Nowa bron Iranska...

[mosze_zblisko_daleka]

Czy ktos zna te podwodne szybkie rakiety... 400km/godz

[marek_boa]

400km/h to lekka przesada Mosze!:) Ponad 200km/h płyną torpedy
superkawitacyjne "Szkwał"! Na uzbrojenie w ZSRR weszły...30 lat temu! Byly
wyposarzone w głowicę jądrową! Nie tak dawno opracowano też modyfikację "Szkwał-
E" ze zwykłą głowicą!
-Pozdrawiam!

[cie778]

marek_boa napisał:

> Ponad 200km/h płyną torpedy superkawitacyjne "Szkwał"! Byly wyposarzone w głowicę
> jądrową! Nie tak dawno opracowano też modyfikację "Szkwał - E" ze zwykłą głowicą!

Niemożliwe - nauczyli się kierować Szkwałami? Albo co włożyli do tej głowicy?

jasiol

[marek_boa]

A "nico"!:) Przy takiej prędkości jest to mało realne w środowisku wodnym a
przy odpaleniu z małej odleglości mało potrzebne!:)Po za tym nie dawno ujawnili
inne torpedy np. UGST ! Tyż mają niezłe parametry!~:)
-Pozdrawiam!

[axx61]

Chyba drobna pomylka. 230 ale mil na godzine co czyni okolo 400 km na godzine.
Torpeda posiada naped rakietowy przeciez i nie moze poruszac sie wolno.

[mosze_zblisko_daleka]

To jest wedlug zrodel Iranskich. Mysle ze to "Szkwal", ale jest to rakieta
podwodna , nie torpedo. (torpedo ma motor) One ida bardzo szybko, ale zasieg
jest maly (paliwo konczy sie szybko) Ciekawi mnie jaki zasieg maja i ile wazy
glowica?

[axx61]

Wcisnij sobie np. VA-111 Schval i wszystkiego sie dowiesz.

dziekuje bardzo...

[mosze_zblisko_daleka]

Tylko nie ma nigdzie fotka

[cie778]

marek_boa napisał:

> Przy takiej prędkości jest to mało realne w środowisku wodnym a przy odpaleniu
> z małej odleglości mało potrzebne!

Odpalać z małej odległości to sobie można do tankowców a nie zespołów USNavy. To
jest - można, ale to jest forma wyrafinowanego samobójstwa. A z dużych
odległości to znowuż w nic się nie trafi, dlatego Szkwały miały głowice atomowe.
Ale konwencjonalne? Tym przecież nawet cieśniniy się nie da zablokować, bo
wystarczy przyspieszyć/zwolnić.


> ujawnili inne torpedy np. UGST

tego nie znam, nie moja działka - możesz coś bliżej?

Pozdrawiam
jasiol

[wolf34]

Iran znajdzie samobójców...

[cie778]

> Iran znajdzie samobójców...

Przygłupów faktycznie dosyć, problem jest z okrętami podwodnymi. Są znacznie
trudniej dostępne niż przygłupy.
Na pmm ktoś rzucił pomysłem, że będą strzelane z bardzo szybkich i małych kutrów
- i to już ma więcej sensu, taki kuter (razem z obsługą) może kosztować tyle co
torpeda.

Pozdrawiam
jasiol

[cossack]

> Przygłupów faktycznie dosyć, problem jest z okrętami podwodnymi. Są znacznie
> trudniej dostępne niż przygłupy.
Ciekawa teoria. Każdy kto broni swojej ojczyzny, swojego kraju to Twoim
zdaniem "przygłup"?

[cie778]

> > Przygłupów faktycznie dosyć, problem jest z okrętami podwodnymi. Są znacznie
> > trudniej dostępne niż przygłupy.
> Ciekawa teoria. Każdy kto broni swojej ojczyzny, swojego kraju to Twoim
> zdaniem "przygłup"?

The object of war is not to die for your country, but to make that other poor
bastard die for his [gen. G. Patton]

pozdrawiam
jasiol

[cossack]

Myślałem, że dasz coś od Siebie. Bo widzisz dla mnie gen. Patton (nie ujmując
mu chwały) wykładnią żadną nie jest.

[cie778]

> Myślałem, że dasz coś od Siebie. Bo widzisz dla mnie gen. Patton (nie ujmując
> mu chwały) wykładnią żadną nie jest.

Ech...
Generał Patton był całkiem skutecznym praktykiem, czego ani o Tobie ani o sobie
powiedzieć nie mogę. Dlatego się nim podpieram.
Ale żeby było coś zgodnie z twoimi wymaganiami: jak się patrzy na sukcesy
różnych incjatyw wykorzystujących przygłupów (kamikadze czy irańskie systemy
rozminowywnia) to pozostaje tylko zgodzić się z generałem.
Być może ochotnicy za dużo myślą o bohaterskiej śmierci a za mało o zadaniu, być
może konieczne ubóstwo użytych środków i szkolenia w świecie wojen opartych na
technologii nie daje szans na dobry efekt. Faktem jest niska skuteczność takich
rozwiązań przy (paradoksalnie) wysokich nakładach materiałowych.

Pozdrawiam
jasiol

[marek_boa]

A ja się tu troszeczki nie zgodzę!:)(może tylko z przekory?:)) Podczas II WŚ w
Niemczech opracowano jeden z lepszych celowników bombowych,które inżynier co je
opracował chciał zamontowac na zdalnie kierowanym bombowcu Ju-88! Po
przedstawieniu projektu został...wyśmiany przez inych konstruktorów!Stwierdzili
oni ,że po co marnowac dobry samolot skoro Luftwaffe bombarduje i zatapia
Alianckie okręty całymi stadami nie tracąc ani jednego samolotu!(a dodam ,że
był rok 1944!)! Po przedstawieniu danych uzyskanych w końcu od sztabu lotnictwa
wszystkim tym co go wyśmiewali...szczeny opadły!Statystycznie na zatopienie
jednego okrętu Alianckiego Niemcy tracili...27 samolotów!!!Błyskawicznie
znalazły się fundusze i tak powstał...Mistel!:) Fakt faktem ,że nie licząc
planów które jednak w życie nie weszły Niemieccy "Kamikadze" nie pojawili się
na niebie!A w pierwszej kolejności ten system naprowadzania na cel miał byc
właśnie zastosowany w nalotach samobójczych!Co do ostatniego stwierdzenia z
postu Cie778 nie mogę się zgodzic a to za przyczyną...11 wrzześnia! W
porównamiu z efektem to koszt na prawdę był nie wielki!
-Pozdrawiam!

[cie778]

> A ja się tu troszeczki nie zgodzę(może tylko z przekory)?

> na zatopienie jednego okrętu alianckiego Niemcy tracili 27 samolotów.
> Błyskawicznie znalazły się fundusze i tak powstał Mistel.

Historię powstania Mistela znam, ale ona niczego nie zmienia. No - może tyle, że
Mistele okazały się znacznie skuteczniejsze niż kamikadze, co (gdyby mieć złą
wolę i się uprzeć) można wykorzystać jako kolejny argument przeciw zużywaniu
przygłupów.


> Co do ostatniego stwierdzenia z postu cie778 nie mogę się zgodzic a to za
> przyczyną...11 wrzześnia. W porównamiu z efektem to koszt na prawdę był nie
> wielki!

Dobra - mogę się zgodzić, że użycie samobójców w akcjach terrorystycznych
czasami przynosi efekty. IMO jednorazowe - 11 września jest nie do powtórzenia.
I w dodatku (wracając do cytatu z Pattona) z lekka absurdalne - podobne efekty
można osiągnąć bez zużywania przygłupów, zwłaszcza takich z wyższym
wykształceniem, znacznie bardziej przydatnych żywych i myślących.
Cytat z Pattona to cała filozofia prowadzenia wojny - jak pokazuje życie całkiem
skuteczna. :-)


P.S. Proszę o nie wpadanie na pomysł, że neguję sens poświęceniń wojennych. Jest
absolutnie godnym szcunku poświęcenie życia w sytuacji bez wyjścia - ale to
odróżnienia sytuację od kolesia z mieczem i okrzykiem "banazai!" albo "za
Francję" szturmującego karabiny maszynowe. Bo efekt końcowy to jest taki jak
przy powietrznych taranach - wbicie się myśliwcem (których Japonia ma 100-200) w
bombowiec (których USA ma 500)

Pozdrawiam
jasiol

P.S.

[cie778]

Ja się odnosiłem poprzednio do działań w miarę regularnych - i kamikadze i
irańskie systemy rozminowania to był pomysł na prowadzenie normalnej wojny.
Jak pisałem - samobójcy w działaniach terrorystycznych się spisują całkiem
nieźle, wiadomo to od czasów assasinów. Ale wiesz jak skończyli?

jasiol

[marek_boa]

Wiem!:) Chodziło mi tylko o pokazanie sytuacji koszt-efekt!:)
-Pozdrawiam!

[marek_boa]

Prędkośc torpedy Szkwał-E to 200 węzłów czyli mniej więcej 360 km/h!Masa-
2700kg,długośc-8,2m,kaliber-533,4mm,zasięg- do 10km,prędkośc marszowa-
315/350km/h(90-100m/s),klasyczna,burząca glowica bojowa o ekwiwalentnej mocy
210 TNT i płynie na glębokości 6 metrów!Może byc używana przez kompleksy obrony
wybrzeża oraz jako uzbrojenie przeciwko okrętom nawodnym przez okręty nawodne i
przez okręty podwodne!Może byc odpalana z głębokości do 30 metrów!
UGST: Kaliber-533,4mm
>zasięg- do 50 km przy prędkości 35w.
>prędkośc maksymalna - do 50 w.
>Głowica aktywno-pasywna z układem samonaprowadzania akustycznego z płaską
anteną o regulowanym sektorze obserwacji(zasięg wykrycia okrętu nawodnego ok.12
km,podwodnego-ok. 2/2,5km)wspomagana układem telekierowania
>napęd stanowi silnik tłokowy pracujący na jednoskładnikowym paliwie,obracający
otunelowany pędnik
>Maksymalna głębokośc rażenia celu - 500m
>Maksymalna głębokośc odpalenia - 500m
-Nie stety nie znalazłem ciężaru głowicy bojowej! Jak uda mi się znaleźc to
napiszę!
-Pozdrawiam!

Fajna zabawka...

[mosze_zblisko_daleka]

...w rekach Hajlutow

[axx61]

Jest wszystko co potrzeba.Opisy zdjecia. Jest takze ksiazka na ten temat a
konkretnie na temat proby zakupy planow . Proces zakonczyl sie skazaniem
sovieckiego uczonego jednego z auorow projektu. Zabawka naprawde niezla. Musisz
sobie sam poszukac w Internecie.

Ciekawy system...

[mosze_zblisko_daleka]

Dziekuje, wszystko jest juz znane od dawna. System bardzo madry, umozliwia
rakiecie posuwac sie z tak fantastyczna szybkoscia pod woda.
I kto jeszcze mowi ze rosjanie nie wyrabiaja fajna i nowoczesna bron.
Mysle ze inzynierowie byli Zydzi, to tylko zydowska glowa moze takie
wymyslec....(dla antysemitow... ;-)) )

[marek_boa]

Mosze to nie jest rakieta tylko torpeda!:)Choc sami Rosjanie kwalifikują ten
system jako...pocisk superkawitacyjny!:)
-Pozdrawiam!

Torpedo-Rakieta...

[mosze_zblisko_daleka]

Torpedo ma motor, tak jak lodka.
Rakieta ma system odrzutowy. Tak to wlasnie wyglada. Miedzy namy to nie tak
wazne-fakt tylko ze istnieje i potrzeba brac to pod uwage.
Ma tez ciekawa technologie, nigdy jeszcze nie uzywana (do tej pory) jak zaczyna
leciec-plywac, dookola rakiety (pozwol ze tak nazywam) staje sie pole z
babelkami powietrza, ktore daja moznosc bardzo szybkiego posuwania sie pod
woda...

[speedy13]

O rany ale kręcicie chłopaki... podwodny pocisk z własnym napędem nazywa się
torpeda i koniec :) . Wszystko jedno jaki ma ten napęd, rakietowy czy
jakikolwiek inny. Torpedy z napędem rakietowym były już w czasie II wojny
testowane. Po wojnie były nawet na uzbrojeniu w ZSRR i USA. Rosyjskie RAT-52 to
chyba i w Polsce mieliśmy (zrzucane z samolotów Ił 28).

[axx61]

Jak zwykle przesadzles. Wymyslili to inzynierowie sovieccy a jak wiadomo soviet
ma dobrych inzynierow > A czy sa zydami.Zadnego znaczenia to nie ma bo kazdy
moze byc zydem. Posiadaja obywatelstwo sovieckie lub jakies inne powiedzmy
chinskie czy amerykanskie a o izraelskim nawet nie wspominam. A w ogole czy TY
jedstes genetycznym zydem. Tutaj mam powazne watpliwosci. Historycznie to
rakiety nalezaly do chinczykow i mongolow.

sowieccy inżynierowie

[azyata]

Na szczęście ekonomistów mieli kiepskich, a polityków jeszcze gorszych...

pzdr

[axx61]

Nie bardzo sie z Toba zgadzam bo Europe Wschodnia doili bardzo dobrze a jak do
tej pory nikt ich nie ruszyl i bardzo malo jest prawdopodobne ze ktos to
zrobi.USA tez nie maja pieniedzy a zyje sie bardzo dobrze na kredyt. Z mala
roznica. Oni mieli tylko Europe Wschodnia a USA maja caly swiat w tym tak sie
sklada ze i Polske rowniez.

znowu watpisz...?

[mosze_zblisko_daleka]

Jesli nie jestem Zydem, to kim jestem?

[czaja1]

mosze_zblisko_daleka napisał:

> Jesli nie jestem Zydem, to kim jestem?

Moszem co wali koszerną.
Twoje zdrowie panie Mosze.
Pozdrawiam

[pauline_kaczanow]

Maly research cz.1


"Daily" (27.08)

Podczas uroczystości pogrzebowych jednego z bojowników Hezbollahu który zginął
podczas wybuchu rakiety, dowódca wojskowy Hezbollah na Południowy Liban szejk
Nabil Quauk powiedział, że H. pozostanie ze swą bronia na południu Libanu
aby "...terroryzować wroga i umacniać kraj. Bez względu na presję
międzynarodową nie wyzbędziemy się naszych praw i broni". Przy okazji
incydentu, jaki miał miejsce 23 bm. na pograniczu libańsko-izraelskim prasa
ujawnia, że od niedawna Hezbollah dysponuje irańskimi rakietami określanymi
jako " Farj 3". Jest to broń o wiele bardziej groźna od dotychczas stosowanych
typu Katiusza 107 mm. Stare rakiety miały zasięg do 8 km i mogły przenosić
ładunek wybuchowy ok. 1,5 kg. Rakiety irańskie 122 mm mają zasięg do 45 km i
mogą przenosić głowicę bojową o wadze do 40 kg. Oznacza to, że w ich zasięgu
jest izraelska Haifa. Pojawienie się w rękach Hezbollah nowego sprzętu
wojskowego pochodzenia irańskiego może być potwierdzeniem spekulacji sprzed
kilku tygodni o nowych dostawach uzbrojenia irańskiego dla Hezbollah.

[pauline_kaczanow]

"
2. Irańskie rakiety zagrażają bezpieczeństwu Turcji
Firmowane przez dyr. ankarskiego biura dziennika "Cumhuriyet" Mustafę Balbaya
opracowanie z 26 bm. pt.: "Turcja w zasięgu irańskich rakiet" przedstawia wiele
ciekawych informacji głównie faktograficznego charakteru (4 odcinki) o Iranie,
a w tym o jego polityce militarnej i zbrojeniach (brak pogłębionej analizy,
choć przytaczane dane chyba takiej nie wymagają).
1. Historia programów zbrojeniowych
Wojna irańsko - iracka, a szczególnie ataki rakietowe, których dokonał na
terytorium Iranu Saddam, unaoczniły ówczesnemu reżimowi w Teheranie, siłę broni
rakietowej. We współzawodnictwie z Irakiem o przywództwo a BW to m.in. broń
rakietowa (jej rodzaje i środki jej przenoszenia) miały zapewnić Iranowi
uzyskanie pozycji regionalnej super power. W celu pozyskania technologii
rakietowych Iran przystąpił do realizacji następującej strategii:
a. nawiązania kontaktu z krajami które posiadają technologie rakietowe (ich
zakup)
b. rozwijania własnych narodowych programów rakietowych. Obecny reżim
kontynuuje te dwa strategiczne kierunki działania. Pierwszą próbą budowy
rakiety długiego zasięgu (wystrzeliwanej z luf) był OGHAB (1985 r.) W 1986 r.
zaatakowano nimi Irak. Od 1989 r. w oparciu o własną produkcję na uzbrojenie
sił zbrojnych wprowadzono rakiety balistyczne NAZEAT-10 oraz ZELZAL-2.
Pierwszym krajem, który udzielił Iranowi pomocy w opanowaniu technologii
rakietowych była Północna Korea. W 1990 r. sprzedano do Turcji koreański
NADONG. Podobnie jak to miało miejsce z działaniami Iranu na rzecz pozyskania
broni jądrowej, Teheran zdecydował się na dywersyfikację współpracy w
technologiach rakietowych nawiązując współpracę z Rosją.
2. Programy budowy rakiet. Szczególnie preferowane przez Iran rozwiązanie,
jakim był rozwój badań nad produkcją rakiet balistycznych SHAHAB, przyniosło
dodatkowe korzyści:
- na bazie koreańskiej NODONG-1, rozwijając moc (ciąg) silnika oraz system
kontroli głowicy doprowadzono do modernizacji SHABH-3 (napędzana paliwem
ciekłym o zasięgu do 1300 km.)
- Kontynuacją tego systemu była produkcja wyższej wersji SAHABA-4 o zasięgu do
2000 km. (też na paliwo ciekłe)
- możliwość podjęcia badań nad rakietami zdolnymi do wynoszenia obiektów na
orbitę okołoziemską
- podjęcie badań nad budową rakiet dalekiego zasięgu na paliwo stałe
- budowę i rozbudowę kompleksu zbrojeń rakietowych: zatrudnienie wielu
naukowców z różnych państw świata, co umożliwiło stworzenia silnego działu
matematycznego , działu łączności satelitarnej i kontroli lotu oraz działu
badań nad paliwami (stałymi i ciekłymi)
3. Stan zaawansowania i produkcji rakiet. Iran panował technologie paliw
płynnych i ciekłych. Do tej pory w zakładach zbrojeniowych w Isfahanie
produkowane są napędzane na paliwo ciekłe rakiety z czasów technologii ZSRR
(Scud-B/Shahab-1 i Scud-C/Shahab-2. Mają one zasięg od 320 do 550 km. Tworzą
one największą część uzbrojenia będącego na wyposażeniu irańskich sił
zbrojnych. Rakiety SHAHAB-3, które były kolejną wersją połączonych i
zmodernizowanych przez Irańczyków rosyjskich i koreańskich rakiet mają zasięg
do 1300 km i są w stanie przenieść ładunek o wadze od 700-1200 kg. Badania nad
systemem rakiet typu SHAHAB prowadzone są przez Irańskie Przedsiębiorstwo
Technologii Kosmicznych wraz z Grupą Przemysłową Shehit Hemmat. Pierwsza próba
SHAHAB - 3 miała miejsce 22 lipca 1998 r. – po 100 sekundach lotu silnik
odmówił posłuszeństwa. Kolejną próbę przeprowadzono 15 lipca 2000 r. Z
planowanych 1300 km rakieta przeleciała 850 km. Po próbnych odpaleniach 18
czerwca 2003 r. rakiety SHAHAB –3 trafiły z dniem 21 lipca 2003 r. na
wyposażenie sił zbrojnych, do jednostek rakietowych. Część z nich rozmieszczona
została w pobliżu granicy z Turcją w okolicach jeziora Urumye. Jak wynika z
posiadanych przez stronę turecką danych do dnia dzisiejszego wykonano łącznie
13 startów ww. rakiet, z czego 6 było udanych, 5 prób nie powiodło się. Na
temat dwóch pozostałych startów nie ma wiarygodnych informacji. Za każdym razem
stwierdzono, iż startom towarzyszy maksymalne obciążenie mocą i wagą
przenoszonego ładunku. Dane tureckie wskazują, że udało się skrócić
przygotowanie do startu rakiety napędzanej paliwem płynnym z 24 godzin do 6
godzin. Na wyposażeniu sił zbrojnych Iranu znajduje się obecnie od 12 do 20
SHAHABów-3. Iran zamierza przystąpić do ich seryjnej produkcji. Odnośnie SHAHAB-
4 tak naprawdę nie ma w pełni wiarygodnych i potwierdzonych danych. Informacje
są rozbieżne: mówi się o zasięgu od 2000 do 4000 km., o nośności rakiety do
1600 kg., o technicznych możliwościach tej rakiety wyniesienia na orbitę
okołoziemską na wysokość 400 –500 km. obiektu (ładunku) o wadze do 150 kg.
IV. Rola technologii produkcji paliwa stałego: Iran prowadzi równolegle do
badań nad rakietami napędzanymi paliwem ciekłym rozwój badań nad rakietami na
paliwo stałe. Pierwszym efektem tych badań jest rakieta NAZEAT wyprodukowana w
1993 r. Pokazywana była na międzynarodowych wystawach zbrojeniowych. Od 1996 r.
przystąpiono do jej seryjnej produkcji – Grupa Bageri. W 1999 r. przystąpiono
do produkcji kolejnej rakiety na paliwo stałe: ZEZAL o zasięgu do 1500 km.
Trzeci model z tej serii rakiet zaprezentowany został podczas obchodów jednego
ze świąt w 1999 r. Jak na razie brak jest bliższych danych na temat tej
rakiety. Irańskie Przedsiębiorstwa Technologii Kosmicznych w 2000 roku
przystąpiło do produkcji rakiety FATIH-110 (jest ona wersją chińskiej DF-110A).
Wyprodukowano ich od 10 do 15 sztuk. Koszt każdej z nich waha się w granicach
750 tys. USD. To samo przedsiębiorstwo pracuje nad projektem rakiety ASURA,
która ma mieć zasięg do 2000 km.
V. Rozlokowanie jednostek wojsk rakietowych. Jednostki wojsk rakietowych
rozlokowane są w Iranie w czterech obszarach. 22. brygada w Teheranie, 26.
brygada Bender Abhas (południe kraju), 36. brygada Zanjan (na północ od Iranu),
42. brygada w Busher (południowy-zachód – rejon elektrowni jądrowej). Przy
granicy z Turcją rozlokowana jest 19. jednostka wojsk rakietowych (Tabriz –
Zulfikar) z rakietami ZEZAL-2 oraz JNHAZET-6. Wg danych posiadanych w Ankarze
wynika, że łącznie na wyposażeniu Iranu może znajdować się ok. 1600 rakiet. Ich
wykorzystanie do przenoszenia ładunków BMR jest wielce prawdopodobne. Oceny
sztabowców tureckich wskazują, że ich kraj objęty jest trzema pasami zasięgu
rakiet:
I. linia Samsun-Sivas-Gaziantep (tj. południowo-wschodnia część Turcji ok. 30 %
powierzchni) jest w zasięgu SHAHAB-2
II. linia do Ankary (ponad 50% powierzchni Turcji) jest w zasięgu
zmodernizowanych SHAHAB-3
III. cała Turcja do wybrzeża M. Egejskiego będzie w zasięgu rakiet na paliwo
stałe ASURA. "

Fotka

[o333]

en.rian.ru/world/20060405/45336915.html

[mosze_zblisko_daleka]

Nie otwieraja sie... ;-((

[o333]

mi się otwiera

[axx61]

Fotka Ci sie nie otwiera bo zaczal sie shabbas jak sam widzisz.

[marek_boa]

Ale u mnie nic się nie zaczęło i też się nie otwiera!:(
-Pozdrawiam!

Teraz juz mam rechabilitacje...po 2000 lat

[mosze_zblisko_daleka]

Odkryto Ewangelię Judasza
Katarzyna Wiśniewska, Marcin Gadziński, Waszyngton 07-04-2006, ostatnia
aktualizacja 07-04-2006 09:00

Judasz nie zdradził Jezusa, lecz działał na jego życzenie w ramach planu
zbawienia - takie rewelacje przynosi tzw. Ewangelia Judasza, którą wczoraj
poznał świat. Egipski manuskrypt przewraca do góry nogami prawdy zawarte w
kanonicznych ewangeliach


Wczoraj w Waszyngtonie towarzystwo National Geographic przedstawiło sensacyjny
rękopis, który ma być relacją Judasza z ostatnich dni życia Jezusa Chrystusa.

Ewangelia, którą napisali po koptyjsku najpewniej członkowie gnostyckiej sekty
kainitów z II w., rzuca zupełnie inne światło na zdradę Judasza, jednego z 12
uczniów Jezusa. Przesłanie może szokować - bo oto Judasz nie jest zdrajcą, lecz
bohaterem wybranym przez Jezusa. Chrystus mówi: "Przewyższysz ich [apostołów]
wszystkich. Ale, Judaszu, musisz poświęcić ciało, które mnie okrywa". Judasz
wydaje Chrystusa na śmierć na jego wyraźne życzenie. Inaczej Jezus nie zbawiłby
świata!

Czterej ewangeliści zgodnie potępiali Judasza. Dopuścił się zdrady, wydając
Chrystusa w ręce Sanhedrynu (władz żydowskich) za 30 srebrników. Potem, nie
mogąc znieść wyrzutów sumienia, popełnił samobójstwo. "Lepiej byłoby dla tego
człowieka, żeby się nie narodził" - czytamy u św. Mateusza.

Wersja przypisywana Judaszowi krążyła wśród chrześcijan w pierwszych wiekach,
dopóki na soborze nicejskim w 325 r. Ewangelia Judasza nie została zakazana.
Ślad po niej zaginął na wieki. Papirusowy manuskrypt odkryto w połowie lat 70.
XX wieku, lecz dopiero 30 lat później, na Kongresie Koptyjskim w Paryżu,
dowiedzieli się o nim naukowcy.

- W związku z cichą umową między Jezusem a Judaszem nie możemy właściwie mówić
o zdradzie - relacjonuje ks. Rodolphe Kasser, nadzorujący tłumaczenia ewangelii.

Judasz nie był zdrajcą. Jezus go wyznaczył

Ewangelia Judasza, nigdy dotąd nie pokazany publicznie papirus z początków
chrześcijaństwa, przedstawia radykalnie inną wersję relacji Judasza z Jezusem
od tej znanej z Nowego Testamentu. Czy rzeczywiście był on zdrajcą? Wedle
autorów Ewangelii Judasz nie tylko nie odwrócił się od swojego mistrza, ale był
wysłannikiem Boga, który przyczynił się do zbawienia ludzkości.

W kluczowym fragmencie Jezus mówi do Judasza: "Przewyższysz ich (apostołów)
wszystkich. Ale, Judaszu, musisz poświęcić ciało, które mnie okrywa".
Przyczyniając się do śmierci Chrystusa, Judasz przyczynia się do uwolnienia
jego prawdziwej, boskiej natury.

Wedle apokryfu Judasz będzie pogardzany przez apostołów, ale zostanie w
ostateczności postawiony ponad nimi: "Będziesz przeklęty przez pokolenia, ale
przyjdziesz, żeby nad nimi panować", obiecuje mu Jezus.

W wersji Judasza Chrystus kilkakrotnie podkreśla nadzwyczajny status
apostoła: "Wystąp przed wszystkich, a opowiem ci o tajemnicach królestwa.
Możliwe jest, żebyś je osiągnął, chociaż wiele wycierpisz".

Indiana Jones IV

Dzieje powstałej między 130 a 170 r. Ewangelii Judasza przypominają
fabułę "Indiany Jonesa". Ponad 30 lat temu na egipskiej pustyni miejscowi
wieśniacy odnaleźli kilkadziesiąt kart ukrytych w skórzanej oprawie. Przez
następnych kilkanaście lat papirus wędrował z rąk do rąk. Był kradziony i
sprzedawany. Przechowywany w kamiennym pojemniku i w lodówce pewnego handlarza
w nowojorskim Bronksie. Nikt do końca nie zdawał sobie sprawy z tego, co
zawiera.

Apokryf spisany jest po koptyjsku (język egipskich chrześcijan). Handlarze
antyków od dawna próbowali sprzedać go naukowcom, ci jednak powątpiewali w jego
autentyczność. W końcu na kupno zdecydowała się szwajcarska fundacja Maecenas
prowadząca badania archeologiczne. Przygotowała przekład na angielski,
francuski i niemiecki - książki ukażą się w okolicach Wielkanocy.

Sam manuskrypt jest poważnie zniszczony, brakuje około 70 proc. tekstu. Po
renowacji zostanie zwrócony do muzeum w Egipcie.

Jego wiarygodność (mimo burzliwej wędrówki) nie pozostawia wątpliwości. - Pismo
jest oryginalnym dziełem pierwszych chrześcijan, ich autentyczność potwierdziły
wnikliwe badania papirusu, atramentu i użytego języka przeprowadzone przez
specjalistów ze Szwajcarii, USA i Kanady na zlecenie National Geographic.

Nikt nie wątpi, że dokument jest oryginalny. Spór dotyczy tego, czy przedstawia
prawdziwą wersję historii "trzynastego apostoła".

Apokryfów jest wiele

Na I Soborze nicejskim, w 325 r. ostatecznie ustalono, że kanonicznymi, czyli
objawionymi, ewangeliami są cztery: Mateusza, Marka, Jana i Łukasza. Ewangelia
Judasza podzieliła los 30 pozostałych i została uznana za fałszerstwo.

Od tej pory tekst uważany jest przez Kościół za apokryf, tzn. na poły fikcyjną
opowieść. A autorów - gnostyków - potępiono.

Wśród innych apokryfów jest np. ewangelia według Tomasza Izraelczyka, w której
opisano dzieciństwo Jezusa. Wynika z niej, że czynił on cuda już jako młody
chłopak, i to w najmniej stosownym momencie, np. uśmiercając kolegę, który
śmiał go obrazić.


Równie kontrowersyjna jak judaszowa jest ewangelia Piłata, wedle której Piłat
nie dość, że nie skazał Jezusa na śmierć, to jeszcze publicznie ogłosił: "Ten
człowiek zaprawdę jest Synem Bożym".

Za wyklętą Kościół uznał też Ewangelię Filipa, na podstawie której Dan Brown
napisał swój "Kod Leonarda da Vinci". Według niej Jezus kochał Marię Magdalenę
bardziej niż apostołów i "częstokroć całował ją w usta".

Kościół spiera się o Judasza

O istnieniu Ewangelii Judasza pisał już w II w. pierwszy biskup Lyonu - św.
Ireneusz - w dziele "Przeciwko herezjom". Uznał, że to fałszywe świadectwo.

Jan Paweł II twierdził, że najlepszym stanowiskiem w kwestii zbawienia Judasza
jest "milczenie Kościoła". W książce "Przekroczyć próg nadziei" wyrażał
przekonanie, że słowa Jezusa o Judaszu - "Lepiej dla tego człowieka, żeby się
nie narodził" - nie muszą wcale oznaczać wiecznego potępienia.

Gdy parę miesięcy temu pojawiały się pierwsze informacje o odnalezieniu
Ewangelii Judasza, manuskrypt stał się przedmiotem gorących dyskusji. Jedni
nazywali go jedynie "ciekawym przyczynkiem do dziejów chrześcijaństwa",
inni "największym odkryciem archeologicznym ostatnich 200 lat". Kilka gazet
obwieściło nawet, że papież Benedykt XVI zamierza rehabilitować Judasza.
Kościół co prawda nigdy oficjalnie go nie potępił, ale wielokrotnie mówił o nim
bardzo surowo.

- Było wiele sekt i każda pisała swoją ewangelię - skwitował te sensacje
angielski arcybiskup Jeffrey Driver.

Były jednak i mocniejsze głosy. - Rehabilitacja Judasza rozwiązałaby problem
braku miłosierdzia ze strony Jezusa wobec jednego z apostołów - uznał we
włoskiej "La Stampie" watykanista Vittorio Messori.

Atmosferę podgrzał tygodnik "Times". Twierdził, że ks. Walter Brandmueller,
przewodniczący Papieskiego Komitetu Nauk Historycznych, zapowiedział gruntowne
przebadanie sprawy Judasza. Watykan wydał dementi.

- Doniesienia są bezpodstawne - zapewniał także sam ks. Brandmueller. Dodał
jednak, że tłumaczenia manuskryptów będą interesujące z historycznego punktu
widzenia i nie można "wydawać sądów z góry".

Wielu teologów i księży obawia się, że Ewangelia Judasza może przedstawić
fałszywy obraz życia Jezusa i zachwiać prawdami wiary chrześcijańskiej. Ale
Judasz ma swoich obrońców: - Jeśli Chrystus umarł za wszystkich, to czy jest
możliwe, aby i Judasz był odkupiony przez Mistrza, którego zdradził? -
zastanawiał się na łamach "Timesa" ks. Allen Morris, angielski teolog.
Sugeruje, że rehabilitacja apostoła byłaby także milowym krokiem w poprawie
stosunków chrześcijańsko-żydowskich.

"Gazeta" razem z National Geographic Polska ma wyłączne prawa w Polsce do
tekstu Ewangelii Judasza. Trwają żmudne prace nad polskim tłumaczeniem. Pełen
tekst opublikujemy we wtorek 18 kwietnia


Katarzyna Wiśniewska, Marcin Gadziński, Waszyngton




---------