osławieni Żydzi

[titus_flavius]

Ave,
w niniejszym wątku opisani będą przedstawiciele narodu "wybranego", którzy
szczególnie "zasłużyli się" w dziejach ludzkości. Na wstępie będą omówieni
Żydzi mityczni, a potem przejdziemy do historycznych.
T.

Abram - mityczny protoplasta

[titus_flavius]

(4) Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot. Abram
miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. (5) I zabrał Abram z sobą
swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali, oraz
służbę, którą nabyli w Charanie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. Gdy zaś
przybyli do Kanaanu, (6) Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej
miejscowości koło Sychem, do dębu More. - A w kraju tym mieszkali wówczas
Kananejczycy. (7) Pan, ukazawszy się Abramowi, rzekł: Twojemu potomstwu oddaję
właśnie tę ziemię. Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał. (8)
Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot
pomiędzy Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz dla Pana
i wzywał imienia Jego. (9) Zwinąwszy namioty, Abram wędrował z miejsca na
miejsce w stronę Negebu. (10) Kiedy zaś nastał głód w owym kraju, Abram
powędrował do Egiptu, aby tam przez pewien czas pozostać; był bowiem ciężki
głód w Kanaanie. (11) A gdy się już zbliżał do Egiptu, rzekł do swojej żony,
Saraj: Wiem, że jesteś urodziwą kobietą; (12) skoro cię ujrzą Egipcjanie,
powiedzą: to jego żona; i zabiją mnie, a ciebie zostawią przy życiu. (13) Mów
więc, że jesteś moją siostrą, aby mi się dobrze wiodło ze względu na ciebie i
abym dzięki tobie utrzymał się przy życiu. (14) Gdy Abram przybył do Egiptu,
zauważyli Egipcajnie, że Saraj jest bardzo piękną kobietą. (15) Ujrzawszy ją
dostojnicy faraona, chwalili ją także przed faraonem. Toteż zabrano Saraj na
dwór faraona, (16) Abramowi zaś wynagrodzono za nią sowicie. Otrzymał bowiem
owce i woły, niewolników i niewolnice oraz oślice i wielbłądy. (17) Pan jednak
dotknął faraona i jego otoczenie wielkimi karami za zabranie Saraj, żony
Abrama. (18) Wezwał więc faraon Abrama i rzekł: Cóżeś mi uczynił? Czemu mi nie
powiedziałeś, że ona jest twoją żoną? (19) Dlaczego mówiłeś: że to moja
siostra, tak że wziąłem ją sobie za żonę? A teraz - oto twoja żona; zabierz ją
i idź! (20) Dał też faraon rozkaz dworzanom, żeby Abrama i jego żonę, i cały
jego dobytek odprowadzili [do granicy].

He,he...

[Gość: A.D.]

titus_flavius napisał:

> (4) Abram udał się w drogę, jak mu Pan rozkazał, a z nim poszedł i Lot.
Abram
> miał siedemdziesiąt pięć lat, gdy wyszedł z Charanu. (5) I zabrał Abram z
sobą
> swoją żonę Saraj, swego bratanka Lota i cały dobytek, jaki obaj posiadali,
oraz
>
> służbę, którą nabyli w Charanie, i wyruszyli, aby się udać do Kanaanu. Gdy
zaś
> przybyli do Kanaanu, (6) Abram przeszedł przez ten kraj aż do pewnej
> miejscowości koło Sychem, do dębu More. - A w kraju tym mieszkali wówczas
> Kananejczycy. (7) Pan, ukazawszy się Abramowi, rzekł: Twojemu potomstwu
oddaję
> właśnie tę ziemię. Abram zbudował tam ołtarz dla Pana, który mu się ukazał.
(8)
>
> Stamtąd zaś przeniósł się na wzgórze na wschód od Betel i rozbił swój namiot
> pomiędzy Betel od zachodu i Aj od wschodu. Tam również zbudował ołtarz dla
Pana
>
> i wzywał imienia Jego. (9) Zwinąwszy namioty, Abram wędrował z miejsca na
> miejsce w stronę Negebu. (10) Kiedy zaś nastał głód w owym kraju, Abram
> powędrował do Egiptu, aby tam przez pewien czas pozostać; był bowiem ciężki
> głód w Kanaanie. (11) A gdy się już zbliżał do Egiptu, rzekł do swojej żony,
> Saraj: Wiem, że jesteś urodziwą kobietą; (12) skoro cię ujrzą Egipcjanie,
> powiedzą: to jego żona; i zabiją mnie, a ciebie zostawią przy życiu. (13)
Mów
> więc, że jesteś moją siostrą, aby mi się dobrze wiodło ze względu na ciebie
i
> abym dzięki tobie utrzymał się przy życiu. (14) Gdy Abram przybył do Egiptu,
> zauważyli Egipcajnie, że Saraj jest bardzo piękną kobietą. (15) Ujrzawszy ją
> dostojnicy faraona, chwalili ją także przed faraonem. Toteż zabrano Saraj na
> dwór faraona, (16) Abramowi zaś wynagrodzono za nią sowicie. Otrzymał bowiem
> owce i woły, niewolników i niewolnice oraz oślice i wielbłądy. (17) Pan
jednak
> dotknął faraona i jego otoczenie wielkimi karami za zabranie Saraj, żony
> Abrama. (18) Wezwał więc faraon Abrama i rzekł: Cóżeś mi uczynił? Czemu mi
nie
> powiedziałeś, że ona jest twoją żoną? (19) Dlaczego mówiłeś: że to moja
> siostra, tak że wziąłem ją sobie za żonę? A teraz - oto twoja żona; zabierz
ją
> i idź! (20) Dał też faraon rozkaz dworzanom, żeby Abrama i jego żonę, i cały
> jego dobytek odprowadzili [do granicy].

>> Lipne to dosyc. Sa tezy ze 'Abram' to synonim, plemienia gdzies z
Afganistanu, ktore przywedrowalo do Babilonii. Poza tym wyglada na to ze ci
Egipcjanie, ktorym sie ta...75 letnia Saray spodobala, to chyba Egipcjanie
zamieszkujacy...Necropolis!!! No i stad zapewnie ...necrofilia sie rozpoczela!
Zawsze bylem podejrzliwy, jezeli chodzi o owczesny wlasciwy cel w zabawie
z...mumiami. Cassus Saray rzuca na to nieco swiatla...

[Gość: A.D.]

Who Was ABRAHAM?
Gene D. Matlock, B.A, M.A.

In his History of the Jews, the Jewish scholar and theologian Flavius Josephus
(37 - 100 A.D.), wrote that the Greek philosopher Aristotle had
said: "...These Jews are derived from the Indian philosophers; they are named
by the Indians Calani." (Book I:22.)

Clearchus of Soli wrote, "The Jews descend from the philosophers of India. The
philosophers are called in India Calanians and in Syria Jews. The name of
their capital is very difficult to pronounce. It is called 'Jerusalem.'"

"Megasthenes, who was sent to India by Seleucus Nicator, about three hundred
years before Christ, and whose accounts from new inquiries are every day
acquiring additional credit, says that the Jews 'were an Indian tribe or sect
called Kalani...'" (Anacalypsis, by Godfrey Higgins, Vol. I; p. 400.)

Martin Haug, Ph.D., wrote in The Sacred Language, Writings, and Religions of
the Parsis, "The Magi are said to have called their religion Kesh-î-
Ibrahim.They traced their religious books to Abraham, who was believed to have
brought them from heaven." (p. 16.)

There are certain striking similarities between the Hindu god Brahma and his
consort Saraisvati, and the Jewish Abraham and Sarai, that are more than mere
coincidences. Although in all of India there is only one temple dedicated to
Brahma, this cult is the third largest Hindu sect.


In his book Moisés y los Extraterrestres, Mexican author Tomás Doreste states,
Voltaire was of the opinion that Abraham descended from some of the numerous
Brahman priests who left India to spread their teachings throughout the world;
and in support of his thesis he presented the following elements: the
similarity of names and the fact that the city of Ur, land of the patriarchs,
was near the border of Persia, the road to India, where that Brahman had been
born.

The name of Brahma was highly respected in India, and his influence spread
throughout Persia as far as the lands bathed by the rivers Euphrates and
Tigris. The Persians adopted Brahma and made him their own. Later they would
say that the God arrived from Bactria, a mountainous region situated midway on
the road to India. (pp. 46-47.)

Bactria (a region of ancient Afghanistan) was the locality of a prototypical
Jewish nation called Juhuda or Jaguda, also called Ur-Jaguda. Ur meant "place
or town." Therefore, the bible was correct in stating that Abraham came
from "Ur of the Chaldeans." "Chaldean," more correctly Kaul-Deva (Holy Kauls),
was not the name of a specific ethnicity but the title of an ancient Hindu
Brahmanical priestly caste who lived in what are now Afghanistan, Pakistan,
and the Indian state of Kashmir.

"The tribe of Ioud or the Brahmin Abraham, was expelled from or left the
Maturea of the kingdom of Oude in India and, settling in Goshen, or the house
of the Sun or Heliopolis in Egypt, gave it the name of the place which they
had left in India, Maturea." (Anacalypsis; Vol. I, p. 405.)

"He was of the religion or sect of Persia, and of Melchizedek."(Vol. I, p.
364.)

"The Persians also claim Ibrahim, i.e. Abraham, for their founder, as well as
the Jews. Thus we see that according to all ancient history the Persians, the
Jews, and the Arabians are descendants of Abraham.(p.85) ...We are told that
Terah, the father of Abraham, originally came from an Eastern country called
Ur, of the Chaldees or Culdees, to dwell in a district called Mesopotamia.
Some time after he had dwelt there, Abraham, or Abram, or Brahma, and his wife
Sara or Sarai, or Sara-iswati, left their father's family and came into
Canaan. The identity of Abraham and Sara with Brahma and Saraiswati was first
pointed out by the Jesuit missionaries."(Vol. I; p. 387.)

Józef syn Jakuba

[titus_flavius]

(8) faraon zapytał go: Ile lat życia sobie liczysz? (9) Jakub odpowiedział
faraonowi: Liczba lat mojego pielgrzymowania - sto i trzydzieści. Niezbyt
długie i smutne były lata mego życia; nie są one tak długie, jak lata
pielgrzymowania mych przodków. (10) Po czym Jakub, życząc faraonowi
pomyślności, odszedł. (11) Józef osiedlił ojca i braci, dając im posiadłość w
najbardziej żyznej części Egiptu, w ziemi Ramses, jak mu polecił faraon. (12) I
zaopatrywał ojca i braci, i całą rodzinę swego ojca w żywność, stosownie do
liczby dzieci. (13) W całym kraju nie było żywności, toteż nastał bardzo ciężki
głód. Ziemie Egiptu i Kanaanu były wyczerpane skutkiem głodu. (14) Józef zaś
gromadził wówczas wszystkie pieniądze, jakie znajdowały się w Egipcie i
Kanaanie, za zboże, które kupowano, i pieniądze te oddawał do pałacu faraona.
(15) W końcu wyczerpały się pieniądze mieszkańcom Egiptu i Kanaanu, i wtedy
wszyscy Egipcjanie przychodzili do Józefa, prosząc go: Daj nam chleba. Czyż
mamy umrzeć na twoich oczach? Nie mamy już bowiem pieniędzy. (16) A Józef
mówił: Jeśli nie macie pieniędzy, sprowadźcie wasz żywy dobytek, a dam wam za
niego zboże. (17) Sprowadzili więc swój żywy dobytek do Józefa i on dawał im
żywność w zamian za konie, za stada owiec i wołów oraz za osły. I tak w owym
roku żywił ich w zamian za cały ich żywy dobytek. (18) A gdy ten rok upłynął,
przyszli w następnym i oznajmili mu: Nie mamy co ukrywać przed tobą, panie mój,
że gdy już wyczerpały się nam pieniądze i gdy stada nasze są u ciebie, nie
pozostało nam nic, co moglibyśmy dać tobie, panie, oprócz nas samych i naszej
ziemi! (19) Dlaczego na twoich oczach mamy zginąć my i nasza ziemia? Kup więc
nas i ziemię naszą za chleb; będziemy niewolnikami faraona, a nasza ziemia jego
własnością. Byleś nam dał ziarno do siewu, a przetrwamy, nie pomrzemy i ziemia
nasza nie będzie leżała odłogiem. (20) Józef wykupił więc wszystkie grunty w
Egipcie dla faraona; każdy bowiem Egipcjanin sprzedał swe pole, gdyż głód był
coraz większy. Tak więc ziemia stała się własnością faraona. (21) Ludność zaś
od jednego do drugiego krańca Egiptu przeniósł do miast. (22) Nie wykupił tylko
gruntów kapłanów, gdyż był przywilej faraona dla kapłanów i na jego podstawie
mieli oni zapewnione utrzymanie. Dlatego nie sprzedali swych gruntów. (23)
Potem Józef przemówił do ludności: Oto dzisiaj nabyłem was i waszą ziemię dla
faraona. Macie tu ziarno, obsiejcie ziemię. (24) A gdy nadejdą żniwa, oddacie
piątą część plonów faraonowi, cztery zaś części zostawicie sobie na obsianie
pola i na wyżywienie dla was, dla waszych domowników i dla waszej dziatwy! (25)
Odpowiedzieli: Zachowałeś nas przy życiu! Obyś nas darzył życzliwością, panie
nasz, a my będziemy niewolnikami faraona! (26) Rozporządzenie, które dał Józef
w sprawie roli w Egipcie, obowiązuje po dzień dzisiejszy: piątą część plonów
należy oddawać faraonowi. Jedynie grunty kapłanów nie stały się własnością
faraona. (27) Izrael zamieszkał w Egipcie, w kraju Goszen. Wzięli go sobie na
własność, a że byli płodni, bardzo się rozmnożyli. (28) Jakub, przeżywszy w
Egipcie siedemnaście lat, doczekał się sto czterdziestego siódmego roku życia.
(29) A gdy zbliżała się śmierć Izraela, kazał wezwać swego syna Józefa i rzekł
do niego: Jeśli darzysz mnie życzliwością, połóż mi twą rękę pod biodro na
dowód twojej wiernej miłości, że nie pogrzebiesz mnie w Egipcie, (30) ale gdy
zasnę z mymi przodkami, wywieziesz mnie z Egiptu i pogrzebiesz w ich grobie.
Odrzekł: Uczynię, jak powiedziałeś. (31) Wtedy Izrael powiedział: Przysięgnij
mi! A gdy przysiągł, Izrael opadł na wezgłowie swego łoża.
(Ks.Rodzaju 47:1-31)

Aleksander Janneusz

[titus_flavius]

Ave,
stanął na czele wojującego żydostwa. Podbił wiele krain palestyńskich. Pod karą
śmierci kazał przejść na judaizm mieszkańcom Idumei i Galilei. Dlatego właśnie
dziakowie Jezusa zostali zmuszeni oficjalnie do przyjęcia judaizmu. Wcześniej
zapewne wyznawali hellenizm.
T.



Postacie historyczne, Izrael
Aleksander Janneusz (? - około 76 p.n.e.) widok strony
znajdź podobne
pokaż powiązane


Aleksander Janneusz, Aleksander Jannaj (?-76 p.n.e.), król i arcykapłan
żydowski z dynastii Hasmoneuszy (Machabeusze), panujący w latach 103-176 p.n.e.
Syn Jana Hyrkana I, mąż Aleksandry Salome. Toczył wojny o umocnienie i
rozszerzenie granic królestwa, m.in. z królem Egiptu Ptolemeuszem IX Soterem II
Latyrosem (początek panowania), z Demetriuszem III z dynastii Seleucydów (około
88 p.n.e.), z miastami Zajordanii (83-80). Pozostawił państwo obejmujące obszar
od Idumei (nawrócił Idumejczyków na judaizm) po Seleucję, wraz z wybrzeżem
Morza Śródziemnego od Egiptu po Karmel (bez Askalonu). Znany z bezwzględności
wobec wrogów wewnętrznych, zwłaszcza faryzeuszy (przed śmiercią polecił jednak
żonie, by pozyskała ich współpracę). Walki wewnętrzne za jego czasów pochłonęły
około 50 tys. ofiar.

Herod

[titus_flavius]

Herod I Wielki (ok. 73-4 p.n.e.) widok strony
znajdź podobne
pokaż powiązane


Herod I Wielki (ok. 73-4 p.n.e.), król judejski (Judea) od 37 p.n.e., syn
Antypatra Idumejczyka i Kipros, córki szejka arabskiego. W 40 p.n.e. mianowany
przez senat rzymski królem, objął tron po walce z Antygonem II Matatiaszem,
ostatnim królem z narodowej dynastii Machabeuszów. Od Oktawiana otrzymał
dodatkowo w zarząd wiele prowincji.

Rozbudował Jerozolimę i jej świątynię, zakładał nowe miasta, budował
fortyfikacje. Był despotą, zniósł dożywotniość funkcji arcykapłana, ograniczył
kompetencje sanhedrynu. Respektował prawa faryzeuszy, mimo sympatii dla kultury
hellenistycznej.

Jako sojusznik Rzymu usiłował wprowadzić nienawistne dla ortodoksyjnych Żydów
kulty obcych bóstw. Pod koniec życia chorobliwie obawiał się utraty tronu,
dlatego też nakazał zamordować ukochaną niegdyś żonę Mariamne, jej brata, dwóch
synów Arystobula i Aleksandra oraz swego syna Antypatra z pierwszego małżeństwa
z Doris.

Postaci Heroda I Wielkiego przypisuje się zgodnie z Nowym Testamentem rzeź
niewiniątek i prześladowanie małego Jezusa.

zgromadzenie żydów (ok.31r.)

[titus_flavius]

Z Ewangelii św. Mateusza:

Mat XXVII, 22
(...)
22. Rzekł im Piłat, cóż tedy uczynię z Jezusem, którego zowią Chrystusem?
Rzekli mu wszyscy: Niech będzie ukrzyżowany.
23. A starosta rzekł: Cóż wżdy złego uczynił? Ale oni tem bardziej wołali
mówiąc: Niech będzie ukrzyżowany!
24. A widząc Piłat, iż to nic nie pomagało, a ale owszem się większy rozruch
wszczynał, wziąwszy wodę, umył ręce przed ludem , mówiąc: Nie jestem ja winien
krwi tego sprawiedliwego, wy ujrzycie.
25. A odpowiadając wszystek lud, rzekł: Krew jego na nas i dziatki nasze.
26. Tedy im wypuścił Barabasza, ale Jezusa ubiczowawszy wydał go, aby był
ukrzyżowany.

sanhedryn (ok.31r.)

[titus_flavius]

Ave,
tenże który skazał na śmierć Jezusa i zwrócił się następnie o zatwierdzenie
wyroku do Poncjusza Piłata.
T.

mityczny Jozue

[titus_flavius]

(...)
21) (po zdobyciu Jerycha) I na mocy klątwy przeznaczyli na zabicie ostrzem
miecza wszystko, co było w mieście: mężczyzn i kobiety, młodzieńców i starców,
woły, owce i osły. (22) Jozue powiedział dwu wywiadowcom, którzy wybadali kraj:
Wejdźcie do domu owej nierządnicy i wyprowadźcie stamtąd tę kobietę wraz ze
wszystkimi, którzy do niej należą, jak jej przysięgliście. (23) Weszli więc
młodzi ludzie, wywiadowcy, i wyprowadzili Rachab, jej ojca i matkę, jej braci i
tych wszystkich, którzy do niej należeli. Również wszystkich jej krewnych
wyprowadzili i umieścili ich poza obozem izraelskim. (24) Następnie miasto i
wszystko, co w nim było, spalili, tylko srebro i złoto, jak i sprzęty z brązu i
żelaza oddali do skarbca domu Pańskiego. (25) Nierządnicę Rachab, dom jej ojca
i wszystkich, którzy do niej należeli, pozostawił Jozue przy życiu. Zamieszkała
ona wśród Izraela aż po dzień dzisiejszy ponieważ ukryła wywiadowców, których
wysłał Jozue, by wybadali Jerycho. (26) W owym czasie Jozue wypowiedział do
ludu przysięgę: Niech będzie przeklęty przed obliczem Pana człowiek, który
podjąłby się odbudować miasto Jerycho: Za cenę życia swego pierworodnego syna
założy fundamenty, za cenę życia najmłodszego syna postawi bramy. (27) Pan był
z Jozuem, którego sława rozeszła się po całym kraju.
(Ks.Jozuego 6:1-27)

[titus_flavius]

24) Gdy Izraelici pobili mieszkańców Aj na otwartym polu, na pastwisku, po
którym ich ścigano, i gdy wszyscy oni aż do ostatniego polegli od miecza, cały
Izrael zwrócił się przeciw Aj i poraził je ostrzem miecza. (25) Ogółem
poległych tego dnia, mężczyzn i kobiet, było dwanaście tysięcy, czyli wszyscy
mieszkańcy Aj. (26) Jozue zaś nie cofnął ręki, w której trzymał oszczep, dopóki
nie zgładzono, na skutek obłożenia klątwą, wszystkich mieszkańców Aj. (27)
Tylko bydło i łupy z tego miasta rozdzielili między siebie Izraelici zgodnie z
poleceniem Pana, danym Jozuemu. (28) A Jozue spalił Aj i uczynił z niego
rumowisko na wieki, pustkowie aż do dnia dzisiejszego. (29) Króla Aj powiesił
na drzewie aż do wieczora. O zachodzie słońca rozkazał Jozue zdjąć jego trupa z
drzewa, po czym rzucono go u wejścia do bramy miejskiej i wzniesiono nad nim
wielki stos kamieni widoczny aż do dnia dzisiejszego.

[titus_flavius]

titus_flavius napisał:

> 24) Gdy Izraelici pobili mieszkańców Aj na otwartym polu, na pastwisku, po
> którym ich ścigano, i gdy wszyscy oni aż do ostatniego polegli od miecza,
cały
> Izrael zwrócił się przeciw Aj i poraził je ostrzem miecza. (25) Ogółem
> poległych tego dnia, mężczyzn i kobiet, było dwanaście tysięcy, czyli wszyscy
> mieszkańcy Aj. (26) Jozue zaś nie cofnął ręki, w której trzymał oszczep,
dopóki
>
> nie zgładzono, na skutek obłożenia klątwą, wszystkich mieszkańców Aj. (27)
> Tylko bydło i łupy z tego miasta rozdzielili między siebie Izraelici zgodnie
z
> poleceniem Pana, danym Jozuemu. (28) A Jozue spalił Aj i uczynił z niego
> rumowisko na wieki, pustkowie aż do dnia dzisiejszego. (29) Króla Aj powiesił
> na drzewie aż do wieczora. O zachodzie słońca rozkazał Jozue zdjąć jego trupa
z
>
> drzewa, po czym rzucono go u wejścia do bramy miejskiej i wzniesiono nad nim
> wielki stos kamieni widoczny aż do dnia dzisiejszego.

Bar Giora Szymon

[titus_flavius]

Ave,
był to rozbójnik stojący na czele bandy terrorystów zwanych sykariuszami, od
sicca-sztylet, gdyż sztyletami mordowali swoich przeciwników.
T.


Bar Giora Szymon (I w.), jeden z żydowskich przywódców w czasie wojny
żydowskiej. Pochodził z Gerazy. Niezwykle ambitny, prowadził w znacznej mierze
niezależne działania. Zasłużony w czasie obrony Jerozolimy przed wojskami
Gallusa Cestiusza, przewodził później grupie grabiącej zamożnych mieszkańców
Judei i Idumei. Przez pewien czas związany z rozbójnikami z Masady, opuścił ich
i zebrawszy spore siły (m.in. dzięki obwieszczeniu wyzwolenia niewolników),
rozbił oddziały zelotów pod Jerozolimą, następnie opanował i złupił Idumeę, po
czym wrócił pod Jerozolimę, którą zdobył bez walki po przepędzeniu stamtąd
przez jej mieszkańców Jana z Gischali i zelotów. Rządził miastem jak tyran. Po
zdobyciu Jerozolimy przez Rzymian i nieudanej próbie wydostania się z niej
podziemnym podkopem, oddał się w ręce zwycięzców. Jako jeniec uświetniał pochód
tryumfalny Tytusa w Rzymie, na zakończenie którego został stracony.

[fredzio54]

Jestesmy wybrany Narod cudowny IDF bijemy Gojow gnojow na okloy
Araby sa tez Wybrany Narod jako Terrorisci

[Gość: axx]

fredzio54 napisał:

> Jestesmy wybrany Narod cudowny IDF bijemy Gojow gnojow na okloy
> Araby sa tez Wybrany Narod jako Terrorisci

Zydzi rzeczywiscie sa cudownym Narodem wybranym,,,,,,,,,do komor gazowych.

Marks

[titus_flavius]

Ave,
pamiętajcie, to jemu zwdzięczamy ideologię komunistyczną.
T.

Jeshua, syn Miriam....

[gabrielacasey]

[titus_flavius]

Ave,
tenże był Palestyńczykiem, co wykazałem na stosownym wątku.
T.

Galilejczykiem.

[gabrielacasey]

O ile Jeszu w ogóle istniał.

[Gość: Durch]

Bo dowodów to ni ma.
A jeżeli już istniał to był Żydem.
Cóś takiego jak Palestyńczyk nie istniało.

Adolf Hitler byl prawdziwym chrzescijaninem

[Gość: ZENIO]

Adolf Hitler byl prawdziwym chrzescijaninem.

On czytajac biblie byl gleboko przejety
torturami i morderstwem popelnionym na
Palestynczyku Jezusie Chrystusie.

Po dojsciu do wladzy w latach 30-tych
postanowil pomscic ten zydowski sadysm
i morderstwo popelnione przez zydow na
tym niewinnym Palestynczyku Jezusie Boskim
Synie.

Dlatego tez on razem z innymi chrzescijanami
przygotowal doskonaly plan zemsty zwany
"OSTATECZNE ROZWIAZANIE KWESTJI ZYDOWSKIEJ".

Niestety w tamtych czasach ciemnoty akcja
Adolfa byla przerwana i nie dokonczona.

Ale to tylko kwestja czasu kiedy to przez
Boska wole nastepny Adolf zostanie zeslany
na ziemie, aby dokonczyc i rozwiazac
"KWESTJE ZYDOWSKA"

Czytajcie Biblie.

[titus_flavius]

Ave,
błąd - Hitler oparł swą ideologię na Talmudzie.
T.



G

ość portalu: ZENIO napisał(a):

>
>
> Adolf Hitler byl prawdziwym chrzescijaninem.
>
> On czytajac biblie byl gleboko przejety
> torturami i morderstwem popelnionym na
> Palestynczyku Jezusie Chrystusie.
>
> Po dojsciu do wladzy w latach 30-tych
> postanowil pomscic ten zydowski sadysm
> i morderstwo popelnione przez zydow na
> tym niewinnym Palestynczyku Jezusie Boskim
> Synie.
>
> Dlatego tez on razem z innymi chrzescijanami
> przygotowal doskonaly plan zemsty zwany
> "OSTATECZNE ROZWIAZANIE KWESTJI ZYDOWSKIEJ".
>
> Niestety w tamtych czasach ciemnoty akcja
> Adolfa byla przerwana i nie dokonczona.
>
> Ale to tylko kwestja czasu kiedy to przez
> Boska wole nastepny Adolf zostanie zeslany
> na ziemie, aby dokonczyc i rozwiazac
> "KWESTJE ZYDOWSKA"
>
> Czytajcie Biblie.