Dlaczego mamy zapominają O SOBIE ??

[almale]

Dlaczego mamy zapominają o sobie a calą uwagę skupiają na dzieciach - gdy się pytam co u niej (koleżanki mamy) to mówi co u dziecka, co nowego umie, co jadlo, jak w przedszkolu, gdzie razem byli. Gdy proponuję koleżance wyjście na jakieś spotkanie (bez dzieci) to nie ma kasy, czasu, możliwości - gdy jest atrakcja dla dziecka - zajęcia edukacyjne to nagle są pieniądze, czas i możliwości.
Oczywiście bycie mamą jest wspaniale i sama uwielbiam o córce mojej rozmawiać ale równie dużo uwagi poświęcam sobie.
Oh zaskoczyly mnie ostatnio koleżanki nie mające czasu dla siebie a jeżdżace po różnych atrakcjach dla dziecka, stajniach, bawialniach itp.
A potem dziecko z gniazda wyfrunie i depresja murowana?

[mrs.solis]

Normalne mamy nie zapominaja o sobie. Ta, o ktorej piszesz ma poprostu tzw. pieluchowe zapalenie mozgu czy jakos tak.

[kocianna]

Ja miałam etap podobny jak Twoja koleżanka. Po prostu - zasuwałam na trzech etatach + dom. Uważałam, że moje dziecko nie powinno z tego tytułu cierpieć, więc na stajnie/bawialnie czas znajdowałam. Siebie już nie miałam gdzie zmieścić albo po prostu mi się nie chciało - marzyłam o dodatkowej godzinie snu, a nie o wyjściu z koleżankami.

Zmieniłam pracę na taką, do której nie muszę dorabiać i mogę już pozwolić sobie na myślenie o sobie

[lejdi111]

Ja miałam okres gdzie nie miałam godzinki dla siebie. Wstawałam do pracy o 4 rano. Wracałam o 15. Nie wiedziałam co robić najpierw. Iść po zakupy, gotowć obiad, prać, sprzątać, bawić się z dzieckiem itd. Mąż mi zupełnie nie pomagał bo wychodził z założenia, że po pracy jest zmęczony i musi odpocząć. Były dni, że ja o 19 wieczorem zastanawiałam się czy dzisiaj wogóle coś zjadłam. Ważyłam wtedy 45 kg. Dla mnie liczyło się wtedy czy dziecko i mąż się najedli a nie ja. Ja po prostu nie miałam czasu na jedzenie. Chodziłam wtedy niewyspana, miewypoczęta, zfrustrowana i nabawiłam się właśnie depresji. No ale należałam do klubu cudownych wspaniale ogarniających dwa etaty emam .

Miała być Irlandia
a jest Wenecja

[purpurowa_komnata]

Chodziłam wtedy niewyspana, miewypoczęta
> , zfrustrowana i nabawiłam się właśnie depresji. No ale należałam do klubu cudo
> wnych wspaniale ogarniających dwa etaty emam .

I co zrobiłaś aby to zmienić?

[lejdi111]

purpurowa_komnata napisała:
> I co zrobiłaś aby to zmienić?

życie samo zmieniło scenariusz. U mojego dziecko zdiagnozowano chorobę i postanowiłam isc na urlop wychowawczy. Wtedy doceniłam jak to jest być z dzieckiem w domu. Urlop mi się kończy i niebawem wracam do pracy. Dziecko już jest odchowane. Nie wymaga ciągłej obserwacji. Wiem, że teraz będzie lepiej. No i z mężem będzie inaczej. Po prostu nie będzie pomagał obiad będzie o 19 lub nie będzie wcale. Nie zamierzam robić wszystkiego biegiem. Nie zamierzam popełniać tych samych błędów.

Miała być Irlandia
a jest Wenecja

[gwen_s]

bardzo dobrze ja jak nie pracowałam robiłam też śniadanka, obiadki, kolacyjki pod nos, chociażby z nudów, by zadowolić męża - zapracowanego non stop, itd... szybko się przyzwyczaja człowiek do dobrego. Jak poszłam do pracy skończyło się, nie miałam czasu jechać po zakupy przed odbiorem małego a z nim robienie zakupów wtedy wyglądało tragicznie... on obiady miał, więc przestałam gotować w domu, mąż szybciutko zaczął mi pomagać przy młodym, zajmować się nim i bawić

[anorektycznazdzira]

> A potem dziecko z gniazda wyfrunie i depresja murowana?
A to zależy. Potem- czyli kiedy? Za 15-20 lat? Spodziewasz się, ze przez ten czas nic się nie zmieni, nie zmienią się okoliczności, sama matka, dziecko?
Po pierwsze fioł na punkcie małego dziecka nie wyklucza wyluzowania, kiedy będzie ono nastolatkiem czy dorosłym. Po drugie Jeśli ktoś ma ograniczone zasoby finansowe, to może po prostu wybiera wyjście z dzieckiem czy jego edukację, zamiast własnych rozrywek, bo wybrać akurat musi. Byłam w takiej sytuacji, nie mogłam zapewnić sobie i dziecku więc wybierałam "dziecku". Pamiętaj, że są osoby, które maja depresję po wyfrunięciu dzieci nie z powodu wyfrunięcia swojego ósmego cudu świata, tylko dlatego, że wtedy wychodzi czarno na białym, że z dzieckiem nie mają kontaktu ani wspólnych spraw.

[kropkacom]

Bo nie mają czasu? Bo są zaabsorbowane dzieckiem? Bo dziecko wymaga czasu i do pewnego stopnia zaabsorbowania. Dodałabym jeszcze, że niektóre się normalnie cieszą z dziecka zapominając o bożym świecie.

Stan oczywiście do pewnego stopnia niebezpieczny ale naturalny. Martwiłabym się raczej gdyby większość matek dopadała depresja po porodzie a nie odpieluszkowe zapalenie mózgu .

[kropkacom]

Dodałabym jeszcze, że ten stan nie jest obcy także bezdzietnym. Jednym wystarczy pies w domu, innym kot, praca albo absorbujące hobby. Oj tak, można wsiąknąć i zapomnieć o wszystkim. A buzia będzie otwierała się tylko po to by po raz kolejny wspomnieć o jedynie ważnym dla nas problemie związanym z: psem, kotem, pracą, hobby.

[e.i.t.h.e.l]

Podobnie jest w stanie świeżego zakochania

[apriljana]

> Gdy proponuję koleżance wyjście na jakieś spotkanie (bez dzieci) to nie ma kasy, czasu, możliwości - gdy jest atrakcja dla dziecka - zajęcia edukacyjne to nagle są pieniądze, czas i możliwości.
> Oh zaskoczyly mnie ostatnio koleżanki nie mające czasu dla siebie a jeżdżace po
> różnych atrakcjach dla dziecka, stajniach, bawialniach itp.

Czasem właśnie myśląc O SOBIE wybieram atrakcje dla dziecka niż wyjście z koleżanką i ględzenie o du..ie Maryni. Wydawanie pieniędzy na dzieci, spędzanie z nimi czasu sprawia MI radość, mam sobie tej radości odmawiać żeby nie być posądzoną o odpieluszkowe zapalenie mózgu? Skąd to przekonanie, że "czas dla siebie" musi być czasem spędzonym samotnie lub ewentualnie z koleżankami?

[echtom]

> Czasem właśnie myśląc O SOBIE wybieram atrakcje dla dziecka niż wyjście z koleżanką i ględzenie o du..ie Maryni. Wydawanie pieniędzy na dzieci, spędzanie z nimi czasu sprawia MI radość

Dokładnie - najmilszym wspomnieniem z dzieciństwa moich dzieci jest dla mnie czytanie bajek na dobranoc, chodzenie na filmy Disneya i poznawanie świata z uwzględnieniem ich perspektywy. Wcześniej miałam kupę czasu, by się naimprezować i nagadać z koleżankami, a ile lat można robić to samo? Przy starszych dzieciach znów ma się czas na inne rzeczy, a depresja po ich wyfrunięciu z gniazda nie zdarza się wszystkim matkom, tylko tym, które wypełniły sobie dzieckiem egzystencjalną pustkę.

> Skąd to przekonanie, że "czas dla siebie" musi być czasem spędzonym samotnie lub ewentualnie z koleżankami?

Ano stąd, że tylko to jest prawdziwe życie, a macierzyństwo to pogrzebanie żywcem.

[e_madziq]

ja podobnie uwielbiam spedzać czas z dziecmi, moge pół dnia grzebać w lego, grac w monopol, chodzić z nimi do kina itp, ale....czas dla siebie jak najbardziej też staram sie, wygospodarowac

[magdakingaklara]

jestem mama 1,5 dzieckai mam czas na wszystko. Mam czas na kosmetyczke, fryzjera na wyjscie na piwko i pracuje. Kocham swojue dziecko ponad wszystko ale nie przyslonilo ono mi swiata i zyjemy mniej wiecej tak samo zanim ona sie pojawila w naszym zyciu. Ja zyje dla siebie a nie po to aby sie poswiecac i robic cos na przekor siebie. Nie mam zwyczaju byc misjonarka

[mama303]

almale napisała:

> Dlaczego mamy zapominają o sobie a calą uwagę skupiają na dzieciach - gdy się p
> ytam co u niej (koleżanki mamy) to mówi co u dziecka, co nowego umie, co jadlo,
> jak w przedszkolu, gdzie razem byli.

O co tu o sobie mówić? To mało ciekawe.

[kub-ma]

Ależ one nie zapominają o sobie. To co robią, robią również dla siebie. Dobrze się czują mając świadomość, że sprawiły dziecku frajdę.
Każdemu co innego sprawia przyjemność.

[echtom]

No właśnie. Dziwna logika, że czas spędzony z koleżanką jest robieniem czegoś "dla siebie", a czas spędzony z własnym kochanym dzieckiem jest poświęceniem.

[kropkacom]

> a czas spędzony z własnym kochanym dzieckiem jest poświęceniem.

Bo dla niektórych ten czas spędzony z dzieckiem wymaga poświęcenia.

[echtom]

Jakie poświęcenie masz na myśli? Ja się nie poświęcałam, bo z różnych form spędzania czasu z dziećmi wybierałam te, które mi też sprawiały przyjemność. Mam np. dwie lewe i zerową cierpliwość do prac plastycznych, więc tę działkę zostawiałam opiekunce i paniom w przedszkolu. Moja działka to były książki, puzzle, kino, plac zabaw, wycieczki. A jeśli komuś żadna forma spędzania czasu z dzieckiem nie sprawia przyjemności, to hmm...

[kropkacom]

> A jeśli komuś żadna forma spędzania czasu z dz
> ieckiem nie sprawia przyjemności, to hmm...

No, też mnie to dziwi ale bywa.

[oldbay]

Echtom dobrze napisane.
2 tygodnie temu urodziłam córkę. Zaczął się w moim życiu inny etap. Przez 30 lat wszystko robiłam tylko "dla siebie". Teraz wszystko robię dla niej i sama nie mogę się nadziwić ile MI to sprawia radości. Nie mogę się doczekać każdego następnego wspólnie spędzonego dnia a jednocześnie chciałabym zatrzymać czas w miejscu, tak mi z nią dobrze! Na razie w ogóle nie czuję żebym się jakoś wielce poświęcała.
To po prostu miłość.

[kali_pso]

Jeśli ktoś realizuje się tylko i wyłącznie poprzez dziecko( i nie trzeba od razu poświęcać się), musi mieć z tego jakieś psychiczne profity, często nieuświadomione, np. "ja tego nie miałam, więc niech on ma", "kiedyś mi za to podziękuje"- jednak jest to pewien kamuflaż, realizacji swoich przeżyć, kompleksów, braków itp.


To nie jest czas dla siebie, to nie jest czas kiedy robimy coś tylko i wyłącznie dla własnej przyjemności.

[echtom]

Ale co znaczy "wyłącznie dla własnej przyjemności"? Kiedy robisz fajnego coś z drugim człowiekiem, dzieckiem czy dorosłym, to jest wasza wspólna przyjemność.

[echtom]

"Coś fajnego" oczywiście

[zona_mi]

kali_pso napisała:
>
> To nie jest czas dla siebie, to nie jest czas kiedy robimy coś tylko i wyłączni
> e dla własnej przyjemności.

Owszem, dla niektórych to jest coś, co robią dla własnej przyjemności i niekoniecznie musi się to wiązać z nadrabianiem braków.
Nie mam na myśli skrajności, jak życie życiem nastolatka, czy dorosłego dziecka, ale na pewnym etapie dla matki dziecko i opieka nad nim, wspólne przebywanie może być tą frajdą, którą inni nazywają poświęceniem i doszukują się (błędnie, czy po prostu niepotrzebnie) drugiego dna.

[echtom]

> może być tą frajdą, którą inni nazywają poświęceniem i doszukują się (błędnie,
> czy po prostu niepotrzebnie) drugiego dna.

Błąd polega na przekonaniu, że ich sposób przeżywania pewnych rzeczy jest jedynym właściwym i ci, którzy przeżywają inaczej, są jacyś nienormalni albo zakłamani.

[khundalini]

A to nie dobrze, że jesteśmy różni? Ja nie jestem imprezowiczką, nie mam takiej potrzeby. Najlepiej czuję się w swoim domu z mężem i dziećmi. Mam mało czasu i wolę poświęcić je rodzinie. Nie cierpię z tego powodu.

[kali_pso]

Widzisz, bo ludzie są czesto nudni i nudne maja zycia i tylko to dziecko nadaje jakiś koloryt egzystencji.
Ja przestałam kontaktowac się z osobami, które potrafią rozmawiać li i jedynie o dzieciach i wszystko sie wokół nich kreci- nudziarze mnie nie bawią.
A jak idę do niedzieciatych to też nie nawijam bez przerwy o dziecku bo ich to nie interesuje za bardzo, no ale mamy inne, ciekawe tematy do rozmów

[echtom]

Autorkę bardziej od mówienia o dzieciach dziwi, że ktoś woli iść z dzieckiem na karuzelę niż z nią na piwo

[mantha]

Coz, 30 lat z okladem spedzilam myslac o SOBIE i nie wspominam tego czasu z rozrzewnieniem, bylo minelo i dobrze, teraz czas na naturalne zmiany. nie zamierzam udawac, ze po urodzeniu corki w zyciu moim sie nic nie zmienilo, gdy tymczasem zmieniolo sie wszystko i wlasnie dlatego teraz czuje sie szczesliwa.

[bez_seller]

almale napisała:

> Dlaczego mamy zapominają o sobie a calą uwagę skupiają na dzieciach

Niedawno byl watek zalozony przez mame rocznego i dwuletniego dziecka, ktora chciala hobbystycznie studiowac kowalstwo. Poradzilam jej odlozyc studia w niedaleka przyszlosc, bo dzieci itd. Pozostale emamy radzily jej sie realizowac, wiec mysle, ze zle postrzegasz rzczywistosc. Takich mam jak tu opisujesz juz chyba nie ma, a na pewno nie ma na tym forum.

[almale]

Dziękuję za Wasze wypowiedzi, chyba rzeczywiście takich mam poświęcających się może tu nie być. Jesteście wspanialym przykladem, że można być z dzieckiem i być zadowoloną samą z sobą.
Na piwo nie chodzę i też wolę być z córeczką niż plotki o d*** Maryny.
W mojej wypowiedzi gdzieś pojawila się skrajność (może na wymarciu i niespotykana) i jeszcze to, że malo jest komunikatu "ja" w wypowiedziach moich znajomych. Zauważylam to też u siebie w którymś momencie, że mówiąc o dziecku i wspólnym życiu nie mówię co ja wtedy czuję, co myślę, jakie ja mam plany na życie poza byciem mamą - pasje, związek, zdrowie.
Dziękuję za wypowiedź, że myśląc o dzieciach myślimy też o sobie
Nie mi oceniać czy ktoś o sobie zapomina czy nie pewnie pamięta.. na swój sposób hmmm

[echtom]

Nie kojarzę Twojego nicka, więc zajrzałam do wyszukiwarki i wyszło mi, że masz dziecko 5-letnie, znajome pewnie też w podobnym wieku. Za kilkanaście lat większość z nich tak jak ja i moje koleżanki zacznie marzyć o tym, żeby młode wreszcie wyniosły się z domu Fajnie jest się "umamusić" na kilka pierwszych lat życia swego dziecka/dzieci, ale potem większość kobiet wraca do normalnej aktywności i kontaktów międzyludzkich - z wyjątkiem tych, które uczepiły się dziecka jako jedynej istoty nadającej sens ich nudnej egzystencji. I nie ma co sobie żałować tych paru lat spędzonych głównie z dziećmi, bo to fascynująca życiowa przygoda - następną szansę można dostać dopiero przy wnukach Pozdrawiam

[croyance]

No ale to jest, kulturowo, zachodnie oczekiwanie, zeby pamietac o sobie, i ze jest sie indywidualnoscia, ktorej nie mozna zatracic przyjmujac rozne role spoleczne etc. Nie w kazym spoleczenstwie indywidualna tozsamosc uznawana jest za cos istotnego, nie w kazdym tez sie do niej dazy. Ty wychodzisz z konkretnego zalozenia i oczekiwania, spowodowanego Twoim kulturowym backgroundem, ale nie zawsze i wszedzie takie pytanie byloby w ogole zrozumiane.

[an_ni]

znam rozne mamy, mlode, starsze i stare
ale mam jedna wspolna obserwacje: wczesniej czy pozniej, te ktore zapomnialy o sobie (nie tylko z powodu dzieci, ale i z powodu meza, obowiazkow domowych i rodzinnych) wpadaja w frustracje, szczegolnie te, ktore mlodo zostaly zonami i matkami i nie mialy okazji sie zrealizowac w zyciu w czymkolwiek innym niz w zyciu rodzinnym.
tyle ze frustracja wcale nie zawsze prowadzi do pozytywnych zmian, gorzej jesli konczy sie depresja/choroba.
chwilowe odlozenie swoich spraw i wylacznie swojej przyjemnosci jest wlasciwie konieczoscia w przypadku matki - porod, karmienie, pierwsze miesiace zycia dziecka, jesli udaje sie to laczyc z realizacja siebie to jednak trzeba naprawde wiele poswiecic i ze swojej strony i ze strony bliskich
ale potem, tez mnie dziwia matki kilkulatkow zajmujace sie tylko sprawami okolodzieciecymi- np jesli rozrywka w weekend to tylko pod dziecko. ja dziele czas miedzy siebie, dziecko, meza, rodzine, dom, prace.

ja nie zapominam!

[lilka69]

za co zreszta wiele razy mnie ganiono na forum!
bylam na wychowawczym do 3 lat zycia dziecka ale mialam nianie 2 razy w tygodniu po pare godzin abym mogla wyjsc do kolezanek, na zakupy, fryzjera, aby poczytac ksiazke gazete...
pracuje na pol etatu aby sie nie zmeczyc. w czasie gdy nie pracuje syn goscinnie bywa w przedszkolu na pare godzin( na pare pisze a nie przez caly dzien!) i wtedy tez mam czas dla siebie.poza tym jestem bardzo oddana mama!

[sueellen]

Ja nie zapominam. Kupiłam sobie w ubiegłym miesiącu kilka nowych ciuchów i dodatków, bylam u feyzjera i kosmetyczki oraz ze znajomymi z pracy na drinku, a z innymi znajomymi bylismy w muzeum i restauracji (ale to sie nie liczy bo z dzieckiem). Poza tym, raczej spotykamy się w domach, chociaż przed dzieckiem było podobnie. W tym miesiącu jeszcze nigdzie nie bylam bo nie bylo okazji a kasę, fakt, trzymam teraz na święta.

[zigzac1]

Ja muszę pamiętać o pracy, dziecku, zakupach, klubie dla córki, kolejnej pracy, przeczytaniu tekstu do jeszcze kolejnej, treningu i bóg wie czym. Chciałabym jeszcze być fajną przyjaciółką mojego męża i kilku przyjaciól dalszych. Wszystko to nie mieści się w dobie. Dlatego zapomiam o sobie, o zjedzeniu. Fryzjerka przyjeżdza do mnie, bo ja nie mam czasu jeździć do niej. Wieczorem nie mam siły obciąć paznokci. Jak mam do wyboru gadać z jakąś zajomą o jej problemach albo pójść spać - idę spać. Picie piwa nie jest priorytetem życiowym. Co za pierdołowate pytanie.

[nomina]

Zigzac, jesteś samotną matką, tak?

Bo jeśli nie, to nie rozumiem, dlaczego TY masz nie zapominać o dziecku, zakupach, klubie dla córki, gotowaniu obiadów itp. Dziecko nie jest półsierotą, tak samo o nim, zakupach, klubie dla córki i przygotowaniu obiadu może pamiętać mąż. Czyli średnio 15 dni z każdego miesiąca te problemy Ci odpadają.

[zigzac1]

nomina,
tata naszej córy wychodzi codziennie o siódmej rano, a wraca o 17tej. O 17tej ja wychodzę do pracy, wracam o 23ciej. Obiadów w domu nie jemy, bo na to już nikt czasu nie ma, na gotowanie dla nas. Ale dla małej gotować trzeba. Tak, w ciągu dnia jestem samotną matką. Wtedy, kiedy mąż pracuje, jestem odpowiedzialna za dom i za dziecko. Wieczorami i w czasie moich długich wyjazdów role się zmieniają.
Bardzo łatwo jeste generalizować, ale nie każda rodzina żyje w trybie powrotów o 16tej i wolnych weekendów.
W naszej, żeby nie oszaleć, zatrudniliśmy panią do sprzątania, ale dało nam to tylko mniejsze zmęczenie, nie dodało czasu dla siebie.
I właśnie dlatego, kiedy mam wybierać między pierdołami, a pobyciem z córką, wybieram córkę. Dużo bardziej ją lubię, niż wszystkie swoje przyjaciółki. Męża też wybieram , bo też go badziej lubię niż przyjaciółki i wiem, że z nim chcę spędzić te wolne chwile , które mam.
Być moze całe to zamieszanie w moim życiu można by wlaśnie podciągnąć pod "niezapominaie o sobie", bo przecież jestw tym rozwoj zawodowy i intelektualny. Ale jak rozumiem w wątku obecnych to niezapomianie raczej oznacza fryzjera i zakupy ciuchowe. Oraz oczywiście piwo.
Nie, na to nie mam czasu.

[pade]

Czegoś tu nie rozumiem, a co robisz do siedemnastej?

[zigzac1]

No wiadomo - leżę i pachnę.
Dlaczego pytasz? Nie masz dziecka? nie wiesz , ile czasu zajmuje dwulatek? Nie musisz się przygotować do pracy? Nie chodzisz z dzieckiem na spacer? Nie bawisz się z nim? Nie gotujesz mu? Nie pieczesz?
Przecież wszystkie wiemy, że to wszystko jest do wykonania.

[sueellen]

hmm, nie rozumiem. My tez pracujemy w trybie zmianowym. Wychodze z domu o 7:00, wracam o 20:00, mój m w tym czasie jest z dzieckiem, wczoraj on byl w pracy i wrócił po 22:00. pracujemy w weekendy i swieta. W tym tyg zaczynam w sobote, skoncze w środę, teraz jestem w domu (sama z dzieckiem) aż do wieczora. Do fryzjera i kosmetyczki chodze, mam pomalowane paznokcie i nie mam pani do sprzątania. Mieszkamy 2000-3000km od domów rodzinnych, wiec nikt nam nie pomaga. A mam czas dla siebie.

Dzisiaj;
pobudka ok 9:00 i zabawa
nastawilam pranie
śniadanie dziecka i moje
pozmywałam, dziecko wkuchni bawilo sie na podłodze
zabawa
mała zrobiła wielką kupę, poszłysmy sie razem kąpać
potem wycieranie, balsamowanie, ubieranie
mała dostła butlę z ciepłym mlekiem i sobie z nią łaziła po pokoju, ja rozwiesiłm pranie
obejrzałam wczorajsze fakty tvn z dzieckiem na rekach
mała mi zasypia na brzuchu, koncze pisac ten post. Zaraz ją odłoże do łózeczka. mam 15-30 min aby sie umalowac, poscielic łózko i przgotowac na spacer. Moze zdaze cos uprasowac, moze nie. jak sie obudzi, dostanie jesc i wychodzimy. Czasem jedziemy nad pobliski zaleew, jest tam restauracja w kttorej razem jemy obiady (bez problemu dostane goowane warzywa), czasem umawiam sie tam z kolezanka z pracy.

[zigzac1]

Jeszcze raz potwierdza się to, co myślę. Większośc osób pracuje tylko w " godzinach pracy" i ciężko im sobie wyobrazić sytuację, kiedy pracuje się dużo więcej.
Cieszę się, że udaje ci się zorganizować sobie tyle czasu dla siebie i mówię to bez przekąsu. Chciałabym tak.
Ja wstaję o piątej rano i rzadko mam czas dla siebie. Paznokci nie maluję z zasady, więc chociaż ten ból mi odchodzi. Nie maluję się też z zasady, więc szczęśliwie i tym się nie martwie.
Moja córka nie zasypia mi na kolanach, nie wiem, jak to robisz. Moja gania.
Od piątej do szóstej dom się budzi - kąpiemy się, ubieramy,jemy śniadanie. Potem przez póltorej godziny dzielę czas między zabawę z dzieckiem, ugotowanie czegoś dla niej na później. Potem idziemy n spacer. W trakcie spaceru korzystam w wolnych chwil, żeby wykonać zawodowe telefony. Wracamy o 11tej i wtedy ją karmię i kładę. Potem piekę chleb i pracuję. Przygotowuję tez drugie danie dla niej. Budzi się około 14tej. Je, idziemy na spaceralbo się bawimy, a potem wychodzę do pracy.
gdzie ten czas wolny?

[sueellen]

Mój m nie pracuje w tylko w godzinach pracy (ma własną firmę) a ja od niedawna pracuję tak jak pracuję. Prawdopodobnie mój dodatkowy czas bierze się z tego, że chodze dużo mniej na spacery, a korzystam z tego że mam ogród i jeśli tylko pogoda pozwala, jemy tam śniadania i obiady. Czasem malą usypiam w wózku i zostawiam w ogrodzie tuż przy otwartych drzwiach (do kuchni) a w tym czasie gotuję, sprzatam, zmywam albo siedze kolo niej i pisze maile. Nie piekę chleba. W pracy jem w pracy i przynosze obiad ze stołowki do domu dzięki temu oszczedzam czas. Kupuję już pociętą sałatę, rózyczki brokułów zamiast całego aby mi szybciej było przygotować. Nie kupuje calego kurczaka tylko piersi. Nie obieram już praktycznie ziemniaków tylko pieke w koszulkach, używam więcej ryżu, kasz i makaronow, wynajduje fajne dania jednogarnkowe o czasie przyg do 30min. Dużo piekę i grilluję, w ogole nie smazę. Czasem wychodzimy (z dzieckiem) do restauracji.

Przed chwilą zadzwonił mój m że wieczorem bedziemy mieli gości na kolacji. - Ok, odpowiedzialam - ale w drodze z pracy do domu zamów w restauracji indyjskiej kurczaka tikka masala bo ja co najwyżej salatke zrobię. Dlaczego? Bo chcę mieć, kurna, czas dla siebie!

[zigzac1]

Czyli robisz to co ja - oszczędzasz czas, tam , gdzie możesz i widocznie ogród daje ci szczęśliwie możliwość zaoszczędzenia tego czasu więcej. Widzę, ze fatycznie, znajomi z domami z ogrodem mniej czasu spędzają na spacerach. Mnie spacer zabiera mnóstwa godzin z dnia, chociaż muszę rzyznać, że teraz zaczyna być też fajny. Ciesz się, ze nie musisz piec chleba - my, z wegańskim dzieckiem, mamy troszkę więcej rboty w kuchni. Z czasem operacja "kuchnia " stala się łatwiejsza, ale jednak wymaga swego.
Znaczenie niebagatelne ma też wiek dziecka - pamiętam, że póki córka była wózkowa, było więcej tego czasu, mniej zmęczenia. Jak ruszyła w świat, ciężko ją zatrzymać, a saodzielna zabawa to jeszcze nie za bardzo. Przynajmniej dłużej niz przez minutę.
Gości nie przymujemy, bo sen jest dla mnie wszystkim. Ale szczęśliwie nigdy nie byliśmy zbyt towarzyscy, więc nie cierpimy specjalnie.
Chyba to gotowanie osobne najgorsze....My nie mamy nic przeciwko kuchni wegańskiej, ale czasem człowiek zjadłby coś innego....

[eme-se]

czyli generalnie nie ma cie w domu tylko przez szesc godzin, obowiazki z mezem dzielicie po rowno i do tego nie musicie sprzatac ani gotowac .. i z tego, co rozumiem, jestescie ciagle zmeczeni. to co ty robisz przez caly dzien??

[nomina]

Zigzac, moja wypowiedź miała lekko zgryźliwy charakter, ponieważ nie jestem w stanie pojąć mam mówiących "mąż mi pomaga przy dziecku/obiedzie/sprzątaniu". Przy dziecku pomagać to może, jeśli dziecko nie jest jego, ale jeśli jest ojcem, to najzwyczajniej się nim zajmuje. Jak i Ty. A skoro piszesz, że i Ty chodzisz do pracy, to tym bardziej nie rozumiem takiej asymetrii podziału zajęć domowo-opiekuńczych. Oczywiście, to Twoje życie i Twoja sprawa, ja tylko staję po stronie autorki, która dziwi się, iż mamy zapominają o sobie.

Jak pisał jakiś psycholog: dziecko nie może być najważniejsze, bo głupieje. Atawizm każe nam zachować pewną hierarchię, więc nie można stawiać berbecia na piedestale i dla niego wywracać życia, bo to mu krzywi psychikę - atawistycznie najważniejsza istota jest przewodnikiem stada. Maluchowi ta "władza" (wszystko jest pod jego kątem) może się podobać, ale nie jest w stanie jej udźwignąć, nie ma oparcia psychicznego, nie ma wskazanego jasno miejsca w stadzie (a jak ma, to najważniejsze, to tym bardziej nie czuje się pewnie). Do tego dochodzi jeszcze z czasem kumulacja emocji ("ja dla Ciebie tyle poświęciłam, a Ty...", która może przejawiać się również w banalnych "ja po nocach gotuję ten obiad, a Ty nie chcesz jeść?"). A potem ludzie się dziwią, że dzieci i nastolatki rozwydrzone. A jakie mają być, skoro nie przeszły "dojrzewania hierarchicznego" ?

[zigzac1]

nomina, tak jakbyśmy sie zupełnie nie zrozumiały. nigdzie nie napisałam , że mąż mi " pomaga". Robi to samo, co ja, tylko w innych godzinach.
Moje wkurzenie wynikało z tego, że "niezapomianie " os obie utożsamione zostało tutaj do wychodzenia z przyjaciólkami, kosmetyczki i fryzjera.
Jesteśmy z mężem zajęci jak diabli,bo nie tylko zajmujemy się dzieckiem. Pracujemy też w zawodach wymagających zdecydowanie więcej czasu i atłasu, niz osiem godzin dziennie. Ale traf chcał, że ja pracuję w takich, a nie innych godzinach i w sposób naturalny spadają na mnie obowiązki dzienne.
Dziecko, owszem stawiamy na piedestale, bo kochamy je najbardziej na świecie, ale ten piedestał nie oznacza, ze obaczamy je odpowiedzialnością za naszą nieskuteczność. Mamy przynajmniej taką nadzieję, że jestesmy rodzicami uważnymi i dość normalnymi. Tyle, że zakochanymi we własnej jedynaczce.
A głosy z cyklu " przecież nie ma cię tylko sześć godzin! Co ty robisz z czasem?" świadczą tylko o tym, że kobiety, które o to pytają, pracują " od - do" i nie muszą poświęcać swojemu zajęciu więcej czasu, niż te godziny, kiedy " sa w pracy". Nie ma w tym nic złego, ale nie każdy tak pracuje.
Wydaje mi się, że w sensie samorealizacji nie zapominam o sobie. Natomiast w sensie towarzyskim, kobiecym - tak. Uważam, że ważne jest to, żeby robić to, co nas buduje. A zazwyczaj na cały komplet nie ma czasu. Moim zdaniem najmniej ważny jest fryzjer, przynajmniej w moim życiu. Fryzjer oczywiście traktowany figuratywnie.

[lykaena]

Ja nie zapominam, chociaż mam dopiero roczne dziecko, ale i tak wiem , że mi to nie grozi.

Mam w sobie dużo zdrowego egoizmu podszytego także asertywnością, zawsze potrafiłam wyważyć pomiędzy szkołą a domem, pracą a domem, dzieckiem , mężem, mną...

lykaena - dzięki:)

[almale]

Zdrowy egoizm podszyty asertywnościa pięknie napisane!

a do tych którym ciągle piwo na myśli - myślę, że chodzenie na piwo to też zapominanie o sobie, chęć ucieczki od czegoś (tak dziala alkohol na naszą biologię i organizm). Więc chodzenie na piwa nie jest pamiętaniem o sobie, swoim wnętrzu, swoich uczuciach i kultywowaniem milości do samej siebie. Nie wiem skąd Wasze skojarzenia

[lykaena]

Tak o mnie w pracy mówią, a akurat na moim stanowisku asertywność jest rzadko spotykana, a jakże ceniona

Ja o piwie nie pomyślałam akurat, chociaż lubię bardzo, ale raczej regionalne w domu częstując niepiwosza męża.

Mój egoizm to np. moje długodłubiące hobby czasem do późna w nocy, a jak już zasnę to snem sprawiedliwych i to mąż wstaje jak już trzeba do chłopaka.

A może i tak by wstawał, bo jest odpowiedzialnym fajnym tatą, a tak w ogóle to my tak wszystkim po równo się dzielimy i tym dobrym i tym złym.

O to mężem się pochwaliłam przy okazji

[dorcia-1985]

Dziecko JEST najważniejsze! I zapominanie o sobie i odsuwanie swoich potrzeb na dalszy plan niestety w większości mamy we krwi.... Oczywiście potem mamy pretensję do siebie bo mąż szuka kogoś atrakcyjniejszego czy kogoś z kim może pogadać a dziecko czasem tak się przyzwyczaja, że wszystko kręci się koło niego, że wyrasta na egoistę... Najlepiej jakoś to wypośrodkować... ale to baaarrrdzo trudne! Takie życie....

[maugorzata2008]

> Dziecko JEST najważniejsze!
Jako dziecko moich rodziców nigdy nie chciałabym być dla nich najważnejsza (a jestem jedynaczką), zdecydowanie wolę być na drugim planie, niech oni będą najważniejsi dla siebie nawzajem.
Myślę, że jeżeli dziecko staje się ważniejsze niż współmałżonek, to mąż/żona ma święte prawo poczuć się odrzucony. Moim zdaniem to nie jest zgodne w przysięgą małżeńską.

bo to jest tak

[wyprostowany]

jak Kobieta ma dobrze ułożone życie, ma faceta którego kocha z wzajemnością, brak jej jakichś większych kompleksów i frustracji - jednym słowem jeśli ma SWOJE życie, w którym po prostu pojawiło się miejsce dla nowego członka rodziny - to wtedy umie podzielić czas na siebie i dziecko, nie zapomnieć o sobie, o swoim facecie, swoim dotychczasowym życiu, jakoś to wszystko ułożyć i wygospodarować.

gorzej, jeśli dziecko przyszło na świat z nie do końca zdrowych pobudek. podaję przykładowe, od najgorszego do najbardziej znośnego powodu:

1. kobieta nie ufa żadnemu facetowi, nawet swojemu, uważa że wszyscy są tacy sami i nic nie warci i że "tylko dziecko ją pokocha".
2. kobieta nienawidzi siebie i swojego życia więc "robi sobie" dziecko po to by coś w nim zmienić.
3. dziecko zostało poczęte po to by coś naprawić, na przykład relacje z mężem, lub z rodziną.
4. kobieta czuje że tak fatalne miała życie, ale za to jej dziecko będzie miało super życie i ona sobie jego życiem odbije wszystkie swoje porażki (w łagodnej formie to podejście jest mądre i dobre, gorzej jak przybiera formę obsesyjną u matki).

i takie kobiety faktycznie zapominają o sobie, żyją tylko życiem dziecka, a ile to niesie za sobą negatywnych następstw, od samego poczęcia dziecka aż do jego dorosłości.... takie dziecko ma fatalne, naprawde fatalne życie, jest zwykle ŹLE wychowane, przez zaborczą i wyniszczoną matkę (zwłaszcza córki), albo też rozpieszczane przez mamę-babcię (zwłaszcza chłopcy) wyrastający na maminsynków i sku...eli (dla swoich sióstr, partnerek i większości kobiet, w konsekwencji także i dla swojej matki).

a sama matka, cóż, faktycznie jej życie albo "kończy się" wraz z dorosłością i samodzielnością dzieci, albo, co gorsza, wpieprza się taka zła baba do życia swoich dzieci i ich rodzin, jako typowa toksyczna teściowa. a że sama o siebie przez całe życie nie dbała, to teraz się już nie dziwicie czemu te toksyczne teściowe są przedstawiane jako aż tak brzydkie kobiety.

[june_girl]

I moim zdaniem to jest właśnie błąd. Dla własnego rozwoju (nie dziecka!) i higieny psychicznej konieczna jest różnorodność a więc i zajmowanie się dzieckiem i wymyślanie atrakcji dla niego ale również rozwijanie własnego hobby, jakieś fajne dodatkowe zajęcia, ploty z koleżankami, wyjście tylko z mężem, wyjazd na weekend z przyjaciółką albo siostrą... itp.itd.
Co mnie trochę dziwi to fakt, że przecież wcześniej mamy przeżyły jakieś 20-30 lat, czymś się zajmowały, pasjonowały, coś było dla nich ważne a teraz ze wszystkiego rezygnują bo DZIECKO I żeby było jasne, nie chodzi o permanentne podrzucenie przychówku komukolwiek tylko o wyjście raz w tygodniu czy miesiącu z domu i pomyślenie o sobie jako kobiecie a nie wyłącznie matce.

[echtom]

Tu masz odpowiedź - najmądrzejszy post na ten temat, jaki przeczytałam na forum:

forum.gazeta.pl/forum/w,567,98816813,98824276,Re_matki_bez_zainteresowan.html

[june_girl]

Owszem, zgadzam się. W życiu pełni się różne role (córki, żony, studenta, pracownika, matki, babci itp) i są one w różnych okresach dominujące, co jest jak najbardziej naturalne. Ale... dominujące właśnie a nie jedyne. Przynajmniej takie powinny być, moim zdaniem. Tak jak napisałam wcześniej nie chodzi o to, żeby całkowicie przerzucić odpowiedzialność za własne dziecko na innych ale żeby łączyć te wspomniane role w jednym czasie.
Co do postu z linka: jeżeli pasjonowałabym się powiedzmy sztuką południowoafrykańską całe życie i akurat odbywałaby się w moim mieście wystawa jw to zostawiłabym dziecko (nieważne czy miałoby trzy miesiące czy trzy lata) z mężem, babcią, nianią i poszłabym na tę wystawę. A potem z chęcią podyskutowałabym o niej z innymi pasjonatami Dziecku nie stałaby sie żadna krzywda a ja zrobiłabym właśnie coś dla SIEBIE

[deodyma]

nie wiem, ale ja moze obracam sie w innym srodowisku, wszak nie zauwazylam, zeby kobiety mnie otaczajace/kolezanki/przyjaciolki, skupialy sie tylko i wylacznie na swoich dzieciach.
mozna z babkami pogadac na kazdy temat, dzieci swoja droga.

[expecting]

Ja chwilowo nie mam czasu na siebie i dla siebie. Staram się, biegam do pracy i na studia, na angielski (w sumie mnie nie ma ze 20h tygodniowo), ale dziecko jest bardzo absorbujące. Szczególnie dlatego, że nie sypia za dobrze w nocy i zdarza się wstawanie do niego co 20-30 minut (AZS). Wieczorami jestem tak wykończona, że nie mam siły na kino itp. Po prostu. Nudna może jestem dla otoczenia, ale to minie - wkrótce...

[lilly811]

Nie zapominam o sobie. Poprostu po urodzeniu dziecka stało się ono jakby częścią mnie myślę tak samo o sobie jak i o nim. Jak idziemy na zakupy to kupuję ubrania sobie i zabawkę dla niego zapomniając o mężu . Może to kwestia charaktetu? Ja mam świadomość, że jak zacznę się poświęcać dla rodziny kosztem własnych potrzeb tak naprawdę za parę lat nikt mi za to nie podziękuje a ja będę zgoszkniała i wściekła. Dbam o dziecko jak mogę najlepiej ale też tak samo dbam o siebie i dlatego oboje mamy uśmiech od ucha do ucha .

[iamhier]

do lily-a no....bo to kwestia charakteru.A najgorsze sa te mamuski,wieczne cierpietnice,ktore sie albo poswiecaja (bo musza zarabiac na utrzymanie dziecka) albo traktuja je jako srodek do utrzymania portek w domu (niektore tak maja...obsesja,zaborczosc,zazdrosc.).Ja akurat kandydatka na zone jestem raczej zla,ale na matke wrecz przeciwnie.Ale wiadomo,ze zeby miec dziecko musze byc kurde zona dla jakiegos w miare sensownego i to jest dla mnie problem.

Uwielbiam przebywac z dzieckiem,nie traktuje tego jako poswiecenia.To bardzo tworcze zajecie tak naprawde....Ale facetow to ja nie lubie,ja bym sie ich najchetniej ich pozbyla ,tylko na dochodne w wiadomych celach...heheheh.....Ja jestem typem matki i kochanki,ale wizja ślubu,bycia zona to dla mnie istna deprecha....Ja sie gubie w kontakcie z mezczyznami.Zawsze jestem stratna...A w dziecku potrafie sie zakochac bez pamieci i....zawsze dobrze na tej relacji wychodze.....Duzo dzieci odpada.Jedno to dla mnie istny raj....Facet ma niewiele do powiedzenia w kwestii dziecka,poniewaz ja jestem w tej branzy jedynym autorytetem.....

[nowi-jka]

ja chyba ciagle mam ten etap tzn ja poprostu lupie spedzac czas z moim dzieckiem, potrzebuje czasem chwili bez niego ale chwili, jednego wieczoru. Moi znajomi ciagle podrzucaja dzieci do dziadków a ja tak nei lubie, podrzucam jak musze a nie bo chce posiedziec z mezem sama i w spokoju obejrzec film.
Z kolezanka moge wyskoczyc po 20 czyli jak uspie dziecko nie musze go z tego tytułu "sprzedawać" babci.
Zachciało mi sie dzieci to ponosze tego konsekwencje a ze nie czuje z tego powodu uwiazania ani wyrzekania sie czegos to tylko moje szczescie.
Ja na wyjsciach dzieciowych lepiej sie bawie. Lubie isc do znajomych którzy maja dzieci i my gadamy a dzici bawia sie, lubie słuchac tych rozbawionych pisków z sasiedniego pokoju.

Chociaz odkad jestem w ciazy czuje sie zle i non stop chodze poirytowana troche mi sie zmienia spojrzenie czasem mam ochote "sprzedac" urwisa tylko po to zeby polezeć z ksiazka

[baba06]

ta strona w linku to twoja?, bo sporo literówek rzuciło mi się w oczy, i taki brzydki błąd "obopulne". może dobrze byłoby to poprawić,żeby chociaż główna strona była bez błędów