Abraham Żmigrodzki

[willi2]

Poseł Abraham Żmigrodzki jako wicemarszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
urządzający zazwyczaj niezliczone harce dla chyżnieńskich hodowców
tchórzofretek, dosyć szybko podążał ku placowi Unii Lubelskiej, by zasiąść po
południu na Wiejskiej koło dopiero co nowo habilitowanego doktora nauk
humanistycznych, Wilhelma Huculskiego, potomka hanowerskiego hycla i w
dwójnasób husyty i huncwała hysiem. Bohater ów, przewodniczący sejmowej
Komisji Sprawiedliwości i Praw Człowieka, sprzymierzeniec ruchu
porahugenockiego w Burgundii, a naprawdę hultaj, który hurmem jak Hunowie
wraz ze swymi przyjaciółmi brał niegdyś na co dzień lewy brzeg Huczwy, teraz
pomału po kryjomu przy drzwiach nie otwartych na oścież lecz pilnie
strzeżonych mozolił się nad ułożeniem jednobrzmiącego tekstu Ustawy o podatku
dochodowym od osób fizycznych prawnych. Z grubsza na czczo pomagał mu nie
całkiem hożo wyglądający bliżej nieznany, ani nie popularny, lecz wyrzucony z
Hradczan hreczkosiej i hochsztapler, małżonek histerycznej Hortensji,
codziennie na wpół przytomnej hungarystki chałturzącej natenczas Chabówce
gdzie wymogiem Hestii ma żyć z chabetą, kiedyś niemalże co rusz obejmowanej
wpół przez prapraprapraprawnuka tureckiego chana, dziś przyrządzającej żądane
przysmaki w chałecie z Chaldei. Nabyła ona tenże pół darmo od niejakiego
wpółpochylonego żurnalisty, niby-Polaka, pół-Murzyna i pseudochrabiego z Wysp
Owczych, które o wpół do ósmej w pół godziny mają zniknąć z powierzchni przez
maharadżę, czyhającego przed laty przede wszystkim na Cesarza Japonii
Hirohitę, którego Stany Zjednoczone Ameryki Północnej zrzuciły na Hiroszimę
podczas II wojny światowej bombę atomową. Ów żandarm świata wspierał też
upadek reżimu na Haiti, gdzie się majdało to w tę, to w drugą stronę, aż
przyjęto tam obco brzmiące nazwy dwujęzyczne, które można by (i nie żal tego)
usłyszeć na każdym holu gmachu parlamentu. To ciało ustawodawcze w Wielkiej
Brytanii składa się z Izby Lordów, a w Federacji Rosyjskiej z Dumy i Rady
Federacji.