Taka dygresja a propos dzieci niepełnosprawnych...

[kropkacom]

Taka dygresja a propos dzieci niepełnosprawnych, dysfunkcyjnych ...

Zastanawiam czy matki zdrowych dzieci zastanawiały się jak by to było gdyby
nagle musiały stanąć po tej drugiej stronie. Bo umówmy się, jak widać po
wypowiedziach na forum dziecko chore i jego rodzic traktowani są raczej
niezbyt przychylnie przez społeczeństwo. Oczywiście zaraz ktoś napisze: ale ja
bym do jakiś konkretnych sytuacji nie odpuścił. Tylko czy faktycznie? No cóż,
różnie bywa, prawda? Nie umiemy do końca zapanować nad zdrowym dzieckiem a co
dopiero chorym

[gazeta_mi_placi]

Otóż to...
Te biedaczki jakby trafiło im się takie dziecko chyba by się powiesiły,skoro nawet przy zdrowym dziecku nieuprzejma ekspedientka/sąsiad/ktoś kto nie przepuścił ich w kolejce przyprawia o złość i palpitacje serca

[czar_bajry]

Jak zawsze punkt widzenia zależy od punktu siedzenia

[ardzuna]

kropkacom napisała:

> Taka dygresja a propos dzieci niepełnosprawnych,
dysfunkcyjnych ...
>
> Zastanawiam czy matki zdrowych dzieci zastanawiały się jak by to
było gdyby
> nagle musiały stanąć po tej drugiej stronie.

Jest różnica między rodzicami szukającymi pomocy a niewidzącymi
problemu, kiedy ich dziecko kaleczy innych. Pewnie że są dzieci
stwarzające problemy wychowawcze, ale nie rozumiem postawy chowania
głowy w piasek i obwiniania innych, że nie znoszą cierpliwie np.
grożenia ich dzieciom nożyczkami przez nasze dziecko.

[modrooczka]

Przez całe dzieciństwo miałam kontakt z dziewczyną z porażeniem mózgowym.
Zatrzymała się w rozwoju na poziomie 8-9 lat. jej rodzice nic od niej nie
wymagali, zapewniali jej tylko przyjemności, bo wciąż słyszeli, że zostało jej 3
miesiące życia. Była w moim wieku, często się spotykałyśmy, lubiłyśmy się. Z
czasem coraz mniej, bo ona o wszystko miała pretensje, ciągle zmuszała innych do
obskakiwania siebie, była coraz bardziej roszczeniowa i niemiła. Przychodziłam
dalej ale to nie było miłe. Dlaczego tak było? Rodzice nigdy jej nie
wychowywali, bo przecież zaraz umrze. Nic od niej nie wymagali, nawet
elementarnej grzeczności wobec siebie. Przeżyli 30 lat nie robiąc nic. Ona już
nie żyje, a ja wiele razy myślałam, że jeśli będę miała takie dziecko, to
postaram się dać mu wszystko to, co bym dała zdrowemu: miłośc, czułość,
wychowanie, zasady, system wartości. Te ostatnie na tym poziomie na którym by
się udało oczywiście. Nie czekałabym, nie myślałabym, że to mu niepotrzebne bo
jest niepełnosprawny. Każdemu jest potrzebne poważne traktowanie.

[zolwinka]

Ok, powiedz mi, co powinien ten rodzic zrobić?

Dziecko z artykułu jest w pierwszej klasie. Większe problemy mogły
się dopiero pojawić (jeśli miał zerówkę przedszkolną, to w tym roku
wszedł do nowej, może większej grupy). Nawet jeśli rodzice reagują i
szukają rozwiązania, to (1) diagnoza trwa, (2) terapia wymaga czasu,
(3) znalezienie innej szkoły trwa.

Moje dziecko jest w zerówce, mamy problemy z brakiem uwagi,
impulsywnością i agresją (nie bije samo, ale reaguje nieadekwatnie
do bodźca). Nie chowam głowy w piasek - współpracuję ze szkołą,
przyznaję racje innym rodzicom, że robi źle. Mówię mu, tłumaczę,
jestem konsekwentna... a on dalej swoje, jak go ktoś
zdenerwuje/wyzywa/zaczepia. Tego się nie poprawi w ciągu tygodnia
czy miesiąca.

Jeden psycholog zdiagnozował ADHD. Ja naprawdę bardzo bym NIE
chciała, żeby to było ADHD. Wolę, żeby to był jakiś mój błąd
wychowawczy - bo to mogę poprawić. ADHD to wyrok dla mojego syna i
na mnie na co najmniej kilka lat (w najlepszym wypadku) - ciężka
mozolna harówa, a efekty powolne.

[modrooczka]

W przedszkolu córki był agresywny chłopiec. Bił, zaczepiał itd. Żadne tam ADHD,
po prostu nadmiar agresji. Matka bardzo współpracujaca, cały system nagród, kar
itd. Panie w przedszkolu zafundowały sobie szkolenie nt agresji, rodzicom
zebranie z panią psycholog, zaczęły zwracać większa uwagę na pozytywne bodźce
dla tego małego. Zachęciły inne dzieci żeby narysowały dla niego rysunki na
imieniny, żeby lepiej sie poczuł z nimi w grupie. Sytuacja powoli wychodzi na
prostą, dzieciak duzo spokojniejszy. Nikt z rodziców nie próbował go wyrzucać,
nie robilbiśmy awantur, chociaż moje dziecko też było nie raz zaczepiane i
szturchane. Widać gołym okiem, że zarówno rodzice jak przedszkole pracują nad
sytuacja i im zależy. I to jest ok. Przedszkole zwykłe, państwowe.

[ardzuna]

zolwinka napisała:

> Ok, powiedz mi, co powinien ten rodzic zrobić?
>
> Dziecko z artykułu jest w pierwszej klasie. Większe problemy mogły
> się dopiero pojawić (jeśli miał zerówkę przedszkolną, to w tym
roku
> wszedł do nowej, może większej grupy). Nawet jeśli rodzice reagują
i
> szukają rozwiązania, to (1) diagnoza trwa, (2) terapia wymaga
czasu,
> (3) znalezienie innej szkoły trwa.

Przeczytaj wątek o tym dziecku, jego rodzice nie widzą problemu.

[mruwa9]

guzik wiesz o tym, co rodzice dzieci niepelnosprawnych robia dla
poprawy funkcjonowania dziecka w spoleczenstwie. I sorry, ale
gooovno wiesz o tym, ile czasu i ile wysilku kosztuje, zeby osiagnac
jakis maly, maciupenki postep. Najlatwiej jest oceniac innych, ze
nieudolni, ze wtornie okaleczaja swoje dziecko, ze nic nie robia.
Podam Ci przyklad z autopsji: zeby moje dziecko siadlo na fotelu
dentystycznym i pozwolilo sobie zajrzec- tylko zajrzec, nic wiecej-
do buzi,w celu kontroli stanu uzebienia, kosztowalo nas pelne 9
miesiecy cotygodniowych wizyt adaptacyjnych. Od 2 lat dziecko uczy
sie liczyc do dwoch - jeszcze nie potrafi. Od 7 lat trening
czystosci- pieluchy ciagle cala dobe, postep polega na tym, ze po
zsikaniu sie dziecko melduje, ze ma mokro. Od tylez samo lat trening
ubierania sie i rozbierania- na razie dziecko umie sciagnac spodnie
i skarpetki, a zalozyc na glowe czapke. Koniec.
Tak wygladaja sukcesy wychowawczo- spoleczne dziecka
niepelnosprawnego. Badz wiec uprzejma i zachowaj sobie swoje oceny
dla siebie, bo nie masz bladego pojecia, jak wyglada w
rzeczywistosci bycie rodzicem osoby niepelnosprawnej, a swoimi
komentarzami tylko krzywdzisz i ranisz tych, ktorzy mieli mniej
szczescia w rodzicielstwie od Ciebie.

[ola_motocyklistka]

I widzisz Mruwa....wracając do mojej sprawy-szacun dla Ciebie. BO TY Z DZIECKIEM PRACUJESZ. Ubierasz je sama? z tego co wyczytałam-nie. ćwiczysz, ćwiczysz, ćwiczysz.
Tam tego nie ma i nie było. Dziewczyna staje, rozkłada ręce-ma nakładane ubrania. A jak kiedyś zmusiłam ją żeby się sama ubrała - zrobiła to, owszem tylko trochę odwrotnie, typu dresy tył naprzód. Moja teść. oczekuje, że jej ta umiejętność przyjdzie wraz ze wzrostem. I nie rozumie i nie da jej się wytłumaczyć, że tak nie jest, i przede wszystkim NIE BĘDZIE. To jej córka została skrytykowana: widzisz? ona nic nie umie to po co ją uczyć?...No właśnie po co? Przecież szybciej i wygodniej zrobić to za nią. Moje pytania do teśc. kiedyś-co będzie jak \ciebie zabraknie? \kto ją ubierze, umyje, nakarmi??? kwituje wzruszeniem ramion. To co ja mam matkę socjalizować, a dziewczynę rehabilitować?? Przecież to ręce opadają, każdemu, kto próbował coś w tym kierunku zrobić. Każdy po kolei się wycofał, ja też. No wybacz, nie mam przygotowania, ale wiem i widzę że można ją bylo nauczyć przez te 20 lat samoobsługi.
Wątpię, żeby Twoje dziecko za 20 lat było tak niesamodzielne jak ona teraz, bo Ty swoją postawą rodzicielską do tego nie dopuścisz, co widzać już teraz.
Gdybym ja miała takie dziecko stanełabym na głowie i przede wszystkim przez lata współpracowała ze specjalistami aby życiu dzieckA NADAĆ JAKĄŚ WARTOŚĆ, SENS (praca zarobkowa, grono znajomych), i nie zrobić z niego bezwolnej kukły. Wiem teoretyzuję, bo moja córka jest zdrowa. Ale nie zostawiłabym tego ot tak, dla własnej wygody, bo co będzie potem? A, najwyżej...komuś ją wepchnę w prezencie, niech ktoś za te kilkadziesiąt lat się martwi co z moim chorym dzieckiem.

Gdyby moje tesciowa wykazywała taką postawę jak TY nie byłoby zapewne dzisiejszych problemów z jej córką. Ona w przeciwieństwie do innych doszukuje się winy w swej córce, nie w sobie.

[sanciasancia]

Wiesz Olu, mnie się wydaje, że jest jedna rzecz w Twojej sytuacji, której nie
doceniasz. I jest to poświęcenie Twojej teściowej. Wydaje mi się, że patrzysz
się na nią przez pryzmat poczucia odrzucenia Twojego męża.
To trochę jest tak, co na pewno napiszą Ci dziewczyny, które to przeżyły, że jak
rodzi się dziecko, po którym widać, że jest z nim coś nie w porządku, albo
okazuje się, że dziecko ma problemy rozwojowe, rodzice, a zwykle matka,
pozostawieni są sami sobie. Nie ma dla nich odpowiedniego wsparcia, a kiedyś w
ogóle nie było. Jeżeli Twoja teściowa urodziła córkę 20 lat temu, zapewne jej
powiedzieli, żeby się z tym bujała sama, skoro sobie strzeliła dziecko
upośledzone (i może nawet były jakieś sugestie, czego to źle w ciąży nie
robiła), a ona jak mogła, tak wzięła odpowiedzialność za swoje dziecko i tak się
nim opiekowała. Co wiązało się z tym, że skupiła całą swoją uwagę na córce,
która jej bardziej potrzebowała.
Ja mam małe jeszcze dziecko, miałam kiedyś dziecko z letalną wadą genetyczną i
wiem trochę, jak w znanym i uważanym za bardzo dobry, szpitalu warszawskim
wygląda wsparcie rodzica/ów w takiej sytuacji. Nawet, Olu, nie wiesz, jakie
Twojej teściowej mogli bzdury przez te 20 lat wciskać.
Wydaje mi się, że musisz pomyśleć o tym, jak sytuację zmienić, ale nie poprzez
ograniczenie praw teściowej, bo to będzie tylko dla niej sygnał, że jest
kompletnie beznadziejna i z niczym sobie nie radzi, po co kobietę dobijać. Ale
bardziej przez pracę z nią. Umówcie ją na konsultację z lekarzami i
psychologami, jak prowadzić córkę, zaprowadźcie ją do psychologa, żeby sobie
swoje problemy przepracowała. W ten sposób spróbujcie ją skłonić, żeby coś
zmienić w opiece nad córką, zapisać ją na jakieś zajęcia. Agresja niczego nie
rozwiązuje, a w sytuacji, w której kiedyś będziecie musieli się zająć siostrą
męża, jedynie eskaluje konflikt.
ps. A swoją drogą, nie zastanawiało Was nigdy, to że na forum jest
nadreprezentacja dziewczyn z dziećmi upośledzonymi, autystycznymi, z ADHD, z
problemami? Bo ja stawiam na to, że nikt nie myśli o tym, żeby je wspierać i
szukają tego wsparcia, gdzie mogą, w naturalny sposób spotykając się i znajdując
je w sieci.

[guderianka]

ps. A swoją drogą, nie zastanawiało Was nigdy, to że na forum jest
> nadreprezentacja dziewczyn z dziećmi upośledzonymi, autystycznymi,
z ADHD, z
> problemami? Bo ja stawiam na to, że nikt nie myśli o tym, żeby je
wspierać i
> szukają tego wsparcia, gdzie mogą, w naturalny sposób spotykając
się i znajdują
> c
> je w sieci.

100% racji
Rodzice pomagają sami sobie-poprzez spotkania w sieci, bo w życiu
realnym nawet o to trudno gdy doba jest za krótka i podzielona
między poradnię/szkołę/rehabilitanta/pracę.


Ja tylko nieśmiało chciałam spytać - czy rozwiązywanie problemów
teściowej na pewno spoczywa na Oli?

[pitahaya1]

Moje kontakty z rodzicami dzieci z ADHD też rozpoczęły się dzięki netowi.
To poprzez net szukałam podręczników, podstawowej wiedzy, korzystałam z
doświadczeń innych rodziców.

Niby jak ich spotkać? Biegać po ulicach z okrzykiem "jest tu jakiś rodzic
ADHD-owca?". W przychodniach nikt ludzi nie zaznajamia ze sobą, nie daje
telefonów, nie zaprasza na spotkania.
Nikomu na tym nie zależy, nikt o to nie dba.

Rodzic pozostaje ze swoimi problemami i mądrą książką, która jest pomocna jak
umarłemu kadzidło.

A specem jest siś po niej takim jak po skończeniu studiów. Niby wiedzę masz ale
na tym się kończy.

[sanciasancia]

> Ja tylko nieśmiało chciałam spytać - czy rozwiązywanie problemów
> teściowej na pewno spoczywa na Oli?
Wiesz, prawie na pewno nie.
Ale Ola z uporem godnym lepszej sprawy tam jeździ, czuje się odpowiedzialna i
ewidentnie nie wie, co robić, więc radzi sobie, jak może i jak jej emocje
podpowiadają. I ma dwa wyjścia - dać sobie spokój, albo realnie postarać się
zmienić sytuację. Ja jej post odebrałam jako prośbę o pomoc, więc napisałam, co
mi się wydaje, że mogłaby zrobić. Prostszego wyjścia (dania sobie spokoju) nie
podałam, bo zrobiło to przede mną wiele osób.
(A na mój osąd wpłynęły moje własne doświadczenia i przemyślenia. Kiedyś miałam
szansę na zajmowanie się swoim dzieckiem z wadą genetyczną. Wada okazała się
letalna, więc się nie zajmowałam. I doszłam wtedy do wniosku, że nie oddam
dziecka do zakładu i zrobię wszystko, żeby tam po mojej śmierci nie trafiło.)

[babcia47]

"Wiesz Olu, mnie się wydaje, że jest jedna rzecz w Twojej sytuacji,
której nie
doceniasz. I jest to poświęcenie Twojej teściowej."
..moe wiem jak Ola ale ja osobiście nie doceniam i nie szanuję
postawy gdy ktoś sie "poświeca" dla samego poswiecania, szczególnie
gdy to "poswięcenie" przynosi wiecej strat niz korzyści dla osoby,
która sie opiekuje. Znajomi maja córkę, która poważnie i
nieuleczalnie zachorowała w okresie nastoletnim. Sama choroba i
silne leki, które musi brać sprawiły, ze jest też w pewnym stopniu
upośledzona umysłowo ale rodzice staraja sie ja stymulowac do
wykonywania wielu czynnosci przy sanoobsłudze, nawet gdy chodzi o to
by wstała i sama sobie coś przyniosła, kiedy oni mogli by jej
podać..dla jej dobra, bo ruch jest dka niej zbawienny..podobnie w
sprawach pamieciowych, umysłowych..i dzieki temu choroba nie
postepuje tak jak by mogła i zazwyczaj postepuje, gdy współczujaca,
kochająca i poświecająca sie rodzina zaczyna chorego we wszystkim
wyreczać, grzebiąc go za życia.
I ma dwa wyjścia - dać sobie spokój, albo realnie postarać się
> zmienić sytuację.
Ola nie musi i Ola robi to co uważa za najlepsze tj. pomaga w takim
stopniu, w jakim może bez rozbijania głowa muru zbudowanego przez
Teściową..wyżej pupy nie podskoczy i nie da sie uszczęsliwić
dorosłej kobiety (teściowej) na siłę a bez jej zgody i chęci
współpracy równiez córki..Uważam, ze i tak robi sporo i wiele
próbowała zmienić pokazując mozliwości rehabilotacji i róznych
zajęć, pokazywała że córka moze jezeli nie jest wyręczana..ale
jeżeli poświęcająca się teściowa woli się obrazić, to pewnie za
chwilę zostanie i bez tej pomocy z powodu pojawienia sie kolejnego
dziecka (brak czasu) a i pewnie ze strachu by ciotka nie zrobiła
dzieciom krzywdy

[sanciasancia]

Nie wątpię, że i Ty, babciu, i cała reszta forumek zajęłaby się upośledzonym
dzieckiem lepiej niż teściowa Oli. Tylko, że na razie to teściowa Oli się
zajmuje swoją córką. I robi to, najlepiej jak umie. I ja to doceniam.

[mruwa9]

Oczywiscie, ze ubieram sama. I pieluchy zmieniam, i kapie, i zeby
myje, i jedzenie szykuje pod nos. I tak byc moze do konca zycia.
Czyli wedlug Ciebie- malpia milosc. Bo byc moze pulap mozliwosci
mojego dziecka skonczy sie na umiejetnosci zdjecia skarpetek, tego
nie wiem, niezaleznie od wlozonego wysilku mojego i szkoly,
rehabilitantow itd. W przypadku dziecka pelbnosprawnego mozna
szacowac zakres umiejetnosci i samozielnosci w doroslym zyciu, w
przypadku wiekszosci dzieci specjalnej troski- nie. Bedzie, co
bedzie. Mozna sie starac, ale pewnych rzeczy i ograniczen sie nie
przeszkodzi. Nikogo nie dziwi, ze osoba na wozku nie ma szans na
zostanie baletnica, z osobami niepelnosprawnymi intelektualnie jest
inaczej, bo zakresu ich niepelnosprawnosci nie widac na pierwszy
rzut oka, a ich rozwoj bywa na tyle nieharmonijny, ze w pewnych
dziedzinach moga one osiagnac norme dla wieku lub ja wyprzedzic, a w
innych wykazywac do konca zycia dziecieca bezradnosc. A to okazuje
sie dopiero w praniu, czyli w zyciu, na co stac konkretna osobe, I
dlatego nie mozna przykladac miarki osob zdrowych, pelnosprawnych do
osob niepelnosprawnych.

[ardzuna]

mruwa9 napisała:

> Oczywiscie, ze ubieram sama. I pieluchy zmieniam, i kapie, i zeby
> myje, i jedzenie szykuje pod nos. I tak byc moze do konca zycia.
> Czyli wedlug Ciebie- malpia milosc. Bo byc moze pulap mozliwosci
> mojego dziecka skonczy sie na umiejetnosci zdjecia skarpetek, tego
> nie wiem, niezaleznie od wlozonego wysilku mojego i szkoly,
> rehabilitantow itd.

Tylko że ten wysiłek wkładasz, a nie każdy nawet próbuje. Chodzi o
to, żeby dziecko niepełnosprawne osiągało pułap swoich możliwości,
bo wiadomo, ze pełnosprawnym się nie stanie.

[bi_scotti]

ardzuna napisała:

> Tylko że ten wysiłek wkładasz, a nie każdy nawet próbuje.

A co ty wiesz o obcych ludziach ile wysilku wkladaja badz nie -
mieszkasz u Nich pod szafa? Nie masz pojecia, naprawde NIE MASZ
ZADNEGO POJECIA ilez razy wieloletnie (!!!) wysilki nie przynosza
ZADNYCH wyraznych rezultatow. Zamilknij, bo robisz przykrosc
ludziom - po co?

Chodzi o
> to, żeby dziecko niepełnosprawne osiągało pułap swoich możliwości,
> bo wiadomo, ze pełnosprawnym się nie stanie.

A ktoz ten pulam ma ustalic? Ty? Otoczenie? Coz za zarozumialstwo
przebija z Twoich postow. Pokory, pokory, czlowieku niedoswiadczony!

[ardzuna]

bi_scotti napisała:

> ardzuna napisała:
>
> > Tylko że ten wysiłek wkładasz, a nie każdy nawet próbuje.
>
> A co ty wiesz o obcych ludziach ile wysilku wkladaja badz nie -
> mieszkasz u Nich pod szafa?

Nie szarp się tak. Nie jesteś chyba tak naiwna, żeby myśleć, że
wszystkie rodziny to chodzące ideały, ktore znakomicie wychowują
swoje dzieci. Celowo piszę "rodziny", bo dotyczy to wszystkich
rodzin. A może trafiłam w twój czuły punkt, bo masz sobie coś do
zarzucenia?

> Chodzi o
> > to, żeby dziecko niepełnosprawne osiągało pułap swoich
możliwości,
> > bo wiadomo, ze pełnosprawnym się nie stanie.
>
> A ktoz ten pulam ma ustalic?

Pułap ustala się sam, kiedy wychowujesz dziecko tak, zeby osiągało
szczyty swoich możliwości.

Mruwa

[ola_motocyklistka]

Widzę, że nie czytasz dokładnie tego co napisałam. Twoje wysiłki aby dziecko
poszło do dentysty trwały 9 miesięcy treningów konsekwencji i niepoddawania się.
U mojej teściowej? Nie było ich wcale. po pierwszym razie dziewczyna nie dała
się zbadać-zaniechano jakichkolwiek działań.

Ma wadę wzroku, musi nosić okulary. Matka jej założyła, ona je zdjeła. Myślisz
że nosi okulary? Nie, nie nosi. Nikt nie podjął wysilku, aby przyzwyczaić ją do
okularów. To było przy mnie, jeszcze jak tam mieszkałam. \Pytam dlaczego nie
zakładasz jej okularów? przecież jej będzie lepiej. Ona się denerwuje i ściąga.
I koniec.

Tak robisz? nie wierzę.
Czy Ty byś zrezygnowała tak od razu? Z tego co czytam-nie. Ty kochasz swoje
dziecko miłością rozsądną.
Ubierasz swoje dziecko bo po długich treningach umie założyć tylko pewne
elementy garderoby.
D|la porównania-moja szw. nie miała treningów, i po 20 latach nie umie się
ubrać. nikt z nią nie ćwiczył. Ubierano ją. To jest rozsądna miłość? To jest
trzymanie pod kloszem, które stało sie więzieniem tej dziewczyny. Właśnie to
jest przykład"małpiej miłości"

Nie widzisz różnicy?

|Nie wierzę. Podchodzisz z niechęcią do wszystkiego co ja napiszę, i dlatego nie
czytasz dokładnie. Przypięłaś mi łatkę bestii, co pastwi się nad
niepełnosprawnymi jak tylko kogoś zobaczy w pobliżu, od razu biegnę i tłukę, i
chwalę się na forum swymi aktami przemocy.
Musiałabyś poznać drugą wersję mojej rzeczywistości, myślę że zmieniłabyś
zdanie, i mogłabyś ustosunkować się racjonalnie do tematu.

Powiem Ci tylko tyle że życzyłabym sobie aby moja szw. miała taką matkę jak Ty.
Zdeterminowaną, konsekwentną i cierpliwą. Wtedy teraźniejszość byłaby inna, a i
miałaby pomoc pod postacią najbliższych.

[ardzuna]

mruwa9 napisała:

> guzik wiesz o tym, co rodzice dzieci niepelnosprawnych robia dla
> poprawy funkcjonowania dziecka w spoleczenstwie. I sorry, ale
> gooovno wiesz o tym, ile czasu i ile wysilku kosztuje, zeby
osiagnac
> jakis maly, maciupenki postep. Najlatwiej jest oceniac innych, ze
> nieudolni, ze wtornie okaleczaja swoje dziecko, ze nic nie robia.
> Podam Ci przyklad z autopsji: zeby moje dziecko siadlo na fotelu
> dentystycznym i pozwolilo sobie zajrzec- tylko zajrzec, nic wiecej-

> do buzi,w celu kontroli stanu uzebienia, kosztowalo nas pelne 9
> miesiecy cotygodniowych wizyt adaptacyjnych. Od 2 lat dziecko uczy
> sie liczyc do dwoch - jeszcze nie potrafi. Od 7 lat trening
> czystosci- pieluchy ciagle cala dobe, postep polega na tym, ze po
> zsikaniu sie dziecko melduje, ze ma mokro. Od tylez samo lat
trening
> ubierania sie i rozbierania- na razie dziecko umie sciagnac
spodnie
> i skarpetki, a zalozyc na glowe czapke.

Nie wiem, do kogo to piszesz, ale czytam to wszystko i myślę sobie,
jak szczęśliwą jesteś kobietą w porównaniu z moją najbliższą
przyjaciołką, która nie może pomarzyć o takich sukcesach. Dziecko ma
7 lat.
A po drugie zaręczam ci, że rodzice dzieci niepełnosprawnych są
bardzo różni.

[joanna35]

ardzuna napisała:
> A po drugie zaręczam ci, że rodzice dzieci niepełnosprawnych są
> bardzo różni.
Podobnie jak rodzice dzieci zdrowych.

[ardzuna]

Właśnie.

[gazeta_mi_placi]

"Badz wiec uprzejma i zachowaj sobie swoje oceny
dla siebie, bo nie masz bladego pojecia, jak wyglada w
rzeczywistosci bycie rodzicem osoby niepelnosprawnej, a swoimi
komentarzami tylko krzywdzisz i ranisz tych, ktorzy mieli mniej
szczescia w rodzicielstwie od Ciebie. "

Dokładnie.
Łatwo mówić jak samemu się nie ma takiej osoby we własnej najbliższej rodzinie.
Nauczenie jednego wyrazu czasem trwa bardzo długo a co dopiero cała reszta.
Niektóre osoby z tego wątku które raz czy dwa razy zetknęły się z jedną agresywną niepełnosprawną umysłowo osobą uogólniają jakby same wychowywały takie dziecko lub przynajmniej miały minimum rok praktyki w ośrodkach zajmujących się takimi ludźmi.

Mruwa

[makurokurosek]

Na co choruje twoje dziecko? Sory za pytanie ale nie wiem czemu z tobą kojarzył
mi się do tej pory problem ADHD.

[mruwa9]

wsystko sie zgadza. Dziecko z ADHD to nie to samo dziecko, ktore
wspominam w tym watku.

[makurokurosek]

Cóż w takim razie życzę cierpliwości. Jeszcze raz sory za pytanie, ale mając
pewien obraz danej osoby łatwiej jest zrozumieć jej wypowiedzi, decyzje.

[ma_dre]

osobiscie widuje rodzicow dzieci niepelnosprawnych i widze ze sa tacy, ktorzy
niosa trud wychowania takiego dziecka, oraz tacy, ktorzy sobie odpuscili... tak
jak i wsrod rodzicow dzieci zdrowych bywa. Nie mam zrozumienia dla rodzicow,
ktorzy sami bedac zdrowi, nie spelniaja roli, jaka sami na siebie brali.
Dziecko, jakiekolwiek by nie bylo, bijace inne dzieci, nie wzbudza we mnie ani
sympatii ani zrozumienia, a tym bardziej jego rodzice. ZWLASZCZA, gdy widze, ze
po akcji zlomotania kogos, takie dziecko nie uslyszy ZADNEJ uwagi ze strony
rodzica, jakby nic zlego nie zrobilo.

[guderianka]

Przez 2lata byłam matką zdrowego (jak sądzilam dziecka)
Nie, nie stawialam się w sytuacji matek posiadających
niepełnosprawne dzieci. Nie próbowalam się wczuwać w ich emocje i
nie zastanawiałam się jak sobie radzą z dzieckiem i z otoczeniem.
I chyba żadna matka zdrowego dziecka nie powinna tego robić-powinna
się cieszyć największym szczęściem jakim jest zdrowe
macierzyństwo,czerpać z tego jak najwięcej ucząc zarazem swoje
dziecko akceptacji, tolerancji, ciepłych uczuć wobec wszelkich
INNOŚCI.

[kropkacom]

> I chyba żadna matka zdrowego dziecka nie powinna tego robić-powinna
> się cieszyć największym szczęściem jakim jest zdrowe

Moim celem nie było dawanie do zrozumienia że każdy ma się non stop stawiać w
sytuacji matki chorego dziecka. Raczej chociaż na chwile spuścić z tonu z pokory
przed jakimiś większymi trudami. Wszyscy kochamy nasze dzieci takimi jakie są i
cieszymy się z każdych postępów jakie robią. Tylko tyle

[guderianka]

aha
Masz rację kropko..tylko wiesz-dla każdego jego problem jest
największy bo to JEGO problem.

[pitahaya1]

Mój pierwszy syn jest zdrowy i niech tak zostanie.
Potem urodził się drugi syn, ten z ADHD.
I od tego momentu moje życie zmieniło bieg. Zatrzymałam się między
rehabilitantem, neurologiem, logopedą, psychologami różnej maści, terapiami dla
syna i dla nas, nefrologiem, laryngologiem, szpitalem, badaniami, testami,
kolejnymi terapiami. Z czasem do tego doszła szkoła, nasza polska, zupełnie nie
ogarniająca takich dzieci.

Od razu uprzedzam niektóre mamy: mój syn NIGDY nie podniósł ręki na inne
dziecko, nie uderzył, nie wbił cyrkla w rękę.

Był za to ofiarą szkolnych łobuzów, z którymi szkoła nie potrafiła sobie
poradzić przez kolejne lata. Pobicia syna, wizyty u dyrektora, w końcu w ataku
bezsilności policja i sprawa w sądzie.I odwet na moim dziecku, kolejna sprawa w
sądzie. I kolejne pobicie (wszystkie na terenie szkoły). Kolejne próby zmiany
szkoły, bez powodzenia. Dziecka z orzeczeniem, bez mojego wyjaśniania,
tłumaczenia, nie chcieli w żadnej z okolicznych szkół. Nikt nie raczył go nawet
zobaczyć.

Tak wygląda taka bajka.
Dziadek nawet nie chciał "takiego" wnuka oglądać, choć na początku objawów ADHD
nie widać. Widać było nadruchliwość, napięcie mięśniowe.
Babcia NIGDY nie pobawiła się z wnukiem, nigdy nie została z nim na noc.
Powiecie, że nie ma obowiązku. Prawda, nie ma. Tylko ta znieczulica boli.
Gdy do tego dołoży się znieczulicę innych ludzi, jest ciężko.

Mój syn obecnie nie różni się od innych dzieci. Ma jeszcze zaburzenie
koncentracji uwagi. Czyli mówiąc krótko, Kasia odrabia lekcje godzinę, mój syn
pięć i to pod koniecznym dozorem dorosłego. A efekt jest taki, że idzie do szły
przygotowany, pani potraktuje go jak burego psa i syn z nerwów dostaje pałę. Tak
wygląda nasze, w zasadzie moje życie.

Natomiast na jedno chciałabym zwrócić uwagę: ADHD jest stosunkowo nową wadą,
wprawdzie w innych krajach z jej diagnozowaniem i leczeniem jest lepiej,
niemniej jednak w Polsce ten temat cały czas jest bardziej obiektem kpin i
docinków niż polem do poprawy jakości życie dzieci.
Nie macie pojęcia ilu psychologów (tych prywatnych i z NFZ) zaliczyliśmy, ile
wizyt odbyłam, żeby trafić na kogoś, kto mną pokieruje. Kilka lat walenia głową
w mur, obijania się o ściany pseudo terapeutów i innych wynalazców. Mało się
mówi na temat tego, że o ile potrafimy zdiagnozować ADHD to już dalej nie wiemy
co z tym czymś zrobić. Nie wiedzą nauczyciele, nie wiedzą lekarze. Ale rodzic
MUSI wiedzieć.

Nie macie pojęcia, ile przykrych słów usłyszałam ja i moje dziecko. Nie ważne,
że mój syn nie bił, nie kopał, nie pluł. Ważne, że miał ADHD, takich się nie
zaprasza na urodziny, do domu. Z takimi lepiej się nie bawić na placu bo nigdy
nie wiadomo, co TAKIEMU do głowy strzeli.
To nie moje wymysły, to słowa z ust innych rodziców.

Wygadałam się.
W poprzednim wątku zbyt wiele było przykrych słów pod kątem TAKICH dzieci jak
mój syn.

Może dla odmianny powinnysmy założyć wątek o tym

[joanna35]

jak traktowane są dzieci niepełnosprawne(bez względu na rodzaj
niepełnosprawnosci) przez swoich zdrowych rówieśników? Wątki na
temat tego co zrobiło dziecko niepełnosprawne pojawiają się na tym
forum raz na jakiś czas i nie ma zmiłuj się dla niego i jego
rodziców, zwłaszcza matek. Ciekawe dlaczego nigdy nie piszą np.matki
dzieci z klas integracyjnych na temat tego ile przemocy doświadczają
ich dzieci ze strony zdrowych kolegów, tych, którym - jak ujęła to
matka w innym wątku - można wytłumaczyć więc nie trzeba oddawać, jak
traktowane są przez nieprzygotowane, albo przygotowane w
niewystarczającym stopniu nauczycielki? Przepraszam, to tak obok
zasadniczego tematu, ale poruszył mnie post poprzedniczki.
Pozdrawiam.

[pitahaya1]

Mój syn ma obecnie 12 lat.

Po tylu latach mogę śmiało powiedzieć, że od dzieci po stokroć gorsi i podlejsi
są ich rodzice, dziadkowie.
Podli i okrutni.

Jak każde dziecko, mój syn zapragnął być wśród rówieśników.
Mądra n-ta pani psycholog stwierdziła, że dziecko musi się wyszaleć. Wszak jest
nadpobudliwe.
Co zrobiłam? Zapisałam dziecko na karate.
Inne dzieci nawet nie zauważyły, że z moim synem jest coś nie tak. Bo w sumie co
było nie tak? Wolniej reagował na polecenia, trzeba było my coś wyjaśnić w
prostszych słowach.
Po miesiącu nam podziękowano. Powód: nie nadąża za grupą. Jakby to była co
najmniej kadra narodowa.

Nie poddałam się. Zapisałam dziecko na basen, na naukę pływania. Dobrze, że syn
pojętny i szybko chwyta. Ale jest z tych wiercących się, tych, którzy muszą na
koniec jeszcze jedno kółko zrobić i trzy razy zanurkować.
Pod koniec drugiego roku nauki pływania grupa rodziców wymusiła na instruktorze,
żeby nasz syn więcej nie chodził z ich dziećmi. I tak sie stało, Oficjalna
wersja "już się naumiał". Mniej oficjalna "nie po to płacimy, żeby nam TAKI
lekcje opóźniał i dzieci rozpraszał".

Kolejne zajęcia dodatkowe: koszykówka. Tu też nam podziękowano, syn za bardzo
się kręcił.

Następne zajęcia zasugerowane przez psychologa: sztuki walki oparte na
spokojnych ruchach. Podziękowano nam po dwóch miesiącach. A przecież
wspomniałam, że syn może się kręcić. Pan mnie przekonywał, że niejeden
temperament utemperował. Jak widać, w tym przypadku mu się nie chciało. Jako
powód podał: kręci się, nie jest w stanie ustać przez 1min. w ciszy.

W szkole syn zgłosił się na zajęcia kółka teatralnego. Dał sobie spokój, gdy w
obecności nauczycielki dziewczyny kpiły z jego wady wymowy. Wady, która nota
bene wróciła w tym traumatycznym okresie pobić, spraw w sądzie, przesłuchań. Do
tej pory zdarza mi się słyszeć "jak pani nie wstyd, dziecko duże a tak mówi" I
co, mam tłumaczyć, że to wróciło, że syn mówił świetnie, że nie tylko mowa
ucierpiała, że nabawił się takich zaparć, że w końcu wylądowaliśmy w szpitalu,
że dopóki nie przyszedł do tej szkoły (rejonowej, jedynej, która musiała przyjąć
papiery) był jedynie wiercącym się dzieckiem, które nie umie zapanować nad
porządkiem w szafce...A teraz jest kłębkiem nerwów. I, że lata miną nim ten lęk
przed samotnymi powrotami ze szkoły odejdzie w niepamięć.

W końcu padło na windsurfing. Ale tu byłam mądrzejsza. Wzięłam prywatnego
instruktora i o ADHD nie mówiłam. Syn po dwóch godzinach sam pływał. Zachwytom
nie było końca, syn szczęśliwy.

Podobnie zrobiłam z obozem. Poza problemami gastrycznymi instruktor o niczym nie
wiedział. Przy odbieraniu syna pytałam, czy miał z nim jakiś problem. Okazało
się, że nasz syn był jednym z grzeczniejszych dzieci. Jedynie z utrzymaniem
porządku w szafce, sprzątaniem w pokoju miał problem.
Ten człowiek nawet nie wie, że miał ADHD-owca w grupie. I pomyśleć, że w
niektórych kartach kolonijnych otwarcie, łamiąc prawo, pojawia się
informacja "nie przyjmujemy dzieci z ADHD".

[ola_motocyklistka]

Pierwsza myśl jaka mi przyszła po przeczytaniu: ja pierdzielę...

Tak jak napisałam Mruwie-podziwiam za upór i konsekwencję.
Chcialabym żeby moja teściowa była taka i widziała w perspektywie przyszłosci
cel swoich działań.

U córki w przedszkolu okazało się ze jest jedna dziewczynka, ktora odstaje od
grupy. Panie krótko nakreśliły jej historię i rodzaj odmienności.
Wymaga indywidualnej opieki, ponieważ jej zachowania są nieprzewidywalne. (ale
nie jest agresywna). Pytano się nas o zdanie, czy chcemy coś z tym zrobić.
30 dzieci w grupie, 2 panie, 1 pomoc, z czego pani pomoc w praktyce zajmuje się
tamtą dziewczynką.
Zabrałam głos i powiedziałam, że nie mam nic przeciwko dziewczynce, pod
warunkiem, że inne dzieci w tym moja nie ucierpią. (zaburza im czasami
realizację zadań-jest z nich zwolniona i może się w tym czasie np. bawić. Inne
dzieci widząc-też chcą się bawić a nie robić coś co każą panie. Skoro ona może,
to dlaczego one nie?)
Zaproponowałam jeszcze dodatkową panią do pomocy. Wiadomo, jest to niemożliwe w
państwowym przedszkolu.A uważam za rozwiązanie sytuacji.

Tamta dziewczynka ponoć zrobiła postępy w rozwoju, zaczęła odnajdywać się w
grupie. Dlaczego nie dać jej szansy?
Problem w tym że na chceniu się kończy. A realne warunki nie pozwalają
realizować tych dobrych chęci i w praktyc`e pomóc temu dziecku.
No i problem. Mam nadzieję i liczę na to, że sprawa zakończy się pozytywnie.

Niestety nasze realia daleko odbiegają od teorii książkowej. I w tym wszystkim
rodzice stojące po 2 stronach barykady.

trudne to wszystko.

[gazeta_mi_placi]

Znam zdrowe dziecko (nie upośledzone ani fizycznie ani umysłowo,w ogóle nie
wykazujące agresji,wygląd normalny itp.) które przez lata było tępione przez
rówieśników (zdrowych rówieśników- w większości z bogatych
i normalnych rodzin) bo jako jedyne w danej grupie miało rodziców bardzo mało
zarabiających i widać było (pod względem ciuchów/zabawek) drastyczną różnicę na
tym tle.
Zdrowe dzieciaki mogą dać wycisk nie tylko tym upośledzonym.
Ale lepiej pogadać o tych upośledzonych,jakie to są niedobre...

[lineczkaa]

Większość się pewnie nie zastanawia, tylko krytykuje lub za plecami szydzi, że dziecko z czymś sobie nie radzi, a już takie duże.
Może młode kobiety aż tak się z tym nie ujawniają, ale babcie z lubością. Ja już przestałam wdawać się w dyskusje na placach zabaw, że moje dziecko za wolno wchodzi na drabinkę i wnusio/wnusia musi czekać. Dzieci też komentują rysunki mojego dziecka, że "rysuje jak dzidzia", ale dzieci to tylko dzieci, widzą i komentują, niektóre w pracach plastycznych pomagają ale mają do takich zachowań prawo. Dorośli powinni się czasem ugryźć w język, zwłaszcza, że pewne dysfunkcje wychodzą później, tak jak u mojej. To się wyżaliłam .

[deodyma]

znam rodziny z chorymi, uposledzonymi dziecmi, jak i doroslymi.
widzialam tez, jacy potrafia byc agresywni wobec swojej rodziny.
moja przyjaciolka ma uposledzonego brata i pamietam, jaki moj maz
byl wsciekly, gdy o malo nie zarobil od niego nozem w oko.
a to dlatego, bo zaproponowal, zebysmy poszli wszyscy razem na
pizze, wypili po piwiem a znamy sie wszyscy od lat.
jej brat sie wkurzyl i rzucil nozem w jego kierunku...
gdyby sie nie uchylil, mogl stracic oko.
sytuacja miala miejsce ponad 4 lata temu.

ja bym nie wytrzymala nerwowo, naprawde.

[gazeta_mi_placi]

Nie wszystkie osoby niepełnosprawne umysłowo (dzieci i dorośli) są agresywne.
Nie ma co uogólniać.
A ile osób zdrowych na umyśle (często nawet znanych
i lubianych przez innych) stosuje przemoc fizyczną i psychiczną wobec najbliższych?
I są to osoby "normalne" ,nierzadko z dobrą pracą i wyższym wykształceniem.
Bardziej niebezpieczni są zdrowi młodzi bandyci (dresiarze,kibole,złodziejaszki).Też można zarobić nożem.
I o wiele większe prawdopodobieństwo ich spotkania.

[deodyma]

zdaje sobie z tego sprawe.

[lolinka2]

ja mam sytuację dziwną... dziecko z etykietą od psychiatry i
jednocześnie wybitnie zdolne.
Otoczenie dzieli się na dwa obozy: love me or leave me , czyli są
bezwzględni fani talentów Talki i są ci, którzy nabierają wody w usta
i znikają z pola widzenia w mgnieniu oka na wieść o diagnozie...
No cóż, jeszcze się taki nie narodził, co by wszystkim dogodził...

Nie odczuwam potrzeby żeby tzw społeczeństwo współczuło mi albo
traktowało ulgowo mnie lub córkę.
Chciałabym, żeby więcej uwagi poświęcano jej w szkole, bo zanosi się
na underachievement, ale to raczej pobożne życzenia wyłącznie, bo
szkoła - skądinąd niezła i sądzę że w warszawskiej czołówce - jest
zwykłą szkoła publiczną, z jej dobrymi i złymi stronami (złe, to
m.in. równanie do średniej, czyli ucinamy dziecku główkę, jeśli mu
ponad poziomy wystaje
A dopóki dorośli pełnią swoje role mądrze i odpowiedzialnie, są w
stanie zapanować nad dzieckiem. Na litość boską, nie promujmy
pajdokracji i nie uprawiajmy czarnowidztwa!

[sloooneczko]

majac zdrowe dzieci nie zyja i nie zastanawiaja sie jak to jest po
drugiej stronie..normalne

[bea.bea]

jest taka seria książeczek ...opowiastki familijne..polecam dużym i
małym...i oczywiscie paczke chusteczek do nosa...
wsiądź na wózek inwalidzki i spędź na nim tylko 1 dzień, czy
zmienisz optykę?

„Wyjątkowa matka”
Czy zapytaliście się kiedyś siebie, w jaki sposób Pan Bóg wybiera
matki upośledzonych dzieci?
-Tej damy dziecko upośledzone.
A na to ciekawski anioł:
-Dlaczego właśnie tej, Panie? Jest taka szczęśliwa.
- Właśnie tylko dlatego-mówi uśmiechnięty Bóg.-Czy mógłbym
powierzyć upośledzone dziecko kobiecie, która nie wie czym jest
radość? Było by to okrutne.
-Ale czy będzie miała cierpliwość? -pytał anioł.
-Nie chcę , aby miała nazbyt dużo cierpliwości, bo utonęła by w
morzu łez, roztkliwiając się nad sobą i nad swoim bólem. A tak, jak
jej tylko przejdzie szok i bunt, będzie potrafiła sobie ze wszystkim
poradzić.
-Panie wydaje mi się, że ta kobieta nie wierzy nawet w Ciebie.
Bóg uśmiechnął się:
-To nieważne. Mogę temu przeciwdziałać. Ta kobieta jest
doskonała. Posiada w sobie właściwą ilość egoizmu-
Anioł nie mógł uwierzyć swoim uszom.
-Egoizmu? Czyżby egoizm był cnotą?
Bóg przytaknął.
-Jeśli nie będzie potrafiła od czasu do czasu rozłączyć się ze
swoim synem, nie da sobie nigdy rady. Tak, taka właśnie ma być
kobieta, którą, obdaruję dzieckiem dalekim od doskonałości. Kobieta,
która teraz nie zdaje sobie jeszcze sprawy, że kiedyś będą jej tego
zazdrościć.
Nigdy nie będzie pewna żadnego słowa. Nigdy nie będzie ufała
żadnemu swemu krokowi. Ale, kiedy jej dziecko powie po raz
pierwszy: "mamo";, uświadomi sobie cud, którego doświadczyła. Widząc
drzewo lub zachód słońca lub niewidome dziecko, będzie potrafiła
bardziej niż ktokolwiek inny dostrzec moją moc.
Pozwolę jej, aby widziała rzeczy tak, jak ja sam widzę (
ciemnotę, okrucieństwo, uprzedzenia), i pomogę jej, aby potrafiła
wzbić się ponad nie. Nigdy nie będzie samotna. Będę przy niej w
każdej minucie jej życia, bo to ona w tak troskliwy sposób wykonuje
swoją pracę, jakby była wciąż przy mnie.
- A święty patron?- zapytał anioł, trzymając zawieszone w
powietrzu gotowe do pisania pióro.
Bóg uśmiechnął się.
- Wystarczy jej lustro.
Erma Bombeck w B. Ferrero "Kółka na wodzie"

[asica74]

sorry, ale moim zdaniem ta bajka jest bardzo naiwna...

[beata3211]

ładna historia. mozę coś w tym jest. bardzo cieżko jest uzyskac
konkretną pomoc, dostać sie do odpowiedniego lekarza, potem
zakwalifikowac na rehabilitacje, dotać miejsce. cały czas
zastanawiajac sie co jeszcze moge zrobić, jak przyśpieszć gdzie iść
kogo poprosić o pomoc. najtruniejsze jes oczekiwanie na diagnoze, a
gdy jej niema i niedokońca wiadomo co i jak...co robić. moje dizecko
ma szczęście bo ma wspaniałe panie w przedszkolu państwowym, bo ma
fantastyczną grupę, w której dzieci się nim opiekują. np pilnują
żeby niezjadł czegoś co go uczula. ech boje sie tylko co będize
dalej jak sobie poradzi?? logopeda psycholog SI gastrolog genetyk,
endokrynolog neurolog wieczne ćwiczenia terapie próby .....i
włąsciwie niewiadomo dlaczego mało mówi dlaczego mniej rozumie
dlaczego jest tak wrażliwy.
czasem szkoda słów. niestety.

[bea.bea]

pewnie i jest, ale jak mozna rozmawiac z niewidomym o kolorach?
ludzie mają jakieś wbite do głowy stereotypy,
i ludzi niepełnosprawnych traktują ( co tu widać) jak chodzące burze
gradowe.
niepełnosprawne dziecko = pobite zdrowe
schizofrenik = facet latający z siekierą
itd
mieszkam koło osrodka dla niepełnosprawnych umysłowo, i nasze dzieci
nigdy nie doznały krzywdy ...wręcz smialismy sie na placu zabaw , ze
oprócz dogo terapi, stosuje sie dzieckoterapię...bo ich opiekuńczość
była godna podziwu...
pracuje w szkole podstawowej integracyjnej, owszem zachowania dzieci
niepełnosprawnych są rózne, ale nie eliminują ich ze społeczności...

[bukacz]

przykro mi, ale w d... sobie wsadź te bajeczki

czyli osoba radosna, z małą dozą cierpliwości, ze "zdrową dawką" egoizmu aby,
-dodatkowo uwierzyć w bozie potrzebuje niepełnosprawnego dziecka plus aby "wzbić
się ponad ciemnotę, okrucieństwo, uprzedzenia" itp potrzebuje również
niepełnosprawnego dziecka?

p.s autor mocno się Hiobem zainspirował tak patrzę
p.s jeśli bozie jarają takie hardkory to nieźle, tzn ja pierdziu

[mimka23]

Zauważyłam u siebie pewną rzecz, odkąd mój sy zaczął jeździć w spacerówce i być bardziej widoczy dla otoczenia, niż niemowlę ukryte w gondoli wózka. Otóż już kilka razy zdarzyło mi się, że gdy będąc z dzieckiem na spacerze mijałam inną matkę z dzieckiem upośledzonym/niepełnosprawnym, to czułam się strasznie głupio na myśl, że ja mam zdrowe dziecko, a ta kobieta nie. Nie potrafiłam spojrzeć jej w oczy, choć czułam na sobie jej wzrok. Ciekawe, czy inne matki zdrowych dzieci też tak mają? Wiem, że nie powinnam się czuć winna takiej sytuacji, ale jakoś tak mi głupio za każdym razem. Nie umiem pozbyć się takiego uczucia.

[ominika]

Wiecie co jest najbardziej dolegliwe w byciu rodzicem dziecka
niepełnosprawnego? Samotnośc. Przeraźliwe poczucie, że jest sie
samym w tej walce o dziecko z samych dzieckiem, że mimo, że niby
obok jest rodzina to i tak, jest się pozostawionym samemu sobie. I
trzeba skądś brać siłe, żeby utrzymać w pionie siebie, zadbać o
niepełnosprawne dziecko i zachować zdrowe proporcje w dbaniu o
resztę rodziny. Dbanie o w miarę równoważne funkcjonowanie związku,
o powtórne rodzicielstwo - tak strasznie łatwo zagubić proporcje...
Ja się wściekam, kiedy ktoś mówi o nas - rodzice niepłnosprawnej
Młodej. Nie. Ja jestem sobą, zoną, matką Młodej i Młodego, czasem
zmęczoną baba, która ma wszystkiego dość i najchetniej trzasnęłaby
drzwiami mocno. No i trzaskam, a potem wracam do wszystkiego... Ja,
a nie mama dziecka specjalnej troski... I jestem z siebie dumna, bo
w końcu po tylu latach przestałam się wstydzic, tłumaczyć i
przepraszac. I kiedy ostatnio w aptece Młoda miała napad lęku nie
uciekłam zostawiając wszystko, ale zaczęłąm ją uspokajać po naszemu,
co pewnie wyglądało dziwnie. Ale co tam. Ona się uspokoiła i ja też.
Wiecie, ja nie wymagam, aby ludzie rozumieli i współodczuwali, bo
kto nie przezyje ten nie zrozumie. Tylko niech nie ganią
spojrzeniem, słowem, gestem. Niech nie okazują pogardy. Niech nie
demonstrują tak mocno niezadowolenia, ze duża pannica głosno coś po
swojemu mówi, albo głośno się śmieje, albo macha rękoma. No dziwnie
się zachowuje czasem. Ale czy tylko ONI zachowują się dziwnie?

[ardzuna]

ominika napisała:

> Wiecie co jest najbardziej dolegliwe w byciu rodzicem dziecka
> niepełnosprawnego? Samotnośc. Przeraźliwe poczucie, że jest sie
> samym w tej walce o dziecko z samych dzieckiem, że mimo, że niby
> obok jest rodzina to i tak, jest się pozostawionym samemu sobie. I
> trzeba skądś brać siłe, żeby utrzymać w pionie siebie, zadbać o
> niepełnosprawne dziecko i zachować zdrowe proporcje w dbaniu o
> resztę rodziny. Dbanie o w miarę równoważne funkcjonowanie
związku,
> o powtórne rodzicielstwo - tak strasznie łatwo zagubić
proporcje...

Przepraszam ze to napiszę, ale jeśli masz z kim dbać o powtórne
rodzicielstwo, to nie jesteś samotna. Nie zaliczasz się do tego
szerokiego grona matek które mężowie opuścili, kiedy się okazało ze
z dzieckiem coś jest nie tak.
Wiem coś o tej samotności, bo od lat robię za pomoc psychologiczną
(i nie tylko) dla swojej przyjaciółki ale ona jest NAPRAWDĘ sama,
mimo że przed faktem miała idealne małżeństwo z wieloletnim stażem.
I mogę cię zapewnić że ta samotność jest samotnoscią każdej samotnej
matki, czy to pełnosprawnego, czy niepełnosprawnego dziecka.

[ominika]

Ja rozumiem, że Ty nie rozumiesz tego rodzaju samotności...
Napisałam przeciez, ze kto nie przezyje ten nie zrozumie. Jestem
pełna podziwu dla samodzielnych mam, ale nie taką samotność miałam
na mysli. Twoja przyjaciólka ma Ciebie, dla naszych znajomych i
rodziny - nawet najbliższej- nasze problemy, rozterki i codzienne
zycie sa kosmosem.

[ardzuna]

Pieprzysz. Moja przyjaciółka ma głęboko niepełnosprawne dziecko i
męża, który się wypiął. Finansowo w dużej mierze także.

[joanna35]

I dlatego w imieniu przyjaciółki ziejesz jadem i nienawiścią do osób
niepełnosprawnych? Czytam Twoje posty i cały czas myślę sobie, że
musisz być strasznie nieszczęśliwą osobą, nawet jeżeli o tym nie
wiesz. Jeszcze chyba nigdy nie spotkałam człowieka, w którym byłoby
tyle agresji i braku szacunku dla rozmówcy. Wybacz, ale to Ty
pieprzysz. Nawet jezeli robisz za psychologa swojej przyjaciólki to
nie jesteś nią, nie jesteś matką chorego dziecka i wszystko co
możesz to się wymadrząć i obrażać. Żal mi Ciebie.

[ominika]

Posłuchaj, ja nie mam potrzeby licytowania sie o to, kto jest
bardziej pokrzywdzony przez los i komu jest ciężej. To raz. A dwa
nadal uważam, że ktoś, kto sam nie doświadcza specjalnego
macierzyństwa nie jest w stanie do końca zrozumieć tych wszystkich
emocji, lęków, obaw i zwątpień, których doświadczają rodzice dzieci
niepełnosprawnych. Twoja przyjaciółka ma szczęście, bo ma Ciebie.
Dajesz jej wsparcie, pomoc psychologiczną jak to nazywasz, ale czy
jesteś w stanie współodczuwać wszystko to, czego ona doświadcza?
Jesteś w stanie zrozumieć to wszystko? I nie jest to żaden zarzut,
ani atak. Ja rozumiem, że inni czegoś nie rozumieją. ja też wielu
rzeczy nie pojmuję, ale nie atakuję... Ja też znam z najbliższego
otoczenia sytuacje, gdzie mąż i ojciec po prostu sobie odpuścili. I
domyslam się, jak tym kobietom łatwo nie jest. I jestem pełna
szacunku wobec tej siły, która znajdują każdego dnia.

[ardzuna]

ominika napisała:

> Dajesz jej wsparcie, pomoc psychologiczną jak to nazywasz, ale czy
> jesteś w stanie współodczuwać wszystko to, czego ona doświadcza?
> Jesteś w stanie zrozumieć to wszystko?

Gdybym nie była w stanie, nie byłybyśmy jak siostry od wielu już
lat, a tym bardziej od momentu kiedy ma niepełnosprawne dziecko.
Znaczna część naszych doświadczeń jest poza tym bardzo podobna.

Ja też znam z najbliższego
> otoczenia sytuacje, gdzie mąż i ojciec po prostu sobie odpuścili.
I
> domyslam się, jak tym kobietom łatwo nie jest. I jestem pełna
> szacunku wobec tej siły, która znajdują każdego dnia.

No niestety, zwłaszcza jeśli jeszcze np. pan mąż zrobił sobie drugi
egzemplarz z inną kobietą, zdrowy, a samej też by się chciało mieć
drugie zdrowe dziecko tylko nie ma z kim.

Z joanną nie dyskutuję, bo na tym poziomie nie zamierzam.

[joanna35]

> Z joanną nie dyskutuję, bo na tym poziomie nie zamierzam.
Zabolało....Trafiłam celniej niż zamierzałam

Ardzuna

[joanna35]

Długo się zastanawiałam czy napisać ten post, ale myślę, że
powinnam. Mam do Ciebie jedną prośbę - o ile bedziesz czytać ten
post- nie nastawiaj się od razu negatywnie do tego co piszę, nawet
jeżeli sie mylę, bo w końcu jak jest naprawdę wiesz tylko Ty. Przede
wszystkim zacznę od tego, że tak ogólnie chyba się jednak pomyliłam
w ocenie Twojej osoby - dopiero po moim ostatnim poscie skorzystałam
z wyszukiwarki i wybiórczo poczytałam inne Twoje posty na tym i
innych forach. I gdybym znała Cię z wcześniejszych postów to
miałabym zupełnie inny obraz Twojej osoby, bardzo pozytywny. Żaden z
przeczytanych przeze mnie Twoich postów nie budził aż takich
emocji , jak to co piszesz w wątkach o osobach niepełnosprawnych. I
nie mam tu na mysli tylko moich emocji, ale Twoje również. Owszem,
ustosunkowujesz się do różnych rzeczy, ale nigdzie nie spotkałam się
z takim zacietrzewieniem. Myślę, że masz duży problem z
niepełnosprawnością i wszystkim z nią związanym nie dlatego, że tak
świetnie jesteś zorientowana w temacie, bo nadal uważam, że ktoś kto
nie ma niepełnosprawnego dziecka może sobie co najwyżej wyobrażac
jak to jest, nawet jeżeli zna się uczucia osoby dotknietej tym
problemem. Nie, Ty patrzysz na niepełnosprawnych przez pryzmat
Twojej przyjaciółki. Chwałą Ci za to, ze trwasz przy niej, bo nie
tylko małżenstwa się kończą z chwilą urodzenia chorego dziecka.
Twoja przyjaciółka ma ogromne szczęście, że ma Ciebie(wiem o czym
piszę), natomiast nie wiem czy to działa w drugą stronę. Kiedy
urodził sie mój syn nastepne cztery lata w moim małżeństwie były
horrorem, o którym gadałam każdemu kto chciał(i nie chciał, tylko
miał tyle taktu, ze o tym nie mówił) słuchać. Mogłam na okrągło
użalać się na męża, problem poległ na tym, ze już po ok. roku nie
miałam do kogo. Dziewczyny, dobre i współczujące, miały dość
wiecznego narzekania i mojego skoncentrowania tylko na sobie, nie
wiedziały jak mi pomóc, czuły sie bezsilne i po jakimś czasie
wycofywały się z kontaktu. Wtedy miałam żal, dzisiaj uważam, że
byłam cholerną egoistką. Zrozumiałam to dopiero jakiś czas temu
kiedy odnowiłam kontakty z koleżanką ze szkoły podstawowej, która od
10 lat jest zdradzana przez męża, doświadczyła przemocy fizycznej i
psychicznej. Głową i sercem rzuciłam się i zaangażowałam w jej
problemy, wysłuchiwałam, pocieszałam , gościłam. Lata leciały a w
zyciu mojej koleżanki nie następowały żadne zmiany, bo z jakichś
powodów, nawet przez nią nieuświadomionych , twi do dzisiaj w tym
związku. Po paru latach zauważyłam, że dźwięk dzwoniącego telefonu i
jej imie na wyświetlaczu zaczyna wywoływać we mnie agresję, bo
doskonale wiedziałam co usłyszę. Nie odwróciłam się od niej, nadal
wysłuchuję i wspieram jak moge, ale już się tak nie angażuję - to
jest jej życie, jej wybory, jej decyzje. Ardzuna nie jestem
psychologiem, to co napisałam to moje odczucia oparte o własne
doświadczenia, Twoje wcale nie muszą byc podobne, ale atakujesz
matki niepełnosprawnych dzieci, wymagasz cudów od tychże dzieci. Na
ten moment nienawidzisz byłego męża przyjaciółki(trudno się dziwić),
wątpię, żebyś darzyła wielką sympatią jej dziecko, otwierasz wątrobę
i wylewasz całą żółć w wątkach o niepełnosprawnych. Może warto
byłoby się w jakich sposób na trochę odizolować, pożyć tylko własnym
życiem, własnymi problemami, bo kiedyś do znienawidzenia pozostanie
Ci już tylko jedna osoba, ta która obarczyłą Cię ponad miarę swoimi
problemami, a chyba nie o to chodzi? Ardzuno, przepraszam, jeżeli
Cie uraziłam i wczoraj i dzisiaj. Wczoraj - sama byłam urażona
Twoimi postami i zaatakowąłam na oslep, dzisiaj nie miałam takiego
zamiaru. Nie musisz mi odpowiadać.

[ardzuna]

joanna35 napisała:

> Długo się zastanawiałam czy napisać ten post, ale myślę, że
> powinnam. Mam do Ciebie jedną prośbę - o ile bedziesz czytać ten
> post-

Przeczytałam, chociaż nie zamierzałam...

bo nadal uważam, że ktoś kto
> nie ma niepełnosprawnego dziecka może sobie co najwyżej wyobrażac
> jak to jest,

Wiesz, myśmy nawet z przyjaciółką mieszkały razem przez rok. Z
dziećmi. Oczywiście to nie moje dziecko, ale bez przesady, to
praktycznie członek rodziny.

Nie, Ty patrzysz na niepełnosprawnych przez pryzmat
> Twojej przyjaciółki.

W dużej mierze przez pryzmat niedoszłego szwagra, stara historia,
poszło nie tylko o to, ale także o to ze rodzina go celowo
ubezwłasnowolniała i wspierała te jego cechy które powodowały że
sobie nie mógł nikogo znaleźć - ani przyjaciół, ani dziewczyny czy
żony, choć w innych warunkach by pewnie mógł. Tyle że przez 20 lat
jego dorosłości emerytowani już rodzice czuli się potrzebni, a gdyby
wyfrunął z domu, odczuliby pustkę. I nie tylko przez pryzmat tego
człowieka, ale także przez pryzmat kilkunastu rodzin dzieci
niepełnosprawnych, o których słyszałam od tej właśnie mojej
przyjaciółki, która ma kontakty z nimi a ponieważ jest osobą
wychodzącą z założenia że wszystkie dzieci są nasze, w kontaktach z
tymi dziećmi zachowuje się jak ze swoją córką. I nagle okazuje się
że dzieci niezdolne do samodzielnego ubierania się potrafią zalożyć
skarpetki, jeśli się ich nie wyręcza i cierpliwie poczeka,
dziewczynka nad którą cały świat się roztkliwia, bo jest po
porażeniu, jest wstrząśnięta że się ktoś nad nią nie roztkliwia, ale
po jakimś czasie okazuje się ze dzieci w szkole zaczynają ją lubić i
tak dalej i w ten deseń. Żeby bylo jasne, to dotyczy kilkorga dzieci
na kilkanaścioro. A sama córka przyjaciółki po 6 latach życia
nauczyła się podawać nogi do założenia skarpetek i jestem dumna i
zbudowana tym, jak dużo umie i jaki zrobiła postęp, po latach
ciężkiej pracy.

> Twoja przyjaciółka ma ogromne szczęście, że ma Ciebie(wiem o czym
> piszę), natomiast nie wiem czy to działa w drugą stronę. Kiedy
> urodził sie mój syn nastepne cztery lata w moim małżeństwie były
> horrorem, o którym gadałam każdemu kto chciał(i nie chciał, tylko
> miał tyle taktu, ze o tym nie mówił) słuchać. Mogłam na okrągło
> użalać się na męża, problem poległ na tym, ze już po ok. roku nie
> miałam do kogo. Dziewczyny, dobre i współczujące, miały dość
> wiecznego narzekania i mojego skoncentrowania tylko na sobie, nie
> wiedziały jak mi pomóc, czuły sie bezsilne i po jakimś czasie
> wycofywały się z kontaktu.

Wiem o czym piszesz, na szczęście nasza relacja była na tyle mocna,
że kiedy nie mogłam udźwignąć jej problemów w dłuższym okresie,
byłam w stanie jej o tym powiedzieć w taki sposób że wszystko wyszło
na prostą. Czułabym się fatalnie gdybym ją opuściła w tej sytuacji,
ale czasem ma się samemu takie problemy że trudno podźwignąć cudzą
zgryzotę tak dużą, że nawet nie masz serca mówić tej osobie o swoich
bólach i że jęczysz w duchu na myśl, że masz słuchać o czyichś
problemach a tobie samej jest tak źle. A potem przymykasz się i
starasz się przynajmniej nic nie mówić, jeśli nie masz szans na to
żeby szczerze pocieszyć.

> psychologiem, to co napisałam to moje odczucia oparte o własne
> doświadczenia, Twoje wcale nie muszą byc podobne, ale atakujesz
> matki niepełnosprawnych dzieci, wymagasz cudów od tychże dzieci.

Ja tego tak nie postrzegam ale część matek tutaj reaguje agresją na
samą wzmiankę, że tak jak rodzice pełnosprawnych dzieci, rodzice
niepełnosprawnych też są różni. A są różni, jedni wychowują dzieci
mądrze a inni nie. Jedni znajdują w sobie tę niesamowitą siłę i
cierpliwość, inni trochę mniej. Nie wiem jak sama bym się zachowala
w tej roli, wiem jedno - że odnosząc się do tego chłopca który
kaleczy kolegów w szkole, przypuszczalnie nie wykazywałabym postawy
typu "on kaleczy ale może, bo jest z problemami, a wy się
dostosujcie". Mam tendencje do nadmiernego poczucia winy i pewnie
przepraszałabym że żyję, a gdybym ja nie żyła to i moje dziecko by
się nie urodziło.

Niezależnie od tego, jak sama bym się zachowała, głupie wychowywanie
swojego dziecka niestety dzieciom niepełnosprawnym może potencjalnie
zaszkodzić bardziej niż pełnosprawnym, bo niepełnosprawne są
znacznie bardziej od nas uzależnione. I to też jest pewien fakt.

Ważne jest też ustawianie priorytetów. Dla mnie bulwersująca jest
hipokryzja osób, które w wątku Oli sugerowały jej, ze ma nie widywać
szwagierki i rzekomo to jest bardziej humanitarne i z gruntu lepsze
niż jednorazowe i kontrolowane użycie siły fizycznej, skoro to jest
język który rozumie szwagierka i wszystkie inne sposoby zostały
wypróbowane. Jednorazowe, bo nie wyobrażam sobie zeby każda wizyta u
babci miała się zmieniać w seanse szczypania i wyrywania sobie
powiek. Ewentualnie znalezienie innego sposobu, nie wiem,
nawrzeszczenie. Ma działać i tyle, zakładam też że faktycznie
odbywało się tłumaczenie, przekonywanie, argumentacja, objaśnianie i
tak dalej do zanudzenia, w nieskończoność i bez skutku. Dla osoby
niepełnosprawnej najważniejsze są kontakty rodzinne i społeczne i
jeśli reakcja oli nie przekracza granicy poza którą zaczyna się
trauma szwagierki, to ja zrobiłabym na miejscu oli wszystko zeby
skutecznie zatrzymać przemoc ze strony szwagierki i nie odwracać się
od kontaktów z nią.

[joanna35]

Dzięki za wyczerpującą odpowiedź.Wiele wyjaśnia. Pozdrawiam

[mniemanologia]

Joanno, szacun!

[ominika]

To co opisujesz to historia mojej bliskiej kuzynki, która dziś jest
na nowo szczęsliwa mężatką i matką zdrowego trzylatka... Życie
Twojej przyjaciółki nie kończy się na chorym dziecku. Jeszcze dużo
przed nią. Dobrego szczęścia również...

[ardzuna]

Miejmy nadzieję, ale ma na to jeszcze tylko kilka lat okresu
rozrodczego I praktycznie nie wychodzi z domu, z wyjątkiem wyjść
na różnego rodzaju zajęcia terapeutyczne dla małej.

W każdym razie podtrzymuję to co powiedziałam, ze samotność matki
samotnie wychowującej niepełnosprawne dziecko (o parach się nie
wypowiadam bo nie wiem, jak to jest), jest wbrew pozorom
porównywalna do samotności samotnej matki pełnosprawnego dziecka -
zwłaszcza jeśli była samotna od niemowlęctwa dziecka.

[ominika]

NIe wiem jak to wygląda w przypadku matek samotnych. Myślę, że to
bardzo dojmujące uczucie. Nie wiem, czy mama dziecka zdrowego i mama
dziecka niepełnosprawnego - samotna mama - przezywają podobnie
swoją sytuację. NIe wiem, bo nie jestem matką samotną i nie znam
tych emocji. Wiem tylko, z całą pewnością, że ten rodzaj samotności
w zyciu z dzieckiem niepełnosprawnym nawet w pełnej rodzinie jest
raczej obcy rodzinom z dzieciem zdrowym.

[echtom]

> W każdym razie podtrzymuję to co powiedziałam, ze samotność matki
> samotnie wychowującej niepełnosprawne dziecko (o parach się nie
> wypowiadam bo nie wiem, jak to jest), jest wbrew pozorom
> porównywalna do samotności samotnej matki pełnosprawnego dziecka -

Nieprawda. Wychowywałam sama troje zdrowych dzieci i nie śmiałabym się porównywać z matką jednego chorego - nawet żyjącą w udanym związku.

[ardzuna]

Piszę na podstawie własnego doświadczenia. I porównuję się, bo mam
podstawy. Żeby się porównywać, trzeba bardzo dobrze znać sytuację
jedną i drugą. Na tyle dobrze, żeby móc porównywac. Tyle na ten
temat.

ardzuna

[guderianka]

To ja jestem jak twoja przyjaciółka.
Bo byłam samotną matką z niepełnosprawną dzieckiem.
Ale nie ziałam takim jadem i nie waliłam na oślep tak jak ty. Nie
mam pojęcia skąd w tobie tle negatywnych emocji

[ardzuna]

guderianka napisała:

> To ja jestem jak twoja przyjaciółka.
> Bo byłam samotną matką z niepełnosprawną dzieckiem.

Ona jest nią cały czas. Nie "była". A o jadzie, wybacz, nie
rozmawiam.

Guderianko

[joanna35]

Masz gg? Jeżeli tak to czy byłabyś uprzejma odezwać się do mnie na
numer 878513? Nie "wiszę" na komputerze cały dzień, ale chciałam Cię
o coś zapytać, a gazetową pocztę rzadko kiedy sprawdzam

[guderianka]

Joanno-nie mam gg niestety
tylko maile, pytaj

[agamama123]

Nie ważne ile razy to jeszcze napiszesz - pewna grupa ludzi nie zrozumie sensu
tej samotności. Właściwie to można im tylko zazdrościć, prawda? Bo ja chyba też
chciałabym nie rozumieć... Nie wiedzieć...Mam 3 synów - tylko jeden jest zdrowy.
I mam też świadomość jak proste byłoby moje życie z trójką zdrowych dzieci. I
pewnie tej samotności wtedy bym nawet myślami nie ogarniała.

[ardzuna]

Być może inni rozumieją tę samotność aż za dobrze bo jej też
doświadczają, choć przy innych okazjach. Być może ona jest uczuciem
ogólnoludzkim.

[joanna35]

> I mogę cię zapewnić że ta samotność jest samotnoscią każdej
samotnej
> matki, czy to pełnosprawnego, czy niepełnosprawnego dziecka.
Doprawdy?
Wizja przyszłości samotnej matki zdrowego dziecka
Samodzielne, wykształcone, aktywne zawodowo dziecko, akceptowane
społecznie, w dobrym, szczęśliwy związku, z cudownymi wnukami przy
których bedzie mogła grzać stare kości, chociaż w niedziele i
święta, ciesząc się ich szczęściem,
Wizja przyszłości matki niepełnosprawnego dziecka
W dużej mierze niesamodzielne(nawet jeżeli dużo udało sie
wypracować), wymagajace stałej opieki i dozoru czterdziestoletnie
dziecko o umyśle pięciolatka, może niemówiące, niechodzące
wymagające ciągłego wysiłku od swojej potwornie zmęczonej
siedemdziesiecioletniej matki przerażonej tym, że coraz bardziej
brakuje jej sił, że lada moment sama zacznie potrzebować pomocy,
odczuwajacej potworny strach na myśl co stanie się z jej
nierozumiejącym dzieckiem kiedy jej zabraknie, odczuwającej potworny
ucisk w okolicy serca na myśl, że już nikt nigdy go nie pokocha, a
dobrze będzie jak nie będą bili dobrzy ludzie z wielkim mniemaniem o
sobie, będzie dobrze jak dadzą jeść i zmienią pampersa zanim się
wyleje na podłogę, będzie dobrze jak umyją, ogolą i uczeszą z
zachowaniem godności tego człowieka, bez okazywania pogardy. Połyka
łzy kiedy wyobraża sobie jak siedzi samotny, nierozumiejący dlaczego
nie ma mamy skoro przez czterdzieści lat była codziennie. Połyka łzy
kiedy wyobraża sobie jak jest odpychany kiedy pragnie odrobiny
serca, częstowany ostrym słowem , złośliwymi uśmiechami i
lekceważacym stosunkiem. Ale jeszcze zanim umrze wyobraża sobie
trudności finansowe, życie ze skromniutkiej emeryturki czy renty, bo
przecież nie miała możliwości zarabiać kokosów w czasie gdy nikt nie
chciał zająć się jej chorym, małym dzieckiem. Wyobraża sobie
upokarzające pukanie do drzwi MOPSu czy innych instytuacji
charytatywnych, gdzie teoretycznie wszyscy są po to, żeby pomóc, ale
głownie oceniają i lubują sie w upokarzaniu, tak jakby sama sytuacja
nie była wystarczająco upokarzająca, jeszcze nalezy ją udowodnic,
zeby dostać ochłap, który pozwoli zapłacić np.za prąd.

Naprawdę widzisz analogie pomiedzy tymi dwoma wizjami?

[ardzuna]

joanna35 napisała:

> > I mogę cię zapewnić że ta samotność jest samotnoscią każdej
> samotnej
> > matki, czy to pełnosprawnego, czy niepełnosprawnego dziecka.
> Doprawdy?

Doprawdy, i wiem o czym piszę mówiąc o samotności. Nie wiem jak ty,
ale ja nie mam czasu ani energii na oddawanie się wizjom, samo
przeżycie tygodnia to już coś.

[joanna35]

To w końcu Ty masz niepełnosprawne dziecko czy przyjaciólka?

> Doprawdy, i wiem o czym piszę mówiąc o samotności. Nie wiem jak
ty,
> ale ja nie mam czasu ani energii na oddawanie się wizjom, samo
> przeżycie tygodnia to już coś.
Wierzę.

[guderianka]

> > > I mogę cię zapewnić że ta samotność jest samotnoscią każdej
> > samotnej
> > > matki, czy to pełnosprawnego, czy niepełnosprawnego dziecka.


Bzdura

[ardzuna]

Próbowałaś jednego i drugiego? Byłaś wystarczająco blisko z matką
samotnie wychowującą dziecko przez pierwsze lata jego życia?

[guderianka]

Tak

[ardzuna]

Więc może i ty byłaś niewystarczająco wrażliwa na to, co przeżywa ta
matka.

[guderianka]

Tia
Bo jest tyko jedna jedyna doskonałość-empatyczna, współczująca itepe
Ty
Eh
szkoda mi więcej słów

[pitahaya1]

Bzdura do kwadratu.

Mam dwie znajome, samotne matki nastolatków.
Jedna ma dziecko zdrowe, chodzące do szkoły, samodzielne, pomagające w domu.
Znajoma widzi się z nim po 17-18, przedtem pracuje, czasem spotyka się ze
znajomymi poza domem, ma możliwość wzięcia nadgodzin, realizowania się w pracy
zawodowej.
Druga znajoma ma syna z zanikiem mięśni. Jej świat to całodobowa opieka nad
dzieckiem, 17-latkiem. Ona nie realizuje się w pracy, jej syn obiadu nie
ugotuje, pralki nie włączy, zakupów nie zrobi, nie zaopiekuje się matką na starość.
Ta pierwsza sporadycznie spotyka się z facetem.
Ta druga nawet o tym nie myśli. Kiedyś spędzałam z nią niemal całe dni,
pomagając ogarnąć chaos domowy. Ona pod koniec dnia marzy tylko o tym, żeby
zasnąć. Jest ładną, niesamowicie pogodną kobietą i jakoś faceta zatrzymać przy
sobie nie potrafi.

[agaguru]

Taka mala dygresja o nauce dzieci niepelnosprawnych przez ich rodzicow. Normalny
dom, normalne dziecko lat powiedzmy 2, powtarzasz dziecku 1000 razy, uczysz rob
siusiu do nocnika/nie maluj po scianach/nie wylewaj zupy na dywan....dziecko po
raz x zrobilo klocka na dywan, podlalo zupa i ta mieszanka wymalowalo sciane.
Normalna matka czasem odpusci, bo nie chce jej sie prac dywanu, przebierac
dzieciaka, zmywac scian: ubierze pampersa, sama nakarmi dziecko, da kredki
zamiast farb. I tak wie, ze niedlugo dzieciak posiadzie te umiejetnosci.Po kilku
mc dzieciak zrozumie, nauczy sie i przestanie tak robic: dzieciak robi do
nocnika, maluje na kartce, zupy nie wylewa. Do tego czasu normalna matka
zamiesci x postow na forum- nie wytrzymalam, krzyknelam na dziecko/nie mam juz
sily/ nie daje rady. Wszyscy jednym chorem odpowiedza wyluzju za pol roku tego
juz nie bedzie robic/ zamknij sie w pokoju z ulubiona kawa na 10min/ spotkaj
sie z kumpelka/ idz do fryzjera. A matka dziecka niepelnosprawnego??? Posadzenie
na nocnik moze zajac jej 10lat/20 a nawet cale zycie i skad takie matki maja
brac sile, cierpliwosc i wytrwalosc? Normalmalna matka kilka razy odpuscila
trening, a taka matka chorego czasem nigdy nie doczeka samodzielnego zawiazania
butow,i tylko dlatego, ze czasem sama zawiaze jest zla, ze nie uczy tylko
wyrecza, albo jest beznadziejna matka, bo w koncu sie poddala????? Na kawe tez
jej latwo nie wyskoczyc, bo jak babcia dwulatkowi chetnie zmieni pieluche i
pojdzie na spacer to juz 20latek, albo wcale babci nie ma, albo bacia juz nie da
rady sie nim zajac zeby mamusia sobie odpoczela...
Wiekszosc specjalistow traktuje takich ludzi totalnie przedmiotowo-przepisac jak
najwiecej mozgotrzepow, zeby tylko niepelnosprawny przypominal warzywko nie
sprawiajac problemow Podobnie jak wiekszosc osrodkow
terapeutycznych-najdrozsza terapia fundowana przez duza czesc takich osrodkow
jest abonament telewizyjny no i mamy niepelnosprawnych z glowy, a rodzice pelni
wiary wysylaja dzieciaki na takie rehabilitacje aby potem slyszec od zyczliwych
jak malo pracy wkladaja w swe pociechy...

[bi_scotti]

Tak naprawde to wystaczy jeden stopien wiecej zyczliwosci i juz.
Gdyby wszyscy ludzie dobrej woli ... Nie trzeba wiele: czasem
powstrzymac sie od komentarza, zwolnic samochod, przepuscic kogos w
kolejce, usmiechnac sie, pokiwac glowa, powiedziec "tak" gdy sie
chce powiedziec "nie" to sa naprawde male wysilki, ktore kazdy
czlowiek na codzien moze podjac. I w moim kraju ludzie podejmuja a
jak jade do Polski to widze ze smutkiem, ze niewielu ... Nie wiem
czemu.
Mam 3 dzieci, srodkowe nigdy w 100% zdrowe nie bedzie ale tu gdzie
zyjemy to nigdy nie byl jakis szalony problem - doswiadczylismy i
doswiadczamy codziennej, zwyklej ludzkiej uprzejmosci, ktora tak
niewiele pojedynczych ludzi kosztuje a tak wiele na codzien znaczy.
I moj syn skonczyl studia, i pracuje, i nawet ma girlriend (zdrowa i
piekna w 100%!), ale z tego, co czytam, to gdyby zyl w Polsce,
moglby byc tego wszystkiego pozbawiony wylacznie dlatego, ze ludzie
jakby mniej cierpliwi, mniej zyczliwi? To naprawde niz nie kosztuje -
tych 5 minut zyczliwosci dla blizniego raz na 24 godziny. A blizni,
ktory ma jakakolwiek ulomnosc tego naprawde potrzebuje i na tym
potrafi zbudowac swiat.

[gazeta_mi_placi]

>I moj syn skonczyl studia, i pracuje, i nawet ma girlriend (zdrowa i
piekna w 100%!), ale z tego, co czytam, to gdyby zyl w Polsce...

Myślisz,że tylko za granicą takie osoby mogą ułożyć sobie życie?
Osobiście znam młodego chłopaka (jeździ na wózku plus szereg innych mało przyjemnych chorób) z Polski chyba w gorszej od Twojego syna sytuacji (nie miał wsparcia w rodzinie).
Ma zdrową i ładną -nie girlfriend a żonę.
Ma również od kilku lat stałą dość dobrze płatną pracę.
Choć pewnie za granicą jest dużo ułatwień dla takich osób.

[ardzuna]

agaguru napisała:

rodzice pelni
> wiary wysylaja dzieciaki na takie rehabilitacje aby potem slyszec
od zyczliwych
> jak malo pracy wkladaja w swe pociechy...

Niestety zinstytucjonalizowana opieka nad niepełnosprawnymi i w
ogóle system wsparcia rodzin z takim problemem są bardzo słabe w
Polsce (zresztą nie jest to jedyny mało rozwinięty obszar polityki
społecznej czy polityki jako takiej). Właściwie jeśli sama nie
zostajesz po części terapeutką własnego dziecka (a tak nie powinno
być, zeby zachować zdrowe relacje w rodzinie) albo jeśli nie masz
dużo szczęścia i nie znajdziesz odpowiednich terapeutów, to nie ma
co mówić o zapewnieniu odpowiedniej opieki dziecku.

[protozoa]

Niepełnosprawny nie jest tożsamy z innym niepełnosprawnym.
Jeżeli dziecko z ADHD stwarza zagrożenie dla innych zdrowych dzieci to nie ma
litości. Tylko idiota narażałby swoje dziecko na groźbę utraty zdrowia przez
dziecko agresywne - nieważne czy z orzeczoną dysfunkcją czy zwyczajnie
niewychowane. Tu , niestety, rodzice dziecka niepełnosprawnego muszą zająć się
potomkiem i nie wymagac tolerancji od innych.

[mruwa9]

Mala uwaga: dzieci z ADHD prawie nigdy /naprawde rzadko wykazuja
agresje sama w sobie, zwlaaszcza agresje skierowana wobec innych
osob, czesciej- agresje skierowana wobec siebie. Mam dziecko w
szkole, w ktorej ucza sie wylacznie dzieci z ADHD i/lub zaburzeniami
ze spektrum autyzmu. To jest grupa fantastycznych, swietnych
chlopakow, rewelacyjnych, tworczych, z niesamowita wyobraznia, zero
agresji (obserwowalam ich w warunkach szkolnych i domowych, np.
imprezy urodzinowej syna czy wzajemnych odwiedzin bez okazji). Ci
sami chlopcy, jak jeden maz, mieli w swoich poprzednich szkolach
etykietki bandytow, ludzi, z ktorymi i obok ktorych nie da sie zyc.
Wystarczylo zmienic srodowisko, tj. bardziej zindywidualizowac tempo
nauczania i znalezc personel, ktory zna sie na rzeczy i wie, jak
wykrzesac z tych dzieci to, co dobre, zeby ci sami chlopcy okazali
sie rewelacyjna, zgrana i w zasadzie zupelnie bezproblemowa grupa. A
agresja? Nie wynika z samego ADHD, z celowego, zlosliwego dzialania,
ile z niemoznosci przewidywania konsekwencji wlasnych zachowan.
Wystarczy postawic obok doroslego, ktory w odpowiednim momencie
powie dziecku: stop! i pomoze zapanowac nad niesfornymi konczynami,
ktore sprawiaja wrazenie, jakby dzialaly poza kontrola OUN, a
problem agresji przestaje istniec.

[wieczna-gosia]

znaczy co- do kaloryfera przykuc?

[gazeta_mi_placi]

Najlepiej w ogóle z domu nie wychodzić,wszak i na spacerze może się wyrwać i zrobić krzywdę zdrowemu dzieciątku forumki .

[protozoa]

Jeśli jest nieprzystosowany to przykuć do kaloryfera. W dzisiejszej Gazecie
Stołecznej jest list matki, której dziecko na skutek zabawy milusińskiego z ADHD
straciło nerkę. Bogu ducha winne dziecko było pięciokrotnie operowane i cudem
uszło z życiem. Autorka podpisała sie imieniem i nazwiskiem. ADHD-owiec, prócz
krótkiego pobytu w psychatryku, ma się dobrze. Dziecko autorki listu - jest
inwalidą do końca zycia.
A rodzice dziecka z ADHD nie poczuwają sie do niczego.
S T O P przemocy i dyktaturze rodziców dzieci z dysfunkcjami. Ich dziecko - ich
sprawa. Szkoła nie jest wstanie zajmować sie nieprzystosowanymi. Jest za mało
nauczycieli, za duzo dzieci, każde z dzieci wymaga" pochylenia się" z innego powodu.
Tu stało się nieszczęście - uważam, że matka skrzywdzonego dziecka powinna
wystąpić do sądu. gdyby rodzice ASDHD-owca musieli bulnąć odszkodowanie, ogromne
odszkodowanie, które oczywiście nie zrekompensuje kalectwa, bólu, cierpienia i
strachu to byliby mniej pewni, a inni zajęliby sie nieprzystosowanym potomstwem.
Zacznijmy chronić normalnych.

[mruwa9]

protozoa, nie masz bladego pojecia, czym jest ADHD, a swoimi
komentarzami krzywdzisz i ranisz rodzicow i rodziny dotkniete ta
problematyka. Idealnie byloby, zeby wszyscy byli zdrowi, piekni i
bezproblemowi. Czasem jednak nie ma wyboru na jakosc przyszlego
rodzicielstwa, decydujac sie na dziecko de facto kupuje siem kota w
worku: nie wiesz, czy dziecko bedzie zdrowe, czy chore, czty
pelnosprawne, czy niepelnosprawne, czy bezproblemowe, czy
dysfunkcyjne. Moze by tak zaproponowac obowiazkowa eutanazje dla
wszystkich dysfunkcyjnych?
nie masz pojecia, jak wyglada zycie rodziny dotknietej ADHD, bo to
problem, ktory obciaza cala rodzine, nie tylko dziecko. I nie mowie
o sytuacji (dosc czestej) gdy ADHD ma babcia, matka i trojka jej
dzieci, co sila rzeczy jeszcze bardziej komplikuje sprawe, ale
chocby o rodzinie, gdzie jest tylko jedno, jedyne dziecko z ADHD i
rodzice BARDZO, ale to BARDZO silnie motywowani i zaangazowani w
terapie i rehabilitacje swojego dziecka. Bo ADHD moze trafc na
kazda rodzine , w kazdej kulturze , w kazdym srodowisku, rownie w
rodzinie osob bez wyksztalcenia, jak i w rodzinie naukowcow.

[protozoa]

Wbrew temu co piszesz wiem czym jest ADHD. Na szczęście nie z autopsji, ale z
podręczników, artykułów i.....obserwacji.
Wiem, że macierzyństwo to kupowanie kota w worku, ze może się urodzić dziecko
zdrowe i specjalnej troski. To jedna strona medalu. Druga jest bardziej
brutalna. Niepełnosprawny członek rodziny to problem tej rodziny. I
niepełnosprawność nie może stanowić zagrożenia dla kogokolwiek. Wyobraź sobie,
że Twoje zdrowe, normalne dziecko traci zdrowie na skutek pobicia przez kolege z
dysfunkcją ( w dalszym ciągu odwołuje sie do artykułu ze Stołecznej), cierpi,
nigdy już nie będzie sprawne. I nie jest to zły los tak jak w przypadku
urodzenia dziecka z dysfunkcją, ale skutek działania takiego dziecka i
niefrasobliwość rodziców.
Tak jak w przypadku jakiejkolwiek niesprawności/dysfunkcji życie całej rodziny
jest zaburzone. U jednych jest to kosztowna rehabilitacja u innych konieczność
zatrudnienia opiekunki lub rezygnacja z pracy jednego z rodziców, jeszcze u
innych terapia psychologiczno-psycihatryczna. I może to dotknąć każdego - z tym
się zgadzamy. Ale osoba dotknięta chorobą psychiczną czy jakkolwiek inaczej
nazwać ADHD nie może stanowić zagrożenia dla otoczenia ( vide dzisiejsza
Stołeczna). Nie może uniemożliwiać normalnej nauki normalnym dzieciom absorbując
nauczyciela. Cóz zawniło 29 innych uczniów?

[gazeta_mi_placi]

Oczywiście zdrowi rówieśnicy nigdy nie wdają się w bójki z ciężkimi
uszkodzeniami ciała.
Zdrowi są zawsze "cacy" i nigdy nie są zdolni do pobić/gwałtów/molestowania
(Ania z Gdańska).

[agamagda]

Czytam Twój post i oczom nie wierzę.
Przykuć nieprzystosowanego do kaloryfera????
Ty jesteś lekarzem?
Dr Mengele w sumie też nim był.

Choć z drugiej strony, na forum każdy moze być lekarzem.....

[protozoa]

Nie wyczułaś ironii? Oczywiście nie przykuwać do kaloryfera w sensie dosłownym,
ale NIE POZWOLIĆ, ABY NIEPRZYSTOSOWANE DZIECKO STWARZAŁO ZAGROŻENIE DLA INNYCH.
Co byś zrobiła, gdyby zadzwoniono do Ciebie ze szkoły, ze karetka na sygnale
wiezie Twoj dziecko do szpitala, bo właśnie kolega z ADHD wyładował swoja
agresje na Twoim?
A potem godziny pod sala operacyjną, nadzieja i powątpiewanie az w końcu
wychodzi lekarzi informuje, że zycie dziecka jest uratowane, ale nerka już nie.
Biegniesz do sali i widzisz umęczone wielogodzinnym zabiegiem dziecko, które już
NIGDY nie będzie takie jak kiedys, jak rano gdy wesłe i pełne planów wychodziło
do szkoły.
Nie, nie daj Boże nie życzę tego żadnej matce, żadnemu dziecku, ale żeby juz
nikt nie przeżywał tego co autorka dzisiejszego listu opublikowanego w
Stołecznej i jej syn dzieci nieprzystosowane muszą albo zniknąc z normalnych
szkół, albo miec osobnego opiekuna. Pytanie kto za piekuna zapłaci.
P.S. A może dlatego, że jestem lekarzem potrafie uzmysłowic sobie lawinę
nieszczęść jaką może nieść jedno agresywne dziecko w klasie.

[cherry.coke]

Nie mam pojecia o ADHD, ale mam pytanie stricte techniczne - co moze zrobic
jedno dziecko drugiemu, zeby to wymagalo usuniecia nerki i pieciu operacji?
Mozna cos takiego zrobic kopniakiem, uderzeniem? Bo gdyby to bylo np. pchniecie
nozem czy uderzenie przedmiotem, to chyba by to opisali?

[protozoa]

Może rąbnąć ciężkim przedmiotem np. krzesłem w nerkę i spowodować jej pęknięcie.
Początkowo jest to ból, (nikt w szkole pewnie nie zajął się od razu dzieckiem,
bo usiłowano- jak to zwykle bywa- ujarzmić agresora). Potem na skutek pęknięcia
nerki i krwawienia wewnętrznego dziecko straciło przytomność. Resekcja nerki
jest bardzo poważną operacją. Często następują potem reoperacje.

[gazeta_mi_placi]

Myślisz,że sprawcami wszystkich cięższych pobić w szkole są tylko osoby z ADHD?

[protozoa]

Nie, są też młodociani chuligani, tyle, ze ADHD-owcy są chronieni i znajduje sie
1100 powodów, aby ich tłumaczyc i aby nie osądzać.

Protozoa, jak to co...

[pitahaya1]

protozoa napisała:


> Co byś zrobiła, gdyby zadzwoniono do Ciebie ze szkoły, ze karetka na sygnale
> wiezie Twoj dziecko do szpitala, bo właśnie kolega z ADHD wyładował swoja
> agresje na Twoim?

Pewnie to samo co ja, gdy dzwoniono do mnie ze szkoły, że mojego syna (ADHD)
znów pobito (tzw. zdrowi chłopcy) i muszę natychmiast stawić się w szkole. Po
czym lekarz, badania, usg jamy brzusznej, podejrzenie krwiomoczu.
Po trzecim razie dyrektor sam wezwał policję.

Ci "zdrowi" chłopcy znęcali się nie tylko nad moim synem, co zresztą zeznali w
sądzie dwukrotnie.

[protozoa]

Jeśli się znęcali to powinni ponieść karę, i chyba ponieśli skoro epilog był w
sądzie. W przeciwieństwie do chłoptysia, który uczynił kaleką syna autorki listu
do Stołecznej.

[pitahaya1]

A wyobraź sobie, że nie ponieśli kary.
Szkoła wystawiła opinię, że to "przypadek incydentalny" a chłopcy nigdy nie
sprawiali kłopotów w szkole))
Po drugim pobiciu szkoła już taka wyrywna nie była w chronieniu łobuzów.
Ale to sędzia "dała jeszcze jedną szansę" i zobaczyła "nadzieję na poprawę".
Przy trzecim pobiciu, które zdarzyło się zaraz po drugim, mam takie oto
uzasadnienie wyroku "zajście miało miejsce przed rozpatrzeniem drugiej sprawy
", w wolnym tłumaczeniu "nie zdążyliśmy ich upomnieć, pewnie by tego nie
zrobili, gdybyśmy z nimi porozmawiali, a skoro nie zdążyliśmy to tym bardziej
nie możemy ich ukarać".
Skończyło się na tym, że chłopcy po raz kolejny się przyznali i zostali upomnieni.

Tak to wygląda. Żadnemu z nich włos z głowy nie spadł.

Off topic

[echtom]

Twoja sygnaturka to z czego cytat?

[pitahaya1]

Z "Hyperiona", tak jakoś kojarzę.

[joanna35]

Doprawdy protozoa? A nie chronić krzywdzonych? Mój zdrowy syn trzy
lata temu zachorował na chorobę L-Crohna. Zanim postawiono diagnzę i
podjęto odpowiednie leczenie - miejsowi geniusze medycyny to banda
nieuków przekonanych o własnej wspaniałości - nic więcej - dziecko
przez dwa lata nikło w oczach. To wystarczyło NORMALNYM synkom
lekarki, sędzi, dyrektorki w banku, urzedniczki w UM, żeby sie nad
nim znęcać. Czy on wg. Ciebie byli normalni czy dysfunkcyjni?

[protozoa]

Co ma piernik do wiatraka? Miej pretensje do konkretnych(!) ludzi za konkretne
rzeczy.

[joanna35]

protozoa napisała:
Zacznijmy chronić normalnych.
to ja się ciebie pytam czy młodociani oprawcy z tzw. dobrych domów
byli normalni czy może jednak pochodzili z rodzin dysfunkcyjnych? I
drugie pytanie - nie uważasz, że powinno się chronić tych, którzy
są krzywdzeni czyli generalnie wszystkich, którzy narażeni są na
agresję, bez znaczenia w czyim wykonaniu? A tak na marginesie w
jednym z postów w innym wątku forumka napisała , że zdrowych nie
powinno się lać za agresywne zachowania, bo im można wytłumaczyć,
więc ja sie pytam czy w przypadku, który nas dotyczył dzieci był
zbyt tępe czy matki wyjątkowo nieudolne?

Uruchomic obozy !

[man_po_prostu_man]

Wybic wszystkich, którzy nie spełniają "norm"!! Zostawic indywidua
podobne do protozoa ( oczywiscie do czasu az sie nie zestarzeją bo
potem "zdrowe" społeczeństwo będzie ponosic koszty ich utrzymania).
Zdrowe , "normalne" społeczeństwo nie zyczy sobie:
1.Chorych
2.Ubogich
3.Starych
Wszyscy mają być piękni, młodzi i bogaci! Kto nie jest niech pakuje
plecak i ( starym japońskim zwyczajem ) w góry!

[agamagda]

Cóż wizja świata idealnego wg protozoa.

Ja się tam nie widzę, wolę świat z niepełnosprawnymi, matkami i
innymi niedoskonałymi istotami

[grzalka]

tak, najlepiej eugenika, a kogo się nie uda wyeliminować to do obozu (pracy
najlepiej, żeby społeczeństwo zdrowe i normalne miało z tego korzyść)

megalomania i patent na "jedynie słuszną rację" też jest ułomnością

[protozoa]

Przeczytaj list w dzisiejszej Stołecznej. Czy jest Ci żal okaleczonego dziecka
czy też sprawcy?( Zapewne sprawcy, wszak przesiedział się chwilę w psychatryku a
to duza trama).
Czy jest Ci żal rodziców dziecka, które straciło zdrowie na skutek działania
ADHD-owca czy raczej rodzicow ADHD-owca? ( Zapewne rodziców ADHD-owca, co tam
autorka listu).
Ja wobec agresywnych jednostek nie mam najmniejszej litości. Jaką mamy
gwarancję, że dziecko z ADHD, które JUŻ okaleczyło kolegę nie zabije innego?
Zadnej. Co więcej ma świadomość, że rodzice zrobią wszystko, aby czuł sie
bezkarny. Więc będzie eliminował niewygodnych. Kolega stanie mu na drodze - więc
spuści go ze schodów, koleżanka nie pozyczy nożyczek, więc je sobie weźmie i
przy okazji wybije jej oko, nauczycielka zwróci uwagę i niech zbiera zęby z podłogi.

[gazeta_mi_placi]

Żal okaleczonego dziecka.
Ale iloma takich (i gorszych) rzeczy sprawcami są ADHD-owcy (lub inni
upośledzeni) a iloma zdrowi osobnicy (często nawet najbliższa rodzina).

[mruwa9]

zal mi okaleczonego dziecka. Ale podyskutujmy konstruktywnie- kto
powinien byc odpowiedzialny za zapobieganie podobnym sytuacjom? Bo
jak pisalam, agreskja i przemoc nie sa przypisane do ADHD, to czesto
zbieg nieszczesliwych okolicznosci i efekt ograniczonej umiejetnosci
przewidywania konsekwencji wlasnych zachowan, a nie mordercze zapedy
dziecka dotkneitego ADHD. Jak na razie w naszej kulturze istnieje
obowiazek szkolny, dzieci chca czy nie chca musza sie uczyc, musza
chodzic do szkoly. Czy rodzice maja zamykac dzieci z ADHD w domu w
ramach izolacji i samodzielnie brac odpowiedzialnosc za nauczanie,
czy dzieci maja byc karane i dyskryminowane z powodu swojej
niepelnosprawnosci- bo ADHD jest forma niepelnosprawnosci -
odebraniem prawa nauczania w szkolach publicznych? Czy moze to
szkola powinna tak zorganizowac prace, aby do takich tragedii nie
dochodzilo?
( ja uwazam, ze dopoki dzieci maja obowiazek szkolny, dopoty to
szkola powinna brac odpowiedzialnosc za stworzenie warunkow do pracy
i nauki WSZYSTKIM uczniom, wszystkim dzieciom, bez wzgledu na ich
stan zdrowia i niepelnosprawnosc).
Swoja droga ADHDowiec czesto robi za klasowa malpe- jedna z mam
wyzej o tym pisala, ja mam podobne doswiadczenia: prowokuje sie
takiego klasowego pajaca, ADHDowca, ktory bardzo latwo wybucha
sprowokowany i zaczepiany, poc czym obrywa od nauczycieli (bo zawsze
i z urzedu jest pierwszym, czesto jedynym podejrzanym), zupelnie nie
wiedzac, dlaczego, bo przeciez on sie tylko bronil przed zaczepkami.
Dzieci sa okrutne i bezwzglednie potrafia wykorzystywac cudze
slabosci.

[protozoa]

W polskiej oświacie nie ma, niestety, warunków, aby w każdej klasie był
nauczyciel wspomagający. Tak samo jak w polskich szpitalach jest niewiele
separatek czy sal o podwyższonym standardzie. I nie dzieje się to z winy
nauczycieli, lekarzy. Tak jest, mozna długo dywagować dlaczego, ale tego sie nie
zmieni z dnia na dzień.
Nauczyciel zarabiający grosze ( wbrew pozorom to wazne) ma za zadanie: uczyć,
dbac o bezpieczeństwo klasy, opanować agresywne zachowania uczniów- tych z ADHD
i chuliganków, wypełniac stos papierów. Co robi znakomita większość - z czegoś
rezygnuje bo nie daje rady ( o tych, którzy zrezygnowali z pracy w szkole nie
wspomnę). I albo dzieci są nie uczone, bo nauczycielka 90% czasu i energii
poswięca dziecku z ADHD, albo spuści na 5 minut z oczu ( może np. musieć wejść
do ubikacji) i stakje sie nieszczęście. ASDHD-owiec uszkodzi kolegę,
albo......koledzy zmęczeni stałym robieniem przez ADHD-owca z siebie błazna po
prostu mu przyrzną. ( nie pochwalam, ale znam dzieci).
Czy jest jakieś wyjście? Pewnie tak. Trzeba uzmysłowić sobie, ze ma się dziecko
niepełnosprawne a to generuje szereg róznych zachowań. I tak jak matki dzieci z
dziecięcym porażeniem mózgowym poświęcaja im większość swojego czasu, nierzadko
rezygnują z pracy lub wynajmują opiekunkę tak i rodzice dzieci z ADHD powinni
zająć sie potomkiem. Wymaga to wyrzeczeń, pieniędzy, rezygnacji z wygody i
pracy, pracy, pracy....
Nie zamykac w domu, ale gdy ADHD-owiec pojdzie do ludzi czuwać nad nim - tak,
aby nie stanowił zagrożenia i sam nie był obiektem ataku. Ataku w sensie
fizycznym i psychicznym- także zniecierpliwionych dorosłych, którzy muszą w domu
przerabiac program, bo nauczyciel na lekcji nie był wstanie.
Wiem, ze to trudne, stresujące i kosztowne, ale decydując sie na dziecko trzeba
brac pod uwagę także taką opcję.
Mozna wymagać od innych - niech szpital leczy na najwyższym poziomie, niech
dostęp do najnowoczesniejszych badań będzie natychmiast, chory w pachnąćej
separatce a pielęgniarka na każde skinięcie. Niestety na to potrzebne są bardzo,
bardzo duże pieniądze a ich nie ma. Podobnie ze szkoła - jeśli ma ona
zorganizować nauczanie na odpowiednim poziomie, zapewnić uczniom bezpieczeństwo,
dac impulsy do rozwoju i zajmowć się dziećmi z ADHd to potrzebne są duże środki.
A kasa pusta. A jesli tak jest trzeba szukać innych, czasem drastycznych rozwiązań.

[echtom]

> Wymaga to wyrzeczeń, pieniędzy, rezygnacji z wygody i pracy,
pracy, pracy....

Dziwnie brzmi takie pouczenie w ustach osoby, którą w życiu
przerosło znacznie mniejsze wyrzeczenie.

[makurokurosek]

Coż, skoro brak argumentów rzucamy się na prywatną podjazdówkę. Fakt jest jeden
niezależnie od choroby to na rodzicach spoczywa obowiązek opieki nad dzieckiem,
a jeżeli przekracza to ich możliwości finansowe czy emocjonalne zawsze mogą
zrzec sie praw rodzicielskich. Nie pamiętam aby na tym forum odbyła sie dyskusja
o losie matek dzieci z wodogłowiem, czy z nowotworem. Zachowujecie się tak jakby
rodziców dzieci z ADHD spotkało gigantyczne nieszczęście, a inni pozbawienie sa
jakichkolwiek problemów, wszak nikt nie czepia sie matki dziecka z wodogłowiem.
Jest tu kilka matek dzieci z ADHD mówicie że tak się poświęcacie,więc ile z was
całkowicie zrezygnowała z pracy, z życia towarzyskiego aby cały swój czas i
energię poświęcić dla dziecka z ADHD ? Często przy temacie ADHD pada argument
kosztów, nieprzystosowanych szkół, konieczności poświęcenia całej rodziny ale do
jasnej cholery czy ktokolwiek zadał pytanie ile kosztuje terapia dziecka z
białaczką, ile matek dzieci z białaczką zrezygnowało z pracy, życia
towarzyskiego i całkowicie poświęciło się dziecku. Nie bo te matki zamiast
pieprzyć jak mi ciężko, zajmują się dzieckiem lub szukają sposobu na zdobycie
kasy potrzebnej na leczenie

Ja zrezygnowałam z pracy...

[pitahaya1]

o życiu prywatnym nie wspomnę, towarzyskim tym bardziej.

Nie byłam w stanie pracować, biegać po lekarzach, robić badania i z nimi znów do
lekarza, potem inna metoda, przed nią badania i znów...Wizyta o 8.00, wizyta o
10.00, wizyta o 12.00.....

Dopiero teraz wracam na rynek pracy, po 12 latach w domu.

I co teraz?

[makurokurosek]

Nic, po prostu uważam, ze jak sie wymaga od innych to najpierw powinno się
wymagać od siebie. Jesteś wyjątkiem wśród rodziców dzieci z ADHD

[pitahaya1]

Wyjątkiem nie jestem, choć muszę przyznać, że wielu rodziców pracuje godząc
pracę zawodową z pracą z dzieckiem.
Ale my mogliśmy sobie na to pozwolić, choć momentami było bardzo ciężko. Od
samego początku jesteśmy na swoim garnuszku.

Nie chciałabym, żeby zabrzmiało tak, że odłożenie pracy zawodowej = lepsze
efekty wychowawcze. To w parze nie idzie, niemniej jednak ja wiem, że wielu
rzeczy bym nie zrobiła. Po prostu się nie da robić tego po godzinach pracy,
nawet przy pomocy męża. Na pomoc rodziców nie mogliśmy liczyć.
Może dlatego zarówno pod opieką psychologa jak i psychiatry mój syn jest "od
wielkiego dzwonu", raz na pół roku. Pozostały zaburzenia koncentracji uwagi ale
to już nasza, dziecka i rodziców, praca. Od szkoły wymagam jedynie tego, by syn
wychodząc z lekcji miał zapisaną prace domową i wytłumaczoną w razie
niezrozumienia. To on ma tę prace zapisać, nie być wyręczanym przez dorosłego. W
domu ma ją sam odrobić, my ją sprawdzamy, pilnujemy, żeby miał warunki do nauki.
Sprawdzenie pracy zajmuje nauczycielowi minutę, tylko dwóch nauczycieli sprawdza

Na szczęście nasz syn już wychodzi na prostą.

[makurokurosek]

jestem mamą pracującą zdrowego dziecka,mała jest w domu o 16 idzie sie kąpać o
20, a później spać. Szczerze, uważam że za mało czasu poświęcamy małej, nie
wyobrażam sobie skutecznej terapii w przypadku pracujących rodziców którzy mają
tylko 4h na normalne kontakty z dzieckiem, bo w tym momencie albo cały ten czas
poświęcają terapii narażając się na zerwanie więzi dziecko- rodzic, albo olewają
terapię. Czasami nie ma możliwości połączenia dwóch rzeczy. Więc jak słucham
wypowiedzi pracujących mam dzieci z ADHD, mających pretensję do innych o brak
akceptacji i wyrozumiałości wobec ich dziecka, to szczerze mówiąc szlak mnie
trafia, bo same tak naprawdę g_wno robią aby pomoc dziecku.

[joanna35]

albo......koledzy zmęczeni stałym robieniem przez ADHD-owca z siebie
błazna po
prostu mu przyrzną. ( nie pochwalam, ale znam dzieci).
Nie pochwalasz? A ja myślę, że nie widzisz w tym nic złego, w końcu
tak łatwo znalazłaś winnego agresywnego zachowania u "normalnych"

[lolinka2]

Nie mam tego w zwyczaju, ale w tym miejscu okrutnie mnie język świerzbi:
a jeśli dałoby się stwierdzić, jaką diagnozę z kodem F lub inny rodzaj
niepełnosprawności będzie mialo dziecko w przyszłym życiu, zapewne w świecie
idealnym wg protozoa należy dokonać aborcji. I będzie to czyn wielce
odpowiedzialny. I ochronimy niewinne istnienia ludzkie od tragedii patrzenia na
człowieka z dysfunkcjami.

Protozoa, wiem że pracujesz w jednym z warszawskich szpitali. Pozwól zatem, że
zacytuję na tę okoliczność rektora WUM, z jego przemówienia z ostatniego
poniedziałku (wręczenie dyplomów absolwentom I WL): Nie zapominajcie o pokorze
wobec chorych i ich cierpienia.
Dziecko z ADHD, dziecko z inną chorobą psychiczną, dziecko z niepełnosprawnością
jakiegokolwiek-bądź rodzaju to chory. Chory, który cierpi.
Bardzo mi brakuje takiej właśnie pokory w twoich wypowiedziach.

[protozoa]

Znam ten cytat prof. Krawczyka ( wiesz o czym piszę). Jednak pytanie można
odwrócić - czy rodzice dziecka z ADHD COKOLWIEK uczynili, aby pomóc rodzinie,
którą spotkało nieszczęście na skutek działania ICH dziecka? Nie, wzięli d w
troki i poddali dziecko na krótkiej hospitalizacji psychiatrycznej. I umyli
ręce. Pokora? Mozna posunąć sie dalej - chory psychicznie w jakimś stopniu jest
pedofil, morderca, gwałciciel. Pochylajmy sie zatem i nad nimi.

[lolinka2]

czy zatem hospitalizacja psychiatryczna to brak działania?
zaniechanie?
Czy ty aby nie lekceważysz pracy swoich kolegów po fachu? Swoją drogą, jak
przekonałam się usiłując leczyć swoją pierworodną, oni też się często gubią w
gąszczu teorii (zwłaszcza dot. tzw. piekielnego pięciokąta) a na efekty działań
- jeśli w ogóle mają jakieś być - trzeba czekać raczej długo. No sorry, to nie
specjalizacja operacyjna

W przypadku, który padł w tym wątku (nerka) zdecydowanie należało zrobić COŚ.
Nadzór kuratora nad rodziną roztoczyć, obligatoryjną terapię rodzinną wdrożyć
(trening zachowań społecznych dla dziecka & umiejętności rodzicielskich PRZEDE
WSZYSTKIM dla rodziców). Niemniej jednak: to nie wina dziecka, że ma
niewydolnych wychowawczo rodziców; dwa - zespół hiperkinetyczny nie daje takich
objawów sam w sobie, to podchodzi spokojnie pod kryteria diagnostyczne zaburzeń
zachowania (czyli chyba najgorsze z powikłań źle prowadzonego lub
nieprowadzonego w ogóle ADHD). Tak, pokora. Pochylić się nad dzieckiem. I
niechby się pochylił specjalista. A rodzicom sprzedać kopa do działania
Nauczycielom przy okazji też, bo ich (wystudiowana ponoć) wiedza i umiejętności
zajmowania się dziećmi dysfunkcyjnymi w znakomitej większości przypadków są
równe lub bliskie zeru i często sami pogarszają sprawę(też z doświadczenia
piszę, niestety...).

Wiesz - mordercy, pedofile i gwałciciele w moim odczuciu dostają sporo tej
troski. Badania specjalistyczne. Leczenie w trakcie odbywania kary. Nie mają
źle. To dziecko moim zdaniem tyle nie dostanie. Ktoś ważny uzna, że zajmowanie
się nim to odpowiedzialność rodziców wyłącznie, umyje ręce i tym samym skaże
dzieciaka na pogłębienie zaburzeń... Przymusowe leczenie psychiatryczne
dorosłych ma się całkiem dobrze. Przymusowe leczenie psychiatryczne dzieci...
niemal nie funkcjonuje. A szkoda.

[wieczna-gosia]

Jakos normalnie tak sie dzieje ze ZASZE ci rodzice ADHDowca:
nie wspolpracuja
sa niewydolni
nie chca zrpzumiec

za to szkola same krysztaly Sulaczki i Judymy och ach one sie
staraja.

a ja nie mam dziecka z ADHD ja mam dziecko wymagajace ciut wiecej niz
"nie biegaj", "nie bij kolegi" "w domu zrobic cwiczenie 4" i juz w
przedszkolu spotykam schody. Bo najlpeiej jakbym dziecko zabrala bo
pani sie nie czuje kompetentna. Efekt? Moj syn funkcjonuje w
przedszkolu zgodnie w wlasnym kodeksem zasad. To nie przedszkole go
nauczylo, to on nauczyl przedszkole ze jak sie bedzie czepialo to
bedzie dym, a ja sie nie bedzie czepialo to on bedzie spokojny. Jakim
cudem gosciu 5 i pol kontroluje dwie pani i reszte grupy- nie mam
pojecia ale robi to swietnie. Ale panie oburzone ze ja mam
oczekiwania- ja matka dziecka trudnego wychowawczo, no wez sie
kobieto zastanow......

[protozoa]

Póki co w szkole nie ma Judymów.

[joanna35]

W szpitalach też nie zauważyłam

popieram protozoa

[makurokurosek]

Problem nie jest w tym czy nasze dziecko zostanie pobite przez zdrowe dziecko
czy dziecko z ADHD, problem jest o wiele bardziej złożony. Po pierwsze Polskie
szkoły nie są przystosowane do uczenia dzieci z ADHD, stworzono oddziały
integracyjne które w pewien sposób miały rozwiązać problem nie tylko dzieci z
ADHD ale dzieci niepełnosprawnych, tylko że wielu rodziców dzieci z ADHD ma
całkowicie gdzieś swoje dziecko jak i inne dzieci. Wielu rodziców dzieci z ADHD
broni się rękoma i nogami przed posłaniem dziecka do klasy integracyjnej,
zastanawiam sie tylko dlaczego, czy dlatego że wówczas terapia dziecka jest pod
stała kontrola szkoły. Sądzę, że na to pytanie odpowiedziała jedna z pierwszych
pań, "ADHD to wyrok". takie właśnie podejście powoduje, że rodzice krzywdzą
własne dziecko, albo zaprzeczając dysfunkcji albo całkowicie odpuszczając
terapię. ADHD nie jest żadnym wyrokiem, trzeba nauczyć sie z nim żyć tak samo
jak z cukrzycą czy innym paskudztwem.
Druga sprawa dzieci z ADHD nie ponoszą odpowiedzialn0ości za swoje czyny. Sądzę,
że skoro są na tyle sprawni umysłowo iż nie ma przeciwwskazań do uczęszczania do
normalnej szkoły, nie powinno być również przeciwwskazań do ponoszenia
odpowiedzialności za swoje czyny. Osoby które nie ponoszą takiej
odpowiedzialności, dla bezpieczeństwa zarówno własnego jak i innych ludzi
powinni być zamykani na oddziałach psychiatrycznych .
Kolejna sprawa nie ma kontroli nad terapią ADHD.Rodzice nie mają obowiązku
przekazywać informacjo szkole, nie wiadomo więc czy dziecko w ogóle jest pod
opieką psychologa czy psychiatry

Wymaga sie więc od rodziców zdrowych dzieci tolerancji i wyrozumiałości, nie
dając kompletnie nic w zamian. Osobiście gdyby moje dziecko zostało dotkliwie
pobite,obojętnie czy przez ADHDowca czy normalnego dzieciaka, nie wiem czy
potrafiłabym sie powstrzymać przed brutalnym wymierzeniem sprawiedliwości.

[lolinka2]

Po przepuszczeniu przez filtr mojego zdrowego rozsądku, wypowiedź makurokurosek
brzmi:

> "po pierwsze Polskie
> szkoły nie są przystosowane do uczenia dzieci z ADHD"

pozwolę sobie uzupełnić: do uczenia dzieci dysfunkcyjnych w ogóle

> "Druga sprawa dzieci z ADHD nie ponoszą odpowiedzialności za swoje > czyny"

Z jednej strony w terapii kluczem jest NIE KARANIE Z OBJAWY CHOROBY. Z drugiej
strony na okoliczność złamanych zasad (zdefiniowanych zawczasu, a nie po czynie)
wyciąga się konsekwencje. Jeśli zatem rozumieć tę "odpowiedzialność" jako
"konsekwencje" w ujęciu behawioralnym, słowa makurokurosek nabierają sensu.

> "Kolejna sprawa nie ma kontroli nad terapią ADHD.Rodzice nie mają
> obowiązku przekazywać informacjo szkole, nie wiadomo więc czy
> dziecko w ogóle jest pod opieką psychologa czy psychiatry"

Powiem więcej: nie tylko brak jest kontroli nad terapią ADHD. Nie ma przede
wszystkim współpracy ze strony specjalistów. Brak jest słynnych zespołów
multidyscyplinarnych, które powinny WSPÓLNIE diagnozować i leczyć. Psycholodzy i
pedagodzy z PPP robią swoje, uznając opiekę psychologa klinicznego za podważanie
wlasnych kompetencji, więc niechętnie dzielą się z nimi swoimi przemyśleniami.
Kliniczni nie chcą się mieszać do spraw szkoły, cedując to całkowicie na PPP
(która lubi czasem zalecenia "z kosmosu" wystawić, albo zaprzeczyć diagnozie
psychiatry...). Psychiatrzy nie zawsze potrafią współpracować z psychologami
(oskarżają się wzajemnie że "ci to tylko psychotropy umieją zapisać" a "tamci to
biologiczną chorobę gadaniem by leczyli" - cytaty dosłowne zasłyszane), że nie
wspomnę o neurologach (spychanych na margines, a z drugiej strony umywających
ręce na dzień dobry...).
Jeśli dołożymy do tego brak przepływu informacji m. PPP, PZP, szkołami i
wydziałami d/s nieletnich w sądach - zostaje obraz nędzy i rozpaczy diagnostyki
i terapii chorób psychicznych u dzieci.

[makurokurosek]

Z jednej strony w terapii kluczem jest NIE KARANIE Z OBJAWY CHOROBY. Z drugiej
> strony na okoliczność złamanych zasad (zdefiniowanych zawczasu, a nie po czynie
> )
> wyciąga się konsekwencje.

Wydaje mi się, że informację nie bij kolegi łopatką, krzesełkiem czy innym
przedmiotem dziecko otrzymuje w wieku około 2 lat niezależnie czy w przyszłości
będzie miało zdiagnozowane ADHD czy nie. Nie sądzę aby dziecko z artykułu o
którym mówiła protozoa informację o tym, ze nie wolno nikogo bić otrzymało po
zaistniałym wypadku.

"zostaje obraz nędzy i rozpaczy diagnostyki
> i terapii chorób psychicznych u dzieci."
Wybacz ale to dotyczy wszystkich chorób, nasza służba zdrowia nie jest w
najlepszej kondycji ale bądźmy szczerzy to problem chorego i jego rodziny.
Jezeli rodzice dziecka z ADHD widzą, że terapeuta jest do dupy powinni go
zmienić i szukać takiego który będzie w stanie im pomóc, a że to kosztuje no cóz
leczenie większości chorób nie nalezy do najtańszych

[lolinka2]

Nie. Problem nie dotyczy wszystkich specjalizacji i wszystkich jednostek
chorobowych w równym stopniu. Zdecydowanie nie.
Z doświadczenia zawodowego i osobistego mówię. Z pełnym przekonaniem i
odpowiedzialnością za słowa.
I to nie kwestia typu "terapeuta jest do dupy", jak piszesz, ale rozmywanie się
wysiłków pojedynczych osób w dziurawym systemie, plus dążenia jednostek do
zawłaszczenia wszystkiego: wiedzy, wyników badań, wniosków i monopolu na
słuszność oraz jedyną najprawdziwszą prawdę A na unikaniu konfrontacji i
współpracy, traci pacjent...

Plus to, co pisała powyżej protozoa. Psychiatrzy dziecięcy w Polsce to populacja
nieliczna. I znów cytat, jeden z pracowników Kliniki Psychiatrii Wieku
Rozwojowego WUM powiedział w roku 2007 "Dobry psychiatra dziecięcy w Polsce to
ten, który obejrzy dziecko, zanim ono zdąży się zabić". Bez komentarza.

[makurokurosek]

> I to nie kwestia typu "terapeuta jest do dupy", jak piszesz, ale rozmywanie się
> wysiłków pojedynczych osób w dziurawym systemie, plus dążenia jednostek do
> zawłaszczenia wszystkiego: wiedzy, wyników badań, wniosków i monopolu na
> słuszność oraz jedyną najprawdziwszą prawdę A na unikaniu konfrontacji i
> współpracy, traci pacjent."

nie mam ADHD, a mam taki sam problem z neurologiem , a wcześniej z alergologiem.
Przy czym w przypadku neurologa nie zadziałały nawet znajomości, konsultacje i
potrzebne badania musiałam wykonać poza województwem wielkopolskim bo tu nikt
nie podważy diagnozy profesora

"> Plus to, co pisała powyżej protozoa. Psychiatrzy dziecięcy w Polsce to populacj
> a
> nieliczna. I znów cytat, jeden z pracowników Kliniki Psychiatrii Wieku
> Rozwojowego WUM powiedział w roku 2007 "Dobry psychiatra dziecięcy w Polsce to
> ten, który obejrzy dziecko, zanim ono zdąży się zabić". Bez komentarza."

To samo można powiedzieć o ginekologach dziecięcych oraz lekarzach wielu innych
specjalizacji, ale cóż jeżeli ktoś chce to poruszy niebo i ziemię aby do tego
lekarza trafić, a jeżeli ktos oczekuje że inni za niego będą robili to tylko
będzie biadolił

[protozoa]

Rodzi sie dziecko, rodzice, dziadkowie chcieliby, żeby było zdrowe, ładne,
zdolne. Bywa jednak czasem inaczej. Bywa, że choroba/dysfunkcja ujawnia sie po
roku, dwóch, w przedszkolu, szkole. Rodzice chcieliby, żeby ich dziecko było
takie jak inne a ono tymczasem ( zostańmy przy ADHD) jest inne, nadpobudliwe,
trudne do opanowania, ma problemy z koncentracją uwagi, czasem wykazuje agresję,
bywa niebezpieczne - dla siebie lub innych. I co sie dzieje - gros rodziców nie
przyjmuje tego do wiadomości i uważa, ze z czasem się zmieni, że świat jest
przeciwny ich dziecku i sami wykazują agresję. Jest i tak, że zabiegani,
zaharowani nie chca zobaczyć u dziecka tego co od dawna widzi otoczenie. Czasem
podejmują - TRUDNĄ, ZMUDNA KOSZTOWNA terapię. I wszyscy za wszelka cenę chcą,
aby ICH dziecko pozostało w swoim środowisku i było takie jak inne dzieci. Ale
tak nie będzie, to dziecko ma dysfunkcję i trzeba się z tym pogodzić - tak samo
jak dziecko niesłyszące - mimo implantów i wysiłkow zespołu prof. Skarżyńskiego
nie będzie idealnie słyszeć, ani dziecko niewidome nie będzie miało sokolego wzroku.
I tak jak niewidomy nigdy nie zrobi prawa jazdy ( ma ograniczenia) tak
ADHD-owiec ma ograniczenia innego typu.
W kraju powinna byc siec placówek oferujących rehabilitację, terapię, zajęcia
psychologiczno-pedagogiczne, konsultacje psychiatry dziecięcego ( na marginesie
czy wiecie ilu jest takich specjalistów w Polsce i dlaczego nikt nie chce robic
tej specjalizacji). Powinny być szkoły, nauczyciele wspomagający, trenerzy itd,
itp. Niestety, nie ma i nie będzie. Długo nie będzie bo na to potrzebne są
ogromne środki. Tak samo jak na szereg badań, w tym ważnych od których zalezy
podjęcie decyzji o leczeniu nierzadko ratującym życie, jest niedostępnych. I
prędko nie będzie. Powody j.w.
Co zatem mają robić rodzice, nauczyciele, koledzy uczniowie gdy w ich otoczeniu
pojawi się dziecko z ADHD?
Przede wszystkim nie dać zrobić sobie krzywdy. Dziecko z ADHD bywa
nieodpowiedzialne, nieprzewidywalne. Czy można dziwić sie trenerowi na pływalni,
że nie chce takiego dziecka. Wszak to on odpowiada - moralnie i prawnie- za
zdrowie i życie powierzonych mu dzieci. Chwila nieuwagi, zajęcie sie dzieckiem,
które chce jeszcze zanurkować, jeszcze jedno kółeczko i może utonąć inne
dziecko. A trener pójść do więzienia.
W przypadku gier zespołowych dziecko z ADHD nie jest akceptowane przez kolegów,
bo jego drużyna przegrywa, bo dezorganizuje zajęcia.
A w szkole - ile czasu nauczyciel poswięca uczniowi, który może w każdej chwili
zrobić sobie lub innym krzywdę? Mnóstwo. A efektem jest nieprzerobiony materiał
i strata całej klasy. Strata, bo uczniowie albo nadrabiają lekcje w domu/na
korepetycjach albo maja mniejsze szanse dostania sie do dobrych szkół wyższego
szczebla.
Może warto spojrzeć obiektywnie na ograniczenia własnych dzieci i mierzyć siły
na zamiary?
Moje dzieci - juz dorosłe- nie maja głosu ani słuchu muzycznego. Byłyby
odrzucone przez kolegów w chórze, w orkiestrze, w szkole baletowej. Znamy ich
ograniczenia i nie pchalismy ich do szkoły muzycznej.
Dzieci kolezanki mają nadwagę, są mało sprawne fizycznie. Stanowi to inny rodzaj
ograniczenia, z którym rodzice sie liczą.
Może rodzice dzieci z ADHD zamiast wymagac od innych tolerancji, pochylenia się,
zrozumienia przyjęliby do wiadomości ograniczenia swoich pociech.
W dzisiejszej Stołecznej pani psycholog usiłuje cos radzić. Tylko nic z tych rad
nie wynika.

Pozostawienie agresywnych dzieci w szkole jest zagrożeniem dla innych. Dziecko z
orzeczeniem nie poniesie konsekwencji prawnych. O to juz postarają sie rodzice (
i tu trudno im sie dziwić). Pozostałe dzieci są zagrożone i u co bardziej
wrażliwych może dojść do fobii szkolnej.

Od lat obserwuję rodziców róznych dzieci. Widzę jak wielu z nich zachowuje sie
nagannie. Nie poczuwa sie do odpowiedzialności za własne dzieci i skutki ich
zachowań- nieważne czy zachowań wynikających z choroby czy złego wychowania.
Tłumaczenia "to tylko dziecko" są powszechne.
Kilka dni temu przyjmowałam w gabinecie obok laryngologa. Po badaniu na
korytarzu dziecko zwymiotowało. Zdarza sie, czy myslicie, ze matka poczuła sie w
jakimkolwiek stopniu do sprzątnięcia, przeproszenia za "atrakcje" chyba 40
pacjentów z poczekalni? Skąd - ona po prostu uciekła. Nie widziałam tego,
słyszałam głosy oburzonych pacjentów.
W Dziecku było już na ten temat ze sto wątków. Może jednak warto pomysleć o
swoich obowiązkach w stosunku do innych gdy ma się dzieci.

[kropkacom]

> W Dziecku było już na ten temat ze sto wątków. Może jednak warto pomysleć o
> swoich obowiązkach w stosunku do innych gdy ma się dzieci.

Ja ciągle czytam o tych agresywnych, niedopilnowanych, niedoterpiowanych dzieciach z ADHD. A jak już dziecko spełni te wszystkie "wymagania" to i tak rozbije się o tabliczkę na kursie pływania - dzieci z ADHD nie przyjmujemy. Owszem, rodzic może chorobę dziecka zataić i tylko tyle.

Tak się składa że rodzice dzieci dysfunkcyjnych i chorych robią więcej niż widzą to postronni. Postronni chcieli by zaraz natychmiast widoczne efekty a najlepiej odizolować malucha na wszelki wypadek. Taki obraz maluje się mi z tych wszystkich rozmów i z tego co widziałam w szkole.

Jako społeczeństwo też mamy obowiązki. Przede wszystkim nie izolować, pochopnie nie osadzać i nie pławić się jak protozoa w świetnym samopoczuciu "bo ja potrafię to czemu on nie?"

[azile.oli]

To wszystko nie jest takie proste. Jeśli chodzi o zachowania
agresywne, to przyjmijmy, ze dzieci zdrowe też takie przejawiają,
tyle tylko , że dobrze byłoby, żeby zaświadczenie o dysfunkcyjności
nie było ''uniewinnieniem''.
Co do sprawy różnego rodzaju sekcji sportowych dla dzieci z
problemami. Cóż, przykre to, ale nie doszukujmy się zawsze złej woli
innych rodziców czy dzieci. Czasem to trener musi zadecydować, czy
dziecko powinno na takie zajęcia uczęszczać.
Podam przykład - judo, generalnie bardzo dobra dyscyplina dla
dzieci nadpobudliwych. Ale , niestety, czasem się nie da pracować,
bo dziecko, które najpierw robi, a pomyśli za chwilę stanowi duże
niebezpieczeństwo, zwłaszcza dla siebie. U mojej córki w grupie był
chłopak, który nie robił nikomu nic złego, ale w danym momencie
robił co innego, niż reszta. Gdy się wykonuje rzuty trzeba bardzo
uważać na osoby trenujace obok. Wiecie, co się może stać, gdy osoba
ważąca 70 kg spada z wysokości 170cm na dzieciaka, który właśnie
sekundę wcześniej położył się na macie obok? Niby nic nie zrobił,
ale co by było, gdyby rzucany kolega spadł na niego?
Podobnie z poleceniami : ''wracamy bokiem'', a młody biegnie sobie
beztrosko środkiem sali. Tu chodzi o bezpieczeństwo tego dziecka i
innych.
Niestety, trenując jakąkolwiek dyscyplinę sportowa trzeba pamiętać,
że najważniejsze jest słuchanie poleceń. Bo może stać się
nieszczęście. Dlatego trzeba poszukać małej grupy, poinformować
trenera o zaburzeniu (nie jest ślepy) i przede wszystkim dziecko
musi mieć już opanowane pojęcie dyscypliny na treningu.

[e_lizzy_benett]

k
> Jako społeczeństwo też mamy obowiązki. Przede wszystkim nie izolować, pochopnie
> nie osadzać i nie pławić się jak protozoa w świetnym samopoczuciu "bo ja
potrafię to czemu on nie?"

Myślę, że to jest właśnie sedno problemu - niewielu członków społeczeństwa
przyjmuje do wiadomości, że mamy jakieś obowiązki wobec innych. Dziecko
dysfunkcyjne w szkole? Moje (w domyśle piękne, zdolne) traci jakiś czas, który
pani poświęciłaby na jego naukę. Odnosząc się do tej części dyskusji przyjąć
jednak trzeba, że każdy obywatel ma zapewniony równe prawa - w tym dostęp do
nauki. Jeśli już brak empatii, to może sięgnąć do ciążących na nas społecznie
zobowiązań? Na marginesie - kto prowadzi statystyki ile krzywd między dziećmi
wyrządzają dzieci zdrowe, a ile te z dysfunkcjami?
Zgadzam się, że rodzice dzieci niepełnosprawnych w różnym stopniu radzą sobie z
problemami rodzicielstwa - jak wszyscy jednak.
I powiedzmy jasno - dyskusja skupia się na dzieciach z ADHD, bo bardzo łatwo (co
nie znaczy zgodnie z prawdą) napisać, że dąży się do ochrony swojego dziecka.
Trochę (choć dla części pewnie tylko ciut) trudniej napisać, że nie chce się
współpracować z dziećmi opóźnionymi autystycznymi, z ZD - niegroźnymi, ale
przecież tak nieestetycznymi, no i moje (w domyśle piękne, zdolne itd)...

[gemmavera]

protozoa napisała:

> Może rodzice dzieci z ADHD zamiast wymagac od innych tolerancji, pochylenia się
> zrozumienia przyjęliby do wiadomości ograniczenia swoich pociech.

Spora część rodziców dzieci z dysfunkcjami doskonale zdaje sobie z tych
ograniczeń sprawę. Większość chodzi na różnego rodzaju terapie - ale terapie w
tego typu zaburzeniach mają to do siebie, że nie działają jak pigułka
przeciwbólowa - łykniesz i po sprawie. Trzeba mozolnej pracy przez lata, żeby
wypracować jakiś efekt.

Pytanie jednak, co dalej - jeśli już owi rodzice przyjmą do wiadomości
ograniczenia swoich dzieci, to co dalej? Zamknąć dzieci przed światem? Zapisać
do szkoły specjalnej? Nauczanie indywidualne?
Akurat podstawowy problem w przypadku terapii dzieci z ADHD czy np. autyzmem to
nauczenie delikwenta życia w społeczeństwie.
Konia z rzędem temu, kto nauczy dziecko zasad życia społecznego, zasad życia w
grupie, izolując go od owej grupy.

Ktoś tu wcześniej twierdził, że rodzice bronią się rękami i nogami przed
zapisaniem dziecka do klasy integracyjnej. Znam kilka takich osób i twierdzę, że
to bzdura - a już na pewno nie jest to reguła.
A najlepsze jest to, że teraz dziecku z papierami ADHD integracja się "nie
należy". Sama znam matkę, która kombinuje, czy udałoby się jej przepchnąć syna
do klasy integracyjnej z jakimś innym "kwitem". Ona otwarcie mówi, że wie, że
młody sobie w masowej szkle bez pomocy nie poradzi. No i co ma zrobić? Pośle do
masowej - źle, bo potem na forach krzyczą, że potwór ADHDowiec rozprasza inne
dzieci i spowalnia tempo pracy, a potem dzieci się do dobrych szkół nie dostają.
Pośle do integracyjnej - będą się potem wkurzać, że im podrzuciła dziecko jak
kukułcze jajo.

Nie ma rozwiązań idealnych. Ale przy odrobinie empatii i zrozumienia ze strony
tak zwanych normalnych można choć minimalnie do tego ideału się zbliżyć. A jak
się trafi na mur, to koniec.

[makurokurosek]

Po pierwsze dziecko z ADHD nie musi trafić do klas integracyjnych jako dziecko
chore. Klasy integracyjne przez sam fakt że jest tam maksymalnie 18 uczniów,
jest dwóch nauczycieli, jest klasą która bardziej przystosowana jest do
kształcenia dzieci z ADHD. Po drugie jeżeli dziecko jak i rodzice faktycznie
biorą udział w terapii, często sama poradnia pomaga w umieszczeniu takiego
dziecka w klasie integracyjnej. Po trzecie jeżeli ktoś faktycznie mimo terapii
ma problem z zapisaniem dziecka do klasy integracyjnej zawsze pozostają szkoły
prywatne Bądzmy szczerzy w klasie 30 osobowej nie ma miejsca na jednoczesną
terapie dziecka z ADHD i naukę

[pitahaya1]

Teoria sobie a życie sobie.

Szkoły prywatne... One w pierwszej kolejności pozbywają się dzieci z
dysfunkcjami, chyba, że szkoła akurat specjalizuje się w kształceniu takich
dzieciaków.

Szkoły integracyjne...owszem. Mój syn nie miał wskazań do takiej szkoły. Był
trzykrotnie w PPP, ma orzeczenie i brak wskazań. W mojej miejscowości nie ma ani
jednej szkoły z klasą integracyjną, szkół jest kilka. Wiem, mogę dowozić syna do
innego miasta, do innej dzielnicy. Tylko, że on bardzo źle to zniósł (już do
takiej szkoły chodził). Zupełne oderwanie od kolegów, którzy integrują się na
placu zabaw, po lekcjach, w klubie, na boisku...

Nie chciałabym, żeby to zabrzmiało, jakbym szukała wymówek.

Po prostu takie dzieciaki próbuje się zepchnąć na margines społeczny. Nie
mówię o dzieciach, które wymagają wzmożonej pracy i stwarzają zagrożenie dla
siebie i otoczenia. Mówię o takich dziaciakach jak mój syn, u którego
stwierdzono "zaburzenia koncentracji uwagi z elementami nadpobudliwości o
nieznacznym nasileniu". Gdybym Ci go postawiła obok, nie wiedziałabyś, że ma
ADHD. Ale ma orzeczenie i łatkę przypiętą na kilka lat.
Do tej pory niemal zawsze mówiłam prawdę każdemu kto o to zapytał, teraz już
nie. A przynajmniej nie mówię tego otwarcie. Jeśli czytałaś mój wpis o wyjeździe
syna na obóz, dowiesz się, że pomimo braku informacji nie zauważono u syna
odchyleń od normy.

Czy więc powinnam informować wszystkich dookoła skazując tym samym syna na jawną
dyskryminację i przypinanie łatki?

Przed synem gimnazjum. Już wiem, że nowa szkoła opinii nie zobaczy. Jeśli
zapyta, usłyszy prawdę ale sama przed szereg nie wyjdę. Cóż, tego mnie
poprzednie szkoły nauczyły.