Wychowanie bez kar i nagród, czyli jak?

[zebra12]

Zaintrygowała mnie kaixa swoim nowym, jak dla mnie, pomysłem wychowywania
dziecka BEZ kar i nagród. Czy rzeczywiście da się tak wychować dziecko? Bez
pochwały za dobrze wykonaną pracę/polecenie? Bez nagany, gdy dziecko piętnasty
raz sięga do kontaktu lub wybiega na ulicę?
Co zamiast kar i nagród?

czyli jak?

[krwawakornelia]

normalnie

Normalnie? A coś więcej?

[zebra12]

Kaixa też napisała enigmatycznie, bez żadnych przykładów. Interesuje mnie na
czym polega ta metoda. Bo słowo normalnie, nic mi nie mówi.

[tusia-mama-jasia]

Nie wiem, co i gdzie zostalo napisane - ale ja kary i nagrody
rozumiem jako cos "namacalnego" /nagrody rzeczowe, kary cielesne
itp./- i w tym ujęciu też ich nie stosuję. Słowne pochwały i
upomnienia oczywiscie tak, nie da sie przeciez bez tego.

Ale to też są nagrody i kary.

[zebra12]

Nawet w pracy, w szkole udziela się pochwały, czasem na piśmie, czasem ustnej.
To jest nagroda! W przeciwieństwie do nagany, która jest karą. Nie rozumiem więc
wychowania bez chociaż takich metod.

[naomi19]

Nie sądzę, żeby ktos wytłumaczył Ci to w kilku słowach, nie da się.
Przeczytaj Wychowanie bez Porażek, książka kosztuje kilkanascie zł ,
naqwet jak się nie zasrosujesz do rad, to można sie kilku rzeczy
dowiedzieć.

[anyx27]

nie da się wychować dziecka bez kar i nagród. nie am takiej opcji. i
nie mowimy o nagrodach rzeczowych, ale chocby o motywacji,
naganie/pochwale slownej. jak mozna nie pochwalic dziecka, ze cos
dobrze/szybko/chetnie zrobilo, albo skarcic słowem, gdy zrobiło coś
nie tak. no hyba, ze ktoś nie odzywa sie do dziecka wcale, albo z
nim nie rozmawia, tylko wydaje polecenia.

[batutka]

naomi19 napisała:

> Nie sądzę, żeby ktos wytłumaczył Ci to w kilku słowach, nie da się.
> Przeczytaj Wychowanie bez Porażek, książka kosztuje kilkanascie zł ,
> naqwet jak się nie zasrosujesz do rad, to można sie kilku rzeczy
> dowiedzieć.

w wychowaniu bez porazek nie mowi sie o karze, a o konsekwencji jakiegos
zachowania (np. zepsules zabawke koledze, nie dostajesz kary np. nie ogladajac
tv, nie jedzac slodyczy itp., tylko oddajesz swoja zabawke poszkodowanemu
koledze, itp.), natomiast jesli chodzi o nagrody, to wlasnie pochwaly,
wzmacnianie dobrych zachowan sa jak najbardziej pozadane

dodam, ze dziecko dostajac kare (bez odczucia konsekwencji wlasnego zachowania),
nie czuje, ze zrobilo cos zlego, czuje tylko, ze jest poszkodowane, natomiast
jesli w nastapi konsekwencja jego zlego zachowania (przyklad powyzej) dziecko
zastanawia sie nad tym, co zrobilo, wie, ze nie warto robic glupich rzeczy, bo
za to trzeba odpowiadac (uczy sie wiec odpowiedzialnosci za swoje zachowania)

[mondovi]

"w wychowaniu bez porazek nie mowi sie o karze, a o konsekwencji jakiegos
zachowania (np. zepsules zabawke koledze, nie dostajesz kary np. nie ogladajac
tv, nie jedzac slodyczy itp., tylko oddajesz swoja zabawke poszkodowanemu
koledze, itp.)"

ale no właśnie "itp". a co jeśli dziecko bije, wybiega na ulicę?

[batutka]

mondovi napisała:

> ale no właśnie "itp". a co jeśli dziecko bije, wybiega na ulicę?

dobre pytanie, bo wlasnie wedlug mnie czesto miedzy kara, a konsekwencja
wlasnego zachowania jest cienka granica
jesli dziecko bije inne dzieci, najpierw rozmowa, rozmowa, rozmowa - jesli
absolutnie to nie pomaga, to znow pogadanka z dzieckiem i dochodzi konsekwencja:
biles inne dzieci, nie mozemy wiec pojsc dzis na plac zabaw, poniewaz boje sie,
ze znow bedziesz bil, a nikogo bic nie mozna, bo to boli, nikomu nie pozwole
uderzyc Ciebie, a Tobie tez nie pozwole bic innych - tak wiec dzis pojdziemy na
spacer sami, tylko ty i mama, a jutro znow pojdziemy na plac zabaw i jesli
bedziesz sie ladnie bawil, nie bedziesz bil dzieci, to bedziemy znow mogli
chodzic na plac zabaw, przeciez zabawa z innymi jest fajniejsza niz zabawa w
pojedynke...
i takie tam
no niby kara jakas jest, bo dziecko nie ma kontaktu z innymi, ale wedlug
wychowania bez porazek, to wlasnie jest konsekwencja wlasnego zachowania, ktora
uczy dziecka ponoszenia odpowiedzialnosci za wlasne zachowanie
pewnie w zyciu nie jest tak latwo jak w teorii, ale sporobowac mozna

[mondovi]

fakt, jest to konsekwencja, a nie kara, ale co na przykład z wybieganiem na
ulicę. konsekwencja: niewychodzenie z domu nie do zrealizowania. albo z innymi
sytuacjami, w których przewinienia nie można przełożyć bezpośrednio na
konsekwencje? co z małymi dziećmi, które pogadanek jeszcze nie rozumieją?

[tijgertje]

mondovi napisała:
ale co na przykład z wybieganiem na
> ulicę. konsekwencja: niewychodzenie z domu nie do zrealizowania.
albo z innymi
> sytuacjami, w których przewinienia nie można przełożyć
bezpośrednio na
> konsekwencje? co z małymi dziećmi, które pogadanek jeszcze nie
rozumieją?

Wyobraz sobie taka sytuacje:
1.idziesz z dzieckiem, nagle ono wybiega na ulice, ty wsciekla
bierzesz go mocno za nadgarstek i oznajmiasz, ze jest to kara za
wybiegniecie na ulice.
2. Idziesz z dzieckiem na spacer, mowisz, ze moze isc kolo ciebie,
ale jesli sie oddali, to bedziesz go trzymac za reke. Maluch wybiega
na ulice, ty schodzac do wysokosci dziecka przypominasz o umowie,
mowiesz, ze skoro nie sluchalo, to teraz musisz je terzymac za reke
(nie chcesz, ale nie masz innego wyjscia, bo nie dotrzymalo umowy).
Za chwile, jak idzie spokojnie, mozesz puscic reke, przypomniec
umowe i sprobowac jeszcze raz.
Widzisz roznice? Dziecko, nawet maledosc szybko potrafi zalapac
zaleznosci miedzy sytuacjami. W pierwszym przypadku dziala
impulsywnie i nie wie, co sie moze stac, mama moze dac w tylek,
przytrzymac za reke, wsadzic do wozka, nawrzeszczec albo odniesc do
domu, albo co gorsza zlamac umowe kupienia lodow, obiecanych 2 dni
wczesniej. W drugim przypadku maluch wie dokladnie, czego sie moze
spodziewac i sam dokonuje wyboru. Jesli odchodzi, mama przypomni o
umowie, jesli dziecko bedzie mialo to gdzies i zdecyduje dalej
odejsc, bedzie musialo poniesc z gory zapowiedziane konsekwencje.
Roznica wydaje sie niewielka, to samo zachowanie PO fakcie moze byc
kara, ktore dziecko uzna za najwieksza niesprawiedliwosc na swiecie,
albo konsekwencja, ktora przyjmie spokojniej i wyciagnie wnioski na
przyszlosc.
Nawet zwierzaki mozna nauczyc zaleznosci miedzy pewnymi
zachowaniami, a co dopiero dziecko nawet polroczny maluch jest w
stanie WYMUSZAC pewne zachowania placzem (noszenie na rekach) i
nawet takiemu maluchowi mozna juz wpajac pewne zasady (wiem, ze byc
chcial, ale mamusia musi najpierw to skonbczyc, wtedy cie wezme na
rece), dziecko ma prawo protestowac i plakac, ale nie znaczy to,z e
od razu mu sie straszna krzywda dzieje. Matka, ktora zna swoje
niemowle bedzie wiedziec, na jaki placz musi zareagowac natychmiast,
a jaki jest proba zwrocenia na siebie uwagi chocby z nudow, w drugim
wypadku wystarczy czasem pokazac, ze sie jest, pogadac, podac jakas
zabawke i to wystarczy, nie trzeba od razu brac na rece.

[mondovi]

widzę rożnicę wychodzi na to, że nieświadomie to stosowałam. ale i tak mi się
wydaje, że są przypadki, z których bardzo trudno wyprowadzić bezpośrednią
konsekwencję postępku dziecka, a nie karę.

[shemire28]

nauką dla dziecka co dobre a co złe nie musi byc jedynie karanie
jego samego...a obserwacja z boku jak daje sie naganę jego
rówieśnikowi np.

[an52]

Nie znam tej metody, nie czytałam a w wychowaniu kieruje się zdrowym
rozsądkiem i nieźle mi to idzie.

normalnie znaczy normalnie

[krwawakornelia]

kara - nagroda to zadna metoda, nawet psa nia nie wychowalam.

[slonko1335]

Hm..ja taka nieobyta, kto to Kaixa? Zebra uświadom koleżankę bo wzbudziłaś moją
ciekawość to popatrzę o co chodzi...

[ga-ti]

Nie słyszałam o takiej "metodzie". Ale według mnie to niemożliwe (no chyba, że się do dziecka nie odzywa i w dodatku jest się sparaliżowanym...) Nagrodą jest nie tylko coś materialnego (zabawka, cukierek), ale też dobre słowo, dotyk (pogłaskanie, przytulenie, przybicie piątki, bicie brawo, położenie ręki na ramieniu), kiwnięcie głową, spojrzenie, poświęcenie uwagi, zainteresowanie dzieckiem i jego "pracą" i pewnie jeszcze można podac wiele podobnych przykładów.
A kara, no cóż już brak nagrody (rozumianej jak wyżej) moze byc karą.

A poza tym nie pojmuję, jak można swojego dziecka nie pochwalic, nie przytulic, jak można tak życ?

[jakw]

Mówimy bezbarwnym głosem: "Kochanie, nie wybiegaj na ulicę, bo cię
samochód przejedzie".

eeeee tam

[lambert77]

puszczamy mu film instruktażowy o wypadkach drogowych

[lambert77]

myślę, że jej się na razie wydaje że nie nagradza dziecka za dobre zachowanie.
Nie potrafię uwierzyć, że nie pochwali dziecka kiedy te jej pokaże jak bardzo
się stara.

[kaixa]

To chyba znowu bylo o mnie...

Oczywiscie, nie jestem idealna - wszyscy jestesmy tylko ludzmi i tak naprawde
nasze metody nigdy nie sa "czyste", zawsze zawieraja jakies domieszki - i na
pewno w jakis sposob, werbalnie czy niewerbalnie, wyrazam swoja aprobate lub
dezaprobate dla danego zachowania. Niemniej jednak staram sie nie chwalic zbyt
czesto, a to z tego powodu, ze dziecko powinno w sposob naturalny dobrze sie
zachowywac, bo tak po prostu trzeba. Zachowanie prospoleczne, podpatrzone u
rodzicow i otoczenia, powinno byc czyms oczywistym, co nie wymaga rekompensaty w
postaci roztkliwiania sie czy, co gorsza, cukierka. Natomiast nadmierne
chwalenie czy nagradzanie sprawia, ze zachowanie, ktore powinno byc oczywiste,
staje sie czyms wyjatkowym, czego nie robi sie w sposob naturalny i co w dodatku
da sie przehandlowac. Trzeba wiedziec, ze dziecko uczy sie zycia w
spoleczenstwie glownie dzieki nasladowaniu zachowania osob, do ktorych jest
przywiazane, czyli na poczatku rodzicow, pozniej rowniez pan w przedszkolu czy w
szkole (ach, ile by sie swojego czasu zrobilo dla takiej pani... pamietacie
jeszcze? Byla alfa i omega i czlowiek tak bardzo chcial sie jej
przypodobac...!), w koncu grup rowiesniczych. Kazde dziecko chce sie upodobnic
do osob, ktore kocha. To dlatego moje dwuipolletnie dziecko miedzy innymi
posluguje sie slowami "dziekuje", "przepraszam" (glownie gdy chce przejsc - zeby
ktos sobie zaraz nie pomyslal, ze jednak duzo psoci ), "prosze", bo widzi
takie zachowania u nas, a nie dlatego, ze jej to wpajalismy lopatologicznie (jak
to sie czesto slyszy rodzicow upominajacych dziecko: "No, Jasiu, co sie teraz
mowi?? Dziekuje!").
Podobnie jest z karami. Kary pozbawione zwiazku z przewina uwazam za zupelnie
bezsensowne, przy czym kary cielesne (wlaczajac w to klapsa) to w ogole
niedopuszczalna skrajnosc, ktora uczy dziecko jedynie tego, ze jest odrzucone
przez najblizsze osoby. Natomiast jestem sklonna zaakceptowac "kary" polegajace
na ponoszeniu konsekwencji, gdyz sa one niejako naturalne i, gdy towarzyszy im
wytlumaczenie dziecku o co chodzi, nie zostawiaja zalu czy niesmaku u zadnej ze
stron. Niemniej jednak od ukarania, nawet poprzez wyciagniecie konsekwencji,
znacznie wazniejsze jest zrozumienie zachowania dziecka, bowiem zle zachowanie
zazwyczaj jest tylko objawem niedostosowania dziecka do otoczenia i vice versa.
Remo Largo okresla to zjawisko mianem "misfit". I wlasnie uchwycenie istoty
niedostosowania (np. dziecko potrzebuje wiecej czulosci, niz mu zapewniamy czy
tez mniej kontroli - bo nadopiekunczosc tez bywa szkodliwa itp. itd. - moze tu
chodzic zarowno o potrzeby psychiczne jak i fizyczne - pomyslcie tylko, jacy
sami jestemy nieznosni, gdy nie zaspokoimy prostych potrzeb snu czy odzywiania
sie) oraz wyeliminowanie tego niedostosowania daje pewnosc, ze niepozadane
zachowanie nie bedzie sie pojawiac, a nie nagana czy klaps, ktore sprawiaja, ze
dziecko zyje w strachu i tylko ze strachu dostosowuje sie do stawianych mu
wymogow. W takim wypadku dziecko postepuje wlasciwie tylko dlatego, ze boi sie
kary, zupelnie jak dziecko autorki watku "Udalo mi sie!", ktore wola siusiu co 5
minut z obawy przed klapsem.
Niestety, nie mam duzo doswiadczenia praktycznego jesli chodzi o kary, bowiem
moje dziecko stosowania po prostu takowych nie wymaga. Jest madre, grzeczne,
rozsadne i zachowuje sie bardzo dojrzale jak na swoj wiek. Na przyklad nie
zdarzyla mi sie, droga Zebro, sytuacja, zeby wybieglo na ulice - gdy chce
przejsc, zatrzymuje sie przed kraweznikiem, czeka na nas, bierze za reke i
przechodzimy razem. Mysle, ze to poniekad wlasnie konsekwencja sposobu, w jaki
je wychowujemy - poniewaz ma bardzo duzo swobody i autonomii, znacznie latwiej
zaakceptowac mu to minimum niezbednych ograniczen i nie odbiera ich jak szykany
czy cos, z czym trzeba walczyc.
Generalnie system kar i nagrod przypomina mi leczenie objawowe, ktore czasem
eliminuje symptomy choroby, ale nie przywraca zdrowia.
No, ale na ten temat mozna pisac grube ksiegi. Dlatego wybaczycie mi, mam
nadzieje, jesli tu poprzestane, odsylajac raz jeszcze do lektur, ktore
przytoczylam we wspomnianym juz watku.
Pozdrawiam!

[daga_j]

kaixa, oczywiście teoria jest piękna i okazuje się, że wielu rodziców
nieświadomie ją stosuje, np. ja, ale nie zawsze. Jeśli dziecko robi coś źle
staram się mu to wytłumaczyć i w jakiś sposób uniemożliwić ponownie, i nie da
się tego inaczej nazwać niż karą; jak tak boisz się tego słowa, to ok, nazywaj
to inaczej - ponoszeniem konsekwencji, itp. Natomiast co do nagród to bywają one
szalenie mobilizujące i dzięki ich stosowaniu czasem wpaja się dziecku właściwe
postępowanie, które wchodzi mu w krew nawet po zakończeniu systemu nagród (np.
zbieranie gwiazdek naklejek za coś tam i po iluś dniach nagroda, a potem nie
trzeba za to samo dawać gwiazdek bo przez te dni się to wpoiło i już dziecko bez
potrzeby nagrody tak robi - sprawdzone na mojej córce) Inna sprawa to na jaki
egzemplarz dziecka się trafi, Ty masz grzeczną z natury córeczkę i myślisz, że
to tylko kwestia Twojego w stosunku do niej postępowania. A ja mam dwoje dzieci,
które traktuję i wychowuję tak samo, a jednak są inne, więc coś tam w środku
człowieka siedzi od początku - to się nazywa np. osobowość Moja córka ma 5
lat a nigdy nie weszła, nie wybiegła na ulicę beze mnie, jest nadmiernie
ostrożna, a synek ucieka mi, nawet się nie obejrzy, więc czasem muszę uchwycić
go mocno za rączkę tłumacząc, że to dlatego iż nie szedł grzecznie koło mnie,
czy tam chciał wejść na ulicę. Po jakimś czasie skojarzy, uwierz mi, że mama nie
zgadza się na wchodzenie na ulicę - może na razie bez zrozumienia czym to grozi
(że samochód może przejechać, taka informacja jest chyba zbyt abstrakcyjna dla
niespełna 2 letniego dziecka? - choć oczywiście mówię mu i tak), im będzie
starszy tym więcej da się mu wytłumaczyć i w końcu pojmie czym to grozi. Na
razie musi być szybka reakcja rodzica, chroniąca dziecko co nie. Albo z tym
proszę, dziękuję itd. moja córka zna te słowa, ja używam ich na co dzień, uwierz
mi, w sklepie, w domu jak mi poda chusteczkę, za ładny obrazek mówię dziękuję, a
jej co - się zapomina. I jeśli nie będę jej przypominać "co się mówi?" to jak
mam ją nauczyć? No jak? Przypominam aż jej się utrwali.
Także dobre masz podejście ale teoria swoje a praktyka swoje i niepotrzebnie
dorabiać nazewnictwo i zasady, wystarczy powiedzieć, że każdy wychowuje dziecko
tak jak umie najlepiej

[fogito]

Podpisuje się nogami i rękami. Mam pięciolatka i wychowuję w ten
właśnie sposób. Nie ma potrzeby karania dziecka, bo ono nie
zachowuje się nagannie. Nie wpadamy też w euforię jak robi coś
dobrego, bo wielokrotnie jest to dla nas coś oczywistego.
Generalnie zgadzam się ze wszystkim, więc powtarzać nie będę.
A zamiast tekstu 'co się mówi?' polecam w przypadku małych dzieci
odpowiedzenie za nie 'dziękuję, proszę itp.'. Na pewno nadejdzie
moment, że przełamia wstyd i będą odpowiadać samodzielnie w sposób
naturalny.

[lambert77]

no właśnie nie ma potrzeby karania dziecka bo ono nie zachowuje się nagannie
To polecam posiadanie dziecka które od czasu do czasu doprowadzi Cię swoim
zachowaniem do furii Są dni, że zazdroszczę ludziom dzieci, które generalnie
się słuchają, siedzą sobie grzecznie w kącie coś tam robią przez godzinę aż
czasami się ma wrażenie, że człowiek nie ma dziecka (tak jest u moich
znajomych). Tylko że z drugiej strony czym by było życie rodzica bez odrobiny
adrenaliny . Mój generalnie nie jest jakoś szczególnie niedobry czasami muszę
proste polecenie powtórzyć 50 razy bo taki ma kaprys (widać lubi słuchać mojego
głosu) innym razem sam się wyrywa i coś robi (ale to od święta ) Są dni kiedy
grzecznie powiedzmy że idzie przy nodze bo to raczej taki łamany chód
przeplatany biegiem a innym razem lata jak nakręcony nie zwracając uwagi na
ludzi rowery samochody i nic wtedy nie pomaga on histeryzuje bo mu się świat
zawalił bo go ojciec za ręke prowadzi ja jestem wk.rwiony bo miły spacer
zamienia się w jakiś koszmar. Takie mam dziecko wiem że z czasem z tego wyrośnie
przyjdzie czas że nawet nie będę musiał się odezwać, żeby wiedział że coś jest
nie tak. Nauczy się prędzej czy później się nauczy a czy osiągnę to dzięki
abstrakcyjnym rozmowom z nim na temat moralnego aspektu jego zachowania i tego
jak wpływa to na otoczenie czy po prostu zostanie posadzony w kącie bądź
pochwalony za dobre zachowanie to już nieważne. Ważny jest ostateczny wynik.
Ps Książek o "wychowaniu" można by napisać tyle ile jest dzieci każda mogłaby
być o innym dziecku i każda pewnie by się sprawdzała ale nie da rady wrzucić do
jednego wora wszystkich dzieci z jedną książką

[tijgertje]

lambert77 napisał:
To polecam posiadanie dziecka które od czasu do czasu doprowadzi
Cię swoim
> zachowaniem do furii

To samo pomyslalam
Moja kolezanka ma corke-ideal, jak kiedys u nas na weekend byli, to
z mezem stwierdzili, ze to kwestia genow, oni oboje sa spokojni, to
i dziecko takie maja, a nasz utwis minuty na miejscu usiedziec nie
mogl, a i nasze zachowanie niby sprawialo, ze mlody jest jaki jest.
Zyli w takim przekonaniu, dopoki nie urodzil im sie drugi syn.
Kolezanka ostatnio szukala nawet kursu, jak wychowywac dziecko, bo z
zywym i upartym 2-latkiem nie moga sobie poradzic. Podobne przypadki
mialam w rodzinie, komentowane przez niektore ciotki: "jakby
drugiego dziecka nie mieli, to by nie wiedzieli, co to znaczy miec
dziecko"

[kaixa]

Tijgertje, wyprowadze Cie z bledu, bo widze, ze wyrobilas sobie bledna opinie -
moje dziecko NIE JEST SPOKOJNE
To najbardziej pelne energii dziecko, jakie znam (potwierdza to moja mama, ktora
wychowala czworke dzieci) i nie zawsze latwe w obsludze. Na przyklad jako
niemowle byla doslownie nieodkladalna, caly czas na rekach albo przy piersi.
Smoczkiem plula dalej niz widziala. Wozka nie znosila, reagowala alergicznym
placzem. Przez ponad 18 miesiecy budzila sie w nocy - w pewnych okresach po
kilka razy, czasem nawet co 2 godziny. Majac nieco ponad rok tak skakala w swoim
lozeczku, ze zlamala w nim stelaz. Miedzy wiekiem 5 a 11 miesiecy nie znosila,
jak ktos obcy sie na nia spojrzal. I moglabym jeszcze dlugo tak wyliczac
Pamietam, ze na forum rowiesniczym robilysmy taka zabawe psychologiczna, zeby
sprawdzic, czy mamy latwe czy trudne dziecko i chyba tylko mi jednej wyszlo, ze
mam trudne.
Ale stopniowo nauczylam sie ja wlasciwie obslugiwac i teraz zycie z moja Mala to
sama radosc. Bardzo duzo daly mi odpowiednie lektury, dzieki ktorym zrozumialam
sporo rzeczy i nauczylam sie odpowiedniego podejscia. Tak samo duzo dalo mi
uwolnienie sie od powszechnie przyjetych opinii na temat wychowania dzieci,
rozpowszechnionych w radach otoczenia i popularnych poradnikach. Dlatego bede
obstawac przy swoim - to nie temperament czy zachowanie dziecka wymusza takie
czy inne metody wychowawcze, to metody wychowawcze sprawiaja, ze nasze dzieci sa
takie, jakie sa, i ze zyje sie z nimi latwiej lub trudniej.
Teraz spodziewam sie drugiego dziecka i po doswiadczeniach ze starsza mam na
tyle zaufania do swoich umiejetnosci jako matka, ze nie boje sie porazki.
Aha, moim zdaniem nie mozna mowic, ze rodzenstwo jest wychowywane tak samo,
bowiem sam fakt bycia mlodszym czy starszym w rodzinie juz wprowadza odmienna
dynamike i inne podejscie rodzicow do dziecka.
Pozdrawiam!

Kaixa

[zebra12]

Czytałam o takich metodach i byłam na wielu kursach, na których nas ich uczono.
Myślałam, ze masz coś zupełnie pozbawionego elementu kary i nagrody. To jasne,
ze kara winna być konsekwencją postępowania. Wychowuję swoją trójkę i wiele
innych dzieci, bo zajmuję się tym zawodowo. I mogę stwierdzić jasno, że nie
każda metoda skutkuje na każde dziecko. Są dzieci, z którymi najlepsi
psychologowie nie są w stanie sobie poradzić. Niestety. Fakt, ze dużo dają dobre
podstawy. Ale dziecko idzie między inne dzieci i uczy się takich zachować, ze
ręce opadają. Wiem, coś o tym, bo mam nastolatkę. Teraz jej nauczycielami są
rówieśnicy. I zachowuje się tak, jak ja się nigdy w życiu nie zachowywałam.
Ja bym nie ryzykowała stwierdzenia, ze już teraz wszystko wiem i się nie boję.
Dziecko jest niezależną, samodzielnie decydującą i myślącą jednostką, na którą
mają wpływ nie tylko rodzice. Choć na początku tylko oni. Ale z czasem coraz
mniejszy jest wpływ rodziców, a większy innych ludzi, grup rówieśniczych. Nie
możesz być pewna jakie decyzje podejmie Twoje dziecko za 10-15 lat. Bardzo
chciałabym mieć z Tobą wtedy kontakt i spytać, jak ewaluacja tych metod. Może
nadal będziemy na tym forum

[kaixa]

Zebra, alez ja dokladnie to samo pisalam, co Ty
Stopniowa utrata autorytetu przez rodzicow, to rzecz naturalna i nieunikniona,
dlatego tak wazne jest, aby w tych pierwszych latach wywrzec na dziecko
maksymalny wplyw, zanim inni przejma paleczke.
Oczywiscie, ze obawiam sie tego, czego swiat nauczy moje dzieci, ale wlasnie
miedzy innymi dlatego tak bardzo teraz, kiedy mam jeszcze duzo do powiedzenia,
angazuje sie w wychowanie - poki co starszej, bo mlodsza jeszcze spokojnie w
brzuchu siedzi - zeby stworzyc im jak najsolidniejsze podstawy, aby umialy
sobie poradzic z wyzwaniami, jaki przyniesie im zycie.
Pozdrawiam i zycze powodzenia z trojeczka

[tusia-mama-jasia]

Kiedy przeczytałam o teorii wychowywania bez kar i nagrod, bez
pochwal i upomnien, to myslalam, ze rzeczona Kaixa ma chyba troszke,
hmm, nazwijmy to eufemistycznie - dziwne pomysly Ale pod tym
ostatnim postem podpisuje sie wszystkimi konczynami. Sama stosuję
nagrody - rozumiane jako pochwaly i upomnienia, zawsze z
wyjasnianiem konsekwencji, relacji przyczynowo-skutkowej, ale bardzo
mi sie podoba to co napisalas o wychowaniu. Ja tez niezmiennie
dziwie sie, slyszac, ze ktos ma "nieznosne" dziecko i powtarzam z
uporem maniaka, ze ono nie urodzilo sie nieznosne! Owszem, "genow
nie wydlubiesz" ale to jednak czynniki srodowiskowe - czyli w
przypadku malego dziecka glownie zabiegi wychowawcze
rodzicow/opiekunow decyduja o tym, na ile latwa lub trudna jest
wspolpraca z maluchem. Bardzo zywe i temperamentne
dziecko /obdarzone tym temperamentem w genach/ moze byc grzeczne,
wychowane, nieagresywne itp., a to "spokojne", malo ruchliwe okazuje
sie zlosliwe i trudne w kontakcie. Kazda z nas zna z pewnoscia takie
dzieci, wiec nie zwalajmy na geny...
I masz racje, Kaixa - rodzice rzadko uswiadamiaja sobie, ze nie
wychowuja wcale dzieci "tak samo", bo to sie nie da po prostu. Nawet
w przypadku blizniat - a tak sie sklada, ze znam ich 2 pary bardzo
blisko - widac roznice w traktowaniu /czesto nieuswiadomione/ i
efekty tychze.
Wiem, ze zaraz "rzuca sie" na mnie mamy, ktore maja wiecej niz jedno
dziecko - coz, ja mam jedno, nie z wyboru - moim marzeniem
najwiekszym bylo dwoje, ale los zdecydowal inaczej. Przygotowywalam
sie do roli mamy na dlugo przed "zajsciem" i tak jak Kaixa moge
powiedziec, ze dobra lektura jest wiele warta - choc oczywiscie
czytana ze zdrowym krytycyzmem, zadnej nie stosuje przeciez w 100%,
bo wychowanie czlowieka to nie nauka scisla. Ale kazdy sie chyba
zgodzi, ze to znacznie wazniejsze, trudniejsze i bardziej
odpowiedzialne zadanie niz prowadzenie samochodu, a jednak do tego
ostatniego wymagana jest wiedza, kursy i testy, prawda?

[fogito]

tijgertje napisała:

> > Moja kolezanka ma corke-ideal, jak kiedys u nas na weekend byli,
to
> z mezem stwierdzili, ze to kwestia genow, oni oboje sa spokojni,
to
> i dziecko takie maja, a nasz utwis minuty na miejscu usiedziec nie
> mogl, a i nasze zachowanie niby sprawialo, ze mlody jest jaki
jest.
> Zyli w takim przekonaniu, dopoki nie urodzil im sie drugi syn.
> Kolezanka ostatnio szukala nawet kursu, jak wychowywac dziecko, bo
z
> zywym i upartym 2-latkiem nie moga sobie poradzic. Podobne
przypadki
> mialam w rodzinie, komentowane przez niektore ciotki: "jakby
> drugiego dziecka nie mieli, to by nie wiedzieli, co to znaczy miec
> dziecko"

No cóz może odezwały się geny po dziadku, albo po prostu przy dwójce
dzieci odpuścili sobie wychowanie. Mój syn jest wulkanem energii po
tacie i strasznym wrażliwcem po mamie. Zdarza mu sie histeryzować i
rozpaczać bez powodu, ale przedcież ma do tego prawo jak każdy
człowiek.
Myślę, że z każdym dzieckiem można sobie poradzić - cokolwiek by to
nie znaczyło - tylko może trzeba obserować dziecko a nie zakładać,
że będzie spokojne jak siostra lub odwrotnie.

[kaixa]

> Myślę, że z każdym dzieckiem można sobie poradzić - cokolwiek by to
> nie znaczyło - tylko może trzeba obserować dziecko a nie zakładać,
> że będzie spokojne jak siostra lub odwrotnie.

Dokladnie tak samo uwazam! Nie ma nic bardziej blednego niz zakladanie, ze
dzieci - nawet rodzenstwo - sa takie same i tak samo nalezy je wychowywac.
Dzieci maja baaardzo rozne potrzeby - jedne potrzebuja wiecej snu, inne mniej,
jedne wiecej jedza, inne mniej, jedne musza dostawac wiecej czulosci, inne mniej
itd. itp. To wszystko trzeba wyczuc i, niestety, niestety... dostosowac do tego
nasze postepowanie. W przeciwnym razie dziecko staje sie nieznosne, agresywne,
zle sie rozwija, przynosi dwoje, dreczy rodzenstwo, moczy sie w nocy, ucieka
rodzicom na spacerze i wykazuje jeszcze mase innych nieciekawych zachowan i
objawow psychosomatycznych. A klaps jako konsekwencja moze to tylko dodatkowo
pogorszyc...

[kaixa]

Wiesz, moje dziecko jak najbardziej ma potencjal, jesli chodzi o naganne
zachowanie. Widac to wtedy, kiedy ja jestem w gorszej formie (druga ciaza nie
zawsze sprzyja cierpliwosci i wyczuciu) i nie potrafie, ze tak powiem, dostroic
sie do jej potrzeb, poswiecic jej odpowiedniej uwagi i czasu. W takich momentach
niestety nie zawsze jestem w stanie odpowiednio reagowac i bywa, ze dochodzi do
spiec. Natomiast przez ogromna wiekszosc czasu panuje miedzy nami harmonia.
Takze wedlug mnie zachowanie dziecka jest konsekwencja, a nie przyczyna
stosowania takiej czy innej metody wychowawczej. To wszystko wymaga doskonalej
znajomosci swojego dziecka i ogromnego wyczucia, i przychodzi z czasem.

[kaixa]

lambert77 napisał:

> Ps Książek o "wychowaniu" można by napisać tyle ile jest dzieci każda mogłaby
> być o innym dziecku i każda pewnie by się sprawdzała ale nie da rady wrzucić do
> jednego wora wszystkich dzieci z jedną książką

No wlasnie, mottem najczesniej przywolywanej przeze mnie ksiazki ("Kinderjahre"
R. Largo) jest zalozenie, ze kazde dziecko jest inne a normy sa bardzo szerokie.
Raz jeszcze polecam!

[fogito]

Nie zachowuje się nagannie, bo nie rzuca się na inne dzieci z nożem
ani też nie jest agresywny w stosunku do rówieśników lub dorosłych.
Co oczywiście nie oznacza, że nie doprowadza mnie do furii, tym
bardziej, że jestem choleryczką z charakteru. Ale nawet taki
choleryk jak ja jest w stanie zapanować nad sobą i nie przywalić
dzieciakowi w chwili rozpaczy. Masę już o tym pisałam na forum
wychowanie w wątku o dziecku, które ganiało kolegów z nożem.

Bo wszystko w dużej mierze zależy od rodziców i sposobu w jaki
wychowują dziecko. Jeśli oni sa spokojni, konsekwentni i pewni
siebie to takie właśnie będzie ich dziecko. Jeśli będą histeryczni,
niekonsekwentni i chałaśliwi to nie powinni się dziwić, że tak
będzie zachowywał się mały człowiek, który nasiaka domem jak gąbka.

A te akcje ze spacerem to po prostu jeden z etapów rozwoju dziecka.
Przejdzie tylko trzeba malca konsekwentnie uczyć właściwego
zachowania na ulicy i nie odpuścić. Ja zawsze trzymam mojego za ręke
i on ma już nawyk podawania ręki w momencie wyjścia.

[tijgertje]

Ja mysle, ze to tylko i wylacznie kwestia nazewnictwa Dla mnie
kara to czasem nic innego, jak konsekwencja wlasnego zachowania,
podobnie jak nagroda. Dla dziecka, ktore cos zbroi, np zepsuje
zabawke i pozniej nie moze sie nia juz bawic = konsekwencja, ale
odczuwana jako kara czyli cos nieprzyjemnego. Roznica w nazewnictwie
ma chyba na celu podkreslenie roznicy miedzy SWIADOMYM ponoszeniem
konsekwencji wlasnych zachowan przez dziecko, adekwatnych do
przewinienia, a bezsensownymi karami, nie majacymi zwiazku z tym co
dziecko zrobilo a dajacych rodzicowi poczucie wladzy. Dla jednego
roznica bedzie kolosalna, dla mnie konsekwencje = kary i nagrody,
nie rzeczowe, widze, ze dla mlodego nieraz straszna kara jest, jak
mu powiem,z e jest mi przykro ze zrobil to czy tamto. Ma to
bezposredni zwiazek z zachowaniem, daje do myslenia i jest
efektywniejsze od np bicia. tego ostatniego nie stosuje, choc sama
bylam bita, wiem,z e jedyne, co mozna tym osiagnac, to uczenie
dziecka strachu przed rodzicem. Nie da sie wychowac bez kar i
nagrod, bo wychowanie dziecka byloby rowne hodowaniu marchewki, ale
jesli kara czy nagroda to konsekwencja zachowania, mozna sie obejsc
bez kar cielesnych i wymyslnych prezentow.

to nie tylko kwestia nazewnictwa

[krwawakornelia]

to kwestia naszego (rodzica) poczucia zanizonej wartosci, frustracji i
niepewnosci. Jak dziecko zepsuje zabawke, to ma zepsuta zabawke.
Kropka punkt, nie wymaga to komentarza ani nazw.

[alabama8]

Ja "wychowuję" bez kar i nagród (6 lat). Chba tak to można nazwać. W
naszym słowniku nie ma czegoś takiego jak "za karę nie oglądasz TV"
albo "jeśli cośtam zrobisz to w nagrodę dostaniesz lizaka".
Jest oczywiście chwalenie, zauważanie mocnych stron, sukcesów,
rozmowa o porażkach i moim zniecierpliwieniu kiedy zamiast się
ubierać - łazi po chałupie. Ale wystarczy mu przypomnieć i np.
szybko się ubierze. Wiem, że akurat w przypadku mojego
potomka "głupota" i "ślamazarstwo" nie wynika ze złośliwości, ale z
typowego dla mniejszych dzieci rozkojarzenia (które oczywiście z
czasem nie zniknie, tylko się w okresie nastoletnim pogłębi
Jasne że nie zawsze jest słodko i cukierkowo i czasem można stracić
nerwy, ale ja wtedy liczę do dziesięciu, dwa głębokie wdechy i
rozwiązujemy problem lekką persfazją.

Piękne teorie...

[daisy]

Podajcie mi "konsekwencję" w przypadku zachowania takiego na przykład: wołasz
dzieciaka, żeby przyszedł się ubrać, bo wychodzicie na dwór, a on cię olewa i
biega po mieszkaniu i piszczy, śmieje się z ciebie i zaczyna się bawić
albo
nie chce wziąć lekarstwa
albo
odmawia picia, chociaż musi dużo pić (nakaz lekarza), wylewa zawartość kubka na
ubranie
albo
w zimną pogodę mimo próśb i zakazów wchodzi w przemakalnych butach po kostki w
kałużę
albo
mimo próśb i zakazów chwyta się rączkami za podeszwy brudnych butów, następnie
wkłada rączki do buzi albo trze oczy
i tak dalej i tak dalej.
(Wszystko to mała próbka dzisiejszych wyczynów mojego trzylatka.)
Wg mnie dzieci do jakiegośtam wieku są za małe na ponoszenie konsekwencji swoich
zachowań, poza naprawdę nielicznymi typu niszczenie zabawek. Ładne teorie, a
życie życiem.

[batutka]

ja uwazam, ze od czasu do czasu dziecko moze dostac nagrode i nic sie nie stanie
- bez przesady, nie przeginajmy
poza tym zawsze chwale moje dziecko, jak widze jak sie stara
sama wiem, ze jak mnie kto pochwali i doceni moja prace, dostaje skrzydel i
motywuje mnie to do dalszego dzialania
o karach pisalam powyzej

a daisi niech nam powie

[krwawakornelia]

gdzie w tym co napisala jest miejsce na kare?

Albo ktore z tych zachowan sa jakies dziwne lub nienormalne.

I w ogole co w tym zlego?

[kaixa]

Hehe, to samo sobie pomyslalam

[gdzie-idziesz]

Ad 1 zadajesz proste pytanie, w stylu "gdzie wolisz się ubrać, przy mnie i ci
pomogę, czy sam w swoim pokoju", albo "masz 10 minut i wychodzimy, niezależnie
od stanu twojej garderoby" Konsekwencja jest z góry określona i dziecko
odmawiając współpracy wie na co samo się decyduje.
Ad 2 "weźmiesz te lekarstwa grzecznie, czy mam ci je na siłę podać"
Ad 3 "czego się teraz napijesz, kompotu czy wody"
Ad 4 kupić nieprzemakalne buty, skończy się pretekst do sporów z dzieckiem
Ad 5 dlaczego Ci przeszkadza że je ziemię, jak poczuje niesmak w buzi to JEMU
będzie nieprzyjemnie, a nie Tobie. Daj odczuć dziecku naturalne konsekwencje
swojego zachowania. Raz będzie pluł ziemią, drugi raz tego nie zrobi.
Dzieci lubią proste komunikaty, które poparte są czynami, tzn że jeśli nie
weźmie lekarstw po dobroci to Ty mu je podasz siłą i natychmiast, bez żadnych
perswazji, czy dyskusji.

[naomi19]

daisy- podałaś tak dziwne przykłady... Dziecko, które zachowuje się,
w sposób jaki opisałaś, jest normalnym, zdrowym dzieckiem, nie ma tu
żadnych patologii i wskazań do kary. Jak Twoje dziecko nie chce
wziąćlekarstwa to bijesz je pasem, stawiasz do kąta czy nie odzywasz
się pół roku?

[daisy]

Czy ja gdzieś pisałam, że to nienormalne zachowania? Uważam, że są jak
najbardziej normalne i wcale nie jakieś ekstremalne. Chodzi mi o to, że kartą
przetargową w takiej sytuacji nie może być realna konsekwencja
niewykonania prośby. Bo co: jak nie będziesz pił, to proszę, rozwali ci nerki i
zobaczysz jak to boli? Nie bierzesz lekarstwa - proszę bardzo, będziesz miał
zapalenie płuc? Nie chcesz się ubrać - świetnie, wychodzimy bez majtek? Chodzisz
po kostki w zimnej wodzie, daleko od domu - proszę, rozwali ci nerki jeszcze
bardziej i to dopiero będzie ból?
Nie, dziękuję. Jak chcecie, to stosujcie takie "konsekwencje" przy dzieciach, ja
wolę zagrozić np. konfiskatą samochodzika. Chyba że czegoś z tego wątku nie
rozumiem - wydawało mi się, że mówimy o tym, że nie należy karać w oderwaniu od
zbrodni (czyli jak w moim przykładzie - nie słuchasz, to samochodzik ląduje w
śmietniku). Oczywiście kiedy tylko mogę, stosuję metodę "ponoszenia
konsekwencji", ale jest to możliwe o wiele rzadziej niż bym sobie życzyła.

[fogito]

No sorki, ale o co chodzi z tym samochodzikiem? Moim zdaniem tekst
od czapy i dziecko nie zrozumie jak się ma np. zabranie samochodu do
więcia lekarstw.
Mam nadzieję, ze nie o to chodziło.
A lekarstwa są wstrętne i niezależnie od stanu świadomosci dziecka
ma ono prawo oponować. A zadaniem rodzica jest je bezpiecznie podać,
więc dobrze jest dziecku wytłumaczyć jak lekarstwa działają. Bardzo
przydatne sa ku temu różne książki o zdrowiu dla dziecka. I jak juz
się uda przełknąc okropny syropek należy dziecko pochwalić, ze było
dzielne. I jest nadzieja, że następnym razem będzie łatwiej.
A co do ubierania, to jak mój syn nie chce się ubrać na spacer to
zostajemy w domu. Poza tym jesli prosba o ubranie jest przekazana
odpowiednim tonem bez zbednego zrzedzenia to dzieci bardzo chetnie
ja wykonuja. Zwlaszcza na haslo kto szybciej sie ubierze - mama czy
dziecko. Moj zawsze chce wygrac wiec jest pierwszy. Poza tym ja
czesto prosze syna zeby mi pomogl w przygotowaniach do wyjscia i on
wtedy czujac sie odpowiedzialny za cos bardzo sie stara, bo w jkoncu
chce byc dorosly jak mama.

[lambert77]

U mnie zazwyczaj kończy się na lekkiej persfazji znaczy ciągnę go za sobą do
miejsca gdzie np mam go ubrać. I cały czas mu tłumaczę i tłumaczę i tłumaczę
że tatuś jest silniejszy i tak zrobi to co uważa za słuszne a ty smarku na razie
masz najmniej do gadania w tym temacie to jeżeli chodzi o ubieranie się nie
stosuję tego przy jedzeniu zabawach itd. Przy jedzeniu to wiadomo nie ma co
dziecka zniechęcać w końcu zgłodnieje i zje przy zabawach hulaj dusza piekła nie
ma - to jego czas niech robi co chce nie podoba się to mojej teściowej bo ona
uważa że dziecko powinno się bawić w jednym miejscu bez biegania krzyczenia
wynoszenia rzucania itd ale zlewam to
Poza tym mój trzy latek jest uparty po mamusi złośliwy po tatusiu to nie może
się dobrze skończyć

co do ubierania...

[krwawakornelia]

juz nieraz wychodzilismy w zimie bez butow, bez kurtki, bluz itd.

Uwierz mi przy -12 stopniowym mrozie, po 30 sekundach 4latek ubiera
sie w mgnieniu oka.

[kotka.szrotka]

Konformizm. To straszne.
Wychowywać własne dziecko w poczuciu, że ma się upodobnić do grupy. Niby wygodne (jak to konformizm ale zależy do jakiej grupy kiedyś trafi, hehe. Bardzo krótkowzroczne podejście prowadzące do wychowywania w przeświadczeniu, że jesteśmy tyle warci ile widzą w nas inni. To negowanie indywidualizmu, spontaniczności, inności. Prowadzi do braku tolerancji wobec innych, którzy nie pasują do twojej grupy społecznej. Gdyby to jeszcze głosiła mama kilkorga odchowanych już dzieci ale dwulatki... Albo coś kaixa nie doczytała, nie zrozumiała albo i teoria do d... Cóż wie o wychowaniu i dzieciach mama dwulatki. Jakie właściwie ma doświadczenie, co wie o postawach prospołecznych i jakie niebezpieczeństwa to rodzi. Nic nie wie.

Chcę wychować dziecko wg własnego systemu wartości a nie np. grupy rówieśniczej choć okres protestu i fascynacji różnymi takimi przede mną i na pewno mnie to czeka. Ale chcę by mały miał jakieś poczucie wartości, dobra i zła, własny szkielet moralny i nie przyjmował ślepo ideologii przywódcy grupy. Nie był zależny od aprobaty innych. Nie chcę małego kameleona, który przy dziadkach inny, przy mnie inny i w szkole inny. Chcę i muszę go wychować na dobrego człowieka. No przecież nie samym kijem go, tłumaczę, wyjaśniam ale kara jakby co jest przypisana do danego zachowania.

Konsekwencja jest karą. Kwestia nazewnictwa. Wielkie rzeczy. Nie piszemy o biciu czy klapsach czy zamykaniu w ciemnym wiatrołapie. Piszemy o słoneczkach na tablicy albo skrzywionej chmurce, albo odebraniu czegoś, zrezygnowaniu ze spaceru... Wielkie rzeczy. Świat funkcjonuje w oparciu o przyczynę i skutek. Przyroda, dzieci, dorośli. Przyczyna jest jakieś zachowanie, którego następstwem jest jakiś skutek, jakkolwiek tego nie nazwiemy.

Ostatecznie to krótkowzroczne, trochę smutne podejście. I niebezpieczne. No i na kogo wychowamy ten nasz skarb? Kolejne opracowanie i "rewolucyjna" teoria dzięki której autor może zaistnieć. Dziecko leci na ulicę bo brakuje mu tłumaczenia, cierpliwości rodziców, uwagi i miłości? Ale też może polecieć bo zauważył balonik na drodze. To impuls. Tego się nie da wytresować ani tłumaczeniem ani karą. Jakby co to teorią można się wypchać. Nie neguję kompletnie ale to bezsensowne tak we wszystko ślepo i bez krytycyzmu wierzyć. Są tak różne sytuacje, tak różni ludzie, dzieci, zbieg okoliczności.

To też kwestia temperamentu, ciekawości, instynktu. To że dziecko płakało i wymagało noszenia to nie dlatego, że ma taki charakter a jedynie, że jego potrzeby nie były zaspokojone (zmęczone, głodne, śpiące, znudzone, pozostawione samo sobie) i faktycznie wymagało więcej uwagi.

[kaixa]

Kotka.szrotka, to Ty nic nie zrozumialas z tego, co napisalam. Czytajac Twojego
posta w ogole nie wiedzialam, ze odnosi sie do moich wypowiedzi, zanim ku
swojemu najwiekszemu zdumieniu nie natknelam sie na swojego nicka... Szkoda, ze
wklada sie tu ludziom w usta slowa i teorie, ktorych nigdy nie wypowiedzieli
Zdaje sobie doskonale sprawe z zagrozen konformizmu, niemniej jednak czlowiek
jest istota spoleczna, u ktorej pewien stopien konformizmu jest nieunikniony,
szczegolnie, zanim osiagnie on wiek dorosly. Nie ma co tego negowac czy ludzic
sie, ze jest inaczej, lepiej przemyslec te zagrozenia i przygotowac sie na nie,
zanim bedzie za pozno. Rodzice sa najwiekszym autorytetem tylko przez pierwsze
kilka lat, potem inni dorosli - wychowacy, nauczyciele - oraz inne dzieci
zaczynaja zajmowac coraz poczytniejsze miejsce. Dlatego wlasnie staram sie
wychowac moje dziecko tak, by mialo silne poczucie wlasnej wartosci i by
wiedzialo, ze zawsze moze na nas, rodzicow liczyc. Moje dziecko jest z nami
bardzo silnie zwiazane. Mam nadzieje, ze w ten sposob, w chwili, gdy rowiesnicy
stana sie dla niego najwazniejsi, co nieuchronnie nastepuje we wczesnym wieku
nastoletnim, bedzie mialo zarowno w sobie, jak i w nas, solidne oparcie, co
uchroni je przed zejsciem na manowce.
Ale oczywiscie kazdy robi, jak uwaza, najlepiej nie czytac nic procz Tracy Hogg,
czy jak sie tam ona nazywa, i slepo wierzyc superniani. Jak na tym dzieci
ucierpia, to i tak nikt za kilka lat nie powiaze tego z niewlasciwym wychowaniem
i nikt nie bedzie czuc sie za to odpowiedzialny. Zreszta na rynku sa dostepne
coraz lepsze srodki antydepresyjne, wiec czym sie tu przejmowac... Po co starac
sie zrozumiec dziecko, lepiej nawrzeszczec, dac klapsa, poslac na pelen etat do
zlobka itp. itd. To tak samo, jak z karmieniem piersia - po co karmic, na pewno
sztuczne jest rownie dobre - jak dziecko bez przerwy choruje, to sie je
szprycuje antybiotykami - teraz istnieja przeciez takie wspaniale antybiotyki,
jak ma wieczne zaparcia, to sie grzebie w pupce koncowka termometru, a w ogole
to na pewno geny sa wszystkiemu winne, a nie lenistwo matki.
A co do mojego dziecka, to jako niemowle bylo chyba najbardziej dopieszczonym
dzieckiem na swiecie. I nigdzie nie napisalam, ze plakalo (znowu przeinaczasz
moje slowa) - bo nie dopuszczalam do tego, zeby plakalo, tylko akceptowalam i
zaspokajalam jego potrzeby - karmilam na zadanie, nosilam, jak nie chcialo
widziec obcych, to go na to nie narazalam rezygnujac na jakis czas z wlasnego
zycia spolecznego itd. Po prostu moje dziecko mialo duze wymagania i tyle. A
zaspokajanie ich wyszlo nam wszystkim na dobre, bo teraz mam madra i grzeczna, a
przede wszystkim szczesliwa dziewczynke, a nie malego raroga, ktory rzuca sie na
ziemie w sklepie, ucieka na ulice pod kola samochodow, pluje jedzeniem, bije
inne dzieci i robi mase innych rzeczy, ktore robia dzieci niektorych obecnych
tutaj wszechwiedzacych rodzicow, ktorzy nie moga pogodzic sie z tym, ze mogliby
nie miec racji i ze zle zachowanie ich dzieci oraz koniecznosc ich karania to
niestety skutek ich wlasnej wychowawczej nieudolnosci.
Dziekuje za uwage i jeszcze raz bardzo prosze o nieprzeinaczanie w przyszlosci
moich wypowiedzi.

[fogito]

I znow pozostaje mi sie tylko pod tym podpisac.

[kaixa]

Dzieki
Bo juz mnie frustrowal brak zrozumienia dla moich - w koncu niezbyt
skomplikowanych, ani tez jakos szczegolnie nowatorskich - wypowiedzi.

[fogito]

kaixa napisała:

> Dzieki
> Bo juz mnie frustrowal brak zrozumienia dla moich - w koncu niezbyt
> skomplikowanych, ani tez jakos szczegolnie nowatorskich -
wypowiedzi.

Ja też jestem sfrustrowana brakiem zrozumienia, zwlaszcza jak
na 'wychowaniu' tocza sie dyskusje o biciu dzieci i tam wiekszosc
bije za totalne glupoty albo tez za zwykla ciekawosc swiata. Czasami
to az przerazenie mnie ogarnia.

[gdzie-idziesz]

Kotka.szrotka konsekwencja NIE jest karą. Karając dziecko (zabierając
samochodzik, dając klapsa itp) przejmujesz na siebie odpowiedzialność i
konsekwencje zachowań dziecka. Dziecku pozostaje złość na Ciebie (za tą karę) i
nic więcej. Konsekwencje, jeśli zostały wcześniej sformułowane tę
odpowiedzialność zostawiają dziecku, tzn. jeśli powiesz "Połkniesz grzecznie
lekarstwo, albo będę zmuszona dać ci je siłą", dodasz do tego jakąś zachętę, a
mimo to dziecko nie zechce wziąć tych lekarstw, to ono samo wybrało drugą opcję,
która jest dla niego nie przyjemna. To nie jest kara.

:) /nt

[mniemanologia]

IMHO nie da sie

[mruwa9]

nawet, jesli wyrzucimy owe termuiny z wlasnego slownika. Bo dziecko
potrzebuje nagrod , chocby w postaci pochwal (dla wzmocnienia
pozytywnych zachowan)dla swojego rozwoju. Mozna sobie samemu
wyobrazic, jako doroslej osobie, czy chetnie gotuje sie posilki dla
domownikow, po ktorych to posilkach rodzina wstaje od stolu bez
slowa komentarza, ani dziekuje, ani pocaluj w d.upe, czy przyjemniej
jest gotowac dla osob, ktore podziekuja i pochwala pyszne jedzenie?
Podziekowanie, pochwala to tez nagroda. A brak nagrody to tez forma
kary.

[fogito]

Podziękowanie to uprzejmość ale też i odruch a nie nagroda. Nagroda
to cos ekstra. Mój syn mówi dziękuję po zjedzonym obiedzie, bo ja
tak mówie. Nie traktuję tego jako nagrody za cokolwiek. A pochwala
słowna to jednak coś innego niz nagradzanie za każdorazowe
poscielenie łóżka np.

to nie chodzi o terminy ale nastawienie

[krwawakornelia]

jezeli masz zdrowe poczucie wlasnej wartosci, to sama masz satysfakcje
z tego co robisz i jak.
Tak samo twoje dzieci.
A zeby wychowac dzieci ze zdrowym poczuciem wlasnej wartosci, trzeba
przy nch byc a nie je "nagradzac" bo to wbrew pozorom nie buduje
pewnosci siebie i poczucia wysokiej wartosci naszych dzieci.

[zapinka_ak]

hmmm.
Kara jak i nagroda nie zawsze musi być materialna, wystarczy np.: pochwała lub
wzmocnienie negatywne lub pozytywne
ale odnośnie metod:prawie kazda z nas stosuje metodę wychowania, z ktorej nawet
sama nie zdaje sobie sprawy: jest to tzw. modelowanie, są jeszcze perswazja(mało
skuteczna) i metoda zadaniowa(dla starszych dzieci, fajnie sie sprawdza u
nastolatkow)
a odnosnie nagrod to nie wyobrazam sobie wychowywac dziecka bez pochwał, kazda z
nas na pewno chwali swoje dzieci..a tym samym stosuje te metodę...nie ma
wychowania bez metod, stosujemy je nieswiadomie.
Wniosek taki:ze nie ma czegos jak "normalnie" wychowywać bez nagród.bo pochwała
to metoda nagradzania

[zapinka_ak]

sama konsekwencja zachowania dla dziecka to wzmocnienie negatywne aby nie
powtorzyło zachowania nieoporzadanego w przyszlosci, ale to nie to samo co
karanie

[zapinka_ak]

Aha i się nie zgodzę z przedmówczynią ,ze pochwala to nie nagroda.to jak
najbardziej nagroda
ważne wyczuć co dla dziecka jest nagrodą , często sama pochwala wystarczy
Pozdrawiam!

[alabama8]

Słuchajcie laski. Każdy dzieciak jest inny, każdy ma inny
temperament, wiek i poziom zrozumienia naszych intencji.
Ja wychowuję bez kar i nagród (z rozpieszczaniem) ale tylko dlatego
że mam jedynaka i do tego takiego który nie broi, kolo jest otwarty
na dyskusję, rozumie priorytety, zazwyczaj wie o co mi chodzi. Jest
też czasem leniwy i rozbrykany. Ale to nie moja zasługa. Równie
dobrze mogłam trafić na egzemplarz któremu trzebaby (teoretycznie)
codziennie spuszczać łomot.
Jestem zdania, że tzw. "wychowanie" zmienia 5-10% charakteru
pociechy, reszta to żywioł na który nie mamy wpływu (co oczywiście
nie oznacza, że nie należy próbować).

[mniemanologia]

zapinka_ak napisała:

> sama konsekwencja zachowania dla dziecka to wzmocnienie
> negatywne aby nie powtorzyło zachowania nieoporzadanego w
> przyszlosci, ale to nie to samo co karanie

Jeżeli jest jakas konsekwencja zachowania, to znaczy, że nie jest to
wzmocnienie negatywne. Tyle to jeszcze z behawioryzmu pamiętam

[mniemanologia]

Tak sobie przeczytałam wszystko...
Jesli dziecko ma 5 lat i następuje wielokrotnie przywoływana tu
sytuacja "dziecko bije kogos w piaskownicy - mówimy mu o
konsekwencjach - dalej bije - zabieramy", to ok, dziecko wybrało
konsekwencję. Jeśli dziecko ma 1-2 lata i następuje tu taka
sytuacja, to dla dziecka jest to kara. Tak serio - to to nie jest
NASZE rozróżnienie, zależące od NASZYCH frustracji czy niepewności
siebie, tylko to, czy jest to karą, czy tez konsekwencją - zależy od
zrozumienia sytuacji przez nasze dziecko - "zrobiłem coś - teraz
jest mi źle/zimno/nieszczęśliwie - mam co chciałem" albo "zrobiłem
coś - teraz jest mi źle/zimno/nieszczęśliwie - zostałem ukarany".
Tak samo będzie, gdy dziecko zabrało i zniszczyło komuś zabawkę (i
ma oddać swoją), tak samo, gdy wyjdzie na dwór bez spodni (i jest mu
zimno).
I tak - stawianie jedynek za nieodrobienie pracy domowej też się
więc może mieścić w tym wychowywaniu "bez kar i nagród" - mówimy
dziecku, jakie są konsekwencje braku pracy domowej czy nieuczenia
się, dziecko wybiera tę konsekwencję. Więc kary nie ma, nie?
Tak ja to widzę. Naprostujcie mnie, jakby co.

[krwawakornelia]

mniemanologia napisała:

> Tak sobie przeczytałam wszystko...
> Jesli dziecko ma 5 lat i następuje wielokrotnie przywoływana tu
> sytuacja "dziecko bije kogos w piaskownicy - mówimy mu o
> konsekwencjach - dalej bije - zabieramy", to ok,

to nie jest ok. Bo ty piszesz o "wychowywaniu" tak jakby chodzilo o
leczenie objawow. I to kiepsko.
Jak dziecko 1-2 lata palnie kogos w piaskownicy, to znak (np. ze sie
nudzi i trzeba je jakos zajac) . Zabierajac je z piaskownicy karzemy
je za wlasne lenistwo.

Ktos madry mi powiedzial, ze zachowanie konsekwentnie ignorowane ma
tendencje do zanikania.

Jak dziecko 3-4 lata palnie kogos w piaskownicy, to spokojnie mozna
go olac w tym momencie zajac sie rannym (rana w sensie niekoniecznie
fizycznym) pocieszyc, pomoc dzieciom sie dogadac ewentualnie i
zorganizowac lepsza abawe.

Jak mowi moja mama, wystarczy tylko tak to zaplanowac, zeby dzieci
nie mialy czasu sie pacac.

[mniemanologia]

krwawakornelia napisał:

> Jak dziecko 1-2 lata palnie kogos w piaskownicy, to znak (np. ze
> sie nudzi i trzeba je jakos zajac) . Zabierajac je z piaskownicy
> karzemy je za wlasne lenistwo.

Naprawdę jesteś skłonna każdą czynność, jaką wykona 1-2-latek,
interpretować w kategoriach znaków? Bo przecież 1-2-latek poznaje
świat i robi masę, masę irracjonalnych, impulsywnych, przypadkowych,
pojedynczych czynności. Z ciekawości - "wsadzę mu palec w oko".
Oczywiście możesz to "konsekwentnie ignorować". Możesz zacząć się
obwiniać "ale dlaczego on mu wsadza palec w oko? pewnie się nudzi,
to moja wina, nie dostarczyłam mu ciekawych alternatywnych
zajęć...". Możesz złapać za rękę i powiedzieć "nie wolno". Tylko co
z "naturalnymi konsekwencjami"?

> Ktos madry mi powiedzial, ze zachowanie konsekwentnie ignorowane
> ma tendencje do zanikania.

Powiedz to pacanemu dziecku

> Jak mowi moja mama, wystarczy tylko tak to zaplanowac, zeby dzieci
> nie mialy czasu sie pacac.

A ja uważam, że trzeba dzieci obserwować, a nie organizować im
zabawę (oczywiście mówię o sytuacji zwyczajnego wychodzenia z
dzieckiem na plac zabaw). Chyba że się nudzą. Ale serio-serio z
twojego doświadczenia wynika, że dzieci pacają się z nudów? Bo ja,
szczerze mówiąc, pierwszy raz słyszę o takiej teorii. I nogdy się z
czymś takim nie spotkałam. 1-2-latki, które widywałam, walące się w
piaskownicy, robiły to raczej z ciekawości, sprawdzania interakcji,
czasem "bo on mi zabrał zabawkę", starsze dzieci - raczej z jakiegoś
naśladownictwa.

[aannaa6]

krwawakornelia - a ile masz dzieci i w jakim wieku?

od dwoch do piecu

[krwawakornelia]

od roku do okolo 8 lat

[aannaa6]

Bo zastanawiam się jak dzieciaki wychowane bez kar i nagród radzą sobie w
szkole? czy pójcie do szkoły nie jest dla nich szokiem, bo tam jest przecież
wszechobecny system nagród i kar.

nie wiem

[krwawakornelia]

bo osmiolatek nie moj osobisty tylko podrzucany.
Podejrzewam ze moi synowie osobisci z tym problemu miec nie beda ze
wzgledu na ich zdrowe podejscie do samych siebie.
ja osobiscie kar stosowac nie potrzebuje i nie uwazam za sluszne. Moj
malz pedagog takze.
ale my do wyboru szkoly mamy jeszcze troszke czasu i zobaczymy jak to
bedzie.

mniemanologia

[krwawakornelia]

przeczytaj jeszcze raz to co napisalam. ze zrozumieniem.

A poza tym oczywiscie przeciez dla tagiego 1-2 latk to swietna
zabawa. Wsadza dziecku palec w ucho i ono placze. Powiedz mi gdzie
tu miejsce na kary czy konsekwencje czy zabieranie z piaskownicy.

To chodzi o oddemonizowanie problemu.

A co do ignorowania, tak mowie to czesto mjemu synkowi jak jest
pacane. I dziala. On ma bardzo zdrowe poczucie wlasnej wartosci.
Jasne ze jak boli to sie pocieszamy. Ale on umie puscic ignora. Umie
powiedziec przestan to nie jest fajne, albo daj mi spokoj to mnie
boli w taki sposob ze dzieci (nawet starsze) go sluchaja.

Bo wie ze ja go wspieram. I czuje sie silny. Psychicznie.

Jakis czas popelnialam blad i zostawialam moje chlopaki w momencie,
w ktorym sie dobrze bawili. I wystarczal placz jednego z nich i
oczywiscie zaalarmowana wracalam. Ale doszlo do tego, ze zaczeli
sobie specjalnie dopiekac, zebym na nich zwracala wieksza uwage.

Wiesz jakie to super dla takiego roczniaka jak wsadzi starszemu
bratu palec w oko on niedosc zw wybuchnie placzem (i robi takie
fajne odglosy) to jeszcze mama pojawia sie natychmiast?


Dlatego takie zabierania z piaskownicy niczego nie lecza tylko wrecz
przeciwnie. Z nosa cieknac przestaje, ale zatoki zapchane.

[mniemanologia]

krwawakornelia napisał:

> przeczytaj jeszcze raz to co napisalam. ze zrozumieniem.

Proszę Cię, albo rozmawiamy na poziomie, albo będziemy się ścigać we
wbijaniu szpilek. Powiem od razu - jestm w tym kiepska, więc szybko
dam sobie spokój.

> A poza tym oczywiscie przeciez dla tagiego 1-2 latk to swietna
> zabawa. Wsadza dziecku palec w ucho i ono placze. Powiedz mi gdzie
> tu miejsce na kary czy konsekwencje czy zabieranie z piaskownicy.

Ja już napisałam, jak się w takim wypadku zachowuję. A jak Ty się w
takim wypadku zachowujesz?

> To chodzi o oddemonizowanie problemu.

Ale to nie jest żaden demoniczny problem Dzieci się tak zachowują
od wieków i jeszcze żadne nie umarło. Nikt tu nie robi tragedii.

> A co do ignorowania, tak mowie to czesto mjemu synkowi jak jest
> pacane. I dziala. On ma bardzo zdrowe poczucie wlasnej wartosci.

...i więcej niż 2 lata, prawda?

> Umie
> powiedziec przestan to nie jest fajne, albo daj mi spokoj to mnie
> boli w taki sposob ze dzieci (nawet starsze) go sluchaja.

Że starsze, to mnie jakoś nie dziwi.

> Jakis czas popelnialam blad i zostawialam moje chlopaki w
> momencie, w ktorym sie dobrze bawili. I wystarczal placz jednego z
> nich i oczywiscie zaalarmowana wracalam. Ale doszlo do tego, ze
> zaczeli sobie specjalnie dopiekac, zebym na nich zwracala wieksza
> uwage.

No to faktycznie niedobrze.

> Wiesz jakie to super dla takiego roczniaka jak wsadzi starszemu
> bratu palec w oko on niedosc zw wybuchnie placzem (i robi takie
> fajne odglosy) to jeszcze mama pojawia sie natychmiast?

E, mój ma inne sposoby. Zresztą najlepszy sposób na to, żeby mama
się pojawiła, to bawić się cichutko

Dobra, czyli nie zabieramy, tylko tłumaczymy i tłumaczymy. I - jak
pisze Batutka "dochodzi konsekwencja: biles inne dzieci, nie mozemy
wiec pojsc dzis na plac zabaw, poniewaz boje sie, ze znow bedziesz
bil, a nikogo bic nie mozna, bo to boli, nikomu nie pozwole uderzyc
Ciebie, a Tobie tez nie pozwole bic innych - tak wiec dzis pojdziemy
na spacer sami, tylko ty i mama, a jutro znow pojdziemy na plac
zabaw i jesli bedziesz sie ladnie bawil, nie bedziesz bil dzieci, to
bedziemy znow mogli chodzic na plac zabaw, przeciez zabawa z innymi
jest fajniejsza niz zabawa w pojedynke... ", tak dobrze? Jak
poznajesz moment, w którym dziecko traktuje to kolejno jako
karę/szantaż/konsekwencję - czy może wciąż uważasz, że nie zależy to
od dziecka, tylko od frustracji i słabości rodzica? Czy jeśli sobie
to uświadomisz - to znaczy, ze dałas sobie rade z tą frustracją itd?

czekaj ,

[krwawakornelia]

czekaj czekaj, ja niczego nie zabieram. juz pisalam jak to z reguly
robie. nie utwierdzam u dzieci lekow. raczej pokazuje w co lepiej tym
patykiem walic.

Nie bijemy, nie skarzymy ale na place zabaw chodzimy.

do jutra.