Wenus,

[pampeliszka]

moze by tak zrobic wspolny watek o wspomnieniach z porodu?
Kazda znajdzie swoje i doklei, co Wy na to?
Ewentualnie dopisze, jesli sie obijala.

[wenus.z.willendorfu]

Pam, pomysł niezły.
Tylko nie wiem, czy ja powinnam się dopisywać do tego wątku: rodziłam bardzo
krótko i przez większą część czasu bezboleśnie. Sama wiesz, że nie brak
zawistnych osób na forum

[pampeliszka]

Wenus, WSZYSTKO mozna tak opisac, zeby te zawistne osoby nie byly az tak bardzo
zawistne.
I zawsze mozesz dodac, ze teraz za to placisz, bo Frutka malo spi...

[wenus.z.willendorfu]

wiesz Pam, to ja Ciebie poproszę o opisanie mojego porodu, bo mnie talentu
epickiego brak. Ja bym to streściła w punktach:
g. 24.30- odchodzą wody
g. 1- w szpitalu stwierdzają rozwarcie na 1 cm
g. 1.15- 6.15 nie dzieje się kompletnie nic, mąż przysypia, ja czytam książkę
6.30- zaczynam odczuwać delikatne skurcze i już się zastanawiam, czy teraz
prosić o znieculenie, czy poczkać, aż faktycznie zacznie boleć
7- proszę o znieczulenie, bo zaczyna boleć coraz bardziej
7.05- badanie stwierdza, że mam za małe ozarcie na podanie znieczulenia
7.30- zaczynam chodzić po ścianach z bólu, ale lekarka stiedza, że już ni ma
sensu i ...
7.45- Frutella już jest na świecie

Pam

[wenus.z.willendorfu]

jak już będziesz tworzyć opowiadanie na temt mojego porodu to nie apomnij
podkreślić najbardziej dramatycznych momentów: łóżko, na którym leżałam, było
niewygodne i skrzypiało, biedny mąż spał na poduchach i tych workach porodowych
na podłodze i co chwilę wpadała obrzydliwie sympatyczna połozna, przeszkadzjąc
mi w lekturze

Znalazłam i doklejam moje wspomnienia...

[tropikalna]

7 marca 2005 około godziny 14...leżałam na stole operacyjnym.
Było mi albo zimno jak cholera albo ze strachu mi sie nogi trzęsły.
Dostałam zastrzyk w kręgosłupek i nagle ogarnęła mnie błogość...ja , lepsza niz
orgazm, miałam nogi ale ich nie czułam (wiem już jak bym się czuła jakbym
schudła o nogi).
Bez soczewek więc całkiem ślepa, lekarz się mnie pyta
- " Czuje Pani coś?"
Ja mu na to:
- "Nie wiem, chyba nie"
A on mi odpowiada:
- "No pewnie że nie, przecież ma pani dziure w brzuchu..."
Widziałam tylko jakąś czerwień co się w lampie odbijała ale bez szczegółów.
I grzebali, grzebali, w końcu o 14.25 wyjęli Zuzkę, ryczała głośno jak cholera.
Pokazali mi ją na chwilkę, potem ponieśli gdzieś.
Potem mi się szew rozwiązał i Pan mąż zębami poprawiał i zaciskał-ale byla
jazda.
Potem nie spałam 3 miesiące i non stop ryczałam, jadłam lody i czekoladę i
odrobiłam 12 kilo schudnietych
A teraz ten rozbójnik łazi po całym domu, zżera suchy chleb z kaloryfera,
szczypie, wrzeszczy i ucieka.
Ale tez najcudnowniej na świecie rozdaje całuski, robi przytulki i pokazuje jak
będzie ćwiczyć karate z tatusiem jak dorośnie.
No i piwo żłopie z pokala który ledwo trzyma, ale to już wiadomo na pewno ze ma
to po mamusi...zwanej Mambą

[pampeliszka]

to ja proponuje rozpisac konkurs na najbardziej dramatyczny opis Twojego porodu.
Tylko jeszcze dorzuc jakies szczegoly...

[kangur4]

Alez proszę bardzo, zawsze do usług:


Na dwa dni przed porodem byłam w przychodni przyszpitalnej na KTG (byłam niby
po terminie, ale to nieprawda, termin z kalendarza różnił się od terminu
PRAWDZIWEGO o tydzień).
Moja połozna stwierdziła 2 cm rozwarcia i spytała, czy chcę urodzić w czwartek,
potwierdziłam, więc odkleiła pęcherz płodowy od ścianki (czy jakos tak).

W rzeczony czwartek wieczorem, o 21.30, siedziałam sobie na kanapie i nagle
naszła mnie chęć zrobienia sobie paznokci, wstałam z kanapy, przeszłam trzy
kroki i odeszły mi wody. Zadzwoniłam do położnej, ustaliłysmy, że mam zjawić
się za cztery godziny w szpitalu, zrobiłam paznokcie, wzięłam prysznic,
wsadziłam gary do zmywarki, umalowałam się (idiotka - pomyliłam tusze i
umalowałam się zwykłym, a nie waterproofem. Potem wyglądałam jak miś panda),
dopakowałam i liczyłam skurcze. Mąż udawał twardziela, aczkolwiek na początku
nie zajarzył, kiedy mu powiedziałam (mimochodem, dla lepszego efektu), że nockę
mamy z głowy.

Zajechalim do szpitala, na izbie przyjęć pracowicie zmyłam dopiero co nałożony
lakier, skurcze były coraz mocniejsze. Polazłam na badanie, na korytarzu
spotkałam doktora (- o, jest moja ulubiona pacjentka - i tyle go widziałam).
Wlazłam na fotel, luz kompletny. Badanie. Przysięgam - świeczki stanęły mi
w oczach.
- Czy chcesz znieczulenie? - pyta słodko moja połozna. Kurwa, pewnie,
że chcę (one to robią specjalnie, jestem przekonana). Cztery centymetry,
kwalifikuję się. Wchodzimy na salę, mam luksusowo, trafiła mi się taka z własną
łazienką. Jestem podekscytowana, dostałam słowotoku (zawsze tak mam, jak się
czyms denerwuję).

Przychodzi Pani anestezjolog, mówi coś, mój mąż myśli, że pijana, blednie.
Nie, jest Kubanką i ma obcy akcent. Chyba mąż był bardziej zdenerwowany ode
mnie, bo ja od razu poznałam, że to cudzoziemka, sytułowałam ją jednak gdzieś w
okolicy Bałkanów.

- Teraz wbiję igiełkę, żeby znieczulić - wiem, że kłamie i że to igła właściwa.
Mnie nie oszuka. Ha! Krew w cewniku, trzeba kłuć jeszcze raz. Mam za karę.

Znieczulenie zaczyna działać. Jest fajowo, skaczę na wielkiej piłce, nic nie
czuję. Gadamy z mężem. Po chwili zmiana. Nie, to nie mąż skacze na piłce,
ja skaczę dalej, w dalszym ciągu nic nie czuję, ale nie jest już tak fajowo, bo
rzygam do miski jak kot - efekt uboczny znieczulenia.

I tak przeskakałam i przerzygałam 3 godziny. Minęło jak z bicza trzasł.

No dobra, zaczęły sie parte - podobno, bo dalej nic nie czuję. Położna każe
przeć na kucająco. Wyrzucam męża za drzwi (tak, zrobiłam to i strasznie się
wstydzę). Niewygodnie mi na kucająco, ładuję się na łóżko, znieczulenie
schodzi, mąż wraca ze zsyłki. Prę. Godzinę. Mój mąż przysięga, że
pomiędzy skurczami prowadziłam intelektualne rozmowy z położną, ja tam nic nie
pamiętam. Pamiętam tylko, że przyszła druga położna, poskakac mi na brzuchu.
I pamiętam, że przysypiałam pomiędzy skurczami.

6.10, rodzi się Matylda.
- Patrz, Myszko, patrz! - krzyczy mój mąż, i dobrze, bo bym przegapiła, bo
zgodnie z przepisami parłam z zamkniętymi oczami. A potem wszystko mi się
miesza, nie wiem co było po czym, w jakiej kolejności, jakiś miałam zamęt w
głowie ze szczęscia.

3600 g, 53 cm, 10 pkt. Moje szczęśliwe numerki.

A potem chciałam do domuuuu. Mimo, że leżałam w dwójce z łazienką (nawet na
Żelaznej niesamowity luksus), mimo, że leżałam z przesympatyczną dziewczyną (ta
dopiero miała poród - 20 minut wszystkiego, urodziła na izbie przyjęć, bo nie
zdążyli z salą), mimo, że czułam się świetnie, nic mnie nie bolało i w ogóle
byłam w super formie - chciałam strasznie do domuuuu.

Marzy mi się taki model, jaki stosują podobno w Holandii - poród, kilku-,
kilkunastogodzinna obserwacja i won, do domu.

Kangur,

[pampeliszka]

po Twoich wspomnnieniach od razu sie chce wracac na sale porodowa, bo to taka
zabawa po pachy jest.