Rurexpol dostanie wsad i wznowi produkcję - zap...

[Gość: takisobiepan]

Ja bym na miejscu LNM nie dał.

[Gość: hutnik]

Na szczęście ty możesz sie pobawić tylko swoim m...

[Gość: takisobiepan]

Co za różnica??
Przecież i tak uważacie ich za złodziei i wszelkie zło...
więc co za różnica??

DONBAS!

[Gość: ToMNR]

Oblężenie Częstochowy


Ukraiński Donbas chciał kupić polską hutę, ale baliśmy się podejrzanego
kapitału. Jak to wytłumaczyć?

Boimy się wielkich podejrzanych pieniędzy zza wschodniej granicy. Ukraiński
Związek Przemysłowy Donbasu, który chciał kupić Hutę Częstochowa, spotkał się z
odmową. Co tu robić, bać się dalej?


JAGIENKA WILCZAK




To nie żaden stragan na stadionie X-lecia. Donbas startujący w przetargu o Hutę
Częstochowa to naprawdę duży kapitał. Chciałoby się powiedzieć – solidny. Ale
nie bardzo można. Nasze hutnictwo potrzebuje inwestora. Huta Częstochowa to
firma na krawędzi bankructwa i tylko zabiegi Agencji Rozwoju Przemysłu
pozwoliły jej uciec spod młotka. Oferta Donbasu wzbudziła więc na początku
spore zaciekawienie, zwłaszcza że serce huty, czyli walcownia, jest ukraińskiej
produkcji, huta pracuje na ukraińskiej rudzie. A właśnie cena wsadu przesądza
dziś o powodzeniu inwestycji w tym przemyśle: górą ten, kto ma dostęp do
taniego surowca.

Ofensywa ukraińskiego kapitału na Zachód była jedynie kwestią czasu. Ukraina
wciąż nie należy do Światowej Organizacji Handlu (WTO), nie ma nadal
przyznanego przez Brukselę statusu państwa o gospodarce rynkowej ani
podpisanego z Unią porozumienia o obszarze wolnego handlu. Sprzedaż wyrobów
stalowych do państw unijnych odbywa się na zasadzie kontyngentów ilościowych,
co ogranicza dostęp towarów ukraińskich na rynek UE.

Donbas próbował wykonać rzut na taśmę tuż przed poszerzeniem Unii. Kupno Huty
Częstochowa otwierałoby furtkę do Europy. Stal wytworzona w Polsce, czyli na
wewnętrznym rynku Unii, nie byłaby objęta kontyngentem, w przyszłości może
nawet mogłaby konkurować z wyrobami amerykańskich hut.

Konstanty Litwinow, przedstawiciel Donbasu w Polsce, potwierdza, że holding
chce istnieć na rynku europejskim. Ma też szerokie plany inwestycyjne, chce
rozwinąć produkcję blach grubych i rur, zamierza inwestować w przemysł
stoczniowy, produkcję tankowców. Takie plany holdingu pokrywają się z celem
geopolitycznym Ukrainy.

Dlatego Donbas, mimo odrzucenia jego oferty w przetargu, wciąż z Częstochowy
nie rezygnuje. Prezes Związku Przemysłowego Siergiej Taruta specjalnie
przyjechał do Polski, by w rozmowie z polskimi politykami zademonstrować
zdecydowanie w tej sprawie. Inne polskie huty go nie interesują, tylko
Częstochowa. W razie niepowodzenia zamierza wystąpić przeciwko Polsce do sądu,
bo jest pewien, że oferta Donbasu była najlepsza. Przygotowane pozwy już
czekają.

Kapitał spod kryszy

Wielki kapitał rodził się na Ukrainie szybko i gwałtownie. Po rozpadzie Związku
Radzieckiego nie istniała tam prywatna własność. Huty, kopalnie, fabryki,
rurociągi, banki – wszystko było w rękach państwa. Nie istniał także duży
prywatny kapitał. Politycy szybko się zorientowali, że w zmienionych warunkach
o władzę przyjdzie ostro walczyć. Skoro już nie mogli zatrzymać jej siłą,
postanowili to zrobić za pomocą pieniędzy. Tak rozpoczęła się ukraińska
prywatyzacja.Rządząca ekipa rozdysponowała państwowy majątek między tych,
którzy zapewniali jej utrzymanie, a nawet poszerzanie wpływów. Biznesmeni,
którzy rekrutowali się na ogół z kadr zarządzających przemysłem ciężkim i
energetyką, szybko stali się oligarchami i połączyli się w klany. Teraz oni
mogli sprawdzić siłę pieniądza. Od programu politycznego prezydenta czy planu
reform ważniejsza w Kijowie jest krysza, czyli kto stoi za danym politykiem,
kto go chroni i popiera. Beneficjenci prywatyzacji wspierają władzę, ale przede
wszystkim potrafią wymusić na niej rozwiązania prawne, gwarantujące dalsze
przywileje podatkowe i rynkowe. Wpływanie na decyzje gospodarcze jest normalną
formą postępowania grup przemysłowo-kapitałowych na Ukrainie. Tak rosną
milionowe fortuny oligarchów; koncentracja kapitału produkcyjnego w ich rękach
odbywa się poprzez wtórny rynek majątkowy i funduszowy, na którym – pod
patronatem prezydenta – zasoby są rozdzielane za bezcen pomiędzy klany.

Jak mówi Aleksander Moroz, lider ukraińskich socjalistów, te fortuny donieckie,
dniepropietrowskie i kijowskie wyrosły na zawłaszczeniu i kradzieży majątku
państwowego. Kończący się już proces prywatyzacji przyniósł państwu niewiele
ponad 1,2 mld dol. Na Węgrzech, gdzie potencjał produkcyjny jest o wiele
mniejszy, do budżetu wpłynęło ponad 12 mld dol. Dziś oligarchowie kupują głosy
i wykorzystują władzę do ochrony własnych interesów. Ich siła jest groźna dla
demokracji.

Zdaniem ukraińskiej opozycji, nawet najbardziej sprzyjające porozumienia z Unią
Europejską nie będą respektowane, jeśli zagroziłyby w jakiejkolwiek sferze
interesom oligarchów.

Donbas z gazu

Przemysłowy Związek Donbasu powstał na tej samej glebie nieformalnych układów i
przemieszania prywatnej własności z dzierżawioną od państwa. – Wyrośliśmy na
monopolu w dostawach gazu – wyjaśnia Litwinow. Formalnie pierwszymi
akcjonariuszami stały się dwie akademie nauk oraz firmy Visavis i Azowimpex.
Szybko zaczęto myśleć, jak uzależnić od siebie właścicieli złóż gazu. Tak
rozpoczęło się inwestowanie w przemysł stalowy, huty i produkcję rur o dużej
średnicy, z pokrywą antykorozyjną. Jednym z pierwszych zakupów był potężny
kombinat metalurgiczny Azowstal.

Pieniądze zarobione na gazie i zainwestowane w hutnictwo okazały się złotodajną
żyłą. Jak mówi Litwinow, w tej branży nie jest ważne, ile się produkuje, ale
ile się zarabia. Donbas zarabiał (i zarabia) więcej niż ktokolwiek, bo siedział
na rudzie, dzierżawiąc od państwa złoża i kopalnie. Dziś uważany jest za drugą
grupę kapitałową na Ukrainie, po Naftahazie Ukrainy, a jej roczny obrót
przekroczył 3 mld dol. Ma monopol na produkcję rur o dużej średnicy. Jest
właścicielem lub kontroluje kilkaset zakładów, 3 kopalnie i ponad 10 hut.
Litwinow przyznaje, że z takim kapitałem musi się liczyć każda władza, każdy
prezydent, niezależnie od opcji.
Połączenie różnych firm przemysłu ciężkiego przyniosło sukces. Wszystko to
zbiegło się z boomem na wyroby stalowe na światowych rynkach. Dzięki
państwowemu protekcjonizmowi ukraińska metalurgia stała się motorem wzrostu
gospodarczego i ważnym źródłem dewiz. Ukraina znalazła się w czołówce
producentów i eksporterów stali na świecie.
Jedno jest pewne: donieckie pieniądze nie pochodzą z narkobiznesu, lecz z rynku
wewnętrznego. Bartłomiej Sienkiewicz, ekspert od spraw wschodnich, przyznaje,
że narodziny donieckiego kapitału były mroczne, ale kilka lat temu holding
zaczął się cywilizować i przeszedł ewolucję. To był warunek wejścia na
europejski rynek. W tym celu holding związał się też ze znanym szwajcarskim
koncernem Duferco, który udostępnił mu własną sieć sprzedaży i dostęp do
rynków. Wymusił jednocześnie większą przejrzystość grupy i eliminację
najbardziej podejrzanego kapitału. W ten sposób formalnie przecięto związki z
Reniatem Achmatowem, rosyjskim oligarchą okrytym złą sławą.

Ogromny holding wymagał sprawnego zarządzania. Zaczęto do niego ściągać
wykształconych menedżerów: jednym z nich był Siergiej Taruta, obecny prezes.
Taruta oprócz talentów menedżerskich miał też wyczucie polityczne. W wyborach
prezydenckich poparł blok Leonida Kuczmy. W ten sposób otworzył drzwi do
salonów politycznych Kijowa. Trzeba przyznać, że ludzie popierani przez Donbas
nie próżnowali w stolicy. To oni lansowali koncepcję wspólnego rurociągu Odessa–
Brody–Gdańsk, od lat torpedowaną przez Rosję. Oni doprowadzili niedawno do
odrzucenia przez rząd ukraiński idei wykorzystania rurociągu do transportu
rosyjskiej, a nie kaspijskiej ropy. Człowiekiem Donbasu jest obecny premier
Ukrainy Wiktor Januchowicz, były gubernator obwodu.

Oligarchowie chcą do Unii

Ukraińskie elity finansowe szybko zorientowały się, że członkostwo w Unii to
mrzonki, jakie można zostawić do zabawy prezydentowi Kuczmie. Sami zajęli

[Gość: nobody]

ja też bym nie dał
i tu jest właśnie widoczny błąd naszej władzy, chcieli monopolu to mają, a LNM
będzie robił co chciał, może wykończyć jedną, drugą firmę (hutę) a i tak
wyjdzie na swoje. Szkoda tylko że jego interesy nie pokrywają się z naszymi
(częstochowskimi) ale za to może pokrywają się z niektórymi interesami
polityków ...

[Gość: jolanta maria]

te kłopoty były do przewidzenia. przecież żaden zagraniczniak nie będzie karmił
konkurenta. czy jest jakieś wyjście zapasowe ????

[Gość: czytelnik]

takisobiepan - baranie to znów ty

[Gość: janek]

Poroponuję w ramach pomocy firmie Kasprzyka do rady nadzorczej po wyborach
będzie szukał roboty