Czy z czasem przywiążę się do dziecka?

[mariposa_sin_alas]

Witam!
Jestem nową użytkowniczką forum, właściwie podczytuję od dawna, ale
ponieważ moje problemy mnie przerosły to wreszcie zdecydowałam się
napisać.
Moim problemem jest to, że... po prostu nie daję sobie rady jako
matka. Nic mnie nie łączy z moją córką( 3 miesiące), nie czuję
instynktu, sądzę, że nie jest ona dla mnie nikim wyjątkowym. Boję
się, że mogę ją skrzywdzić nieświadomie, że z kimś innym byłoby jej
lepiej. Mam bardzo dobre warunki materialne, wysoki standard życia.
Nie było problemem dla mnie kupienie najnowszego wózka, póród w
najlepszym szpitalu w okolicy. Potrafię poświęcić czas na wizyty u
lekarza. Ale nie potrafię...od jej urodzenia nie potrafię szczerze
jej przytulić, odczuwam niechęć do jakiegokolwiek kontaktu z nią.
Nie karmię jej piersią z przyczyn niezależnych, sądzicie że z braku
tego odczuwam dystans? Większość dnia pracuję, w domu, a wszystko
przy małej robi opiekunka. Cóż płacę jej, więc nie komentuje, ale
pewnie myśli sobie o mnie dużo...a nawet ona już ma z małą lepszy
kontakt. Wiem, że małe dziecko to odpowiedzialność, trzeba mu pomóc
przystosować sie do całkiem wrogiego świata. Ale ja tego nie
potrafię. Czasami myślę, że lepiej oddać ją komuś, kto może lepiej
się nią zająć. Powinnam teraz przy niej być, a nie mogę sie zdobyć
by przejść do pokoju obok. Potrafię zapomnieć że mam w ogóle
dziecko. Powinnam poszukać pomocy, ale jakoś...jestem raczej osobą
medialną, miałam poważne problemy i po prostu wstydzę się zwrócić z
tym do mojego terapeuty. Proszę, wypowiedzcie sie szczerze, co o tym
i o mnie sądzicie. Pewnie zasługuję na potępienie ale doradzcie mi,
co mogę zrobić by i jej i mnie było lepiej. Na swoje
usprawiedliwienie mogę jedynie dodać że sama zawsze czułam się
niepotrzebna i że zupełnie inaczej planowałam swoje życie...proszę,
pomóżcie mi...

[solaris31]

ja Ciebie w zyciu nie potępię. miałam podobnie, może troche
krócej... dziecko chciane raczej przez mojego męża... ale przyszedł
moment, że coś pękło, zagrożenie zdrowia dziecka i wtedy mnie
olśniło. zaczęłam sie uczyc miłości do dziecka. z drugim było
łatwiej

miłośc do dziecka nie zależy od tego, czy sie karmi piersią czy nie.
to na pewno nie jest przyczyna. może jestes po prostu bardzo
zmęczona ciążą, porodem i nową sytuacją? dziecko w domu to
prawdziwa rewolucja. może poczułaś, że ono w jakiś sposób Cie
ogranicza, że nie możesz robic tego, co robiłaś przed porodem? mimo
niani w domu jestes jednak jakoś uwiązana do dziecka. mimo wszystko.

wydaje mi się, że powinnaś jednak przełamac ten wstyd i poszukać
pomocy. nawet specjalistycznej. jestes wyraźnie na zakręcie, jeszcze
jestdobrze, bo czujesz, że jest cos nie tak. poszukaj pomocy i daj
sobie pomóc, bo skrzywdzisz i siebie i swoje dziecko. na pewno
Twoja przesżłość ma tutaj ogromną rolę, ale wiedząc tak mało / nie
prosze o więcej / trudno jest poradzić coś więcej. trzymam kciuki,
przytulam - i bierz się do dzieła. inaczej zajdziesz w smutku tak
daleko, że nie uda sie odnaleźć wyjścia. trzymam mocno kciuki!

[szyszunia11]

wiesz, mialam niektore odczucia podobne do Twoich. Chodzilam po miescie z wozkiem i plakalam, ze nie nadaje sie na matke, ze wcale mnie macierzynstwo nie cieszy. Takie byly poczatki, wlasnie mniej wiecej po trzecim miesiacu zaczelo byc lepiej. I potem bylo juz coraz lepiej. Natomiast jesli chodzi o Ciebie, to nie daj sie sama sobie wpedziec w poczucie winy. To, co czujemy, jest moralnie obojetne, za to jest pewnym sygnalem do dzialania, czerwona lampka ktora ostrzega, ze warto sie zajac problemem. Tak wiec uczucia to zaden powod do potepiania a raczej do dzialania. Ja bym na Twoim miejscu jednak pogadala z psychoterapeuta (sama tak zrobilam) bo po co masz sie meczyc? zrob to dla siebie, nie tylko z troski o dziecko (ktora jak widze jest u Ciebie). depresja poporodowa to bardzo czeste zjawisko, z tego seie wychodzi ale moze latwiej z czyjas pomoca, z kims, kto pomoze Ci poukladac sobie pewne rzeczy, np. czego oczekujesz od macierzynstwa. Nie martw sie, bedzie dobrze! jesli wierzysz w Boga, to polec Mu te sytuacje.
pozdrawiam serdecznie.
szyszka

[default]

Może właśnie fakt, że prawie wszystko przy dziecku robi opiekunka,
że masz tę możliwość nie zajmowania się dzieckiem wcale (i pewnie od
początku tego unikałaś) powoduje, że nie czujesz z nią związku.
Jakbyś nie miała "wysokiego standardu życia" i kasy na opiekunki i
MUSIAŁA być z niemowlakiem cały czas, to ta bliskość sama by się
zrobiła. Ja nie mówię, że od razu szalona miłość i bezgraniczne
oddanie (patrz wątek: "Zaduszę go tą miłością" ). Ale tak się
wytwarza więź. Jak możesz ją wytworzyć prawie wcale nie obcując z
dzieckiem ?

[kamyczek_0]

Myślę(to moje zdanie),że dopadła Cię depresja.Ona jest sprytna i maskuje się
chętnie pod takim uczuciami jak Twoje.Rzeczywiście szukałabym pomocy u
specjalisty.Boisz się? Jego także obowiązuje tajemnica lekarska.Może znajdź
takiego,który nie przyjmuje w centrum,itp.Może nawet moglibyście spotkać się w
ustronnym miejscu(bynajmniej w moim przypadku była taka możliwość).To dało mi
poczucie bezpieczeństwa
Błędne koło: nie zajmujesz się dzieckiem->brak rozwinięcia się więzi->poczucie winy.
U mnie na dobre rozwinęła się ona po 6 miesiącach od narodzin małej.Naprawdę
spróbuj poszukać pomocy.To nic wstydliwego.
I wiedz o tym,że nie jesteś sama Sporo kobiet przeżywa taki horror,tylko...o
tym się nie mówi.Bo dziecko powinno kochać się od dnia zobaczenia 2 kresek.A tak
często nie jest.Inne uczucia(ich brak) są niepoprawne politycznie.To NIE JEST
TWOJA WINA.
Hormony to druga sprawa.Wszystko to do kupy powoduje taki stan.
Wierzę,że będzie dobrze.Musisz pozwolić sobie na pomoc specjalisty

[eweliska18]

wg mnie powinnaś jak najszybciej udać się do lekarza i sprawdzić,
czy to nie jest depresja. Mnie rownież przez pierwsze 2 miesiące
było cieżko, bałam się zostać z córeczką sam na sam, nie wiedziałam,
czy będę umiała się nią dobrze zająć, ale powoli się przełamywałam,
pomogała mi moja mama, mąż, a więź między mną, a moją córeczką
budowała się i buduję się każdego dnia, nie bój się malutkiej,
staraj się poświęcac jej z dnia na dzień coraz więcej czasu, nie
przejmuj tym co myśli opiekunka, Ty jesteś najważniejsza osobą dla
dziecka, to przy Tobie maluszek będzie czuł się bezpieczenie,
postaraj się ją przytulać, głaskać , przebierać i karmić, mówić do
niej, bycie mamą, pielgnacja dziecka nie jest proste, ale musisz się
przełamać i zrobić pierwszy krok, później będzie lepiej, a
uśmiechmałej wynagrodzi Ci wszyskie trudy, życzę powodzenia, trzymam
kciuki

[carrie78]

Hmm, cóż w dobie supermatek wstyd się do tego przyznać ale ja też
nie przepadałam za swoim niemowlakiem. Nie miałam opiekunki,
wszystko niemal robiłam sama. Najbardziej nienawidziłam chodzenia na
3-godz. spacery - a musiałam bo młoda tylko wtedy spała - w domu od
razu sie budziła i robiła cyrk.
Czy miałas może CC? Bo ja tak, niby w znieczuleniu częściowym, ale
mignęli mi tylko zawiniątkiem przed oczami i zobaczyłam dzieciaka na
drugi dzień. Przyprowadzili mi tą komórkę z pleksiglasu i postawili
koło łóżka, siedziałam i za diabła nie wiedziałam co ja mam teraz
począć, nic zero instynktu. Na swój własny użytek tłumaczę sobie
swoja oziębłość cesarką właśnie, ale może niektórzy tak po prostu
mają.
Na pocieszenie powiem, że dziś moje dziecko w wieku szkolnym jest
moim oczkiem w głowie, im większe rośnie tym bardziej kocham,
podziwiam, hołubię. Moja miłość matczyna bardziej przejawia się w
rozmowach, wspólnych działaniach, zainteresowaniach itp. Do
niańczenia malucha się nie nadawałam i już.

[nangaparbat3]

CC nie ma nic do rzeczy.
Mialam w pelnej narkozie, zobaczyłam na drugi dzień dopiero, i zwariowalam ze
szczęścia i milosci (poza pierwszy spojrzeniem, kiedy w zawiniatku ujrzalam -
świekrę )

[iskierka40]

Ja myślę ,że powinnaś szukać pomocy,bezwzględu na to jaką osobą
jesteś,szukaj a napewno znajdziesz przyczynę i jeszcze wszystko może
się zmienić.
Uda ci się zobaczysz.







WESOŁE MAMUŚKI-fajne miejsce ☺

[gacusia1]

Jesli nie jestes trollem to powiem ci,ze to sie
zdarza.Powiedzialabym wiecej ale nie na forum. Nie pociesze rowniez
w stylu-to sie zmieni,bo wcale nie musi sie tak stac.

[black-cat]

Masz po prostu depresję. To jedno. A drugie to fakt, iż do
niektórych z nas miłość do dziecka nie przychodzi nagle, potrzebują
czasu by się jej nauczyć. Jeżeli masz swojego terapeutę - to super,
odpada szukanie. Depresja to nie wstyd, to normalna sprawa, która
przydarza się wielu kobietom (bardzo często tym, w bardzo dobrej
sytuacji materialnej, które są w bardzo udanych związkach). To nie
problemy cię przerosły, tylko dopadła cię depresja. I nikt cię nie
potępi, a terapeuta może tylko pomóc. Może wystarczy psychoterapia,
a być może będą potrzebne leki antydepresyjne. Namawiam na zwrócenie
się z tym do psychologa / psychoterapeuty / psychiatry, który jest
również psychoterapeutą - leki może przepisać wyłącznie lekarz.

[wieczna-gosia]

Gralas kiedys w Simsy?Zeby w Simsach miec przyjaciela czy sie
zakochac- trzeba spedzac z tym simem czas i reagowac na jego
potrzeby.

Nie wiem jaka jest twoja wizja bycia matka, ale wiem jedno- zeby
powstala wiez musi byc kilka czynnikow- jednym znich jest czas,
drugim uwaga, trzecim zaspokajanie potrzeb. Jesli nie zaczniesz
dzialac- twoja wiez z dzieckiem po prostu sie nie rozwinie. Czy to
zle? Na to pytanie sama sobie odpowiedz. Filmy w stylu "obcy we mnie
slicznie wygladaja na ekranie i zbieraja nagrody- w rzeczywistosci-
ofiary.

Niezaleznie od planow- sprowadzilas na swiat innego czlowieka- czas
dorosnac.

Wieczna-gosiu

[z_lasu]

A jak się dorasta na komendę? Rozwalają mnie takie teksty. Coś
jak "weź się w garść" do osoby z depresją. Zakładając nawet, że
Twoja diagnoza jest trafna i autorka nie dorosła do macierzyństwa,
to tekst "czas dorosnąć" raczej jej w niczym nie pomoże i niczego
nie ułatwi.

[z_lasu]

Tak jak dziewczyny już pisały, żeby nawiązać z kimś więź, trzeba
spędzać z tą osobą dużo czasu. A z niemowlakiem nieporównywalnie
więcej czasu, bo nie powie Ci co lubi i czego od Ciebie chce, trzeba
obserwować 24h na dobę, żeby zacząć się domyślać sygnałów.

> odczuwam niechęć do jakiegokolwiek kontaktu z nią

Bo jej nie rozumiesz. To dla Ciebie ufoludek. Nie wiadomo jak "to
to " w ogóle działa, jak postrzega świat i jak się z nim dogadać.
Nie rozumiesz, więc unikasz; unikasz, więc nie rozumiesz.

> sądzę, że nie jest ona dla mnie nikim wyjątkowym

Bardzo długo tak miałam, mimo, że to głównie ja opiekowałam się
swoim dzieckiem. Czułam troskę, martwiłam się o dziecko, ale miałam
świadomość, że tak samo troszczyłabym się o każde niemowlę
zostawione pod moją opieką, bo jest bezbronne i niesamodzielne, a
nie dlatego, że "moje" czy kochane. Nie wierzę w miłość od
pierwszego wejrzenia, żeby kogoś pokochać potrzeba czasu, wspólnego
czasu.

Jeśli masz dobre doświadczenia z psychoterapią to myślę, że warto
spróbować. Duża szansa, że będzie Ci łatwiej rozwiązać problem.

Sama możesz zacząć od tego, żeby znacząco zmniejszyć niani czas
pracy (np. na 2 tygodnie) albo wysłać ją na dwutygodniowy urlop.
Tylko warto by było okreslić sobie co chcesz przez ten czas osiągnąć
(lepiej poznać dziecko, nauczyć się radzić sobie z nową
rzeczywistością bez pomocy itp.).

> usprawiedliwienie mogę jedynie dodać że sama zawsze czułam się
> niepotrzebna

No to masz niepowtarzalną szansę, żeby to się zmieniło. Swojemu
dziecku jesteś potrzebna jak nikt! Jak powietrze. Niezależnie od
tego co do dziecka czujesz, nie jesteś dla niego jedną z wielu
opiekujących się nim osób. Jesteś jego MAMĄ, najważniejszą osobą na
świecie. I zawsze już będziesz mu potrzebna.

Moim zdaniem to jest właśnie problem do przepracowania z terapeutą
(a nie domniemana depresja). Może dlatego odrzucasz dziecko, że sama
byłaś odrzucana - taki masz wzorzec relacji.

napewnoe znajdzie sie matka ktora pokocha to dziec

[michasia24]

ko...

[nangaparbat3]

Jeśli masz swojego terapeute, to przelam wstyd i powiedz mu o wszystkim - albo
wydruju swoj post w calosci i mu wręcz. Łącznie z tym, ze wstydzisz sie przed nim.
Jesli w zaden sposob nie jestes w stanie tego zrobic, zmień terapeutę.
Przeleciało mi teraz przez glowę, ze sama to bym na Twoim miejscu poszla do pani
Dodziuk - jakos przed nia łatwiej by chyba bylo mowic o wszystkim.
Co do niani - powinnas miec taka moze, ktora dla Twego dziecka bedzie naprawde
bliska osobą, a jednocześnie nie bedzie o Ciebie zazdrosna. Ani Ty o nią. Ja tak
troche w zyciu mialam - raczej zimna i władczą babcie i nianię, ktora byla ta
prawdziwą babcią.
Może u Ciebie to tylko depresja i wszystko zmieni sie w miare szybko, a moze
inny problem, potrzebujacy o wiele więcej czasu. A dziecko juz jest, potrzebuje
osoby, ktora bedzie bliska, ciepła, pewna. Jeśli opiekunka, ktora masz teraz,
nadaje sie do takiej roli, to świetnie. Jesli mozesz poświęcic dziecku wiecej
czasu i uwagi - rob to. ale gdybyś miala dotykac dziecka z przymusem, niechecią,
lepiej poczekaj. lepiej moze na razie przygladaj się, obserwuj, probuj wyobrazac
sobie, jak co ono czuje. Nie dam glowy, ze to dobry pomysl - ale moze warto
sprobowac.
W kazdym razie rozmowy z terapeutą nie odkladaj - każdy dzień się liczy, kiedy
ktos ma dopiero trzy miesiace.

[l.e.a]

Tak jak większość forumowiczek, uważam, że to depresja, miałam tak
samo. Miałam bardzo ciężki poród, a po porodzie nie rozumiałam samej
siebie, czekałam kiedy się ten szaleńczy instynkt macierzyństwa
pojawi i z zazdrością zerkałam na sąsiadkę, która swoje zawiniątko z
rąk nie puszczała. Postępowałam jak ona, bo wiedziałam,że muszę ale
to wszystko było takie hmm wyuczone ? oczywiste ? wiedziałam,że
jestem matką i jest moim obowiązkiem zajmować się synem, kochać go...
ale na miłość musiałam poczekać. O tym,że kocham przekonałam się po
tygodniu, kiedy nasz syn walczył o życie, a ja przez 48godz wyłam i
błagałam Boga aby pozwolił mu żyć.
Mimo wszystko z depresją walczyłam długie miesiące i żałuję, że wtedy
nic o depresji poporodowej nie wiedziałam, na pewno bym poszukała
pomocy. Radzę również Tobie nie czekać, daj sobie pomóc.
Obecnie mam 5 mies córeczkę i Bogu dziękować obeszło się bez
depresji, a macierzyństwo jest dla mnie obecnie naprawdę czymś
wspaniałym, czego i Tobie życzę.

[przeciwcialo]

Twoja mama tez tak cię wychowywała? Zlecając to opiekunce?

[triss_merigold6]

Jeśli będziesz zlecać całą opiekę niańce to pewnie nie.
Gdzie szanowny tatuś dziecka?

[kra123snal]

Myślę, że to nie zależy od osobistej opieki, ani od cesarki, itp.
Ten typ tak ma a ma m.in. tak ma z powodu własnego
niedowartościowania. Powtórzę za dziewczynami - masz opiekunkę, masz
komu zostawić dziecko na jakiś czas i masz możliwość pójścia na
psychoterapię, to skorzystaj z tego jak najszybciej. Dopóki sama o
sobie nie pomyślisz dobrze, dopóty będzie to obce uczucie nawet w
stosunku do własnego dziecka.

[verdana]

Ostatnia rzeczą, jaka powinnas zrobic, to zwolnic opiekunke i zająć
się dzieckiem sama, aby 'zbudować więż". Możesz niczego nie
odbudować, a dziecko nie powinno być obiektem, na ktorym sie trenuje
dla lepszego samopoczucia matki.
Idź do psychologa.

[mariposa_sin_alas]

Postanowiłam jednak odpisać, w pierwszych słowach dziękując za
zainteresowanie i pomoc. Pomogłyście bardzo, czułam się z tym
wszystkim taka samotna. No i odpisuję by wyjaśnić pewne sprawy,
zapewnić że jak na razie nic złego z nami się nie dzieje i żeby
uniknąć posądzenia o wymyślenie problemu i "trollowanie".
Odpisuję zbiorowo:
solaris31- owszem, ciągle nie mogę się przyzwyczaić do zmian,
aczkolwiek przed faktem sądziłam że łatwo przyjdzie mi taka odmiana.
A teraz...brakuje mi tej mojej pustki, a najbardziej moich podróży.
I mogę opowiedzieć wiele o mojej przeszłości chgoć bardzo ona
bolesna jest ale potrzebuję kontaktu i rozmów po prostu.
default:
Fakt, ja się po prostu boję wytworzyć więź...tego po prostu nie da
się ubrać w słowa. Ale po każdej sekundzie przebywania z córką, o
której nic nie wiem, jak reaguje, co się z nią dzieje odczuwam
strach i niechęć.
eweliska18:
Ale ja nie chcę tych wszytkich chwil...są wzruszające i jeszcze w
ciąży, gdy miałam chwilowy okres bycia szczęśliwą, to nie mogłam się
doczekać że coś tak wyjątkowego spotka właśnie mnie. A teraz...
carrie78:
owszem, miałam, nie z własnego wyboru. Ale nie sądzę, by to miało
wpływ. I nie wiem, jak skoro nie umiem prztrwać bez bólu każdego
dnia mam dotrwać do czasu, gdy malutka będzie starsza.
gacusia1:
to napisz na pocztę, co więcej o tym sądzisz
wieczna-gosia:
uwierz, jestem bardzo dojrzała, choć wiem że takie słowa
potwierdzające mówią dokładnie coś innego. A dojrzałość to chyba nie
tylko uczucia?
z_lasu:
chyba najmądrzejsze są Twoje słowa, dziękuję, tylko chyba za głęboko
tkwię w moim problemie, by mnie przekonały...
przeciwcialo:
niestety, moja mama zmarła przy moim porodzie a doświadczenia i
mojego o wiele starszego brata jak i moje od osób, które mnie
wychowały mam takie właśnie...
triss_merigold6:
'tatusia' dziecka nie ma. Jest...kimś o kim długo bym mogła pisać.
Ale o dziecku nic nie wie i pewnie by mi nie pomógł.
Ostatnia uwaga- wybiorę się do mojego lekarza, dzięki waszym
namowom. Choć nie wiem, czy naprawdę mam odwagę wszystko mu
opowiedzieć. Zna moje wszystkie problemy, ale sądził, że z dziecka
się tak po prostu 'cieszę'. Sądzę, że niewile pomoże, bo z tego co
czytałam, objawy depresji poporodowej, te obiektywne,
raczej 'zewnętrzne'(chyba wiedzie o co chodzi) są podobne do tych z
depresji klinicznej, z której, niestety kilka razy się leczyłam. No
i teraz naprawdę sie upewnicie, że nie powinnam być matką. Nawet
dziś nie wiem, czy przy córce dziś spędziłam choć godzinę i czy
cokolwiek czułam...

[miedzymorze]

> depresji klinicznej, z której, niestety kilka razy się leczyłam. No
> i teraz naprawdę sie upewnicie, że nie powinnam być matką.
> Nawet
> dziś nie wiem, czy przy córce dziś spędziłam choć godzinę i czy
> cokolwiek czułam...

Nie nam to osądzać, zresztą teraz na 'nie powinnam' jest ciut przypóźno, nie sądzisz ?

Dziewczyny już wszystko w zasadzie napisały - jeśli nie będziesz próbować zaznajomić się z Twoim dzieckiem, to będziecie dla siebie obce.

A jeśli chcesz coś zmienić, to moim skromnym zdaniem po prostu trzeba przy kimś opiekę nad dzieckiem potrenowac. Może przy opiekunce, może przy jakiejś innej kobiecie. Bez zastanawiania się, czy coś czujesz, czy nie - po prostu potrenować opiekę.

I nie wiem skad to przekonanie, że z dzieckiem nie można podróżować...

pozdr,
mi

[julkaa]

'Depresja a macierzyństwo' - to bardzo dobre forum, gdzie znajdziesz sporo na
ten temat i pogadasz z kobietkami, które przez to samo przeszły bądź
przechodzą... Nie mam depresji, ale często zaglądam tam, bo szczerze i tam
kobiety piszą, jak bywa... Nikt tam nie udaje wiecznie radosnych i
wniebowziętych mamusiek... bo i czasem się zdarza, że się taką nie zostaje...
Powodzenia

[myelegans]

Przywiazesz sie, ale najpierw musisz zadbac o siebie. Depresja jest
depresja, niewazne kliniczna, reakcyjna, czy poporodowa i ja sie
leczy. Idz do lekarza. Dziecko zadbane, pielegnowane, krzywda mu sie
nie dzieje, a Ty sie nie biczuj, bo popadniesz w matnie.
Znam wiele kobiet, w tym pare bliskich kolezanek, ktore przez
depresje poporodowa przeszly, nigdy jej wczesniej nie doswiadczajac.
Byly w stabilnych zwiazkach, dzieci chciane i planowane, i byly to
czarne dni, z ktorych same wydostac sie nie mogly. Potrzebna Ci jest
pomoc, jak nie terapia, to przynajmniej farmakologia. Bylam na
antydepresantach 2 lata i blogoslawilam, ze nauka i medycyna jest
gdzie jest. NIe wszystko da sie zalatwic cwiczeniami i dieta
i "wzieciem sie za siebie"
Powodzenia. Bedzie dobrze.