Grójecka 43

[andrzej_b2]

J. Majewski napisał:
> Wolna Wszechnica Polska była prywatną szkołą założoną w latach 1918-19...

To prawda, ale szkoła nie powstała z nikąd.
Uczelnia była kontynuatorką Towarzystwa Kursów Naukowych, których powstanie zainicjował w 1905 r. Samuel Dickstein.
Cd poniżej

Towarzystwob Kursów Naukowych

[andrzej_b2]

Powstanie uczelni było możliwe wskutek złagodzenia polityki caratu w stosunku do polskich inicjatyw naukowych. Wśród założycieli a później wykładowców byli przedstawiciele prawie wszystkich elit warszawskich, w tym. H. Sienkiewicz, I. Paderewski, T. Korzon, J. Natanson, W. Nałkowski, L. Krzywicki, K. Beni, L. Kronenberg, P. Drzewiecki i in. Podstawy finansowe zapewniała ofiarność zbiorowa i indywidualna społeczeństwa: składki członków, mecenat różnych instytucji i przedsiębiorstw z całego cesarstwa – od Syberii aż po Harbin, w mniejszym stopniu wpisowe i opłaty studenckie. Kursy realizowały zasadę wolności studiów, pozostawiając słuchaczom wybór kolejności wykładów, wybór wykładowców, porządek egzaminacyjny. Atmosferę studencką cechował patriotyzm, poważne traktowanie studiów, koleżeńskość, duch współpracy z wykładowcami i współodpowiedzialność za losy uczelni. Powstały wydziały: Przyrodniczy, Humanistyczny, Techniczny, Rolniczy, Fizyczno-Matematyczny, Leśny, Nauk Politycznych i Społecznych. Uczelnią kierował rektor ale przy dużej samodzielności organizacyjnej i finansowej wydziałów z dziekanami i radami wydziałowymi. Taką schedę przejmowała Wolna Wszechnica Polska.
Pozdrawiam :-)

mała errata do artykułu

[fima]

str.1 jest: Hałasiński winno być: Chałasiński
Ale to drobiazg.

Absolwenci WWP

[andrzej_b2]

Irena Jugielewiczowa w swym artykule o Wolnej Wszechnicy Polskiej – Stolica nr
104(207) z 1960 r., wspomina niektórych absolwentów – po wojnie znanych z pracy
oświatowej i kulturalnej na terenie Warszawy: Sewerynę Szmaglewską, pisarkę;
Zofię Małynicz, świetną aktorkę; Marię Roerichową, kierownika Wydz. Kultury
Stołecznej Rady Narodowej; Marię Gutry, organizatorkę czytelnictwa; Irenę
Słońską, kierownika redakcji pedagogicznej Polskiego Radia, Stefanię Wogtman,
redaktora Naszej Księgarni i in.
A ja chciałbym dodać od siebie nazwisko Andrzeja Janiszka (1905-1998), płk. rez.
WP, po wojnie muzealnika, a mojego starszego kolegi z pracy. Ten cichy i skromny
człowiek (1932-39) kierownik Zakładu Wychowawczego dla Młodzieży przy ul.
Wolność 14. Oficer II Oddziału Sztabu Gł. (wywiad i kontrwywiad), po klęsce
wrześniowej szef sztabu i z-ca Komendanta Głównego Organizacji Wojskowej Kadra
Bezpieczeństwa, podległej AK. W 1942 aresztowany i więziony na Szucha; poddany
42 przesłuchaniom, po których nieprzytomny był wrzucany do celi. Rana oczodołu,
którą wtedy odniósł była powodem kalectwa. Więzień Pawiaka i Majdanka (nr oboz.
3304).
To on zaszczepił we mnie wiele pasji historycznych, m.in.: zamiłowanie do
historii techniki i miłość do Kresów Wschodnich. Dopiero po jego odejściu w
pełni zrozumiałem, jak duży, a niewidzialny, miał na mnie wpływ i na całe
środowisko.
W 10-lecie odejścia Andrzeja Janiszka, niech te słowa będą świadectwem mojej
serdecznej pamięci.
Pozdrawiam :-)