jedno po drugim

[aga240]

jestem mamą od roku i za pare miesięcy zostanę mamą po raz 2 czy jest na
forum ktoś w takiej sytuacji jak ja . jestem przerażona

[paacynka]

Poradzisz sobie. Ja wiem ze to trudny czas, szczęśliwy ale i trudny, ja mam
większą różnicę wieku 2,5 r. Najważniejsze to samemu mieć się w garści, z
dziećmi sobie poradzisz na pewno, najważniejsze byś się nie irytowała na
starsze np. ja tak robiłam. Wydaje mi się że za dużo na córkę nakładałam. Ale
chyba w porę się opamiętałam. Dzieci to dużo szczęścia. Mam znajome co mają tak
małe dzici, parę miesięcy i maluchy się będą bawić. Rok zleci szybko a ty
będziesz się cieszyła że się zajmują sobą a nie jedynak ciągle marudzący że się
nudzi. Uśmiechnij się.

[andaba]

Czym przerażona? Poradzisz sobie z łatwością, dzieci z niewielka różnicą wieku
świetnie się chowają.

[q_211]

Muj pierwszy synek miał 13miesięcy jak urudził się mu braciszek też się bałam
ale wszystko poszło dobrze i muszę Ci powiedzieć że byłam zdana tylko na siebie
i męża kiedy wracał z pracy,chłopcy mają teraz 3/5 i 4/5 roku i jestem bardzo
szczęśliwa że ich mam

[deotyma11]

Nie martw się. Ja na początku byłam przerażona, a teraz sie cieszę, że niedługo
urodzi się moja druga córcia. Między dziewczynkami będzie rok i 8 miesięcy
różnicy.
Na razie jestem na etapie rozwiązywania problemów technicznych, czyli:
przenieść starszą na tapczanik, czy dokupić drugie łóżeczko?
jaki wózek (zdecydowaliśmy sie na podwójny, żeby jedna osoba mogła wychodzic z
oboma dziewczynkami na raz)?
Na szczęście mam sporo ubranek i rzeczy po starszej corci, więc wydatki będą
mniejsze
Głowa do góry! Na pewno sobie poradzisz!

[ferbi729]

Mam na imię Aneta,mam 25 lat.Moja córeczka skończyła teraz 1,5 roku, za 1,5
miesiąca mam urodzić synka.Może nie jestem przerażona i załamana ale nie mogę
dać sobie rady z ciążą i dzieckiem naraz.I chciałabym z kimś o tym pogadać (bo
z mężem nie mogę).Wolałabym pogadać prywatnie przez pocztę a nie na forum.Mój
adres mail:[e-mail]. Proszę o kontakt -deotyma11-

[anaj75]

Między moimi chłopcami jest 22 miesiące różnicy. Obecnie mają 26 i 4 miesiące.
Radzę sobie, chociaż są górki i dołki. Czasem starszy bardziej mnie potrzebuje,
czasem młodszy. Po tak krótkim czasie widzę, że już czują się związani ze sobą.
Starszak jest wyrozumiały, gdy mówię mu, że teraz zajmę się młodszym, bo
płacze, potrafi poczekać, czy nawet sam zabawia młodszego np. opowiada mu
proste historyjki.
Ja nie mam wózka podwójnego. Zdecydowałabym się, gdyby różśnica była poniżej 18
miesięcy.
A u Ciebie jak duża będzie ta różnica?
Jana

[figrut]

Poradzisz sobie.U mnie jest roznica rok i dziesiec miesiecy [mlodszy ma teraz 19
miesiecy].Na poczatku tez bylam przerazona, na pomoc mojego faceta nie mam co w
tych sprawach liczyc-jak mial przypilnowac chwile dziecko to uciekal do
warsztatu [mamy warsztat samochodowy].Najgorszy byl dla mnie pierwszy miesiac,
ale pozniej szlo mi calkiem dobrze [a jestem mama niezorganizowana].Majac dwojke
takich maluchow zaczynalam lepiej doceniac wolny czas-przestalam sie "szczypac"
z procedurami:kapiel jedno po drugim,ubranka szykowane "w locie",zero sprzatania
jak bylam mocno zmeczona, obiad na trzy dni albo i bez itd..W efekcie bylam i
jestem bardziej wypoczeta mama niz mamy "jedynek". Tak ze glowa do gory-bedzie
dobrze. Tylko pamietaj ze czasem lepiej odpuscic i nie biec do mniejszego bo
akurat sobie marudzi, albo trzeba przebrac w tej chwili bo koszulka sie nieco
przybrudzila, tylko zajac sie choc chwileczke starszym, bo starsze tez jeszcze
malutkie i bardzo potrzebuje mamy. Powodzenia.
ps. teraz sie bawia razem a ja mam wiecej czasu dla siebie, bo nie musze
zabawiac jedynaka.

[aw271]

U mnie roznica 2 lata. Jak mam dosyc to wchodze na forum blizniaki i wiecej.
Moze to wredne ale zaraz mi lepiej)

[aka21]

Aga! Głowa do góry! Ja mam różnicę między córką a synem 14,5 miesiąca (teraz 34
i 20 miesięcy).Już w tym wieku całkiem przyzwoicie bawią się razem. A te ich
miłości.... Początki nie były złe (młody na szczęście bez kolek i innych
przypadłości). Ja większość czasu poświęcałam córce, nie izolowałam jej od
małego ("chodziła" po nas jak karmiłam, przytulała się). Zawsze powtarzałam
sobie, że niemowlaka nie tak łatwo uszkodzić i jak tylko sam się nie buntował,
a młoda nie narażała jego zdrowia i życia, to pozwalałam na rozwijanie
wzajemnych relacji.
Najtrudniejszy, był chyba czas gdy mały zaczą wszystko siostrze zabierać, albo
chciał już się bawić z nią, a jeszcze miał problem z siedzeniem. Teraz jest w
nią wpatrzony jak w obraz i ciągle ją naśladuje)
Sprzątanie, prasowanie i takie tam domowe zajęcia ograniczyłam do minimum (a
nawet więcej). Jak dzieci udało się razem uśpić to ja też zaraz pod kocyk.
Męczące były noce i wszelkie usypianie, bo mały zasypiał przy piersi, a
smoczek wypluł (ja za niego robiłam) trochę na własne życzenie, bo zaraz
zainteresowała się nim młoda (też chowana bez smoka).
Opowieści o dwójce możnaby mnożyć, ale jedno jest pewne - da się to wszystko
przeżyć!
Na forach prywatnych jest takie jedno "Dzieci rok po roku" zapraszam:
forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=28883
Jeśli masz jakieś konkretne pytania to pisz (jak chcesz to na gazetowy też)
Pozdrawiam! Będzie dobrze! - sama zobaczysz!

[ferbi729]

Prosze o kontakt to pogadamy:[e-mail]

[andzia763]

ja mam trójkę rok po roku...Córcia ponad 3 lata, miała 16 mcy jak urodził sie
synek. Niestety, spotkałam sie z wieloma nieprzycylnymi komentarzami jak byłam
w ciązy: ato, że mi bedzie ciężko, jak ja sobie poradzę itp. Mówiły to kobiety
i znajome i zupełnie obce, np fryzjerka czy dentystka. Ja byłam pozytywnie
nastawiona tyjko mnie irytowało to gadanie. Jak synek miał rok, zaszłam w ciążę
i tym razem juz płakałam, bynajmniej nie z radośći. 4 mce wcześniej wróciłam do
pracy po2.5 letniej nieobecnosci, ułożyłam domowe sprawy itp, a tu ciąża...Na
szczęście ciąża trwa 9 mcy i można wiele rzeczy zaakceptować i zmienić zdanie.
Teraz moje dzieci mają 3lata i 3mce, prawie dwa lata oraz 3 miesiące. Jest
czasem trudno, jak wszystkie płaczą naraz. Albo przy usypianiu w dzień.
Właściwie cala trudność polega na zsynchronizowaniu czynności, tzn jak się da
to niech w tym samym czasie jedzą, śpią, kąpią się. Wszyscy wychodzimy na
spacer, co prawda ubranie się zajmuję pół godziny, a spacer godzinę...Starsza
córka bardzo pomaga mi przy małej-śpiewa jej zagaduje, siedzi przy niej-sama, z
własnej woli.Jak synek był taki mały , a ona miała 2 lata to głównie go gryzła.
Bałam sie pójść do toalety. Teraz zupełnie co innego, opiekuje się małą, z
bratem nadal się biję, a raczej wszysko mu zabiera. Synek traktuje małą dobrze
głaszcze, całuje itp ale nie interesuje się zbytnio Jest jeszcze mały. Zgadzam
się z którąś z poprzedniczek, że nie trzeba biec do maluszka jakm tylko
zapłacze, czy nasiusia, czasem starsze bardziej potrzebuje chwili uwagi.