ZAPRASZAM NA FILMY

[Gość: MAJA]

Kochani,

Zapraszam na organizowany przeze mnie pokaz filmów dokumentalnych Magdy
Piekorz

„ZNALEŹĆ, ZOBACZYĆ, POCHOWAĆ”
„DZIEWCZYNY Z SZYMANOWA”
„ARTYSTOKRACI NOWEJ ROSJI”

10 PAŹDZIERNIKA 2005 GODZINA 19.00
PO POKAZIE DYSKUSJĘ Z MAGDA POPROWADZI JANUSZ WRÓBLEWSKI Z „POLITYKI”
POZDRAWIAM
MAJA RUSZPEL


MAGDALENA PIEKORZ

Ukończyła reżyserię na Wydziale Radia i Telewizji Uniwersytetu Śląskiego w
Katowicach. Zajmowała się głównie realizacją filmów dokumentalnych,
nagradzanych później na różnych festiwalach. Przygotowała też 25-odcinkową
telenowelę dokumentalną Chicago. W 2004 powstał jej debiut fabularny - Pręgi
oparty na prozie Wojciecha Kuczoka. Film ten zdobył główną nagrodę Złotych
Lwów na XXIX Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W Teatrze Studio
zrealizowała spektakl Doktor Haust

Filmografia

1997 DZIEWCZYNY Z SZYMANOWA reżyseria, scenariusz
1998 FRANCISZKAŃSKI SPONTAN reżyseria, scenariusz
1999 PRZYBYSZE (Piekorz M.) reżyseria, scenariusz
2001 LABIRYNT (Piekorz M.) reżyseria
2001 ZNALEŹĆ, ZOBACZYĆ, POCHOWAĆ reżyseria, scenariusz
2002 CHICAGO (Dunaszewski R., Piekorz M.) reżyseria
2004 PRĘGI reżyseria
2005 ARYSTOKRACI W NOWEJ ROSJI reżyseria

Nagrody filmowe
2005 - PRĘGI Złota Taśma (przyznawana przez Koło Piśmiennictwa SFP) w
kategorii: film polski za rok 2004
2005 - PRĘGI Złota Kaczka (przyznawana przez pismo "Film") dla najlepszego
filmu polskiego; za rok 2004
2005 - PRĘGI Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki
Filmowej "Prowincjonalia") nagroda dziennikarzy
2005 - PRĘGI Czelabińsk (MFF "Złoty Rycerz") Srebrny Rycerz
2005 - PRĘGI Września (Ogólnopolski Festiwal Sztuki
Filmowej "Prowincjonalia") nagroda główna "Jańcia Wodnika" dla najlepszego
filmu festiwalu
2004 - PRĘGI Gdynia (FPFF) "Złoty Klakier", nagroda Radia Gdańsk dla reżysera
najdłużej oklaskiwanego filmu
2004 - PRĘGI Gdynia (FPFF) Nagroda Publiczności Silver Screen
2004 - PRĘGI Gdynia (do 1986 Gdańsk) (FPFF) Grand Prix (nagroda za najlepszy
film)
2004 - PRĘGI Gdynia (do 1986 Gdańsk) (FPFF) nagroda Stowarzyszenia
Zagranicznych Organizatorów Polskich Festiwali za "wyjątkowy kunszt
reżyserski"
2003 - LABIRYNT (Piekorz M.) Kołobrzeg (Europejski Filmowy Festiwal
Integrujący "Ty i Ja") Wyróżnienie
2003 - Grand Prix w kategorii: film dokumentalny na Międzynarodowym Festiwalu
Filmowym VIDEOPOLIS 2003 Włochy, za film dokumentalny "Opuszczone miasto"
2002 - Udział filmów "Labirynt" i "Znaleźć, zobaczyć, pochować" w
Festiwalach: "Raindance" - Londyn, Polish Film Festiwal - Chicago, Nowy Jork
1999 - Udział w pracach Jury XXXII Ogólnopolskiego Festiwalu Filmów
Dokumentalnychi Krótkometrażowych w Krakowie - Grand Prix
Festiwalu "Euroshorts'99" (European Film Rewiev) w Warszawie za film
dokumentalny "Przybysze"
1998 - "Dziewczyny z Szymanowa" - Brazowy Lajkonik na XXIX Festiwalu Filmów
Dokumentalnych i Krótkometrażowych w Krakowie, Nagroda Specjalna Jury na I
Małym Przeglądzie Form Dokumentalnych
1998 - FRANCISZKAŃSKI SPONTAN Szczecin [Mały Przegląd Form Dokumentalnych]
Wyróżnienie honorowe
1998 - Wyróżnienie Dyrektora TVP S.A. w Szczecinie na I Małym Przeglądzie
Form Dokumentalnych "Dziewczyny z Szymanowa"
1998 - Udział "Dziewczyn z Szymanowa" w pokazie najciekawszych dokumentów
roku w ramach Tygodnia Filmu Europejskiego w Strassburgu
1998 - Nominacja Polskiego Informatora Kulturalnego do Nagrody "Wydarzenie
Artystyczne '98" za "Dziewczyny z Szymanowa"
1997/1998 - Udział "Dziewczyn z Szymanowa" w festiwalach: Balitic Film
Festival - Dania, Mediaschool - Łódź, Polska, "Meeting in Siberia" - Rosja, i
pokazach specjalnych - Bretania (Francja), Ołomuniec (Czechy), Chicago (USA),
Nowy Jork
1997 - nagroda Instytutu Kultury w Linz Austria za etiudę filmową "Kamienica"

Teatr
"Dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze" - monodram w wykonaniu Joanny
Pierzak - Teatr pod Gryfami, Wrocław. Spektakl powstał na kanwie książki
rumuńskiej pisarki Aglai Veteranyi.
(Aglai Veteranyi - autorka autobiograficznej opowieści o rodzinie cyrkowców,
którzy uciekli z komunistycznej Rumunii na Zachód.)



DZIEWCZYNY Z SZYMANOWA
Rok: 1997
Produkcja: Polska
Dane techniczne: Barwny. 29 min.

Opis: Historia i dzień dzisiejszy Liceum Sióstr Niepokalanek w Szymanowie.


ZNALEŹĆ, ZOBACZYĆ, POCHOWAĆ
powrót do biogramu »
Rok: 2001
Produkcja: Polska
Dane techniczne: 26 min. 18 sek.

Opis: Ekshumacja zwłok, a raczej szkieletów żołnierzy zamordowanych w
Srebrenicy. Matki i żony tych żołnierzy próbują identyfikować szczątki swoich
synów i mężów.
W miasteczku Srebrenica Serbowie zamordowali 10 tysięcy muzułmańskich
mężczyzn i chłopców. Szczątki wielu z nich dotąd nie zostały zidentyfikowane
i godnie pochowane. Wydobyte z ziemi kości dr Eva Elvira Klonowski składa w
szkielety. Wkłada do toreb. Układa na półkach. Czekają tam na rozpoznanie. Na
każde wydarte z ziemi resztki zwłok czekają bośniackie kobiety. Minęło już
tyle lat, a one ciągle noszą na głowach kolorowe chustki. Koran zabrania
żałoby przed pogrzebem. Nie o żałobę jednak chodzi. Koran zapewnia życie
wieczne tylko rozpoznanym i pogrzebanym. Jak postarzałe Antygony żyją więc
nadzieją, że wkrótce będą mogły spełnić swój ludzki obowiązek, wypełnić wolę
Boga. Magdalena Piekorz w poruszającym filmie opowiada o tym, o czym wielu
Bośniaków chciałoby już zapomnieć. Doktor Eva Klonowski mówi, że człowiek ma
około 180 kości. Kiedy do zbiorowej mogiły wrzucono - jedną na drugą - ponad
120 zwłok, po latach rozkładu szkielety rozpadły się, kości zmieszały.
Odtworzenie szkieletu trwa długie godziny. Potem można się wsłuchać w to, co
mówią kości: o wizytach u dentysty, dawnych kontuzjach i urazach doznanych
przed śmiercią. Każdy ślad to potencjalny trop prowadzący do identyfikacji i
do opisania, jak zamordowany zginął. Pomagają w tym także resztki odzieży,
jeśli się zachowały. Można stwierdzić, że młotkiem lub siekierą uderzono w
głowę, połamano żebra... Dziura w swetrze świadczy, że strzelono w plecy...
Zinta Mulnić urodziła się w Srebrenicy. Miała tam dom, męża i troje dzieci.
Ocalała wraz z mężem i córką. Straciła dwóch synów, resztę rodziny, dom. Jak
wiele innych kobiet śledzących z nadzieją wyniki prac dr Evy, pragnie
pochować swoje dzieci. Czasem jej się śnią, jeszcze małe - z czasów, kiedy
szczęśliwie i spokojnie żyli wszyscy razem w swoim domu. Ciągle wspomina
dzień, w którym widziała synów po raz ostatni. Zwłaszcza tego starszego,
wiecznie śpiewającego, wesołego blondyna. Bośniackie kobiety przyjeżdżają do
Centrum Pamięci w Srebrenicy. Oglądają poskładane szkielety. Całe we łzach
opowiadają o swoich tragicznych przejściach, snach i smutnym teraz życiu. O
obowiązku, który muszą wypełnić, zgodnie z nakazem Koranu. A tu czas powoli
robi swoje. Niektórzy nie chcą już pamiętać. Chcą normalności i
teraźniejszości. Do tego ekshumacje są bardzo kosztowne. Żywi potrzebują
pieniędzy bardziej niż martwi. Krzyczą. Martwi już nie mają głosu. Płaczące
kobiety w kolorowych chustkach, które swoje pragnienia ograniczyły do tego,
by bliskich znaleźć, zobaczyć i pogrzebać, też mało kogo obchodzą.
Wstrząsającą atmosferę dokumentu podkreśla muzyka. Magdalena Piekorz
wykorzystała w nim fragmenty muzyki Jana A.P. Kaczmarka do filmu "Trzeci cud"
i wokalizę Wojciecha Kilara do "Dziewiątych wrót".
(źródło: www.tvp.com.pl)


ARYSTOKRACI W NOWEJ ROSJI

Wedle spisu, w 1917 roku w Rosji było 1.220.000 osób stanu szlacheckiego. Po
rewolucji bolszewickiej połowa z nich wyemigrowała.

Jedną czwartą wymordowano. Wielu jednak oszczędził okrutny los. Potomkowie
tej starej rosyjskiej arystokracji do dziś żyją w Rosji. W swoim dokumencie
Magdalena Piekorz przedstawia właśnie ich. Jacy są, jak się odnajdują we
współczesnej Rosji, co myślą i czują?

Bohaterowie filmu sami mówią o sobie, o swoich żalach, tęsknotach za
min