atakowanych?
czyli proponujesz, żeby palestyńczycy utopili sie w Morzu Śródziemnym, a
CZeczeńcy wrócili do Groznego bez broni by ich dla zakończenia konfliktu
rozstrzelano.....



> Moj wariant rozwiazania konfliktu mozesz znalesc tutaj:
> <a href="www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?
f=50&w=3643714&a=
> 3676869"target="_blank">www2.gazeta.pl/forum/794674,30353,794652.html?
f=50&w=36
> 43714&a=3676869</a>
> Co do atomowki, byla to TYLKO adoptacja sytuacji do twojej logiki.
>
> Pozdr. Wladek i mam nadzieje, ze wyzdrowiejesz

jestem zdrowszy niz myślisz!