Będzie spokój - zapewniają alterglobaliści

globalizm

[Gość: ali]

Wróć do Twoja skrzynka pomoc

(( poprzedni następny ))


dodaj adres do książki | dodaj adres do reguł
Od: [e-mail]
Data: 2004-04-04 23:50
Do: [e-mail]
Temat: globalizm
rozwiń nagłówek


REFLEKSJE: behe_mot 0 26-11-2003 08:59 CET
I. Globalizacja czyli neokolonializm.

Choć termin globalizacja jest pojęciem nowym, to jednak w gruncie rzeczy samo
zjawisko, jakim jest globalizacja, do nowych nie należy. Zaczynem
globalizacji
stały się podboje kolonialne prowadzone przez państwa Europy Zachodniej w
Afryce, Ameryce i innych częściach świata, dzięki którym państwa te zaczęły
czerpać korzyści finansowe z eksploatacji bogactw i siły roboczej w swoich
koloniach. Wtedy to właśnie pojawił się globalny wyzysk i globalny zysk.
Eksploatacja kolonii stała się jedną z przyczyn powstania w Europie
Zachodniej
kapitalizmu, bowiem kapitalizm rozwinął się dzięki bogactwom naturalnym
krajów
podbitych i taniej sile roboczej (również niewolniczej) pochodzącej z
kolonii.
Kapitalizm jest więc ściśle powiązany z kolonializmem państw zachodnich ?
dodajmy ? jest powiązany tak ściśle, iż bez kolonializmu nie istnieje. Jak
wiadomo w związku z narastającą po II Wojnie Światowej falą aspiracji
narodowowyzwoleńczych ludności skolonizowanej przez Zachód, państwa zachodnie
wycofały się z większości swoich kolonii, gdyż finansowanie dużej ilości
wojska
i policji, koniecznej do utrzymania w posłuszeństwie buntującej się ludności
krajów skolonizowanych, stało się po prostu zbyt drogie. Kapitalizm nie
istnieje jednak bez kolonializmu, a ponieważ państwa zachodnie są państwami
kapitalistycznymi, więc i one bez kolonii nie mogły prawidłowo funkcjonować.
Państwa kapitalistyczne musiały więc stworzyć nową wersję kolonializmu. W
neokolonializmie podstawowym narzędziem uzależnienia byłych kolonii od państw
?
kolonizatorów stał się pieniądz, kapitał, a nowymi konkwistadorami zostali
kapitaliści, właściciele ogromnych koncernów kapitalistycznych. Uzależnienie
byłych kolonii od państw Zachodu ma więc dziś naturę głównie ekonomiczną,
choć
zachodni kolonialiści potrafią używać także argumentów militarnych, jeśli
sytuacja w krajach rozwijających się zagraża ich interesom ekonomicznym.
Współczesna globalizacja ekonomiczna, o której się tak wiele ostatnio mówi,
to
nic innego, jak kolejny etap rozwoju neokolonializmu (i kapitalizmu),
cechujący
się postępującym wzrostem znaczenia wielkich korporacji i znoszeniem barier
krępujących ich wpływy, a także przeniesieniem pewnych kompetencji państw
narodowych na międzynarodowe instytucje kapitalistyczne. Nie należy jednak
zapominać, tak jak czynią to często lewicujący antyglobaliści, iż za
globalizacją, wzrostem znaczenia instytucji kapitalistycznych, stoją państwa
Zachodu, które świadomie rezygnują z części kompetencji na rzecz wielkiego
kapitału, aby tym skuteczniej wyzyskiwać państwa rozwijające się. Przecież
ostatecznie centrale wielkich koncernów nie są zawieszone w przestrzeni
wirtualnej, ale swoje siedziby mają w konkretnych państwach
kapitalistycznych,
których elity są powiązane z owymi koncernami. Z tego powodu państwa
zachodnie
(czytaj: elity polityczne) mają swój udział w globalizacji ekonomicznej,
tworząc
dla wielkiego kapitału odpowiednie warunki prawne, jak również wspierając go
politycznie i militarnie, a wszystko to w imię neokolonializmu, a więc
wyzysku
dawnych kolonii, zwanych państwami rozwijającymi się. Już czas, aby lewacy i
co
poniektórzy ekolodzy zdali sobie sprawę z tego, iż państwa zachodnie nie
zatrzymają procesów globalizacyjnych, gdyż globalizacja jest zjawiskiem, za
którym stoją państwa kapitalistyczne.
Procesu globalizacji nie zatrzymają również państwa rozwijające się, bo są na
to
ekonomicznie zbyt słabe, a poza tym elity rządzące tymi państwami ciągną
określone zyski z kolaboracji z koncernami i stojącymi za nimi rządami państw
kapitalistycznych, dlatego też rządy krajów III Świata nie przeciwstawią się
procesowi globalizacji, nawet jeśli jest on niekorzystny dla szerokich rzesz
ich
obywateli. Lewicujący antyglobaliści łudzą się, kiedy mówią, że można
przecież
wybrać w wyborach do parlamentu uczciwych ludzi (mają tu na myśli najczęściej
siebie), którzy przeciwstawią się globalizacji. Demokracja parlamentarna
wytworzyła takie mechanizmy, które wiążą elity polityczne z wielkim kapitałem
(również międzynarodowym). Bez poparcia owego kapitału (np. mediów, będących
w
rękach wielkich koncernów) nikt nie ma szans na wygranie wyborów, a jeśli już
nawet je wygra, to nie ma wielkiej szansy na utrzymanie się przy władzy,
dlatego
iż kapitał może wywrzeć presję ekonomiczną na nieprzychylnie nastawiony do
niego
rząd, chyba że zaraz po wyborach ów rząd przeprowadzi niezbędne korekty w
swoim
programie. I tak, kraje w radykalny sposób sprzeciwiające się kapitałowi
można
obłożyć np. embargiem, odmówić im potrzebnej pożyczki lub obłożyć ją
lichwiarskimi odsetkami, osłabić ich walutę poprzez spekulacje giełdowe, co
stawia niesforny rząd przed koniecznością cięć budżetowych, a stąd już tylko
krok do jego obalenia przez niezadowolonych obywateli. A jeśli zabiegi
ekonomiczne nie dadzą oczekiwanego rezultatu, jakim jest upadek
antykapitalistycznego rządu, to zawsze można wysłać do zbuntowanego kraju
wojsko
w ramach walki o ?wolność i demokrację?, albo jeszcze lepiej: znaleźć grupę
lokalnych wojskowych, gotową do przywrócenia ładu w swoim kraju przy
braterskim
wsparciu USA lub innego kochającego demokrację kraju kapitalistycznego. Takie
scenariusze były wszak przerabiane w wielu krajach rozwijających się. Innymi
słowy: karty do gry w politykę i gospodarkę rozdaje zawsze ten, kto ma
pieniądze, a że to właśnie kapitał i państwa zachodnie mają pieniądze, więc
można się spodziewać, iż to właśnie te siły będą decydować o tym, kto rządzi
w
państwach rozwijających się, a nie lewicujący działacze antyglobalistyczni,
chyba że staną się oni częścią systemu, łagodząc swoje hasła i wprowadzając
jedynie kosmetyczne zmiany w obecny układ. Chcąc powstrzymać globalizację
ekonomiczną należy zatem wyjść poza państwo. O tym, w jaki sposób można
walczyć
z globalizacją bez odwoływania się do koncepcji państwa narodowego, napiszę w
ostatniej części niniejszego opracowania. Teraz przejdę do omówienia
mechanizmów, dzięki którym dokonuje się globalizacji ekonomicznej.




REFLEKSJE: behe_mot 0 26-11-2003 09:01 CET
II. Prawdziwe oblicze globalizacji ekonomicznej.

Głównym celem ekonomii kapitalistycznej jest maksymalizacja zysków. Jednym z
zasadniczych mechanizmów pozwalających na maksymalizację zysków jest
obniżenie
kosztów produkcji. Koszty produkcji obniża się przez znalezienie taniej siły
roboczej, a także poprzez tanie i łatwe nabywanie surowców i półproduktów.
Wymarzonym źródłem taniej siły roboczej i surowców są państwa rozwijające
się.
Państwa te przez dziesiątki, a nawet setki lat uzależnienia od kolonizatorów
nie
zdołały wytworzyć własnego przemysłu opartego na wysoko zaawansowanych
technologiach, gdyż kolonizatorzy nie pozwalali im na rozwój takiego
przemysłu,
uzależniając owe państwa od produktów wytwarzanych przez firmy zachodnie. W
związku z tym w krajach skolonizowanych wśród ludności tubylczej nie powstała
warstwa wykształconych technicznie specjalistów, co oznacza, iż ludności tej
przypadła rola taniej, bo niewykwalifikowanej siły roboczej. W koloniach mógł
co
najwyżej rozwijać się przemysł związany z wydobyciem surowców i prostych,
tanich
wyrobów. Po opuszczeniu przez państwa zachodnie swoich kolonii, kraje III
Świata
nie posiadały więc ani zaawansowanego technicznie przemysłu, ani fachowców,
którzy mogliby przemysł taki stworzyć. Kraje te były zatem uzależnione od
swoich
byłych kolonizatorów, którzy zaoferowali im ?pomoc? w rozwoju ich potencjału
gospodarczego. Zachodnie koncerny zaczęły inwestować kapitał w krajach
rozwijających się, a także udzielać pożyczek swoi

[Gość: Xionc]

Powiedz na czym polega twój problem? Mamusia w dzieciństwie nie kupowała
zabawek czy tatuś przychodził do domu pijany? A może oboje przymusowo zabierali
cię na pochód 1-majowy i tak ci zostało???

c.d. globalizacja

[Gość: ali]

II. Prawdziwe oblicze globalizacji ekonomicznej.

Głównym celem ekonomii kapitalistycznej jest maksymalizacja zysków. Jednym z
zasadniczych mechanizmów pozwalających na maksymalizację zysków jest
obniżenie
kosztów produkcji. Koszty produkcji obniża się przez znalezienie taniej siły
roboczej, a także poprzez tanie i łatwe nabywanie surowców i półproduktów.
Wymarzonym źródłem taniej siły roboczej i surowców są państwa rozwijające
się.
Państwa te przez dziesiątki, a nawet setki lat uzależnienia od kolonizatorów
nie
zdołały wytworzyć własnego przemysłu opartego na wysoko zaawansowanych
technologiach, gdyż kolonizatorzy nie pozwalali im na rozwój takiego
przemysłu,
uzależniając owe państwa od produktów wytwarzanych przez firmy zachodnie. W
związku z tym w krajach skolonizowanych wśród ludności tubylczej nie powstała
warstwa wykształconych technicznie specjalistów, co oznacza, iż ludności tej
przypadła rola taniej, bo niewykwalifikowanej siły roboczej. W koloniach mógł
co
najwyżej rozwijać się przemysł związany z wydobyciem surowców i prostych,
tanich
wyrobów. Po opuszczeniu przez państwa zachodnie swoich kolonii, kraje III
Świata
nie posiadały więc ani zaawansowanego technicznie przemysłu, ani fachowców,
którzy mogliby przemysł taki stworzyć. Kraje te były zatem uzależnione od
swoich
byłych kolonizatorów, którzy zaoferowali im ?pomoc? w rozwoju ich potencjału
gospodarczego. Zachodnie koncerny zaczęły inwestować kapitał w krajach
rozwijających się, a także udzielać pożyczek swoim byłym koloniom. Z pozoru
więc
wyglądało na to, iż państwa rozwijające się otrzymały pomoc od państw
zachodnich, w praktyce jest jednak tak, że neokolonizatorzy inwestują w te
gałęzie przemysłu, które nie należą do wysoko zaawansowanych technologicznie,
a
więc nie przyczyniają się do znaczącego podniesienia poziomu technicznego
przemysłu krajów III Świata, zatrzymując jednocześnie u siebie najnowsze
technologie i intratne gałęzie przemysłu. Inwestorzy zachodni sprawują też
kontrolę nad produkcją krajów rozwijających się, gdyż to właśnie oni stanowią
wykwalifikowaną kadrę w krajach, do których przenieśli produkcję. Inwestycje
kapitału zachodniego nie przyczyniają się zatem do rozwoju technologicznego
krajów III Świata, ani do powstania w tych krajach wysoko wykształconej kadry
technicznej i biznesowej, dzięki czemu pracownikom z krajów rozwijających się
można wypłacać znacznie mniejsze wynagrodzenie od wynagrodzenia pracowników z
krajów zachodnich. Dzięki temu firmy zachodnie mogą zarobić o wiele więcej w
krajach rozwijających się niż w krajach wysokorozwiniętych. Zyski wypracowane
przez zachodnie firmy w krajach rozwijających się są w dużej części
wyprowadzane
z tych krajów do krajów zachodnich. Oczywiście tymi, którzy bezpośrednio
zarabiają na produkcji w krajach III Świata są firmy kapitalistyczne, jednak
firmy te wpuszczają zarobione pieniądze w system gospodarczy krajów Zachodu,
przynosząc w ten sposób stojącym za nimi krajom zachodnim określone zyski.
W celu łatwiejszego przenoszenia produkcji z krajów zachodnich do krajów III
Świata, likwidacji barier stanowiących przeszkodę dla ekspansji zachodniego
kapitału, 15 kwietnia 1994 roku powstała Światowa Organizacja Handlu (WTO).
Jej
członkami są zarówno państwa zachodnie, jak i kraje rozwijające się, których
parlamenty ratyfikowały przystąpienie do WTO. Zadaniem WTO jest między innymi
obniżanie ceł, a także wpływanie na parlamenty krajowe, aby stanowione przez
nie
prawo sprzyjało pomnażaniu zysków firm kapitalistycznych (np. ulgi
podatkowe).
Jeśli więc zdaniem WTO prawo jakiegoś kraju nadmiernie eksponuje prawa
pracownicze lub zawarte są w tym prawie rygorystyczne regulacje w zakresie
ochrony środowiska, w związku z czym zyski inwestorów są niższe od
oczekiwanych,
to WTO może nałożyć na ów kraj kary finansowe. Dodajmy, że wniosek o ukaranie
kraju, który nie stwarza ?korzystnych? warunków dla inwestorów zagranicznych,
składa państwo, z którego pochodzą niezadowolone firmy. Widać więc wyraźnie,
że
za procesem globalizacji ekonomicznej stoją organizacje państwowe i to
zarówno
państwa zachodnie, jak i państwa III Świata, których elity czerpią zyski z
kolaborowania z WTO.
Dzięki WTO zagraniczni inwestorzy zyskują szereg ulg i przywilejów w kraju,
do
którego przychodzą z kapitałem. Uprzywilejowanie zagranicznych podmiotów
gospodarczych prowadzi do upadku lokalnych producentów i handlowców, którzy
nie
są w stanie wytrzymać nieuczciwej konkurencji. Upadek lokalnej produkcji i
handlu jest uderzeniem w społeczności lokalne, które na skutek degrengolady
rodzimych form gospodarki zaczynają biednieć (likwidowane są np. miejsca
pracy w
upadających zakładach pracy, sklepach), a także zatracają swój charakter
kulturowy, bowiem wraz z pojawieniem się nowych, obcych wzorców produkcji i
handlu zmienia się także charakter więzi międzyludzkich i ludzkich zachowań.
Oczywiście tymi, którzy ze swoimi firmami i produktami wkraczają do innych
krajów są państwa zachodnie, gdyż to właśnie one dysponują silnym,
ekspansywnym
kapitałem, rozwiniętą gospodarką itp.
Często mówi się, że krytyka WTO jest atakiem na wolny rynek, gdyż WTO stara
się
znosić bariery krępujące swobodny przepływ kapitału. Problem polega jednak na
tym, że wolność gospodarcza, o którą WTO podobno tak bardzo zabiega, jest
wolnością dla niektórych, a konkretnie dla tych, którzy są silni gospodarczo,
dla słabych zaś wolność ta oznacza ruinę lokalnych producentów i handlowców,
uzależnienie gospodarcze od firm pochodzących z krajów wysokorozwiniętych, bo
jeśli upada własny przemysł i handel, to stajemy się zależni od przemysłu i
handlu obcego pochodzenia. Poza tym, gdy chodzi o zabezpieczenie interesów
państw zachodnich, to WTO potrafi zachowywać się tak, jak organizacja żywcem
wyjęta z realnego socjalizmu, lansując model gospodarki nakazowo-
rozdzielczej.
Weźmy chociażby niedawne protesty polskich hodowców drobiu, którzy
protestowali
przeciwko importowi drobiu z krajów, w których dotuje się produkcję drobiu.
Jasne jest ? argumentowali hodowcy polscy ? że z taką dotowaną konkurencją
nie
wygrają i staną na krawędzi bankructwa. W odpowiedzi usłyszeli, że import
drobiu
wynika ze zobowiązań Polski wobec WTO, w związku z czym nie może być
wstrzymany,
zresztą Polska i tak wynegocjowała z WTO korzystne warunki importu, bo ilość
zakontraktowanego drobiu nie jest duża. Co wynika z odpowiedzi, którą
otrzymali
polscy hodowcy drobiu? A to, iż polityka gospodarcza WTO jest polityką
nakazowo-rozdzielczą. WTO ustala co, ile i od kogo trzeba kupić i należy na
te
odgórne ustalenia przystać, jeśli nie chce się być ukaranym przez WTO. Jednym
słowem, problemy polskich producentów drobiu nie wynikają z ich nieudolności
w
grze wolnorynkowej, ale wynikają z tego, iż WTO nie kieruje się zasadami
wolnego
rynku, ale interesem państw zachodnich i firm pochodzących z tych państw. Oto
neokolonializm w całej pełni, w tej konkretnej sytuacji zwrócony przeciwko
Polsce, która jest ? wraz z innymi krajami postsocjalistycznymi ? rodzajem
europejskiego III Świata.
Warto przyjrzeć się teraz innym globalnym instytucjom ekonomicznym. W lipcu
1944
roku na konferencji w Bretton Woods powołano do życia World Bank (Bank
Światowy)
oraz International Monetary Fund (Międzynarodowy Fundusz Walutowy). W wyżej
wymienionych instytucjach przyjęto zasadę, że ilość głosów posiadanych przez
poszczególne państwa skupione w tych organizacjach jest proporcjonalna do
zasobów finansowych posiadanych przez poszczególne państwa członkowskie.
Dzięki
temu grupa G7 i inne państwa Europy Zachodniej mają zdecydowaną większość
głosów
i w gruncie rzeczy, to one decydują o kształcie tych organizacji. Zadaniem BŚ
i
MFW jest udzielenie pożyczek krajom rozwijającym się. W przypadku BŚ pożyczki
te
są przeznaczane na konkretne przedsięwzięcia, tj. budowę dróg, infrastruktury
energetycznej itp., natomiast MFW udziela pożyczek do

c.d. globalizacja

[Gość: ali]

III. Jak powstrzymać globalny neokolonializm ekonomiczny?

Z całą pewnością nie da się powstrzymać globalizacji ekonomicznej przy pomocy
państwa, jak naiwnie wyobrażają to sobie lewacy, narodowcy i pewni ekolodzy,
należy bowiem zauważyć, że za koncernami kapitalistycznymi i instytucjami
międzynarodowego kapitału stoją państwa, zarówno bogate, jak i biedne. Wszak
WTO
zostało powołane do życia przez parlamenty państwowe i jego członkami są
państwa
reprezentujące związane z nimi grupy kapitałowe, a w BŚ i MFW głosują
przedstawiciele poszczególnych państw i to oni popychają globalizację
naprzód.
Instytucje państwowe idą więc ramię w ramię z globalnym kapitałem i nie
należy
się spodziewać, aby zostało to zmienione przez grupki lewaków, narodowców,
czy
zielonych, pragnące przejąć władzę w państwie i dzięki temu powstrzymać WTO,
MFW, BŚ itp. Ludzie ci nie zostaną dopuszczeni do władzy, gdyż o tym, kto
władzę
sprawuje, decydują dziś wielkie koncerny i międzynarodowe instytucje
kapitalistyczne, które mogą wspierać polityków sprawujących władzę, ale
również
mogą niszczyć tych, którzy wykazują zbyt daleko idącą samodzielność w
sprawach
ekonomicznych. Oznacza to, iż ratunku szukać trzeba nie w państwie, ale w
czymś
innym.
Tym innym, stanowiącym alternatywę dla państwa, jest wspólnota lokalna, a
także
grupa pracownicza i to właśnie w silnych samorządach lokalnych i
pracowniczych
należy upatrywać nadziei na powstrzymanie globalizacji. Ktoś może jednak
powiedzieć, że skoro państwo nie jest w stanie powstrzymać globalizacji, to
dlaczego ma to zrobić samorząd? Skąd w ogóle ten pomysł, aby dowartościować
samorządność?
Otóż stwierdziliśmy wyżej, iż globalizacja uderza głównie we wspólnoty
lokalne,
niszcząc lokalną produkcję, handel, a także specyfikę kulturową i styl życia.
Ludzie żyjący we wspólnotach lokalnych mają więc interes w powstrzymaniu
globalizacji, w przeciwieństwie do elit politycznych, które z uwagi na
uprawnienia związane ze sprawowaną przez nie władzą, zostały uwikłane przez
wielki kapitał w jego ekspansję, w zamian za określone korzyści finansowe i
polityczne. Pomoc finansowa dla państwa, pochwały w środkach masowego
przekazu,
prestiżowe nagrody przyznawane ?wybitnym ekonomistom? państwowym w stylu
Leszka
B., intratne posady w instytucjach międzynarodowego kapitału (vide Hanna
Gronkiewicz ? Waltz) ? to wszystko oferuje kapitał politykom lobbującym na
jego
rzecz. Warto więc być przyjacielem kapitału, a nie jego wrogiem, bo wtedy nie
ma
mowy o wsparciu medialnym, nagrodach, posadach, pożyczkach dla państwa i
redukcjach długu, nie ma szans na dostanie się w pobliże rządowego koryta.
Politycy mają więc silną motywację do wspierania globalizacji ekonomicznej.
Nie
ma jej jednak krawiec z mojego osiedla, ani pani handlująca pietruszką na
pobliskim rynku, bo oni nie sprawują wielkiej władzy, w związku z czym nie
liczą
nawet na prestiżowe nagrody i intratne stanowiska przydzielane w instytucjach
międzynarodowego kapitału, nie oczekują, że kapitalistyczne media napiszą na
pierwszych stronach, jakimi wielkimi są ekonomistami. Za to ludzie ci chcą,
aby
zachodni supermarket lub koncern nie zabrał im ich miejsca pracy, a więc to
właśnie z nimi i im podobnymi można próbować zatrzymać globalizację. Jednak,
aby
nie zepsuć nikogo z tych ludzi władzą i nie dopuścić do przemiany któregoś z
nich w lobbującego na rzecz wielkiego kapitału polityka, zamiast posyłać ich
?w
posły?, należy razem z nimi domagać się autonomii dla wspólnot lokalnych.
Skoro
globalizacja narzucana jest dołom przez odgórną władzę, to doły muszą po
prostu
uniezależnić się od tej władzy, organizując się oddolnie. Jak można
uniezależnić
się od odgórnej władzy? A choćby organizując niezależne sieci wymiany usług i
produktów, tworząc wolne szkoły, firmy, przejmując zakłady pracy przez
pracowników. Wszystkimi tymi inicjatywami kierowaliby sami ludzie na zasadzie
oddolnej, bezpośredniej demokracji, co oznacza mniej więcej to, iż mieszkańcy
jakiegoś osiedla, wsi lub pracownicy w danym zakładzie pracy wspólnie
podejmowaliby decyzje o miejscu swojego zamieszkania lub zakładzie pracy.
Dzięki
temu uniezależniliby się od działającej na rzecz globalizacji władzy
państwowej
i wielkich koncernów. Ponieważ poszczególne społeczności lokalne i
pracownicze
nie przetrwałyby same w walce z tyranią państwa i kapitału, więc musiałyby
łączyć się w federacje współpracujących ze sobą wspólnot. Dzięki federacjom
skoordynowana zostałaby wymiana usług i towarów na znacznych obszarach,
federacje przejęłyby także szkolnictwo, służbę zdrowia, transport, utrzymanie
infrastruktury itp. Oczywiście w celu uniknięcia powstania odgórnej władzy,
która mogłaby wejść w orbitę zainteresowania wielkiego kapitału i zacząć
narzucać ludziom globalizację, federacje nie posiadałby żadnych organów
władzy.
Decyzje podejmowane na szczeblu federacji uzgadniane byłby przez delegatów
reprezentujących stanowisko ludzi z danej wspólnoty lokalnej lub
pracowniczej, a
tak pojęta federacja nie jest żadną odgórną władzą, ale forum dyskusyjnym, na
którym przedstawiane są opinie ludzi ze wspólnot lokalnych i pracowniczych.
Federacje mogłyby powoływać zespoły wykonawcze, które realizowałby podjęte
przez
delegatów decyzje. Zespoły takie nie miałby więc kompetencji ustawodawczych,
gdyż kompetencje takie posiadaliby jedynie delegaci reprezentujący stanowisko
swojej społeczności lokalnej lub pracowniczej.
Oddolna organizacja szerokich rzesz społeczeństwa może pokrzyżować plany
globalistów narzucenia światu jednego modelu gospodarczego, politycznego i
zuniformizowanych wzorców kulturowych, bowiem uniezależniające się od państwa
wspólnoty lokalne i pracownicze byłby zainteresowane przeciwstawieniem się
wymierzonym w nie procesom globalizacji.
Zorganizowany oddolnie ruch mieszkańców i pracowników powinien domagać się
też:

a)Umorzenia długów państw rozwijających się zaciągniętych przez rządy tych
państw lub spłacania ich z osobistych dochodów osób, które długi te
zaciągnęły,
czyli elit rządzących.

b)Likwidacji takich instytucji jak BŚ i MFW, gdyż ich działanie nie ma w
rzeczywistości na celu pomocy krajom rozwijającym się, lecz przede wszystkim
zysk kapitalistów i bogatych państw Zachodu, a także uzależnienie
społeczeństw
żyjących w państwach rozwijających się od instytucji międzynarodowego
kapitału i
zachodnich państw stojących za nimi.

c)Zaakceptowania przez Zachód tego, iż kraje rozwijające się powinny szukać
własnej drogi rozwoju, zgodnej z ich tradycją i mentalnością ludności w nich
zamieszkałej. Wiele złego wynikło z przymuszania ludności krajów
rozwijających
się do przyjęcia obcych jej wzorów gospodarczych, co doprowadziło do
destrukcji
lokalnych form produkcji i handlu.

d)Zastąpienia rzekomej pomocy państw zachodnich oddolną współpracą wspólnot
lokalnych i pracowniczych oraz federacji z krajów rozwiniętych z odnośnymi
instytucjami krajów rozwijających się. Współpracę tę można by koordynować na
szczeblu globalnym dzięki powstaniu międzynarodówki (federacji
międzynarodowej),
skupiającej federacje krajowe. Rola międzynarodówki sprowadzałaby się przede
wszystkim do roli międzynarodowego biura informacyjnego, które zbierałoby
dane o
potrzebach poszczególnych wspólnot z krajów rozwijających się i kontaktowało
owe
wspólnoty ze wspólnotami z krajów rozwiniętych wyrażających chęć udzielenia
pomocy. Międzynarodówka byłaby także forum dyskusyjnym, zaś wszelkie
ewentualne
decyzje dotyczące kierunku rozwoju gospodarki światowej musiałyby zapadać na
zasadzie konsensusu pomiędzy wszystkimi członkami międzynarodówki. Zasadniczą
doktryną ekonomiczną międzynarodówki byłaby zasada równomiernego
(zrównoważonego) rozwoju, zakładająca, iż w interesie wszystkich krajów
świata
jest unikanie dysproporcji pomiędzy zamożnością i rozwojem ekonomicznym
poszczególnych rejonów świata, ponieważ podział świata na biedne i bogate
kraje
prowadz

JESTEM ZA ALTERGLOBALISTAMI!!!

[Gość: PL]

Będzie spokój - zapewniają alterglobaliści

[Gość: Jerzy]

Popieram antyglobalizm. Jednak słuchając biadolenia organizacji chcących
protestować czuję jak ogarnia mnie pusty śmiech. Antyglobaliści płaczą, że chcą
rozmów, ale nie daje im się tej szansy wywierając na nich ogromną siłową
presję. A oni nie chcą rozmawiać mając na karku policję gotową do działania.
Jakoś nie chcą pamiętać ile narobili szkód na poprzednich szczytach. W dodatku
szkody zostały wyrządzone Bugu ducha winnym ludziom, którzy pewnie byli
zwolennikami idei nie dopuszczenia do globalnego zarządzania gospodarką. Pewnie
już nie są.
Teraz gdy organizacje antyglobalistów trzymane są w karbach odzywają
się "pokrzywdzeni" płacząc, że traktuje ich się tak, jak na to zapracowali
przez kilka lat spotkań na szczycie.
Tak naprawdę organizacje protestujące siłowo przeciw globalizacji przyczyniły
się do postawienia pod mur wszystkich protestujących. Można było sporo wygrać a
nic z tego nie będzie. Przedstawiciele szczytu, trochę obłudnie zgłaszają
gotowość do rozmów, ale nie mają zamiaru popuścić choć na milimetr w ochronie
stref. Mają niestety rację. Gdyby antyglobaliści ruszyli w swym proteście
zniszczyliby dorobek wielu osób. Zniszczyliby stanowiska pracy wielu osób.
Sporo firm po zniszczeniach nie było się w stanie podnieść i dalej normalnie
działać. Czy można się więc dziwić tak ogromnej akcji przeciw brutalnym
protestom ?
Mnie jest przykro, że dyskusja o globalnym zarządzaniu jest w tej chwili
jednostronna. Teraz trzeba będzie znów kilku spotkań na szczycie żeby
antyglobaliści zostali dopuszczeni do rozmowy.

[Gość: Ygrek "jestem za"]

Moim zdaniem to wyglada tak, gdyby państwo ich nie podpuszczało np. ta blokadą
autokaru na granicy, zakazem władz Warszawy na przemarsz(bo i tak wiadomo że
bedzie) itp. to przemarsz był by na 95% spokojny. W tym momęcie sam mam ochotę
odreagować tą "pokojową" politykę państwa. A po za tym jeśli bedą jakieś
zamieszki tą będą wywołane przez prowokatorów(np. "półgłówki" pseudokibice),
którzy przyjdą na przemarsz tylko dla "zadymy". Ja osobiście jutro wybieram na
ten przemarsz częściowo z ciekawości, i częściowo dlatego aby zobaczyć czy ci
idjoci policjanci bedą po raz kolejny prowokować demonstrantów. Liczę że i Ty
przyjdziesz czytelniku tego post'a. Dziękuje i pozdrawiam.