pozne macierzynstwo

[aarabeska]

Drogie e-mamy,
zadawalam juz to pytanie na forum emama (watek 64latka MAMA), ale jakos
utonelo w gaszczu innych watkow. Ponawiam je zatem w Salonie

Chec posiadania dziecka i stawanie sie rodzicami to piekne i silne przezycie.
Dzieki zdobyczom techniki i osiagnieciom medycyny staje sie to mozliwe nawet
w wieku bardziej stosownym dla bycia babcia. Przepraszam, nie jest moja
intencja urazenie kogokolwiek.
Moje pytanie brzmi jak zapatrujecie sie na bardzo pozne macierzynstwo? Mamy
przyklad dwoch mam z Indii 65 i 64-letniej... Ja jestem przeciwna ze wzgledu
na ryzyko wad rozwojowych i samotnosc tego dziecka.

Czekam na Wasze opinie.
Agnieszka

[iju]

Ja myślę, że natura nie przypadkiem tak stworzyła kobietę, że w pewnym wieku
nie może (naturalnie) mieć dzieci. Nikogo nie śmiem potępiać, ale statystyki są
nieubłagane, pod względem biologicznym najlepiej rodzić dzieci między 18-30
rokiem życia. Ma to swoje uzasadnienie, młody organizm mamy pozwala prawidłowo
rozwinąć się maluszkowi, a mama ma więcej sił, żeby poradzić sobie z bezsennymi
nocami, a wcześniej trudem porodu itp. Do kobiet należy decyzja kiedy? ale
trzeba też myśleć o dziecku, czy aby za szybko nie pozostanie bez matczynej
miłości, a nic jej nie zastąpi, wierzcie mi.

[mmc2]

wiesz wydaje mi sie ze zeby czyjes postepowanie oceniac trzeba najpierw tydzien
w jego butach chodzic jak mowi indianskie przyslowie. Dla ciebie ciaza w tym
wieku nie wchodzi w gre i dobrze. Ja nie wiem czym kierowaly sie te panie
decydujac sie w tym wieku na dziecko i tez bym sie swiadomie na nie nie
zdecydowala ale.... . Opowiem Ci swoja historie.
W zeszlym roku zaszlam w ciaze i wlasciwie nie byloby w tym nic dziwnego gdyby
nie to male ale... mam juz dwoje dzieci..... jedna corka 19 lat, druga 16 ja
44. Przezylismy szok, wlasnie zaczynalam robic kariere zawodowa a tu los
splatal mi figla. Moglabym legalnie usunac ale to nie rozwiazanie dla mnie.
Jak zaczelam chodzic na kontrole, okazalo sie ze jest cala masa komplikacji.
Najpierw cala masa miesniakow potem cukrzyca ciazowa, zwapnienia itd. od 9 tyg.
bylam na zwolnieniu. Wtedy lekarze(mialam ich w sumie 8) wzieli sie za moje
malenstwo. Zaczeli mi uswiadamiac ile ryzyk i chorob moze miec moje malenstwo.
Bylam chora ze strachu. Lekarze tlumaczyli mi jak nierozsadnie jest z mojej
strony decydowac sie na to dziecko "przeciez Pani ma juz dwie zdrowe corki",
czy naprawde chce pani zrobic swojej rodzinie taka krzywde", czy chce pani
zniszczyc zycie swoje i swoich dzieci opieka nad chorym dzieckiem?". Oni nie
byli w stanie zrozumiec ze dla mnie to dziecko bez wzgledu na to czy chore, czy
zdrowe, to poprostu moje dziecko. Taksamo jak moje dorosle corki. Dostalam
skierowania na caly szereg badan prenatalnych. W 11 tyg. USG wykazalo zbyt
groby kark dziecka podejrzenie Down-Syndrom skierowanie na badanie lozyska -
nie poszlam. Skierowanie na badanie wod plodowych, bad. przerwalam w polowie
poniewaz lekarz nie mogl sie przebic przez miesniaki a dla mnie to bylo bardzo
bolesne. Dwa tygodnie potwornych boli, nie moglam zejsc z lozka, w miedzyczasie
krwawienia, kontrola w szpitalu. Na szczescie wszystko o.k.. Kolejna kontrola
(co 7 dni),lekarz: " pani musi zrobic to badanie, w pani przypadku to wszystko
jedno czy pani poroni czy nie. A w ogole to co pani woli poronic zdrowe czy
urodzic chore? W pani wieku!!!" Ilez ja razy slyszalam w ciagu tego czasu jaka
jestem stara i co mowia statystyki o takich starych matkach. Zaden z tych
lekarzy do konca nie zrozumial dlaczego tak zadecydowalam. Nie poszlam drugi
raz na badanie wod plodowych(ale co 2 tyg.USG). W koncu te badania moga wykryc
tylko schorzenia chromosomalne ale nawet nie okresla stopnia ciezkosci choroby(
Na marginesie dodam ze wiele uszkodzen powstaje podczas samego porodu).
No coz, trzy miesiace temu urodzilam zdrowa i sliczna coreczke. Wazyla 4280g i
miala 54 cm dl.
Ciesze sie z kazdej sekundy spedzonej z moim malenstwem i dziekuje opacznosci
ze mi zrobila na starosc taki piekny prezent.
Moja mama w tym wieku byla juz od roku babcia mojej pierworodnej corki.
Powiedz czy tylko zdrowe dzieci maja prawo do zycia? Czy bedziemy selekcjonowac
nasze potomstwo? Wedlug jakich kryteriow?
A jesli chodzi o samotnosc, ile dzieci wychowuje sie w domach dziecka chociaz
ich rodzice zyja? A jaka maja gwarancje mlodzi ze nie zachoruja lub nie zgina w
wypadku np.samochodowym?
Troche sie rozpisalam, pora konczyc.
Pozdrowienia: bardzo stara i bardzo szczesliwa matka

[bea-chiara]

Zgadzam sie z Toba i z cytowanym indianskim przyslowiem.Wlasnie Twoja historia
jest dla mnie przykladem poznego macierzynstwa.Jednak zalozycielka watku podaje
przyklad mam 63,64 letnich.Jest to wiec generacja ...poprzednia-tzn. wieku
Twojej mamy!
Pozdr.-Bea.

[ewa.ad.can]

Tez nie naleze do mlodziutkich mam. Obecnie mam prawie 42 lata, 16 letnia
corke i kochanego i zdrowiutkiego 2 letniego synka. Uwazam ze chyba inaczej
nalezy podejsc do poznego maciezynstwa jezeli jest ono wynikiem naturalnych sil
a inaczej jezeli kobieta juz kolo 50-tki decyduje sie na zajscie w ciaze dzieki
medycznej sile. Wydaje mi sie ze w pierwszym przypadku jest to cudny dar w
drugim mam mieszane uczucia,chyba za pozno , chociaz niektore 50 sa w lepszej
kondycji niz 30-tki ))) Ale 60-cio latki to chyba lekka przesada.

Do mmc2 to wstretne jak potraktowali cie lekarze w ciazy. U mnie bylo calkiem
inaczej, owszem badania mialam przeprowadzone i historie chorob przed ciaza tez
mialam ale lekarze dodawali mi ciagle otuchy i nie szczedzili mi cieplych
slow. Chociaz moze roznica lezy w tym ,ze w kraju w ktorym mieszkam ,pozne
maciezynstwo nie nalezy do rzadkosci? Pozdrowienia Ewa

[aarabeska]

mmc2 ! bardzo, bardzo dziekuje Tobie za tak osobista odpowiedz. Wiesz nigdy nie
rozwazam takiej kwestii w kategoriach decyzji "selekcjonowania naszego
potomstwa". Taka juz jestem. Kazde dziecko powolane do zycia ma wedlug mnie do
niego prawo, takie samo, bez wzgledu na swoj stan zdrowia. Duzo, szczegolnie
ostatnio mowi sie o tzw. jakosci zycia. Jest to jednak chyba temat na inny
watek.

Mysle, ze doszlo tu do pewnego nieporozumienia. Nie odmawiam nikomu prawa do
macierzynstwa nawet w poznym wieku. Przyznasz jednak, ze racje biologiczne,
medyczne i po czesci tez spoleczne (ktore notabene zostaly Tobie wielokrotnie
przedstawione przez lekarzy, czesto w sposob malo delikatny) stoja przeciwko az
tak poznemu, jak u wspomnianych przeze mnie w pierwszym poscie kobiet - 64 i 65-
letniej. Nikt z nas nie ma gwarancji jak dlugo i w jakim stanie zdrowia bedzie
zyl, ale tu juz od samego poczatku mowimy o wielkim zagrozeniu. Masz racje, ze
dla mnie ciaza w poznym wieku nie wchodzi w gre. Za bardzo sie boje. Na razie
jednak mam te swoje 24 lata i nie wiem jak sie moje/ nasze zycie potoczy.

Jestem wdzieczna za osiagniecia medycyny, ale troche tez sie ich obawiam.
Uwazam, ze niosa ze soba dylematy, na ktore nie jestesmy jeszcze chyba
przygotowani.

Ciesze sie razem z Toba Twoja coreczka i bardzo Tobie gratuluje i zycze, by
dalej rosla i rozwijala sie zdrowo.

Wszystkie mlode mamy w roznym wieku pozdrawiam bardzo cieplo
Agnieszka

[hancik5]

MMC, gdy czytam Twoje słowa serce mi rośnie, jesteś niesamowicie dzielna i masz
w sobie tak dużo miłości !Dodajesz mi też dużo odwagi, bo sama jestem w
czwartym tygodniu ciąży i mam prawie 38 lat.
Boję się co będzie...
Niech żyją takie Mamy ja TY !!!

[agata.z3]

hancik trzymaj się dzielnie! Ja urodziłam swoje trzecie dziecko mając lat 39 i wszystko jest w porządku. Mam też koleżankę która zaszła w ciążę (po długich latach
starań, metodą zapłodnienia pozaustrojowego) w 40 roku życia, urodzi mając 41! Niech żyją późne mamy!

[hancik5]

Agatko, dzięki !
Mam już 4,5 letnią Kasinkę i tak się nią cieszę, że chciałabym jeszcze,
jeszcze !!
Ten drugi bąbel został poczęty z pełną świadomościa po 4 miesiącach starań, no
i się porobiło !! To czwarty tydzień od poczęcia, a ja ciągle nie mogę w to
uwierzyć, bo przecież jestem już taka "wiekowa", ale jak patrzę na mijego
kochanego męża i widzę jak bardzo się cieszy, to wstępuje we mnie nadzieja.
Agatko, jeszcze raz dziękuję za Twoje przemiłe słowa otuchy. Pozdrawiam gorąco !

[iju]

Dopiero dziś przeczytałam Twoją wypowiedź, nie wiem czy Ty jeszcze tu zajrzysz,
ale i tak chcę napisać, że nikomu nie mówię kiedy ma rodzić dzieci, czy ile ma
ich mieć. Doskonale rozumiem kobiety, które decydują się na dzieci po
wieloletnim leczeniu nie myśląc o swoim wieku, rozumiem też Twoją sytuację,
pewnie postąpiłabym podobnie, ale to nie zmienia faktu, że nawet Ty sama nie
planowałaś już dzieci, bo każdy wiek ma swoje prawa. A dzieci kocha się czy się
je urodziło mając 20,30,40 lat. Ja przeczytałam ststystyki zamieszczone w
artykule o późnym macierzyństwie i świadomie nie zdecydowałbym się na dziecko
po 40, ale co mi życie przyniesie, zobaczę...To moja opinia.

[mmc2]

Witajcie,


HANCIK5 dziekuje ci za zrozumienie i mile slowa. Wierze ze u Ciebie tez
wszystko bedzie dobrze, trzymam za Ciebie mocno mocno kciuki.

Ilju nie zgadzam sie z Twoim twierdzeniem co do wieku biologicznego kobiety.
Ja uwazam ze natura stworzyla kobiete w celu podtrzymania gatunku i wyposarzyla
ja w zdolnosci prokreacyjne od okresu dojrzewania do okresu przekwitania, tzn.
do ok. 45. U niektorych kobiet proces ten zachodzi wczesniej u innych pozniej(
slyszalam o kobietach -nawet tu na forum- 50 letnich ktore naturalnie zaszly w
ciaze i rodzily).
Uwazam ze naturalne i zgodne z biologia jest to ze w tym czasie kobiety rodza
dzieci.
Uwazam ze to w naszym kregu kulturowym wraz z intensywnym rozwojem cywilizacji
( i srodkow antykoncepcyjnych) przyjeto od ok. 70 lat za spolecznie pozytywny
model rodziny: 2+1 lub 2+2. Ale jesli popatrzymy troche wstecz (historia
czlowieka) i obok ( patrz: inne kultury) to kobiety rodzily dzieci dopoki nie
weszly w okres przekwitania. Naturalnie nastepowala selekcja przez samoistne
poronienia lub na skutek warunkow zyciowych, dzieci umieraly wczesnie nie
osiagajac wieku dojrzalego.
Oczywiscie nie chce przez to powiedziec ze chcialabym zeby te czasy wrocily.
Ale nie zgadzam sie z tym zeby wykladnia naszego zycia byly spoleczne mody i
martwe statystyki.
Naturalnie nie planowalam juz dzieci, ale nie dlatego ze czuje sie za stara,
tylko dlatego ze sie dlugo ksztalcilam i chcialam: robic kariere zawodowa( moda
na samorealizacje) , zarabiac duuuuuuuzo pieniedzy i oplywac w dobrach
materialnych.
Pozdrowienia

[irminka2]

Miałam 39 lat, akurat zmieniłam pracę , dziciaki w wieku 13 i 12 lat , a tu
niespodzianka. Moje przerażenie - jestem za stara na rodzenie dziecka i reakcja
mojej lekarki : pani Irmino , przecież tam nic nie zardzewiało!Nie kierowała
mnie na żadne badania prenatalne , ani amniopunkcję (czy jak to tam się
zwie) .Ciąża przebiegła wręcz książkowo, poród niemal w biegu.Dziś mój prawie 6
letni synek jest ukochaną maskotką całej rodziny, ja dostałam zastrzyk energii,
a jaka to wspaniała kuracja odmładzająca dla organizmu!
I dziś też dziękuję Opatrzności za ten prezent, choć świadomie nigdy bym się
nie zdecydowała na trzecie dziecko. Nigdy jednak też , niezależnie od wieku i
ryzyka nie usunęłabym ciąży.Nie potrafiłabym chyba żyć ze świadomością ,że
zabiłam swoje dziecko - niezależnie jakie by nie było.
A tak na marginesie , moja sąsiadka pół roku po mnie (zaraźliwe było albo co) w
wieku 47 lat urodziła swoje pierwsze dziecko.Julka jest zdrowa ,śliczna
(osobista narzeczona mojego synka). Nieraz sąsiadka marudzi ,że jej koleżanki
są babciami w tym wieku , ale widzę jakim szczęściem jest dla nich Julcia.
Pozdrawiam wszystkie późne mamy .Mmc2- broń Boże nie stare.My jesteśmy młode
mamy , bo mamy małe dzieci!
Irmina

Zapraszam do kontaktu na priv lub gg 3537214

[kiranna]

Coz, jeszcze 100-150 lat temu w naszej kulturze 30-latka to juz byla prawdziwa
matrona, czesto wdowa, a nie kobieta w kwiecie wieku, u szczytu swoich
mozliwosci
Na szczescie zmienil sie styl zycia, odzywiamy sie zdrowiej, uprawiamy wiecej
sportow niz poprzednie pokolenia, nie bez znaczenia jest rowniez postep
medycyny, badania genetyczne, dostep do srodkow antykoncepcyjnych, dlatego
mysle, ze czas przyzwyczaic sie do widoku nienajmlodszych "mlodych mam" i
ugryzc sie w jezyk zanim pogratuluje sie slicznego wnusia
40-letnia pierworodka nie jest i na pewno nie bedzie juz taka rzadkoscia, co by
na ten temat nie mowily statystyki (podejrzewam, ze tez juz nie najnowsze).
Coraz rzadziej tez rodza dziewczyny bardzo mlodziutkie, szczegolnie w krajach
wysokorozwinietych. Najpierw myslimy o wyksztalceniu, karierze, potem o
dzieciach. Ciaza jest coraz czesciej zaplanowana niz dzielem przypadku.
Z drugiej strony zycie w stresie, pospiechu, zywnosc modyfikowana,
zanieczysczenie srodowiska i wiele jeszcze innych czynnikow spowodowalo wzrost
nieplodnosci. Kobiety, nieraz latami walczace o zajscie w ciaze rowniez
zawyzaja statystyke pierworodek. Tu przykladem moge byc ja planowalam porod
przed 30-tka, a urodzilam synka dopiero w wieku 34 lat. I nie czuje sie
absolutnie staro, a wrecz przeciwnie, uwazam, ze to nie ja jemu dalam zycie, a
on mnie pewnie, ze jestem czasem padnieta, ale ktora mama nie jest? Za to z
niczego nie musialam rezygnowac, wyksztalcenie mam, zwiedzilam kawal swiata,
kariere tez jakas tam zrobilam, wiem kim jestem i czego chce. Jasne, ze moje
cialo nie jest juz takie super jak 20-latki, mozliwe, ze 15 lat wczesniej
lepiej znioslabym ciaze i szybciej doszlabym do siebie po porodzie, ale za to
jestem bardziej przygotowana na macierzynstwo psychicznie niz bylabym wtedy.
Moi rodzice urodzili mnie wczesnie (mama-20/tata-23), podobno za wczesnie jak
twierdza, nie byli wowczas gotowi na wychowywanie dziecka, choc zawsze
slyszalam w domu, ze jestem dzieckiem milosci )
Wlasnie probuje sobie przypomniec moja mame, kiedy byla w tym samym wieku co ja
teraz. Ja mialam wowczas cale 15 lat, czulam sie strasznie dorosla, przezywalam
swoja pierwsza i jak sadzilam dozgonna milosc. A rodzice? w moich oczach oni
juz byli tacy starzy, gdzie im do pieluch, seksu, zycia i w ogole! ) pamietam
jak zloscilam sie kiedy ojciec calowal publicznie mame albo tanczyli
rock'n'rolla przy ludziach(!) i bylam przerazona kiedy powiedzieli, ze moge
miec rodzenstwo, plakalam w nocy. Alarm okazal sie falszywy, a ja wyraznie
ucieszona. Dzis jak o tym mysle, jest mi po prostu glupio, strasznie glupio.
Moje wlasne macierzystwo zblizylo mnie bardzo do mojej mamy, do tej pory
blizszy kontakt mialam z ojcem. Teraz wiem jakim wysilkiem jest dla kobiety
ciaza, ile jest w stanie zniesc w milczeniu matka dla dziecka. Nie zaluje
poznego macierzynstwa, zaluje, ze tak pozno sie o tym dowiedzialam, moze
inaczej ocenialabym swoja mame przez te lata.

Podany w pierwszym poscie przyklad kobiet ponad 60-letnich to mimo wszystko
skrajny, rzadki na swiecie przypadek. Zwroccie uwage, ze to sa mieszkanki
Indii - kraju Trzeciego Swiata, tam sprawa swiadomego macierzynstwa ma sie
nieco inaczej niz w Europie. Potrzeba by wiecej informacji na temat ich
statusu, wyksztalcenia, miejsca zamieszkania, dostepu do sluzby zdrowia, itp.
zeby stwierdzic czy byly swiadome, iz jeszcze moga miec dzieci, kiedy
zorientowaly sie, ze sa w ciazy i czy w ogole byly pod opieka lekarza. Roznie
to bywa...

pozdrawiam
Anka

[edytek1]

Moja mama rodziła mnie mnie mając 23 lata i ze wszą słyszala, że to już
najwyższy czas! Ja rodziłam mająć 25 lat i 80% ludzi myślało, że dziecko nam
się poprostu trafiło. Cóż czasy się zmieniają. Pewnie nasze córki będą pisać na
jakimś forum dla mam w okolicach 45 urodzin.. 65 lat i macieżyństwo?????? no
cóż mój mały rozumek nie może tego pojąć.

[ma.pi]

kiranna napisała:

> Podany w pierwszym poscie przyklad kobiet ponad 60-letnich to mimo wszystko
> skrajny, rzadki na swiecie przypadek. Zwroccie uwage, ze to sa mieszkanki
> Indii - kraju Trzeciego Swiata, tam sprawa swiadomego macierzynstwa ma sie
> nieco inaczej niz w Europie. Potrzeba by wiecej informacji na temat ich
> statusu, wyksztalcenia, miejsca zamieszkania, dostepu do sluzby zdrowia, itp.
> zeby stwierdzic czy byly swiadome, iz jeszcze moga miec dzieci, kiedy
> zorientowaly sie, ze sa w ciazy i czy w ogole byly pod opieka lekarza. Roznie
> to bywa...
>
> pozdrawiam
> Anka

Autorka watku nie podala zbyt wielu danych. Jedna z tych par (bylo to ostatnio
w mediach) ona 64 on chyba 70 (lub wiecej) przez cale swoje malzenstwo (pewnie
ze 40 lat) starali sie o dziecko. Nigdy nie mieli. Na starosc skozystali ze
sztucznego zaplodnienie. Dawczynia jajeczka byla chyba siostrzenica tej pani,
sperme wzieto od meza. I spelnilo sie najwieksze marzenie ich zycia.
Z jednej strony szokujace, a z drugiej czy mozemy ich potepiac?

Pozdr.

[aarabeska]

"Autorka watku" czyli ja ) obiecuje w wolnej chwilce poszperac w sieci w
poszukiwaniu informacji nt. poznego macierzynstwa. Glownie w celu zaspokojenia
swojej zadzy wiedzy ) ale jak cos znajde wiecej o paniach poruszanych przeze
mnie w pierwszym watku - chetnie podrzuce na forum.

Pozdrawiam bardzo serdecznie
Agnieszka