Turkmenbasza, pan sztucznego jeziora

[Gość: schliesky]

Fajnie się czyta reportaże Jagielskiego z różnych dziwnych
zakątków świata, ale jak pomyśleć, że można by się urodzić w
takiej Turkmenii, czy Gwinei Równikowej to mina człowiekowi
rzednie. Świat nie powinien tak relatywnie podchodzić do takich
satrapów i głaskać ich jak są potrzebni. Ale w polityce niestety
nie ma miejsca na ideały...
Ciekaw jestem tylko jednego, czy Jagielski był w Turkmenii dla
potrzeb tego reportażu? A jeśli był to czy odważyłby się
pojechać jeszcze raz? Może lepiej niech nie jedzie, bo lubię
czytać jego reportaże.

[Gość: zbych]

Tak sie zlozylo, ze tutaj (w Anglii) poznalem bardzo mila i
sympatyczna rosyjska rodzine rodem z Turkmenii. Bylo to pare
lat temu i juz wtedy, to co opowiadali jezylo wlosy na glowie.
Na przyklad ta przysiega ktora dzieci skladaja codziennie, mowi
miedzy innymi 'niech mi jezyk odpadnie jesli powiem cos zlego o
prezydencie, niech mi reka uschnie i odpadnie jesli ja podniose
na moja ojczyzne' itd. (tlumaczeni prawie doslowne!).
Rzeczywiscie czlowiek nabiera innej perspektywy, jak pomysli ze
moglby sie tam gdzies urodzic i byc skazanym na takie zycie.
O jeszcze jedna ciekawostka - woda w kranie jest za darmo (co
za sukces!), ale ... tylko od 7 do 9 rano i przez godzine
wieczorem (moze pomylilem godziny ale w sumie to bylo 3-4
godziny dziennie).

[Gość: Toni]

Był sobie taki magazyn radiowy "9-tka" i miał motto "wróżko,
fantazjo, a wisz, życia nie przejaskrawisz !" Jedyna nadzieja
dla tych 5-ciu miljonów nieszczęśników to zarastające by-passy
prezydenta. Oby synowie nie byli aż tak zdolni !

no tak, chyba nie pojade

[Gość: ninka]

sladami deportacji po 1863 roku i pielgrzymka ojca, ktory z
Aszchabadu na piechote do Polski przywedrowal, jak tylko juz to
bylo mozliwe... po Rewolucji

Portret z białą plamą

[Gość: Ross]

Autor pisząc o antypatii Turkmenbeja do Rosji "zapomniał"
wspomnieć o gorącej miłości między Turkmenistanem i USA.
Amerykanie na czele z panią ambasador znakomicie się czują w
Turkmenistanie.Lepiej niż u siebie w domu. Jeżeli pan Jagielski
chce, żeby traktować go poważnie, powinien zacząć wreszcie
pisać poważne teksty, a nie "kartki pocztowe". W tekście nie ma
ani słowa o aspekcie geopilitycznym i gospodarczym.

[Gość: Tomek]

> W tekście nie ma
> ani słowa o aspekcie geopilitycznym i gospodarczym.
Czy przeczytałeś dokładnie artykuł? Bo ja jakoś znalazłem takie
informacje. I prawda jest taka, że los tych 5 milionów biedaków
nikogo nie interesuje, bo Turkmenistan nie ma ani ropy, ani
broni atomowej. A Amerykanie będą się starali o dobre stosunki,
bo im bardzo zależy na wpływach w tamtym rejonie.

[Gość: lubich]

Gość portalu: Tomek napisał(a):

> >
> nikogo nie interesuje, bo Turkmenistan nie ma ani ropy, ani
> broni atomowej. A Amerykanie będą się starali o dobre stosunki,
> bo im bardzo zależy na wpływach w tamtym rejonie.

tak sie sklada ze bylem w Turkmenii w 2001 roku...W Turkmenii jest ropa:)
(morze Kaspijskie)..
Wspaniale centrum Aszchabadu i biedota wokol robia wstrzasajace wrazenie...

Jeden pan z ONZ (Polak) powiedzial mi wtedy..."po co pisac ostre raporty?? ja
czekam na emeryture...a za taki raport dostane "persona non grata"...Jakos
wtedy przestalem wierzyc z misje pokojowe ONZ , komisje , raporty itp...
W Turkmenii zyje sie strasznie...mam tam kilku znajomych marzacych o tym by
uciec, ale nie majacych jak i za co..

Reportaz ciekawy ale zycie tam niestety szare i beznadziejne....Dzieki panu
Jagielskiemu za zwrocenie uwagi na ten zakatek swiata...

Mylisz się!

[Gość: Ross]

Gość portalu: Tomek napisał(a):

>Turkmenistan nie ma ani ropy, ani
> broni atomowej. A Amerykanie będą się starali o dobre
stosunki,
> bo im bardzo zależy na wpływach w tamtym rejonie.

Drogi kolego, Turkmenistan ma mnóstwo ropy i 5 co do wielkości
na świecie złoża gazu. Dlatego właśnie Amerykanie tam się
rozsiedli i zapuścili korzenie, dosłownie, bo budują własne
rury ropociągowe. Oczywiście ma to ppolitycznie wiele wspólnego
i z Uzbekistanem, Afganistanem i z paroma innymi krajami.
Amerykanie chcą odciąć Rosję od złóż w tym rejonie. Co im się
już praktycznie udało. Rosja kupowała tam ropę za grosze.
Amerykanie płacą odrobinę więcej.
Polecam CIA Fact Book :
www.cia.gov/cia/publications/factbook/geos/tx.html#Econ

ALE WY CIERPICIE NA AMERYKANSKA MANIE PRZESLADOWCZA

[Gość: piotr.ny]

mozna wam powiedziec podobnie jak w "Seksmisji" pan Paradys
(Stuhr) odpowiedzial zgromadzeniu glownemu kobiet. Jak na razie
nie oskarzacie jeszcze USA o gradobicie, trzesienia ziemi i
koklusz. Ale sadzac po waszych tekstach to tylko kwestia czasu.

Gradobicia i trzęsienia ziemi już są na agendzie...

[Gość: Wacek]

Gość portalu: piotr.ny napisał(a):

> Jak na razie
> nie oskarzacie jeszcze USA o gradobicie, trzesienia ziemi i
> koklusz. Ale sadzac po waszych tekstach to tylko kwestia
czasu.

Nie tylko Stany, wiele innych krajów, w tym Francja i Rosja
potrafią znakomicie wywoływać gradobicia i trzęsienia ziemi...
Ostatnio cyklon, który zakręcił się nad Tikopią (Wyspy Samoa)
najprawdopodobniej nie był "naturalnej" natury. Więcej na ten
temat:
homepage.ntlworld.com/steveseymour/subliminalsuggestion/zoe.html

[Gość: piotr.ny]

no coz, nie ogladalem "X-files" bo uwazam to za straszne bzdury

[Gość: UFOlotek]

Gość portalu: Ross napisał(a):

> Autor pisząc o antypatii Turkmenbeja do Rosji "zapomniał"
> wspomnieć o gorącej miłości między Turkmenistanem i USA.
> Amerykanie na czele z panią ambasador znakomicie się czują w
> Turkmenistanie.Lepiej niż u siebie w domu. Jeżeli pan Jagielski
> chce, żeby traktować go poważnie, powinien zacząć wreszcie
> pisać poważne teksty, a nie "kartki pocztowe". W tekście nie ma
> ani słowa o aspekcie geopilitycznym i gospodarczym.

No wlasnie. To jest wasz ukochany USA (wyniki sondazu wsrod Polakow), ktory
deklaruje siebie jako obronca praw czlowieka i za ustalenie demokracji na calym
swiecie. Ameryka robi to wtedy, gdy to odpowiada jej interesom narodowym. Do
poki z Turkmenbasza Amerykanie sie dogaduja, do puty bedzie ten Ojciec
wszystkich Turkmenow rzadzil w tym kraju. Ciekawe bedzie, jak pojdzie historia
tego kraju po odejsciu Nijazowa od wladzy (z przyczyn naturalnych lub innych) -
czy Zachod bedzie podtrymywal kolejnego wygodnego dla siebie chana, czy jednak
wesprze tendencje demokratyczne (o ile jeszcze istnieja takie w tym kraju).

[Gość: Tomasz]

Gość portalu: UFOlotek napisał(a):

> Gość portalu: Ross napisał(a):
>
> > Autor pisząc o antypatii Turkmenbeja do Rosji "zapomniał"
> > wspomnieć o gorącej miłości między Turkmenistanem i USA.
> > Amerykanie na czele z panią ambasador znakomicie się czują w
> > Turkmenistanie.Lepiej niż u siebie w domu. Jeżeli pan Jagielski
> > chce, żeby traktować go poważnie, powinien zacząć wreszcie
> > pisać poważne teksty, a nie "kartki pocztowe". W tekście nie ma
> > ani słowa o aspekcie geopilitycznym i gospodarczym.
>
> No wlasnie. To jest wasz ukochany USA (wyniki sondazu wsrod Polakow), ktory
> deklaruje siebie jako obronca praw czlowieka i za ustalenie demokracji na calym
>
> swiecie. Ameryka robi to wtedy, gdy to odpowiada jej interesom narodowym. Do
> poki z Turkmenbasza Amerykanie sie dogaduja, do puty bedzie ten Ojciec
> wszystkich Turkmenow rzadzil w tym kraju. Ciekawe bedzie, jak pojdzie historia
> tego kraju po odejsciu Nijazowa od wladzy (z przyczyn naturalnych lub innych) -
>
> czy Zachod bedzie podtrymywal kolejnego wygodnego dla siebie chana, czy jednak
> wesprze tendencje demokratyczne (o ile jeszcze istnieja takie w tym kraju).

Sądzę że odpowiedź jest jedna: odejscie Nijazowa niczego nie zmieni, gdyż Stany
zadbają żeby zastąpił go satrapa, który będzie pilnował ich interesów. Przykładem
niech będą inne kraje posiadające ropę. Gadanie o prawach człowieka i o tym jak
Stany je bronią może jedynie przekonywać dwunastolatków (taki jest poziom amerykańskiej
opinii publicznej) oraz naszych rodzimych przydupasów.
Warto zaznaczyć, że Nijazow pochodzi z wyboru Gorbaczowa, jak zresztą większosć satrapów, którzy
obecnie rządzą Azją Centralną. Należy Gorbiemu pogratulować wyboru...

Dobry artykol ale niepelny

[Gość: Boguś]

No no panie Jagielski nie daruje Panu ze nie wspomnial Pan o
polakach zyjacych w Turkmenistanie i o Panu Tyszkiewiczowi ktory
trzyma ich wszystkich w kupie i wykonuje wielka prace by udalo
sie kogos repatriowac, by mogli pojechac na pielgrzymke i
spotkanie z papiezem. Puka do wielu drzwi ale z reguly polacy z
kazachstanu maja pierszenstwo ze wzgledu na ich ilosc. Choc tym
z turkmenistanu zyje sie w mojej opini ciezej.
Dobrze oddany klimat Turkmenistanu, bylem tam i fakt to jeden z
bardziej wyreconych krajow w jakich bylem, zabrano mi tam
paszport i rzez tydzien musialem sie stawiac codziennie o
podanej godzinie w odpowiednim urzedzie, gdzie siedzialem na
korytarzu z tlumem ludzi i nikt mnie nie mial czasu przyjac ale
zawsze sprawdzili czy przyszedlem, klimat jak Procesie Kawki ;)
W tym czasie przebywalem w takim osrodku z uchodzcami z
afganistanu, zycie w tym kraju to ciagly strach, mieszkalem
przez 2 dni u jakis turkmenow ktorzy n pytanie o Nijazowa lub
jakas ogolna gadke na temat jak sie zyje recytowali jakies
wyuczone formulki, wiedzac ze jedziemy z uzbekistanu i jedziemy
do Iranu przestrzegali nas ze to sa bardzo zli ludzie i ze tylko
turkmeni sa super.
Apropo ropy i gazu to fakt maja jej mnostwo ale nie wydobywaja
jej na jakas ogromna skale. Aktualnie toczy sie walka miedzy
zachodnimi koncernami (amerykanskimi i europejskimi) o to kto im
zbuduje infrastrukture naziemna i ktoredy pojdzie rurociag bo od
rosyjskiego sie uniezaleznili. Jeszcze bardzo dluga droga zanim
Turkmenitan bedzie bogaty jak arabia saudyjska..

[Gość: migueluski]

Jakie spoleczenstwo tacy politycy.
Jakby sie dalo to Turkmeni glosowaliby na swoje wielblady i
kozy.

[Gość: ~logistyk]

Pytasz, czy Jagielski byl w Turkmenistanie? Watpie. On chyba tylko komus
podpisal artykul - inaczej bynieposzedl. A i faktyczny a utor nigdy tam nie byl
(?) - przynajmniej na dluzej.

[Gość: good son]

Gość portalu: ~logistyk napisał(a):

> Pytasz, czy Jagielski byl w Turkmenistanie? Watpie. On chyba tylko komus
> podpisal artykul - inaczej bynieposzedl. A i faktyczny a utor nigdy tam nie
byl
> (?) - przynajmniej na dluzej.

oczywiście, chłopcze, rozszyfrowałeś go. W. Jagielski nie był w żadnym kraju
byłego ZSRR, a prawdę mówiąc, w ogóle nigdy nie ruszył się z Warszawy. Zresztą
W. Jagielskiego w ogóle nie ma. To operacyjna nazwa komórki amerykańskiego
wywiadu. Specjalnie wybrali nazwisko popularnego prezentera i showmana, żeby
zatrzeć ślady i narobić bałaganu w dokumentacji. Facet, którego czasami się
widuje w telewizji, jest stworzonym cyfrowo fantomem.
Czemu o Turkmenii piszesz "tam" ("faktyczny a utor nigdy tam nie byl", pisownia
oryginalu), a nie "tutaj", skoro nadajesz z serwera Turkmentelekom?

Polecam artykul z The Spectator , Katie Grant

[Gość: boguś]

Bawełniana dyktatura

Turkmenistan nie jest wolnym krajem, ale też nie stał się śmietnikiem
amerykańskiej kultury. Brytyjska dziennikarka docenia uroki życia w kraju
łagodnego satrapy.

KATIE GRANT

29.06.2002

Turkmeńskiego prezydenta Nijazowa nie da się żadną miarą nazwać demokratą,
chyba że zastosowalibyśmy jego własną definicję tego słowa. Owszem uzyskał 99,5
proc. poparcia obywateli byłej Turkmeńskiej Socjalistycznej Republiki
Radzieckiej w przeprowadzonych w 1992 roku wyborach prezydenckich, które na
pięć lat uczyniły go głową państwa. Nie rozległy się głosy protestu, gdy w
jakiś czas później 50-osobowy, demokratycznie wybrany parlament ogłosił byłego
szefa partii komunistycznej dożywotnim prezydentem. Gdy "mąż opatrznościowy"
zdelegalizował partie opozycyjne i zawłaszczył przywilej zatwierdzania
wszystkich wyższych urzędników, demokratyczny wybór władz państwowych stał się
fikcją.

Saparmurat Turkmenbasza, czyli "wódz wszystkich Turkmenów", sprawuje dziś
niepodzielną władzę. Jest głową państwa oraz szefem rządu, a politycy, którym
nieopatrznie zdarza się zapomnieć, gdzie ich miejsce, szybko trafiają za kratki.

Jedyna autostrada

Stolica Turkmenistanu, Aszchabad, nie sprawia jednak wrażenia miasta żyjącego
pod uciskiem tyrana. To miłe miejsce, pełne uśmiechniętych i przyjaznych wobec
cudzoziemców ludzi i nie czuje się tam klimatu strachu. Przybysze z Zachodu,
mijając olbrzymie marmurowe pałace i monumentalne pomniki prezydenta strzegące
dróg wjazdowych do miasta, patrzą na siebie znacząco i uśmiechają się
ironicznie, gdy na elektronicznych tablicach Turkmeńskich Linii Lotniczych
nieustannie przypomina się obywatelom o obowiązku miłowania ojczyzny.

Marszczymy brwi, gdy dowiadujemy się, że państwo nie łoży na naprawę wyboistych
dróg, którymi podróżuje większość Turkmenów, fundując jednocześnie prezydentowi
25-milową autostradę, by mógł przemieszczać się jedną z licznych limuzyn do
swej ekskluzywnej daczy. Ale kiedy pytam o to swoim kulejącym rosyjskim pewną
Turkmenkę, kobieta wzrusza ramionami. - Dlaczego miałabym mieć coś przeciwko
temu? Przecież i tak nie mam samochodu - argumentuje z żelazną logiką.

I tu czytelnik lewicującego "Guardiana" byłby w kropce. Bo oto okazuje się, że
długa lista odstępstw od demokracji, zawierająca przykłady represji
religijnych, politycznej korupcji i pozostawiających wiele do życzenia metod
rządów, nie jest w stanie zniechęcić Turkmenów do własnego prezydenta. Prawie
nie ma tu zamożnych ludzi, średnia długość życia nie przekracza 61 lat, w kraju
nie istnieje niezależna prasa, a prowadzenie antyprezydenckich stron
internetowych jest surowo zakazane. Turkmenbasza zapewnia jednak swoim
obywatelom lub, jak mawia "swojemu ludowi" prawie darmową elektryczność i gaz,
bardzo niskie czynsze i tanie zboże. Na deser zaś Turkmeni otrzymują przywilej
grania na wyścigach na hipodromie, który choć nie przypomina angielskiego Royal
Ascot nie pobiera opłat za wejście. Turkmenbasza wie, że ludowi trzeba i
chleba, i igrzysk.

Ludziom żyje się dobrze

Może dlatego nie jestem zdziwiona, gdy na pytanie zadane dwudziestoparoletniej
kobiecie pracującej dla zagranicznej firmy, czy chciałaby wyjechać z
Turkmenistanu, słyszę, że chce pozostać w kraju, mimo iż na własnej skórze
odczuła kiedyś dyskryminację związaną z wyznawaną przez siebie religią. - Może
boi się rozmawiać otwarcie poza domem? - pytam. Chyba nie. - W Turkmenistanie
ludziom żyje się dobrze - mówi, popijając importowane piwo, a ja spoglądam z
podziwem na jej stylowy skórzany żakiet. Pensja, którą dostaje od firmy, w
połączeniu z bardzo niskimi kosztami utrzymania, czynią z niej zamożną
kobietę. - Czy nie brakuje pani wyboru i dostępu do towarów, które miałaby pani
na Zachodzie? Patrzy na mnie zdziwiona. - W Aszchabadzie można dostać prawie
wszystko - odpowiada. I ma rację. Może nie ma tu butików z płaszczami
Burberry's czy torebkami Prady, ale na niedzielnym podmiejskim markecie można
kupić niemal wszystko, od wielbłąda po PlayStation.

Nie dziwi więc, że ani Turkmenbasza, ani zwykli Turkmeni nie spieszą się z
realizacją zalecanego przez Międzynarodowy Fundusz Walutowy programu
stabilizacji gospodarki. MFW domagałby się przecież przerwania subsydiowania
produkcji, a to wpłynęłoby na znaczne podwyższenie cen towarów powszechnego
użytku. Turkmenom do tego się nie spieszy.

Dla odwiedzającego Turkmenistan niektóre pożytki reżimu Nijazowa widoczne są
jak na dłoni: na ulicach nie walają się śmieci, ścian nie szpecą koszmarne
graffiti, nie ma żebraków. Spotkać można eleganckie kobiety w aksamitnych
sukienkach z haftowanymi kołnierzykami, nie brakuje minispódniczek. Kraj nie
stał się śmietnikiem odpadków amerykańskiej kultury, a na ulicach można czuć
się bezpiecznie, nawet po zmroku.


Ludność, przeważnie muzułmańska (sunnici i mniejszość szyicka), jest
usposobiona pokojowo. Gdy przybysz zacznie w ich imieniu oburzać się na
dławiącą kraj dyktaturę, uśmiechają się, jakby patrzyli na człowieka niespełna
rozumu. - Londyn? Okropność! Nowy Jork? Jeszcze gorzej! Nic dziwnego, że próby
zdobycia poparcia dla usunięcia Nijazowa podejmowane przez Borysa Szikmuradowa,
byłego ambasadora Turkmenistanu w Chinach, spełzają na niczym. W społeczeństwie
o silnych tradycjach plemiennych, niemal całkowicie pozbawionym doświadczeń
rządów demokratycznych, w kraju, w którym wciąż zatyka się na sztachetach
płotów czaszki owiec, by uchronić dom przed urokiem, Nijazowowi nietrudno było
wywyższyć się do rangi wybawiciela narodu.

Urok łagodnego dyktatora

Gdy przechadzam się po spokojnych ulicach, na których człowiek nie musi dławić
się spalinami i czuję na karku miły dotyk południowego słońca, mam czasami
ochotę odpowiedzieć uśmiechem na jego dobroduszne spojrzenie spływające z
niezliczonych portretów rozwieszonych na murach miasta. Komuś wychowanemu w
demokratycznym społeczeństwie trudno to przyznać, ale jeśli dyktator nie wpada
w obłęd i zaspokaja podstawowe potrzeby ludności, to ustrój autokratyczny ma
swoje dobre strony. Gdy porównuję nasze zaśmiecone ulice i panoszącą się
subkulturę rozwydrzonej młodzieży z naturalnym poczuciem godności, jakie widzę
u Turkmenów, pożytki demokracji wydają mi się wątpliwe. Nasza kultura nie
wznosi się przecież na co dzień na poziom Bacha, ugrzęźliśmy raczej w papce la
Marilyn Manson. Większość Turkmenów nigdy być może nie słyszała o Bachu, ale
jeśli wraz z Bachem mają otrzymać od Zachodu "Marilyn Manson", to czy naprawdę
mają czego żałować?

Turkmeni mają próbkę tego, co przynosi demokracja, gdy porównają niektóre
własne obyczaje z naszymi. Kiedy nasza gromadka wybrała się konno na pustynię i
poprosiła w oazie o schronienie, nieznana rodzina otworzyła przed nami drzwi
swojego domu. Gdy pod rozgwieżdżonym niebem usiedliśmy wreszcie do kolacji,
gospodarz dumnie oznajmił, że kocha Turkmenbaszę, bo gdy prezydent dowiedział
się, że on i jego rodzina od trzech pokoleń uprawiają to samo poletko na
podstawie dzierżawy, natychmiast zarządził, by otrzymała je na własność.

Jego żona ma się na co poskarżyć, ale to odwieczne skargi kobiecego rodu:
Udałoby mi się skończyć ten dywan w ciągu miesiąca mówi gdybym tylko nie miała
na głowie męża, dzieci i całego tego domowego rozgardiaszu. Czy u was jest tak
samo? Ich dom to dwuizbowa lepianka z gliny i słomy, a krosna, na których
przędzie swój kobierzec, wyglądają jak z Biblii, ale uwzględniając istniejące
różnice okazuje się, że w podstawowych sprawach dochodzimy do porozumienia.
Dopiero gdy zaczynamy mówić o ostatnim przedsięwzięciu prezydenta, promocji
jego nowej książki "Ruhnama", nasi rozmówcy wyglądają na lekko zbitych z tropu.
Tom w różowo-zielonkawej okładce, będący zbiorem porzekadeł turkmeńskich,
opowieści o tradycji oraz wybranych przez prezydenta wątków historycznych, stał
się obecnie oficjalnie zal

[Gość: kota7]

Dobrze kolega (koleżanka) odpowiedział takiemu idiocie, co to
uważa, że jak sie artykuł nie podoba, to pewnie p. Jagielski
pisał go siedząc zimowym wieczorem przy ciepłym kaloryferze
swojego mieszkania. To tak jakby zakładać, że p. Kapuściński
opisywał Afrykę znając ją jedynie dzięki dużej mapie świata i
atlasowi geografii ze szkoły.

A poza tym, to tym co mają antyamerykańskie fobie chciałbym
zadać pytanie - czy jest jakieś państwo, które wg. Was ma czyste
ręce a prowadzi jednocześnie globalną politykę? Czy jest
ktokolwiek działając w skali światowej, kto nie musi czasami
układać się z tyranami, satrapami, kto musi czasami wybrać
między jednym a drugim draniem? Europa? - Europa chciałaby
normalizacji z reżymem irańskim, a w Iranie nie jest wcale
wesoło. Spytajcie kobiety w chustach zakrywających twarz.
Rosja? - No bez przesady! A może Chiny ludowe?! Zakładacie
chyba, że polityka to zabawa dla dżentelmenów, którzy zawsze
walą prawdę w oczy i kolegują się jedynie z równymi sobie. A
jest inaczej.

[Gość: boguś]

z iranem to akurat nie najlepszy przyklad, nie jest tam tak zle jak sie
przecietnemu europejczykowi wydaje ....