Wstyd mi rzucić pracę

[ipola]

Wczoraj znów siedziałam w pracy do późnego wieczora. Przede mną wizja kilku
następnych takich dni oraz pracy w soboty. Mąż też ostatnio pracuje dłużej,
zastępuje chorego kolegę. Nasz dom funkcjonuje na wariackich papierach, tu
szkoła, tu przedszkole, trzeba coś ugotować, coś załatwić. Nie ma kiedy, nie
mam już sił. Dziś nie mogłam zwlec się z łóżka. Po co wszystko? Jestem
strasznie przygnębiona tą sytuacją. Poszukiwania innej pracy na razie
bezowocne. Wstyd mi jednak rzucić tę pracę, którą mam. Wstyd mi przyznać przed
kimkolwiek, że chciałabym jakiś czas odpocząć i zwyczajnie nie pracować tyle.
Mieć czas dla domu, dzieci, dla siebie, mieć spokój ducha. Nie wiem, co robić.
Nie mam możliwości ograniczenia ilości godzin w pracy.

[milka_milka]

Z innej beczki: A byłaś w końcu u lekarza? Nie zwlekaj, to może być ważne!

[ally]

niech się wstydzi twój pracodawca, że cię wykorzystuje i pewnie łamie prawo pracy.

[ipola]

Jeszcze nie. Na piątek mam umówioną wizytę u lekarza.

[mondovi]

nie wstyd się, że chciałabyś mieć czas dla dzieci i dla siebie. ważniejsze jest
bycie matką niż bycie pracownicą. jeśli masz mozliwość rzucenia pracy, niech
"wstyd" przed obcymi ludźmi Cię nie powstrzymuje.

[czar_bajry]

jeżeli możesz i finanse na to pozwalają to rzucajżadnego wstydu tu nie widzę

[ipola]

Nigdy nie byłam bez pracy. Jestem przecież taka odpowiedzialna i rozsądna. Od
dawna poszukuję innej pracy, właśnie ze względu na to, że po pierwsze mnóstwo
czasu tracę na dojazdy, po drugie często muszę dłużej zostać lub przyjść w
weekend. Nie robię żadnej kariery, by całe swoje życie podporządkowywać pracy,
mam rodzinę. Jestem młoda, chcę żyć, po prostu żyć. Chciałabym pracować
zawodowo, ale tak by móc normalnie żyć.

[czar_bajry]

Wiesz co - zrób sobie przerwę i odpocznij, bądź odpowiedzialna i rozsądna i
zadbaj o siebie. Jak padniesz to rodziną się nie zaopiekujesz

[ipola]

Mój pracodawca będzie zszokowany ewentualnym wypowiedzeniem.

[jmama]

to niech będzie zszokowany, może da mu to do myślenia

moim zdaniem jeśli masz możliwość tzn. starczy wam 1 wypłata to rzuć
pracę i na spokojnie szukaj innej, może znajdziesz szybciej jak
będziesz miała spokojną głowę i czas na szukanie ogłoszeń, składanie
papierów itd. powodzenia

[czar_bajry]

w końcu się od szokuje co Cię pracodawca obchodzi jak wam starczy kasy to
rzucaj

[embeel]

a to nie przypadkiem poczucie winy a nie wstyd? zapewniam Cie, ze
pracodawca do siebie dojdzie. jak mozesz sobize finansowo pozwolic,
to rzucaj i szukaj na spokojnie.

[wieczna-gosia]

pogadaj o tym z osoba zainteresowana- wbrew pozorom nie jest to
pracodawca. Usiadzcie i policzcie- czy stac zas na twoje bezrobocie,
z czego trzeba zrezygnowac. A moze jakies studia zaczniesz czy
szkolenie zrobisz zeby nie miec poczucia straty i braku rozsadku
tylko poczucie inwestycji?

W kazdym razie- czasami rzucenie pracy jest wlasnie ta rozsadna i
odpowiedzialna rzecza, a trzymanie sie jakiegos syfu w zamian za
totalny brak enegrii do szukanie czegos lepszego- jest tym czyms
glupim.


Pomysl o sobie troche mniej szablonowo- chyba na to zaslugujesz

[ipola]

Finansowo damy radę, mam też jakieś oszczędności. Tylko to poczucie winy/wstydu
jest dojmujące. Z drugiej strony moje dzieci byłyby przeszczęśliwe, a ja
mogłabym zobaczyć jak to jest żyć bez pośpiechu, nerwów zw. ze stresującą pracą.
Mam koleżankę, której firma poszła na rękę i pracuje na 3/4 etatu, i w ten
sposób godzi pracę zawodową z domem i dziećmi, jest radosna, spokojna, zadbana.
Na wszystko ma czas. Ach!

[tedesca1]

jeżeli pracodawca naprawdę sobie Ciebie tak ceni i byłby
cyt. "zszokowany" Twoim odejściem, to napewno spróbuje Cię zatrzymać
i wtedy znajdziecie wyjście z sytuacji, skróci czas pracy? da sam.
służbowy?

[wieczna-gosia]

ale wstydu czy winy ze co? No wez dziewczyno chodzisz do jakiejs
beznadziejniej pracy pochlaniajacej twoj czas, nierozwijajacej, jak
rozumiem kasa tez ci tego nie rekompensuje- to chyba powinnas sie
wstydzic ze tracisz czas na takie pierdoly majac juz dzieci no nie?
Ja rozumiem ze roznie w zyciu jest i czasami czlowiek tak ugrzeznie
ze nie ma jak sie ruszyc ale to nie twoj przypadek. Pracujesz i
szukasz nowej- ok. Nie ruszlylo sie nic- ustaw sobie deadline do
konca listopada- zloz wypowiedzenie z takim terminem na grudzien
bedziesz miala wolna glowe- wtedy i tak dni krotkie, świeta za pasem
i kupa wolnego. I przesun sobie to poczucie winy w inne miejsce gdzie
plecy lacza sie z nogami i niech cie nie meczy. A co maz na to? Bo
jak on cie w dodaku wesprze to nie wahaj sie- jak on bedzie zmieniac
prace to ty go powspierasz.

[joxanna]

Twój pracodawca będzie zszokowany wypowiedzeniem... a może poszedłby na jakiś
układ typu 3/4?

[firella2]

A czego tu się wstydzić? Dobrze Cię rozumiem, bo sama nie tak dawno
byłam w podobnej sytuacji - tzn. praca zajmująca bardzo dużo, za
dużo czasu, dająca mało pod względem finansowym, totalny brak czasu
dla dziecka, męża i przede wszystkim siebie... Zrezygnowałam i po
jakimś czasie znalazłam pracę na pół etatu, niestety tylko na
zastępstwo na pół roku, ale mam nadzieję, że wkrótce znajdę coś na
stałe, tymczasem robię studia podyplomowe. Nie rozumiem, dlaczego
miałabym się wsydzić czy mieć poczucie winy??

[nivea63]

Pracowałam kiedyś w firmie, w której obowiązywała ideologia, że pracuje się po
10-12 albo i więcej godzin. Urządzano nieustanne pranie mózgu, że firma jest
najważniejsza. Ludzie mieli dosyć ale głośno tego nie mówili. Prysnęłam stamtąd
bo inaczej umarłabym po prostu ze zmęczenia. Ja rozumiem, że w każdej pracy od
czasu do czasu trzeba zostać po godzinach. Jeśli jednak przyjmuje się, że
dwie-cztery nadgodziny dziennie to norma, to jest to po prostu chore.

[anmala]

Pryskaj czem prędzej. Pracodawca i tak nie zmądrzeje nawet jak ci będzie gruszki
na wierzbie obiecywał a po jakimś tygodniu góra dwóch znowu będziesz "kiblować'
po godzinach.

[ahhna]

Nie rozumiem. Wstydzisz się, że jesteś istotą ludzką a nie maszyną?
Nawet maszyna by nie zdzierżyła takiego traktowania. Jeśli tylko nie
masz dramatycznej sytuacji finansowej, to rzuc to w cholerę, albo
postaw szefowi ultimatum. Do nadgodzin nie można nikogo zmuszać...
Jest Kodeks Pracy, są sądy pracy.

[ipola]

Dziś moje nerwy sięgnęły zenitu. Nie będę opisywać szczegółów, ale wychodzę o 16
i byle dalej. Niech już skończy się ten dzień!
Wczoraj wróciłam do domu wieczorem, choć nie z powodu pracy, lecz komplikacji
transportu miejskiego. Wieczorem miałam jeszcze sprawę do załatwienia, na stałe
do domu zlądowałam przed 22. Potem dopadła mnie biegunka z potwornymi bólami
brzucha. Wyć mi się chce. Idę do lekarza i niech się dzieje, co chce.

[renkag]

Pola - wreszcie mądra decyzja. Leć do lekarza i zadbaj o siebie!!!

[ahhna]

I bardzo dobrze. Inaczej się zajeździsz, a ty przecież matka
dzieciom, potrzebna im jesteś zdrowa i w formie. Pracodawca nie odda
ci zdrowia ani o twoje dzieci nie zadba, jakby co. Ja jedną sprawę
wygrałam przeciwko durnemu pracodawcy. 8 lat to trwało, ale się
dało Trzymam kciuki.

[marzeka1]

Wiesz co? Jak czytam, jak bardzo cię ta praca męczy, w sumie, jakim jest
koszmarem dla całej waszej rodziny, rzuciłabym. Nie warto tak się spalać, by
przepłacić to zdrowiem. Jeśli tym bardziej nie ma u was problemu w
kasą,odeszłabym i z czasem zaczęła szukać czegoś innego. Ta praca zwyczajnie cię
wykańcza, a mając własną rodzinę, dzieci, masz dla kogo żyć.

[milka_milka]

Ale, jeśli będziesz mogła i chciała, daj znać, co powiedział lekarz. Jakoś
martwię się o Ciebie.

[ipola]

Lekarz wstępnie zdiagnozował zespół jelita drażliwego ponadto hermoroidy, ogólne
wyczerpanie organizmu spowodowane długotrwałym stresem, zmęczeniem i biegunkami.
Mam skierowanie na dodatkowe badania. Na razie staram się uporać z
niedokończonymi sprawami zawodowymi i zastanawiam, co dalej. Mąż niestety nie
jest zachwycony moim zamiarem porzucenia pracy. Rozmawialiśmy na ten temat,
mówiłam, że już nie daję rady, nie wytrzymuję nerwowo, jestem potwornie
zmęczona, co zresztą widzi. Powiedział, poczekaj, może trafisz coś innego. Ja na
to: przecież szukam, od ponad roku i nic. Pewnie jak bym nalegała, to w końcu by
się ze mną zgodził. Ale nie miałam ochoty drążyć tematu, jestem zmęczona. Muszę
jakoś to wszystko sobie poukładać. Ciągle mam nadzieję, że coś znajdę, ale
mijają dni i nic.

[mieszkowamama]

Gratuluję męża w takim razie.

[ipola]

mieszkowamama, on zawsze miał przy sobie pracującą żonę. Pewnie, wolałabym, żeby
powiedział: rzuć to w cholerę. Łatwiej się żyje jak dwie osoby pracują.

[lila1974]

Ja go rozumiem.

[mieszkowamama]

Jesteś przede wszystkim matką, żoną, kobietą. A nie wyrobnicą. Czego się
wstydzisz? Że sobie nie radzisz z pracą od rana do nocy? Wstydem jest brak w tym
wypadku asertywności.
Po prostu zastanów się, co jest dla Ciebie najważniejsze.

[epistilbit]

Dla Ipoli priorytetem jest praca, praca i tylko praca. Od roku wałkuje temat, że
ma jej dość, że mało widuje dzieci, że jest mega stresująca i dokładnie od roku
nie robi nic by to zmienić.

[ipola]

Właśnie od roku szukam czegoś innego, co byłoby lepsze od obecnej pracy.

Nie mam możliwości ograniczenia ilości godzin w pr

[kicia031]

a mozna zapytac, dlaczego?

[ipola]

Chodziło mi o to, że nie mam możliwości pracy np. na 3/4 etatu. Mam kierownicze
stanowisko, dużo obowiązków i nie dałabym rady wypełnić wszystkich obowiązków w
zmniejszonym etacie.

Podziele siez toba swoim doswiadczeniem

[kicia031]

od lat pracuje na roznych stanowiskach kierowniczych. mam za soba
prace do 1 mnocy w soboty i inne taie kwiatki.

Kiedy urodzilo sie moje 2 dziecko, strwierdzilam, ze mnie to nie
interesuje. oczywiscie, czasami jest cos bardo pilnego, ale w
przeciwnym razie wychodze z pracy o 17 (to i tak 45 minut po
ustawowym zakonczeniu dnia pracy w mojeje organizacji). I wiesz co?
Swiat sie nie zawlalil! priorytyzuje zadania i okazuje sie, ze nikt
nie zauwaza, ze polowa nie jest wykonana - ergo - byly zbede i
prowadzily tylko do straty cennego czasu. Deleguje zadania swoim
pracownikom. Zamiast wychodzic na lunch jem przy biurku -
zaoszczedzam 20 minut. rano robie sobie w termiosie zapas herbaty na
caly dzien - oszczedzam czas na sacerach i pogaduchach w kuchni.
pracuje z domu, kiedy moge - zaoszczedzam czas dojazdu i wykonuje
duzo wiecej takiego dnia niz w biurze.

zanim rzucisz robote, zastanow sie, co bedzie jak zaczniesz z neij
wychodzic o czasie. Moze wcale nie bedzie tak zle

[mirkad]

w twojej sytuacji finansowej nie zastanawiałabym się ani chwili:
dziecko ponad wszystko
u mnie też oczekiwano że jeżeli wróciłam to po to by pracować, od
początku postawiłam sprawę jasno: pracuję od do, potem jest mój czas
prywatny, dla mojej rodziny; początkowo były głupie komentarze i
ogólne zdziwienie że odważyłam się tak powiedzieć, ale problemów z
tego nie było - wręcz przeciwnie
a takie miotanie się na dłuższą metę nie przyniesie nic dobrego;
widzę za to zawsze różnicę w zachowaniu Milenki kiedy jest z nami
np. podczas urlopu, dlatego nie zastanawiałabym się ani sekundy

mirkad

[ipola]

Po Twoim poście pomyślałam o mojej młodszej córce. Ma niespełna 4 lata i od
jakiegoś czasu stała się bardzo nieznośna, nadpobudliwa, płaczliwa, źle śpi. Nie
słucha nikogo, wszystko robi na przekór, chce, by ciągle jej towarzyszyć.

[mirkad]

u nas to samo: totalny bunt, szczególnie po week-endzie czy urlopie;
zawsze mnie pyta: dzisiaj nie idziesz do pracy? być z Mimi w domu -
serce się kroi
dlatego mając zabezpieczenie finansowe o którym wspomniałaś, na
prawdę rzuciłabym pracę - skorzystasz ty, dzieci i mąż: będziesz
wypoczętą, niezagonioną i mniej zestresowaną a bardziej uśmiechnętą
kobietą, żoną i matką

ipola

[lila1974]

4 latki przechodzą taki etap - to zupełnie normalne

[parasol-ka]

ipola napisała:

> Lekarz wstępnie zdiagnozował zespół jelita drażliwego ponadto
hermoroidy, ogóln
> e
> wyczerpanie organizmu spowodowane długotrwałym stresem, zmęczeniem
i biegunkami

Moze masz alergie na gluten? Wlasnie niedawno dwie dorosle osoby z
mojego otoczenia zostaly w koncu wlasciwie zdiagnozowane, wczesniej
lekarze mylnie twierdzili, ze maja wlasnie zespol jelita drazliwego.
Sprobuj moze diete bezglutenowa zobaczysz czy pomoze.

Jesli chodzi o prace to jesli tylko was stac, to ja bym ja rzucila
(czego tu sie wstydzic?), musisz odpoczac fizycznie i psychicznie a
jak bedziesz w domu to bedzie Ci latwiej znalezc nowa prace,
bedziesz miala czas na szukanie i chodzenie na rozmowy
kwalifikacyjne. A zachowanie corki to wybitnie swiadczy o tym, ze
potrzebuje czasu z mama.