dziecko, zajmij się soba!

[tutok]

Mam corke. Jest sliczna i madra, ale ma tylko 2,5 roku i jest jedynaczka. Jak
jej matka zreszta. Wiec ta jej matka-jedynaczka, jest straszna egoistka, i
uwielbia czas poswiecac sobie, np. w spokoju poczytac, w spokoju pomieszac w
garach, w spokoju sprzątnąć chałupę. A nie z wiecznym zawodzeniem i jęczeniem:
„mamoooo chooooodz…!”.
Powiedzcie mi, jak wam się udaje (bez użycia środków przymusu bezpośredniego)
zorganizowac tak zycie młodzieży, żeby sama cichutko w kątku się zajęła sobą?

[semi-dolce]

Cbeebies.

[easyblue]

Ależ to maleńkie dziecko To, ze doprasza się Twojej uwagi jest jak
najbardziej normalne. Jeżeli jednak jest to jęczenie dla jeczenia,
jeżęli bez przerwy wymaga Twojej uwagi, to wytłumacz jej /a jest już
na tyle duża że powinna bez problemu zrozumieć/, ze nie zawsze
możęsz być na jej zawołanie. Poświęcaj jej tyle czasu, ile mozesz,
ale jak np. gotujesz obiad powiedz małej, żeby nie przeszkadzała Ci
teraz, bawiła się grzecznie a Ty jak skończysz do niej przyjdziesz.
Bez podnoszenia głosu, bez krzyków - spokojnie, rzeczowo i
konsekwentnie. Musi wiedzieć, ze mama także potrzebuje spokoju i
chce sobie np. posiedzieć przed kompem

[edit38]

easyblue napisała:

> Ależ to maleńkie dziecko To, ze doprasza się Twojej uwagi jest jak
> najbardziej normalne. Jeżeli jednak jest to jęczenie dla jeczenia,
> jeżęli bez przerwy wymaga Twojej uwagi, to wytłumacz jej /a jest już
> na tyle duża że powinna bez problemu zrozumieć/, ze nie zawsze
> możęsz być na jej zawołanie.

Powinna ale nie koniecznie chce.
Ja mam to samo moja córka ma 2,8 roku i jest to samo, ciągle słychać "mamuniuuuu
chodź no" "tatuniuuu chodź no" Najbardziej denerwujące jest to że ona nie chce
aby się z nią bawić (robi to świetnie sama) ale chce aby siedzieć i patrzeć na
nią. W ogóle ostatnio strasznie lubi jęczeć, zdarza sie że siedzi i jęczy
"mamuniuu chodź no" gdy ja jestem na wyciągnięcie ręki.
Taki wiek chyba, mam nadzieję że szybko minie to jęczenie i marudzenie.

[betty842]

Chyba rzadko które dziecko 2,5-roczne samo cichutko w kątku się
zajmie sobą. Mój 2,5-roczny synek też się sam nie zabawi.Ja nie
koniecznie muszę się z nim bawić ale muszę chociaż siedzieć obok
niego na dywanie i patrzeć jak on się bawi.Zapisałam go do
przedszkola na 4h od lutego ale się nie dostał.Zdecydowaliśmy z
mężem że mały potrzebuje brata albo siostry więc od czerwca
zabieramy sie do roboty.Pewnie minie kilka lat zanim będą się ze
sobą bawić ale lepsze to niż nic.Na drugie dziecko decydujemy się
nie tylko ze względu na syna ale również my sami zapragnęliśmy
drugiego maluszka.

[mama_kotula]

CytatPowiedzcie mi, jak wam się udaje (bez użycia środków przymusu bezpośredniego) zorganizowac tak zycie młodzieży, żeby sama cichutko w kątku się zajęła sobą?

Sprawiamy tejże młodzieży rodzeństwo.
Niemniej oni zajmują się sobą wyjątkowo głośno. Czasem też poleje się krew.

A tak poważnie - możesz siedzieć i czytać w pokoju tejże dwuipółlatki, podczas gdy dwuipółlatka coś robi. Nie polecam wprawdzie wtedy np. Jojce'a, ale już Hemingway może być. Jak mieszasz w garach, możesz wziąć dwuipóllatkę, aby pomieszała przez chwilę z tobą. Jak sprzątasz, możesz sprzątać z dwuipółlatką w mejtaju na plecach i jednocześnie z nią gadać.

Nota bene ciągłe zawodzenie i jęczenie wynika ni mniej ni więcej z tego, że przeważnie się dziecko spuszcza na drzewo, zamiast poświęcić mu 100% uwagi, co skutkuje tym, że ani dzieckiem nie zajmuje się w 100%, ani tym czymś "poza dzieckiem", co skutkuje megafrustracją i wyładowywaniem się na otoczeniu, czasem skutkuje to prawierozwodem i utratą pewnych elementów zastawy stołowej. Z doświadczenia piszę. Jak się dziecku poświęci CAŁOŚĆ swojej uwagi przynajmniej przez jakiś czas, to CIĄGŁE marudzenie zmienia się w marudzenie co jakiś czas.

[efidorek]

mama_kotula, popieram w całej rozciągłości

[amy33]

mama_kotula - tak, zdecydowanie masz rację.

Swoją drogą, Twoje wpisy zawsze poprawiają mi humor

[falka32]

A tu, kotula, są różnie teorie i różne przypadki. Niektórzy twierdzą, że 100%
uwaga rodziców uzależnia tak jak dobre żarcie i idąc tą analogią, jeżeli dziecku
daje się go za dużo i na każde żądanie, to wyhoduje się żarłocznego grubasa
uzależnionego od jedzenia. Więc trzeba uważać, gdzie się stawia sobie samemu
poprzeczkę, bo można doprowadzić do eskalacji żądań uwagi na zasadzie "dasz
jeden palec, to zaraz chcą całą rękę". Jako ofiary tej zależności pokazuje się
dzieci tych matek, które od urodzenia nie potrafiły dać swoim dzieciom chwili
spokoju i cały czas były na nich maksymalnie skupione, np. przerywając bez
wahania rozmową z koleżanką planującą samobójstwo, aby zachwycić się rysunkiem
córki, który to rysunek córka tylko akurat obok niosła. Takie dzieci, nagle
pozbawione dotychczasowej ilości uwagi i przerzucone na jej normalne dawki, mają
silne objawy odstawienia i są gotowe na wiele, żeby odzyskać stały dostęp do
używki

A życie jest takie, że są dzieci, które potrafią się zająć same sobą i takie,
które nie potrafią i zależy to zarówno od rodziców, jak i od tego, jakim modelem
jest dziecko. Jednej uniwersalnej recepty nie ma. Ja stosuję metodę "Dziecko,
zajmij się sobą" oraz "Inteligentni ludzie się nie nudzą".

[falka32]

Ja stosuję metodę "Dziecko,
> zajmij się sobą" oraz "Inteligentni ludzie się nie nudzą".

Dodam jeszcze, że nie jest to sposób odrzucania dziecka, tylko sposób
przekazywania normy społecznej "szanuj potrzeby innych ludzi"

[tusia-mama-jasia]

Zawsze jakoś dogadywałam się z Młodym. Jak mial już 2,5 roku to
zupełnie bezproblemowo ustalaliśmy wiele rzeczy - gotowanie zawsze
było razem odprawiane, bo Jasiek to uwielbia - kroił ze mną swoim
nożem, przyprawiał, wąchał i podjadał, mieszał i był szczęśliwy
Sprzątanie, pranie itp. - to były wspólne zajęcia i są nadal /ma 3
latka i 3 miesiące/. Zresztą teraz już w pewnych drobiazgach potrafi
mi naprawde pomoc.
A czas dla mamy - chwila przed kompem czy relaks jakikolwiek inny
był umówiony: "teraz przeczytam Ci wierszyki, a potem ty sie
pobawisz, a mama w spokoju wypije kawę ". I to działało, ku mojej
uciesze Młody przyjął do swojego słownika tekst "w spokoju", który
wymknął mi się kiedys i potem jak miał do mnie interes to
przychodził z komunikatem w rodzaju: "mamuuusiuuuu polep ze mną z
ciastoliny, a potem ja sie bede bawił, a mama w spokoju wypije
kawę".
Jak ma wyjątkowo marudny dzień to muszę mu zaproponować konkretną
zabawę, żeby się zajął sobą, ale to rzadko sie zdarza. Bajek w tym
celu nie zdarzyło mi sie wykorzystac, jesli nawet czasami cos
ogladamy to zawsze razem, nigdy nie zostawiam go samego przed
monitorem.
Jak większość znanych mi jedynaków /w tym ja sama/ potrafi
organizować sobie czas samodzielnie, czasem na b. długo. A że ja
ostatnio uczę się do ważnego zawodowego egzaminu, ostatnio
usłyszałam nawet od syna: "idź się juz uczyc, mamo, dobrze? ja sobie
poradzę sam" Usmiałam się i obiecałam, że też mu tak kiedys
powiem

[budzik11]

Nie przyszło mi do głowy czytać przy dziecku potrzebującym mojej uwagi, czytam
jak dzieci śpią. Obiad gotuję z synem, on mi "pomaga", pyta o wszystko, bawi się
garnkami, gadamy, tak samo ze sprzątaniem, ma swój mały gadający odkurzacz,
dostaje ściereczkę i robi wszystko to, co ja. Staram się, żeby dzieci same się
sobą nie zajmowały. Jak starsza wróci z przedszkola czy w weekend jest lepiej,
bo bawią się razem, ale w tygodniu to ja zajmuję się dzieckiem a nie ono sobą.

[pinkdot]

> Nie przyszło mi do głowy czytać przy dziecku potrzebującym mojej uwagi, czytam
> jak dzieci śpią.
Może jestem wyrodna ale co rano leżę sobie w łóżku i czytam gdy Jacek się "sobą
zajmuje". Fakt, co 5 minut przylezie pociamkać trochę mleczka i się potulić, ale
to aż tak bardzo w lekturze nie przeszkadza. Mało byłoby mi czytania tylko
wtedy kiedy dzieć śpi.

[pinkdot]

Dodam jeszcze, że rodzic z książką w łapie to chyba dobry wzorzec?

pinkdot!

[leoncja_uk]

jak to pociumka co 5 minut trochę?!
to ja hopla na tym tle dostałam, włosy z głowy rwę jak go oduczyc, bo
ile mozna, a ty tak wesolo o tym mówisz?! dzizas, to moze ja
przesadzam?!
hehe trochę histeryczny post mi wyszedł
a serio: naprawde tak masz? powiedz,ze tak

[pinkdot]

Tak ma Leonsjo. Ja właściwie na to ciumkanie do woli pozwalam mu z wygodnictwa
- daje mi wtedy święty spokój przy czytaniu, a cycowanie mnie akurat nie
rozprasza. Inaczej musiałabym się z Jaconkiem bawić cały ranek, co nie
oszukujmy się bywa czasem nudne i nużące, a tak wilk syty i owca cała. Cycki
mi nie odpadną, a denerwować to się w sumie nie ma czym.

[asia_i_p]

Staram się, żeby dzieci same się
> sobą nie zajmowały.
Dlaczego?
Przecież w sumie chcemy, żeby nasze dziecko jako dorosły człowiek umiało spędzać
czas z innymi ludźmi, ale też samo - więc co jest złego w uczeniu go tego od małego?

[karro80]

Łoj nie wiem, ja się starałam od małości żeby córka miała "czas dla
siebie" co oznacza też czas dla mnie.
Ładnie bawi się sama "od zawsze" że tak powiem - jako maluszek
lubiła sobie spkojnie poleżeć np po jedzeniu zanim zasnęła.
Jak się budziła i była w dobrym humorze -oglądała zabawki,
zagadywała je to nie biegłam do niej -pozwalałam na "samodzielną"
zabawę.

No i tak stopniowo to wyszło, że nawet rano daje pospać jak ona
wstanie a ja nie
PS też jestem jedynaczką - córka od mozna powiedzieć, że również.

Aha-przydzielam jej też zadania(możn pokazać, bądź zacząć) - np
posprzątaj coś tam, powycieraj, poukładaj, nakarm lalę itp - wtedy
zajmuje się tym, a często jedno zadanie spontaniczie przeradza się w
coś innego i dziecko nagle bawi się dluugo samo.

Stawiaj na kompromis - ja próbowałam nie tylko dopasować się do
dziecka, ale i dziecko do siebie - tylko to nie na siłę, a na czuja
zrobić. Zaobserwuj kiedy mała najbardziej Cibie potrzebuje, a kiedy
w zasadzie ma dobry humor i da isę namówić na coś innego i dać Tobie
troche czasu na "odmóżdzenie" bądź kulturę(co tam wolisz)

Jakby ktos był oburzony moim podejściem od razu mówię, że nauka
obyła się bez płaczu i przymusu bezpośredniego - po prostu są
rózne modele rodzicielstwa, trza swój wypracować -ja bym nie mogła
jak np Semi wszędzie dziecia taskać -choć u niej się rewelacyjnie
sprawdza.

[izabellaz1]

W przypadku 2,5latki nie ma to szans

Niektórzy dlatego sprawiają sobie drugie dziecko

[mw144]

Widzę dwa wyjścia:
1. Sprawić 2,5-latce rodzeństwo.
2. Kupić psa.
Przy zastosowaniu obu powyższych czasem muszę szukać towarzystwa, gdzie się w
ogrodzie lub domu podziewa jak się nie rzuci żadne w oczy przez kilka godzin.

[alpepe]

są ponoć takie przedszkola tygodniowe...










Po co ludzie robią sobie dzieci, jak potem mają je gdzieś?

[karro80]

Ej, tam przesadzasz kobito -między pragnieniem jakiej takiej swobody
a "maniem" gdzieś jest duża przepaść.

[mama_kotula]

karro80 napisała:
> Ej, tam przesadzasz kobito -między pragnieniem jakiej takiej swobody a "maniem" gdzieś jest duża przepaść.

Ja wiem, czy przesadza? Dobitnie powiedziała, ale ma odrobinę racji.

Autorka wątku chce, aby dwuipółlatek pobawił się cichutko w kąciku, bo ona chce mieć święty spokój. Z tego, iż rzeczony 2,5-latek BEZ PRZERWY marudzi i jęczy - jak twierdzi autorka - wnioskuję jednoznacznie, że autorka bez przerwy opędza się od dziecka jak od natrętnej muchy, bo chce a) najpierw ugotować obiad, b) potem posprzątać, c) potem poczytać książkę aby odpocząć. A tu zonk, pod nogami kręci się coś niespełna metra wzrostu i mówi, o zgrozo "MAMO CHOOOODŹ" i nie może w czasie tego gotowania, sprzątania i czytania bawić się cicho w kątku.

I tak, zdaję sobie sprawę, że bywają dzieci niezmiernie upierd... znaczy, chciałam powiedzieć, absorbujące, natomiast nie zmienię zdania, że dziecko które jest "dopieszczone towarzysko" przez rodzica, nie będzie jęczeć BEZ PRZERWY.

Żeby nie było - mam to przetestowane na dwójce.

[karro80]

Może mata rację baby...jak na to spojrzeć tak jak piszesz.
Ja patrzłam po mojej dziecinie- rzadko buczy(o jedznie to tak),
morda się wiecznie śmieje to chyba wychowawczo okej, czyli i ona
dopieszczona i matka ma sówj czas niezbędny dla jakiej takiej
róznowagi psychicznej -w sumie o to właśnie chodzi.

[asia_i_p]

Ja inaczej zrozumiałam ten pierwszy post.
Zrozumiałam, że dziecko bez przerwy zawodzi i marudzi, kiedy matka się z nim nie
bawi, tylko sprząta albo czyta. Nie w ogóle bez przerwy.
Kobieta może być tym typem psychicznym, co ja. Jeśli robię coś, czego nie lubię,
typu sprzątanie, lubię się skupić, wpaść w trans i zrobić to szybko. Równoczesne
organizowanie rozrywki dziecku było dla mnie bardzo męczące. Ja po prostu nie
jestem naturalnie wielowątkowa - potrafię robić kilka rzeczy naraz, ale bardzo
nie lubię. Teraz to co innego, mała ma 4 lata i można sobie przy wspólnym
sprzątaniu ciekawie pogadać i to jest trochę tak, jakbym sprzątała z mężem czy
siostrą, po prostu wydarzenie towarzyskie.

A moje dziecko, mając te 2,5 roku, chodź wcale nie było marudne, świetnie
wyczuwało, kiedy się na czymś koncentruję i odpływam i bardzo mnie chciało z tej
koncentracji wybić. Co było, o dziwo, do zniesienia, kiedy koncentrowałam się na
czymś przyjemnym, ale bardzo irytujące, kiedy koncentrowałam się na czymś, na co
nie miałam ochoty i chciałam szybko odwalić.

Do autorki wątku: 2,5 roku to jest już sama końcówka tego dosyć męczącego
okresu, kiedy dziecko jest już bardzo ruchliwe i mało sypia, a jeszcze
dostosowywanie się do niego bywa dla dorosłego męczące. Lada moment będzie już
bardzo fajnie, zaczną się pytania "Dlaczego szkło jest przezroczyste?" albo "Co
jadały dinozaury mięsożerne?", zaczną się też dłuższe zabawy czy to z tobą czy
samodzielne (ja wiem, że nie brzmię jak dobra matka, ale o wiele lepiej bawi mi
się z moim dzieckiem, odkąd jej zabawy trochę dłużej trwają - sekwencje
dwuminutowych zabaw były bardzo męczące, natomiast w tej chwili pogranie w jakąś
grę, poczytanie książeczki, budowanie z klocków czy nawet jakaś zabawa
tematyczna potrafią być autentycznie wciągające, dla mnie też).

[truscaveczka]

Kotula, nie wiem, moze sz dwójką tego nie ma, ale u mojej jedynaczki
syndrom rozbestwienia się pojawia jak zbyt intensywnie sie nią
pozajmuję. U nas najlepiej działa albo zasada - zaczynamy się bawić
razem i ja po jakimś czasie się troszkę separuję (np. biorę robótkę i
dochwalam dziecko co jakis czas ) - albo tak jak wczoraj - czytałam
coś przy stole, na którym Młoda rozwiązywała zagadki. Wystarczyło co
jakiś czas jej pomóc, albo któreś z zadań wykonać wspólnie, żeby ona
była usatysfakcjonowana, a ja - wypoczęta Takiego samozaparcia jak
Ty nie mam acz podziwiam

[izabellaz1]

Albo naprawdę "robią nowe" (bo ciężko mi to inaczej nazwać)
Moja koleżanka znokautowała mnie takim zdaniem. Spotykamy się i Ona pyta jak tam
moje dziecko, no to ja w "odwecie" też z grzeczności i właśnie usłyszałam, że
"Onaaa ciąąągle chce się baaawić, ciągle ciągnie ich do siebie, jest męęęcząąąca
więc decydują się na drugie dziecko, żeby przestała nudzić i miała się z kim
bawić"...

[reninka72]

Duzo dobrych porad juz masz ale chcialam tylko dodac, moze troche praktyczniej,
ze moja 3 latka (tez potrzebujaca zawsze mojej uwagi) bardzo dobrze reaguje na
prosby o pomoc. Uwielbia pomagac! Wiec kiedy ja probuje cos ugotowac, mowie do
niej: corcia, bardzo by mi pomoglo gdybys teraz a) pozamiatala b) umyla naczynia
- tu, oczywiscie, bez szklanek itp. I ona sobie wtedy radosnie lazi z ta miotla
po kuchni albo babrze sie w zlewie, a ja moge w spokoju mieszac sobie w
garnkach. I wszyscy sa zadowoleni, a dziecko ma poczucie dobrze spelnionego
obowiazku wobec rodziny

[mruwa9]

1. odpowiednio wczesnie zatroszczyc sie o rodzenstwo, im mniejsza
roznica wieku, tym mniejsza szansa na teksty: Maaamooo! Nuuudzee
sieee! ( w zasadzie u Was juz jest po zwodach).
2. Dokladnie tak, jak pisze mama_kotula,
3. Przedszkole.

[ewcia1980]

daj dziecku jeszcze troche czasu.
moja prawie 3,5 latka dosc chetnie bawi sie sama i czasem bardzo
długo.
najchetniej jeszcze zamyka sie sama wpokoju zeby jej nikt (nikt -
czytaj młodszy brat) nie przeszkadzał
gdy miala 2,5roku nie było na to szans.

[an_ni]

o to mam identyczna sytuacje
oraz podobnie jak asia_i_p, zabawa z dzieckiem poza nielicznymi
wyjatkami jest dla mnie okrutnie meczaca, tez robie wiele rzeczy na
raz i jak tylko usiade z dzieckiem cos mnie goni, tak samo mialam z
karmieniem, jak sobie przypomne ze moglam lezec pol godziny a ssak
ssal to przeciez piekne .. a ja nie moglam, za to teraz potrafie
dluuugo tkwic w necie lub przed tv
coz, moje dziecko jest przyzwyczajane od malego ze bawi sie
wlasciwie samo, ze mama owszem zorganizuje zabawe, da pomysl a potem
popatrzy, ewentualnie zazwyczaj biernie pouczestniczy, np w zabawie
w lekarza, zabawie w gotowanie, ale tata albo babcia beda zabawiac i
wspolnie sie bawic a z mama mozna porozmawiac i sie powyglupiac. jak
mam duuuzo czasu i jestem super wypoczeta to mam wiecej ochoty na
dzieciece zabawy, ale to zdarza sie rzadko, niestety.
i wlasciwie nigdy nie bylo problemu ze dziecko sie strasznie nudzi
ta pol samodzielna zabawa, ja sama tez nigdy sie nie nudze w
samotnosci, czy w zajeciach w pojedynke, takie usposobienie
nie ukrywam ze corka ma sporo zabawek, ale tez jest bardzo kreatywna
w wymyslaniu sobie zajec

[falka32]

Ja mam tak samo jak asia_i_p i an_ni. Żebym była w stanie zaangażować sie w
zabawę z dziećmi, muszą mieć dla mnie naprawdę dobrą propozycję

[jezozwierzynka]

to, że domaga się uwagi, nie wynika z egoizmu, to normalne, w w zasadzie wynika
z egoizmu, ale egoizm w tym wieku jest normalny i gwarantuje przetrwanie.

telewizji mówię zdecydowanie nie.
Ale u nas działa:
-duuuuużo książek, przeglądanie encyklopedii dla dzieci i młodzieży np.
-tablica magnetyczna duża stojąca, kreda i flamastry
-klocki i różnego rodzaju nakładanki, przewlekanki i sortery.

to jedyna szansa, żeby złapać chwilę na coś innego niż dziecko

[eliszka25]

babel wlasciwie od zawsze byl bardzo samodzielny. juz jako niemowlak potrafil
dosc dlugo, jak na takiego maluszka, zajac sie soba na macie. kiedy odkryl
milosc do samochodow, to potrafi i godzine bawic sie sam. tylko potem nigdzie
nie mozna usiasc, bo wszedzie jest ulica . jednak od kilku miesiecy (ma
niecale 3,5 roku) tez jest zdecydowanie bardziej jeczacy i czesciej domaga sie
naszej uwagi. radze sobie tak, ze wlaczam go do tego, co robie. nie ma jeczenia,
mlody ma zabawe, a ja moge np. sprzatac. i tak np.:

- pomaga mi w praniu: wklada ciuchy do pralki, jak rozwieszam, to podaje mi
ciuchy i klamerki
- kiedy odkurzam babel jezdzi za odkurzaczem na bobbi carze i sa wyscigi
- podczas pieczenia przygotowuje sobie wszystkie skladniki na ciasto i ustawiam
na stole, a babel wsypuje/wlewa do miski w kolejnosci, jaka podam
- podczas gotowania pozwalam mu czasem zamieszac lyzka w garnku, czasem podaje
mi warzywa do brania, a czasem tylko przysuwa sobie krzeslo i patrzy, co robie.
oczywiscie co chwile chce smakowac
- kiedy przewijam mlodczego brata babel odpina pieluche i wyciaga mu spod tylka,
a pozniej zapina czysta

wiadomo, wszystko trwa czasem i 2x dluzej, ale gdybym miala odganiac sie od
mlodego, zeby zrobic wszystko sama, to nie zrobilabym nic. a na koniec
najlepsze. jak chce sobie spokojnie poczytac, to siadam na kanapie z lekko
podkurczonymi nogami i powstaje "most", pod ktorym babel bawi sie autkami, a ja
moge spokojnie poczytac czy obejrzec cos w tv

[sandra_net]

Albo co lepsza "mamooooo jeeeeść" hehe.To musi byc zabawka która
spowoduje że dziecko wpadnie w "trans" ja wyszłam z opresji
następująco, posadziłam małą w hustaweczce przed telewizorem z
bajką, bujanie uspokoiło ją a bajka zainteresowała. hustawki
znajdziesz tutaj: www.dmuchane.pl/index.php?p346,hustawka-3w1-
3-swing-422 , a telewizor na pewno masz
powodzenia

[avila34]

Daj jej do przesypywania kasze lub soczewice, w jednym miejscu w pokoju, na folii, dwa pojedniki, lopatka. Serio. Stymulacja mozgu (twadra kasza-receptory w raczkach). Zajecie na min godzine.
Obecnie na swiecie panuje dzieciocentryzm, jak matka nie skacze wokol dziecka 24h to juz wyrodna. Matka tez czlowiek. Ja od malego dbam, zeby dziecko umialo sie zajac soba. Swietnie sobie radzi, jak mnie potrzebuje to przychodzi na raczki, ale umie sie bawic sam. A niedlugo bedzie mial rodzenstwo, jak Bog da .

[babsee]

Daj dziecko do przedszkola.Nie kumam tego typu kobitek-nie dazdą
dziecka do przedszkola w imie wyższej idei a potem jęczą ze im
dziecko du..pe truje.
A po drugie,jak dziecko pojdzie do przedszkola to sie nauczy
samodzielnych zabaw.

[magda.kunicka]

małe to dziecko. jeszcze za wcześnie żeby od niego wymagać umiejętności zajęcia
się sobą zawsze i wszędzie. czasem sama mam z tym kłopoty...