Remedium na śmierć psa

[begietka]

Proszę o pomoc, bo sama nie wiem,co robić. Miałam 8 lat malego naręcznego
kundelka.Odchowalsam go z pieluch,był rozpieszczany przez mnie i przez męża.
Traktowaliśmy go jak małe dziecko, pełnoprawnego członka rodziny. Ja nie
pracuję, więc większośc czasu spędzałam z nim.Kochalam go tak bardzo. Wpadł
pod samochód, gdy wyszedł na spacer z moim 16-letnim synem. Minęły dwa
tygodnie, a ja nie mogę dojśc do siebie.Mam żal do syna, że nie upilnował
mojego Dudusia, choć wiedzial, ile ten pies dla mnie znaczy...Wszyscy
namawiają mnie,żebym kupiła sobie nowego pieska...a ja boję się, czy to dobre
rozwiązanie...bo przecież drugiego takiego nie znajdę.Obawiam się, ze wciąż
będę porównywać tego nowego do Dudusia,że nie zdołal go juz tak pokochać jak
tamtego, bo on nie będzie NIM....Może ktoś był w takiej
sytuacji...poradźcie...Z jednej strony nie mogę znieść samotności w domu, z
drugiej-oprócz powyższych obaw- boję się, że mogę wziąć drugiego psa...znów
się przywiążę, pokocham go, a potem coś mu się stanie...Teraz czuję się tak,
jakbym straciła jedno ze swych dzieci...Tylko na tym forum jesteście w stanie
mnie zrozumieć...dla innych to byl tylko pies, więc dziwią się i nie potrafią
zrozumieć mej rozpaczy.....

[lena_zienkiewicz]

Absolutnie Cię rozumiem i współczuję!!Aczkolwiek, proszę nie obwiniaj swojego
syna, uważam że nie jest to dobrym rozwiązaniem.Lepiej usiądź z synem i
porozmawiaj z nim na temat drugiego psiaka, jakiej rasy chciałby pieska, czy
suczkę czy psa itp.Twojemu synowei nie jest zapewne łatwo po tym co się stało,
sam siebie obwinia, więc pomóż mu zapomnieć!!
Uważam, że rozwiązaniem byłaby adopcja drugiego psiaka i nie zmienię zdania.Aby
uniknąc porównywania go ze swoim Dudusiem, może weź pieska który bylby jego
przeciwieństwem?Np większej rasy (znaczy wzrostu), proponuję suczkę bokserkę,
co ty na to?Wnoszą do domu mnóstwo ciepła, szaleństwa i radości, a przy tym są
bardzo oddane.

[dina2]

Rozumiem Twoją rozpacz. Byłam w takiej samej sytuacji, kiedy prawie 5 lat temu
musiałam uśpić moją prawie 17 letnią suczkę. Bardzo to przeżyłam, tym bardziej
że byłam obecna przy eutanazji. Nie mogłam znieść pustki w domu. Obiecałam
sobie, że wezmę psinę ze schroniska, tym sposobem ratując życie. Było to 3 tyg.
od śmierci mojej suni. Tak też postąpiłam. Obejrzałam wszystkie psy w
schronisku, szczeniaki i dorosłe. W boksie szczeniąt, moją uwagę zwróciła
czarna suczka wyglądająca jak owczarek niemiecki. Była wychudzona z wzdętym
brzuszkiem. Chociaż inne szczeniaki bardzo lgnęły do mojej ręki, a było ich ok.
10 sztuk, ta właśnie suczka najbardziej zwróciła moja uwagę. Po powrocie do
domu nie mogłam przestać o niej myśleć, cos zaiskrzyło.
Po 2 dniach pojechałam z mężem po nią. Weterynarz ze schroniska zbadał ja na
miejscu, ale polecił odwiedzić jeszcze weta. Dostała środki odrobaczające i po
kilku dniach surowicę. Mała była tak absorbujaca, że nie miałąm tyle czasu
myśleć o poprzedniej suni. Również jak Ty, bałam się porównań. Pomimo
odmiennego charakteru, tą suczke pokochałam całym sercem. Jest ze mna prawie 5
lat. Dzięki opiece weta z zabiedzonej psiny wyrosła na piękną damę.
Nie zamieniłabym jej na żadnego innego psa.
Pozdrawiam.

[pierozek_monika]

Ja musiałam się pogodzić z śmiercią ukochanej kotki, i mnie a także mojej córce
wzięcie nowego kotka przyniosło trochę ulgi. Nie miej żalu już do syna,
szczęście że to nie on znalazł się pod kołami samochodu. Przygarnij psinkę -
podarujesz chociaż trochę radości synowi, który na pewno to przeżywa równie
mocno, sobie i małej istotce, której zapewnisz dom, miłość i wyżywienie

[begietka]

Żadna chwila nie będzie tą samą
A gdy na moment przymkniesz oczy
Przywołasz w myśli postać kochaną
Jej duch na kolana Twe wskoczy.

Znów będziesz głaskać ciepłe futerko
Spojrzysz w brązowe, mądre, psie ślepia
I ujrzysz przeszłość, jakbyś w lusterko
patrzyła.
A to rozpacz nadziei się czepia.

[lena_zienkiewicz]

Lecz spójrz dookoła
Nie żałuj miłości
I oczy swe otwórz
Zapomnij o złości

Któś czeka na ciebie
By na Twych kolanach
Móc leżeć i tulić się
Na wieczór i z rana

I nie myśl o chwilach
co studzą Twe serce
I rytm przyśpieszają
Zapomnieć nie dają

Któś czeka z nadzieją
I rozpacz go budzi
Bo gaśnie nadzieja
Na miłość od ludzi...

[pierozek_monika]

Nie będzie.... do tej pory zdarza się, że spotkawszy z córką podobnego kota do
naszego byłego, ronimy łezki i wspominamy jaka była kochana. Jednak pamiętaj,
że możesz dać szczęście kolejnemu pieskowi, na pewno będziesz dobrym opiekunem -
Ty pomożesz jemu - a on pomoże Tobie.

[begietka]

Bardzo Wam wszystkim dziękuje za słowa pociechy, choć nic nie jest w stanie
pocieszyć mnie tak naprawdę...Nie mogę jeść, nie mogę spać....czuję się tak,
jakbym żyć bez mojego psa nie mogła...i nie chciala....Nawet nie zdążyłam się z
nim pożegnać za jego życia, nie ucałowalam mordki po raz ostatni, nie
przytuliłam.....Pociesz mnie trochę to,że życie mial krótkie, ale za to jakie!
Niejeden dorosły czlowiek nie widział tyle świata, co on razem z nami..Pływał
statkiem i kutrem rybackim, zwiedzał krzyżackie zamki,widzial Wiśloujście i
ruchome wydmy...i dawał mi tyle szczęścia!

[lena_zienkiewicz]

Masz w sobie mnóstwo miłości, nie pozwól by wygasła, adoptuj pieska i pozwól mu
poczuć się kochanym

[begietka]

Lenko! Pewnie i masz rację...Jest we mnie dużo miłości...ale jeszcze bardziej
wydaje mi się,że to ja potrzebuję miłości...Bez Dudusia czuję się samotna i
opuszczona. Mąż cały dzien w pracy,syn - 16-latek ma własne sprawy,
kolegów ,zajęcia....Strata psa jest dla mnie jednocześnie stratą czystej,
bezinteresownej, bezwarunkowej miłości, jaką mnie obdarzał. Nikt nie kochał
mnie tak, jak mój pies, i to jest źródłem największego bólu......

[lena_zienkiewicz]

No tu już przesadziłaś!!!Nigdy, ale to przenigdy nie uwierzą, że rodzina cię
nie kocha, albo, że pies kochał cię bardziej niż członkowie rodziny!!Zgłupiałaś?
To, że łączyła cię szczególna więź z twoim psiakiem w ogóle mnie nie dziwi,
przecież byłaś z nim w domu cały czas ty i on, poświęcałaś mu mnóstwo czasu,
kochałaś go bardzo, a on odwzajemniał twoje uczucia.To naturalne!Tak więc na
twoim miejscu nie zastanawiałabym się długo (znaczy w ogóle bym się nie
zastanawiała) i wzięła jakiegoś psiaka (aha, nic mi nie napisałaś co sądzisz o
suczce bokserce?), zobaczysz, nigdy nie będziesz tego żałować, a twój dom na
nowo odżyje, no i będziesz mieć komu poświęcać czas.

[begietka]

Lenko!Może źle się wyraziłam,chocdzilo mi o to,że on kochal mnie
inaczej...nigdy się nie obrażał, nie sprzeczał...mogło się palić ,walić...on
był zadowolony, jeżeli tylko mógł być przy mnie...Co do boksera...wiesz, że
kupiłam Dudusia, gdy całą rodzinką pojechaliśmy kupować boksera. Zamiast
boksera przywiozłam do domu to wychudzone szczenię...bo to pies mnie wybrał, a
nie ja jego....Chłopcy ( mąż i syn) -troszkę protestowali, ale nic to nie dało.
Poza tym w moim domu rodzinnym też mieliśmy boksera...dożył tam swoich
słusznych lat. Uważam ,że to wspaniala rasa psów, szczególnie, jeśli są w domu
dzieci. Są cierpliwe, kochane, fafluniące się...A ile moich (wtedy dziecięco-
panieńskich) łez wsiąkło w sierść Zorana- nie zliczyłabym.Suczki nigdy nie
mialam, bo nie potrafilam wyobrazić sobie, że mogłaby mieć szczeniaki, które
potem trzeba oddać obcym ludziom...W niedzielę, na stadionie Startu w Łodzi
sprzedawane są pieski,pojedziemy tam z mężem,może zaiskrzy,może wrócimy w
trójkę?

[lena_zienkiewicz]

Wspaniale, nie mogę się już doczekać poniedziałku!Napisz jak wrażenia po
pierwszej nocy nowego psiaczka w prawdziwym i kochanym domku!Przepraszam za tą
pewność, ale nie wątpię w to, że wrócicie w trójkę :-)

[dina2]

begietka napisała:


W niedzielę, na stadionie Startu w Łodzi
> sprzedawane są pieski,pojedziemy tam z mężem,może zaiskrzy,może wrócimy w
> trójkę?

Pragne Cię przestrzec przed zakupem takiego szczeniaka w takim miejscu. Może
się zdarzyć, że przeżyjesz kolejna tragedię, kiedy piesek umrze na parwowirozę.
Uczciwy człowiek nie będzie sprzedawał szczeniąt w miejscu, gdzie szczenie
narazone jest na potworny stres w związku z masą ludzi chcacych dotknąć psiaka.
Stadion sprzyja roznoszeniu się wirusa nosówki, parwowirozy, które niestety
często kończą się śmiercia zwierzęcia, a dla Ciebie byłby to totalny szok po
którym mogłabyś się nie pozbierać. Nawet jeśli zwierzę będzie wyglądać na
zdrowe, to w związku z przyjściem do nowego domu może przeżyć stres
adaptacyjny, który spowoduje obniżenie odporności i wywołać chorobę.
Nie wiadomo czym taki szczeniak był karmiony, który to miot jego matki i czy w
ogóle ( co powinno być obowiązkiem a niestety nie jest) książeczkę zdrowia z
wpisanymi odrobaczeniami i szczepieniem p/ chorobom zakaźnym ( powinny byc
naklejki i pieczątki).Te wszystkie czynniki wpływają na zdrowie psa.
A smutnych historii psiaków zakupionych w takich miejscach można by mnożyć.

Piszesz, że nie mogłabyś znieść w przypadku suki oddania szczeniąt w obce ręce
i słusznie. Bo tak naprawdę nikt nie jest w stanie zapewnić przyszłym
szczeniakom dobrych domów do końca ich życia. Moja suka nie miała nigdy
szczeniąt, właśnie z tego powodu. Została wysterylizowana, czego jedynie żałuję
że zrobiłam to jak miała 4 lata, a nie wcześniej. Wiem, że tym sposobem
przedłużę jej życie.

[avag]

Rozumiem Cię bardzo dobrze .2 lata temu umarł nasz ukochany pies. Umarł ze
starosci, miał 13 lat, więc nikogo za jego śmierc nie obwinialiśmy, choć ja
miałam do siebie żal, że w chwili jego śmierci nie było mnie przy nim (byłam na
wakacjach). Ale nie był sam, byli z nim moi Rodzice.
Nie mogłam się uporac z jego śmiercią dobrę pare miesięcy. Zresztą Rodzice
też.Wiedzieliśmy,że na pewno będzie w domu nowy pies, ale nie chcieliśmy od
razu. Po prostu musieliśmy przeżyc normalną załobę , tak jak po śmierci kogos
najbliższego.
Po roku Rodzice kupili psa, i ...odżyli! kochają go bardzo, ja zresztą też,
choc nie mieszkam z nimi i mam z nim mniejszy kontakt. Mama przyznała, że miała
przez rok depresję, a teraz jej wszystko minęło.
Nasz Dunaj zawsze pozostanie w naszej pamięci, bo był JEDYNY w swoim rodzaju.
Ale trzeba żyć dalej i kochać dalej.
Daj sobie czas. Na Twoim miejscu tak bym zrobiła. a potem przygarnij jakiegos
zwierzaka(najlepiej ze schroniska-wiem, co mówie, sama mam stamtąd kota), daj
mu dom i zobaczysz, że zrobi Ci się lepiej. no i jemu też!!!!
Nie obwiniaj syna. jemu juz i tak jest pewnie ciężko.
Wiem że to trudne, ale z czasem nie będzie to takie bolesne.
pozdrawiam

[g.i.jane]

Był niedawno podobny wątek na forum zwierzęta. Poczytaj.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=128&w=6264021&a=6264021